Όλοι μαζικά, δυναμικά στην Πανελλαδική απεργία της 28^ης Νοέμβρη και στην κλιμάκωσή της.

Γράφει ο Ζήσιμος Βαφίδης.

Είναι γεγονός ότι τα οικονομικά, εργασιακά, κοινωνικοασφαλιστικά αλλά και τα γενικότερα διογκούμενα προβλήματα που ταλανίζουν τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα εξαιτίας της συνεχόμενης αντεργατικής και αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης του κεφαλαίου, της ευρωένωσης και του ΝΑΤΟ, απαιτούν τη μέγιστη δυνατή απάντηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, με συνεχόμενους και δυναμικούς αγώνες.

Παρόλα αυτά ο παλαιός και νέος κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός, με την πλειοψηφία που διαθέτει στις κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις, αδιαφορεί για αυτήν την αναγκαιότητα των αγώνων γιατί προτάσσει, πάνω από το δίκιο και τις ανάγκες των εργαζομένων, τον αντεργατικό και αντιλαϊκό ευρωμονόδρομο, και καλύπτει την αδιαφορία του αυτή, πίσω από τα πιο αντιδραστικά επιχειρήματα της κοινωνικοεταιρικής ευθύνης αλλά αναμασώντας και το αντιδραστικότατο «τροπάριο» περί αναποτελεσματικότητας των αγώνων. Ταυτόχρονα βέβαια αξιοποιεί και τη θεσμική θέση του ώστε να υπονομεύει ή να ευνουχίζει κάθε προσπάθεια αγωνιστικής παρέμβασης όταν προβάλλει στη βάση των εργαζομένων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και η πρόσφατη στάση του στη διοίκηση της ΓΣΕΕ για την κήρυξη 24ωρης πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας.

Αφού στην αρχή αρνήθηκε να την κηρύξει, στη συνέχεια την κήρυξε για τις 28 του Νοέμβρη, έτσι ώστε, με το δεδομένο ότι μεσολαβούν οι γιορτές των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς, να μην υπάρχουν περιθώρια για την αναγκαία συνέχεια και κλιμάκωση με νέες απεργιακές κινητοποιήσεις. Αλλά και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που ελέγχονται από το ΠΑΜΕ, ουσιαστικά διευκόλυναν τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ σε αυτήν την τακτική και στόχευσή του, αφού, ενώ από το Σεπτέμβρη είχαν προκηρύξει 24ωρη απεργία, αρχικά για τις 8 Νοέμβρη, στη συνέχεια, όταν το Εργατικό Κέντρο Αθήνας κήρυξε 24ωρη απεργία για τις 14 Νοέμβρη, τότε και οι προαναφερόμενες συνδικαλιστικές οργανώσεις του ΠΑΜΕ, μετέφεραν τη δική τους απεργία για τις 14 Νοέμβρη και τέλος όταν η ΓΣΕΕ κήρυξε 24ωρη απεργία για τις 28 Νοέμβρη την ξαναμετέφεραν από τις 14 στις 28 Νοέμβρη, ουσιαστικά δικαιώνοντας αυτήν την παρελκυστική, υπονομευτική αντιαπεργιακή τακτική του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ.

Όλο αυτό το γαϊτανάκι γι’ αυτήν την απεργία, όχι μόνο αντικειμενικά εξυπηρετεί τις αντιαπεργιακές επιδιώξεις του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ, αλλά και κουρελιάζει και την έννοια της απεργίας όταν οι «ταγοί» του συνδικαλισμού, ως τζογαδόροι, τη βάζουν σε ημερομηνιακή ρουλέτα και την περιφέρουν ως «έκθετο» από ημερομηνία σε ημερομηνία.

Με τι σοβαρότητα μπορούν να δουν μια τέτοια απεργία οι εργαζόμενοι όταν από το Σεπτέμβρη και μέχρι τις 21 Οκτώβρη, σε αφίσες, σε ανακοινώσεις και σε ρεπορτάζ στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης» διαβάζουν για την προετοιμασία της απεργίας που θα πραγματοποιήσουν στις 8 Νοέμβρη μια σειρά εργατικά κέντρα, ομοσπονδίες και πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις, διαβάζουν ακόμα και καταγγελία του ΠΑΜΕ γιατί η ΑΔΕΔΥ δεν πήρε απόφαση για να γίνει απεργία στις 8 αλλά στις 14 Νοέμβρη, και στις 23 Οκτώβρη διαβάζουν ότι η απεργία μετατίθεται από τις 8 στις 14 Νοέμβρη; Πολύ περισσότερο με τι σοβαρότητα να δουν οι εργαζόμενοι μια τέτοια απεργία που ξανά στην ίδια εφημερίδα, σε αφίσες, σε ανακοινώσεις και σε ρεπορτάζ διαβάζουν μέχρι τις 7 Νοέμβρη για την απεργία που θα πραγματοποιήσουν οι ίδιες οργανώσεις στις 14 Νοέμβρη, διαβάζουν μάλιστα και καταγγελίες και συνέντευξη του ΠΑΜΕ ενάντια στην πλειοψηφία της ΓΣΕΕ που δεν πήρε απόφαση για να γίνει απεργία στις 14 αλλά στις 28 Νοέμβρη, και στις 8 Νοέμβρη διαβάζουν ότι η απεργία ξανά μετατίθεται από τις 14 στις 28 Νοέμβρη;

Από όλη αυτήν την τακτική το σίγουρο είναι ότι το μόνο που υπηρετήθηκε ήταν οι αντιαπεργιακές επιδιώξεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού της πλειοψηφίας της διοίκησης της ΓΣΕΕ. Δηλαδή αυτή η πλειοψηφία πέτυχε να τσαλακώσει για άλλη μια φορά την ίδια την έννοια της απεργίας. Πέτυχε να μην υπάρξει γενική πανεργατική απεργία αφού η ΑΔΕΔΥ, η τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση των δημοσίων υπαλλήλων, την απόφαση της για πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία στις 14 Νοέμβρη, δεν τη μετέφερε στις 28 του Νοέμβρη. Και ακόμα πέτυχε η απεργία στις 28 Νοέμβρη, κοντά στις γιορτές των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς, να είναι μια μεμονωμένη αποσπασματική, μη πανεργατική απεργία διαμαρτυρίας, χωρίς προοπτική κλιμάκωσης.

Εύλογα όμως ερωτήματα ανακύπτουν και για την τακτική του ΠΑΜΕ που ναι μεν κατεύθυνε τις υπό την επιρροή του συνδικαλιστικές οργανώσεις να πάρουν αποφάσεις για απεργίες που όμως στη συνέχεια, όχι μόνο δεν έστερξε για την πραγματοποίηση τους αλλά επεδίωξε και πέτυχε τελικά να εντάξει αυτές τις απεργίες κάτω από μια απεργιακή ομπρέλα της ΓΣΕΕ. Έτσι όμως αποκαλύπτεται και η αδυναμία του ΠΑΜΕ να σηκώσει μόνο του το βάρος αυτών των απεργιών όσον αφορά βέβαια στη συμμετοχή των εργαζομένων σ’ αυτές και γι’ αυτό θέλησε μια απόφαση για απεργία της τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης που δημιουργεί αντικειμενικά ένα γενικότερο θετικό κλίμα στη συμμετοχή.. Συρόμενο όμως κατά αυτόν τον τρόπο και γι’ αυτούς τους λόγους το ΠΑΜΕ πίσω από τη ΓΣΕΕ που γνωρίζει την αδυναμία του, αντικειμενικά συνέπραξε στις προαναφερόμενες αντιαπεργιακές σκοπιμότητες της.

Ανακύπτει όμως το ερώτημα αν για όλες αυτές τις αλλαγές ημερομηνιών και για την αναγκαιότητά τους συζήτησαν και αποφάσισαν οι ίδιες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις ή τις υποκατέστησε το ΠΑΜΕ και είχαμε την παλιά αμαρτία που στις μέρες μας πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις, την ακύρωση δηλαδή από τα πάνω, από τις κορυφαίες, της αυτοτέλειας και της οργανωτικής ανεξαρτησίας των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Τόσα χρόνια το ΠΑΜΕ σύρεται πίσω από την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, όσον αφορά την κήρυξη απεργιών, έχει εκτεθεί κατ' επανάληψη και αυτή η τακτική όχι μόνο δεν βοήθησε το εργατικό κίνημα, αλλά του προξένησε τεράστια ζημιά. Η λύση είναι το ξέκομμα από τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, η ένταση της προσπάθειας για την αλλαγή των συσχετισμών δύναμης στα όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος και στην επίμονη και επίπονη δουλειά από τα «κάτω» μέσα στους εργαζόμενους που θα δυναμώσει τα ταξικά σωματεία, θα ανεβάσει το κύρος τους στα μάτια των εργαζομένων και θα τα κάνει αξιόμαχα ώστε να οργανώνουν απεργίες και κάθε είδους αγωνιστικές δράσης με επιτυχίες και αποτελέσματα.

Τις σκοπιμότητες και την εχθρότητα της προς τους γνήσιους ταξικούς αγώνες που πολύ γλαφυρά αναγράφονται και σε άρθρο στελέχους για τη συνδικαλιστική δουλειά του ΚΚΕ στο «Ριζοσπάστη» του Σαββατοκύριακου 10&11 Νοέμβρη σελ. 8, όπου μεταξύ άλλων εύστοχων που αναφέρονται για τη μεθοδική, υπονομευτική, αντιαπεργιακή πρακτική της πλειοψηφίας της διοίκησης της ΓΣΕΕ, διαβάζουμε: «Να λοιπόν που οι «ακηδεμόνευτοι», (ΓΣΕΕ) αντί να αποφασίσουν απεργία στις 14 Νοέμβρη, δηλαδή την ενότητα των εργαζομένων πάνω στην απόφαση για απεργία, αφού, όπως λένε, ενδιαφέρονται έστω και για τον κατώτατο μισθό (το πλαίσιο πάλης των ταξικών δυνάμεων το απεχθάνονται), αποφάσισαν για τις 28 Νοέμβρη, με στόχο τη διάσπαση του απεργιακού μετώπου». … «Καλούν (ΓΣΕΕ) την εργατική τάξη σε απεργία ενίσχυσης της εκμετάλλευσης. Διαμορφώνουν συνδικαλιστικό κίνημα με τέτοιο ρόλο, τέτοια αποστολή. Εχθρικό για την εργατική τάξη». Τώρα γιατί το ΠΑΜΕ σύρθηκε σε μια απεργία της ΓΣΕΕ, στις 28 Νοέμβρη «που διασπά το απεργιακό μέτωπο» και διαμορφώνει κίνημα «εχθρικό για την εργατική τάξη» είναι ένα πολύ μεγάλο ερώτημα που δικαιολογημένα πλανάται στα στόματα όλων των εργαζομένων.

Επειδή όμως με αυτά και με αυτά, η απεργία, το ύψιστο όπλο των εργαζομένων, έχει υποστεί πολλές και ποικίλες επιθέσεις, εκφυλισμούς και διασυρμούς, οι εργαζόμενοι που στενάζουν από την αναδουλειά, τη μισοδουλειά, την απληρωσιά και μισοπληρωσιά, έχουν πλέον υποχρέωση να παραμερίσουν όλους αυτούς τους κυβερνητικούς-εργοδοτικούς συνδικαλιστές και όσους «σφιχταγκαλιάζουν» μέχρι πνιγμού το όπλο της απεργίας και να πάρουν στα χέρια τους και την υπόθεση της απεργίας στις 28 Νοέμβρη αλλά και την υπόθεση της συνέχισης και κλιμάκωσής της και κύρια να πάρουν στα δικά τους χέρια συνολικά και την αναγέννηση ενός γνήσιου δικού τους δυναμικού και ανατρεπτικού συνδικαλιστικού κινήματος.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Τα μάθατε; Ο Άδωνης Γεωργιάδης, έκανε αγωγή στη Novartis. Κατηγορεί τη φαρμακοβιομηχανία, πως δεν βγαίνει να δηλώσει ότι δεν τον έχει χρηματίσει και αφήνει έτσι να πλανάται η εντύπωση πως είναι ένας διεφθαρμένος υπουργός. Αυτό είναι το επιχείρημα πάνω στο οποίο στήνεται η αγωγή και για όποιον γνωρίζει δύο τρία νομικά, έχει δηλαδή συρθεί στα δικαστήρια λόγω αγωγών και μηνύσεων από κάτι τύπους όπως ο Άδωνης και ο Βγενόπουλος, είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται για αστήριχτη αγωγή και νομικά και λογικά.

Ο καθένας καταλαβαίνει –και ο Άδωνης Γεωργιάδης περισσότερο- πως η Novartis είναι υποχρεωμένη να δώσει εξηγήσεις και στοιχεία για την έρευνα που διεξάγεται στην Ελλάδα και τις ΗΠΑ, μόνον στις αρμόδιες Αρχές και όχι σε οποιονδήποτε άλλο ζητάει ή προφασίζεται πως ζητάει για τους δικούς του λόγους.

Πάρτε το όμως και από την πλευρά της λογικής και όχι της νομικής. Με τη λογική του Αδώνιδος, τα Πανεπιστήμια του κόσμου που έχουν κάνει μελέτες για την Αρχαία Ελλάδα, θα έπρεπε να στέλνουν διαψεύσεις για τις ανοησίες που διδάσκονται στην Ελληνική Αγωγή περί άριου και παπάριου Έλληνος 13 εκατομμυρίων χρόνων, διαφορετικά αποδέχονται την εγκυρότητα Αδωνικής Αγωγής όπως η σιωπή της Novartis δηλώνει αντίστοιχα την ενοχή του.

Σε κάθε περίπτωση όμως, τι νόημα θα είχε ένα αθωοχάρτι από τη Novartis προς τον Άδωνη τη στιγμή που κάθε δήλωση περί αθωότητας οποιουδήποτε από την εταιρεία μόνο ειρωνείες και ισχυρή καχυποψία θα γεννούσε; Αν σε αθωώνει η Novartis κάτι τρέχει για την κοινή γνώμη. Τι χρησιμότητα έχει η δήλωση της εταιρείας πως ο Άδωνης δεν χρηματίστηκε, όταν τη δήλωση την κάνει μια αμαρτωλή εταιρεία που στα μάτια του κόσμου θέλει να καλύψει όσους την εξυπηρέτησαν; Φανταστείτε μια δήλωση του Χριστοφοράκου της Siemens «δεν χρημάτισα τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ από τα μαύρα ταμεία της Siemens».

Τι προσπαθεί να κάνει λοιπόν ο Άδωνης; Αυτό μπορεί να το απαντήσει μόνο ο ίδιος, αλλά για τον παρατηρητή δηλώνει μεγάλη ταραχή και με την αγωγή αλλά και με το ιστορικό που προσπάθησε να δημιουργήσει γύρω από αυτή. Αν θυμάστε, ο Άδωνης εμφανίστηκε χωρίς εμφανή λόγο στις ΗΠΑ και με μεγάλο άγχος άρχισε να δηλώνει ως δικαιολογημένη την παρουσία του εκεί, ποστάροντας φωτογραφίες στο twitter οι οποίες προκάλεσαν σχόλια. Ο Αντιπρόεδρος της ΝΔ φωτογραφιζόταν με ταμπέλες σε γραφεία γερουσιαστών για να δείξει το «αντικείμενο της επίσκεψης» στις ΗΠΑ. Κάπου ανάμεσα σε όσα έγραψε για το ταξίδι του, δήλωσε πως επισκέφθηκε δικηγορικό γραφείο στην Αμερική για να κάνει αγωγή στη Novartis. Το επιχείρημα δεν είχε καμία λογική υπόσταση. Η έδρα της Novartis είναι στην Ελβετία και σε όλα αυτά δεν είχε κανένα ρόλο αμερικανός δικηγόρος. Το επιβεβαίωσε άλλωστε ο ίδιος, κάνοντας τελικώς αγωγή στη Novartis της Ελβετίας και της Ελλάδας, στην Ελλάδα όμως. Η παρουσία Άδωνη σε δικηγορικό γραφείο των ΗΠΑ, μία μόνο ανάγκη θα μπορούσε να εξυπηρετήσει σχετικά με την υπόθεση Novartis, την οργάνωση της άμυνας του Αντιπροέδρου σε σχέση με όσα αποκαλύπτονται από την αμερικανική έρευνα. Δηλαδή πιθανές νομικές κινήσεις για μπλοκάρισμα της έρευνας, προσφυγές εναντίων όσων την διεξήγαγαν κ.λ.π. Την ανάγκη αγωγής πάντως δεν εξυπηρετούσαν σύμφωνα πλέον με τη δική του, πρακτική παραδοχή.

Το βέβαιο είναι πως η βιασύνη του Άδωνη Γεωργιάδη να δείξει στους οπαδούς του-και φαντάζομαι και στη ΝΔ- πως αντεπιτίθεται τον εγκλώβισε σε ανακοινώσεις περί αγωγών στην Αμερική οι οποίες κατέληξαν σε γελοιοποίηση της απειλής περί αγωγής.

Η αγωγή τελικώς που κατέθεσε, έχει γραφτεί στο πόδι σε μερικές ώρες και βρίθει όχι από νομικά επιχειρήματα αλλά από επιχειρήματα του πόσο καλός υπουργός ήταν για να καταλήξει να ζητάει από τη Novartis να πει πως δεν τον χρημάτισε.

Ο Αντιπρόεδρος της ΝΔ είναι σε πλήρες αδιέξοδο. Με την αγωγή ή προσπαθεί να πιέσει όσο μπορεί τη Novartis στην τακτική συνεργασίας που έχει επιλέξει με τις Αρχές για μερικά θέματα ή προσπαθεί να επαναλάβει τα γνωστά γελοία επιχειρήματα εγχώριας κατανάλωσης «έκανα αγωγή στη Novartis επειδή είμαι αθώος» κατά το «έκανα αγωγή στο Documento».

Ο Άδωνης δεν είναι ένας τυπικός ενάγων, ούτε δηλώνει κάποια αγωγή με την αγωγή του. Είναι ο αγωγιάτης δυσβάστακτου φορτίου που δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί, θεωρώντας πως με τις κινήσεις του δημιουργεί τις ακραίες συνθήκες σύγκρουσης που θα φέρουν στην εξουσία τη ΝΔ η οποία θα τον απαλλάξει από το αγώγι. Δεν είναι τυχαίο πως και λέει και υπονοεί ότι θα αλλάξουν τα πράγματα στη Δικαιοσύνη μόλις βγει η ΝΔ. Ναι, στην ανεξάρτητη Δικαιοσύνη .

ΥΓ: Μέσα σε όλα αυτά έχει ενδιαφέρον πως τελικώς ο Άδωνης επέλεξε για την αγωγή τον δικηγόρο του Βγενόπουλου και της Μαρέβας. Κάτι θα ξέρει αλλά ίσως υπάρχουν και πολλά που αγνοεί.

Πηγή: Κώστας Βαξεβάνης – «Κουτί της Πανδώρας»

Ενδεχομένως να προσαρμόσει τον στόχο του 1,5% για ανάπτυξη το 2019 αναφέρουν ιταλικά ΜΜΕ

Η δολοφονία Κασόγκι δημιουργεί ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή

Πριν 15 ημέρες, στα τέλη Οκτωβρίου, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου επισκέφθηκε το Ομάν, το οποίο είχε να επισκεφθεί πρωθυπουργός του Ισραήλ από το 1996. Τότε, ήταν οι μέρες, μετά τη συμφωνία Ισραηλινών και Παλαιστινίων, που έδινε ελπίδα για την πιθανή λύση του ζητήματος στην Παλαιστίνη.

Η επίσκεψη τώρα είναι λίγους μήνες αφού το Ισραήλ συμφώνησε με τις ΗΠΑ για τη μεταφορά της πρωτεύουσάς του στην Ιερουσαλήμ και τις ακρότητες εναντίον των Παλαιστινίων κατά τις διαδηλώσεις τους που οδήγησαν σε εκατοντάδες νεκρούς[1].  

Η υπουργός Πολιτισμού στην πρώτη επίσημη επίσκεψη υπουργού από το Ισραήλ στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Τις ίδιες μέρες η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού του Ισραήλ πήγε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για το παγκόσμιο πρωτάθλημα τζούντο, σε επίσημη επίσκεψη. Κατά τη διάρκεια των αγώνων, για πρώτη φορά, ακούστηκε ο εθνικός ύμνος του Ισραήλ και κυμάτισε η σημαία με το αστέρι του Δαβίδ [2].

Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό, αφού σχεδόν όλες οι αραβικές χώρες αρνούνται την επίσημη αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ –και αυτό επειδή το τελευταίο δεν αναγνωρίζει επίσημα το δικαίωμα των Παλαιστινίων να έχουν κυρίαρχο κράτος. Στη συνέχεια η εν λόγω υπουργός ήταν ο πρώτος αξιωματούχος του Ισραήλ που ξεναγήθηκε επίσημα στο μεγάλο Τζαμί στο Αμπού Ντάμπι. 

Ήδη τον Δεκέμβριο του 2017 αντιπροσωπεία από το Μπαχρέιν είχε επισκεφθεί το Ισραήλ και μίλησε για ένα «όραμα ελπίδας και ειρήνης προς όλο τον κόσμο που στέλνει ο βασιλιάς του Μπαχρέιν στο Ισραήλ» και ότι οι Σιίτες του Μπαχρέιν δεν αισθάνονται απειλή από το Ισραήλ. Αξίζει να σημειώσουμε ότι οι Σιίτες του Μπαχρέιν ήταν η κύρια δύναμη πίσω από τις διαδηλώσεις του 2011 εναντίον της Σουνίτικης βασιλικής οικογένειας. Ο βασιλιάς του Μπαχρέιν έμεινε στη θέση του όταν οι Σαουδάραβες έστειλαν στρατό να τον βοηθήσει[3].

Στα ίδια πλαίσια, από τον Απρίλιο του 2018 φαίνεται ότι και η Σαουδική Αραβία αλλάζει και επίσημα τη στάση της. Το 2017 ο διάδοχος Μωχάμεντ μπιν- Σαλμάν εμφανίστηκε ότι επισκέφθηκε κρυφά το Ισραήλ. Η Σαουδική Αραβία είπε ότι «είναι αβάσιμα τα δημοσιεύματα αυτά…» και το Ισραήλ επισήμως δεν είπε τίποτα[4].

Κάποιους μήνες μετά ο Μπιν- Σαλμάν αφού έγινε από μέλος της βασιλικής οικογένειας ο de facto ισχυρός άνδρας της Σαουδικής Αραβίας, έκανε δηλώσεις στο αμερικάνικο the Nation λέγοντας ότι και οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι έχουν δικαίωμα να βρίσκονται σε κάποιο μέρος της Παλαιστίνης[5].

Οι Σαουδάραβες και ο Μωχάμεντ μπιν- Σαλμάν

Όσο καιρό γίνονται αυτές οι διεργασίες προέκυψε και το ζήτημα της δολοφονίας του Σαουδάραβα αντικαθεστωτικού Τζαμάλ Κασόγκι στην πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας σε τουρκικό έδαφος από άνδρες των μυστικών υπηρεσιών.

Ο Νετανιάχου σε ομιλία του σε φόρουμ στην Βουλγαρία καταδίκασε τη δολοφονία αλλά τόνισε ότι «… είναι σημαντικό η Σαουδική Αραβία να παραμείνει σταθερή». Όχι τυχαία, η δήλωση ήταν στήριξη στον Μωχάμεντ μπιν- Σαλμάν που είναι ο κύριος υποστηρικτής της διαμάχης με το Ιράν, επίσης ο πιο ένθερμος υποστηρικτής (και ενορχηστρωτής) του πολέμου στην Υεμένη, αυτός με τον οποίο συνομιλεί ο Τραμπ ευθέως, πριν καν γίνει πρόεδρος, αλλά και αυτός που υπέγραψε μία συμφωνία πώλησης όπλων της τάξης των 100 δισ. δολαρίων και πάνω με τις ΗΠΑ.

Η άτυπη συμμαχία ΗΠΑ- Ισραήλ- Σαουδικής Αραβίας – χωρών του Κόλπου (Ομάν, Μπαχρέιν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) φαίνεται ότι, πλέον, ούτε καν κρύβεται πίσω από τα προηγούμενα της Αραβοϊσραηλινής διαμάχης για την Παλαιστίνη.

Και όλοι «νοιάζονται» για την Υεμένη

Ξαφνικά αυτό το γεγονός οδήγησε στην αλλαγή της στάσης του Τύπου απέναντι στην Σαουδική Αραβία και σε «εκκλήσεις» από τις δυτικές χώρες για σταμάτημα του πολέμου στην Υεμένη. Αξίζει να σημειώσουμε ποια γεγονότα δεν στάθηκαν ικανά να πυροδοτήσουν τέτοιες επίσημες «εκκλήσεις» από πλευράς δυτικών:

Α) Οι δεκάδες χιλιάδες νεκροί του πολέμου στην Υεμένη και οι σχεδόν 2 000 000 εκτοπισμένοι.

Β) Η πρώτη πανδημία πανούκλας εδώ και αιώνες.

Γ) Οι θάνατοι ακόμη και παιδιών από την πείνα και το γεγονός ότι εκατομμύρια κάτοικοι της Υεμένης είναι στα πρόθυρα του λιμού.

Δ) Η δημοσίευση φωτογραφιών απόλυτης φρίκης και ασιτίας όπως αυτή που δημοσιεύουμε παρακάτω.

Όμως η δολοφονία ενός ατόμου ήταν ικανή για να οδηγήσει σε «κατακραυγή» της παγκόσμιας κοινότητας. Την πιο ενδιαφέρουσα αντίθετη εκτίμηση εξέφρασε ο γενικός γραμματέας της Χεζμπολάχ σε ομιλία του πριν μερικές μέρες, λέγοντας, ότι οι Αμερικάνοι σπεύδουν να σώσουν τους Σαουδάραβες και τους συμμάχους τους από την ήττα. Για την ακρίβεια, λέει ότι η συμμαχία εναντίον των Χούθι έχει φτάσει στα όριά της.

Μετά από τρία χρόνια πόλεμου η τελευταία επιχείρηση των Σαουδαράβων (επιχείρηση «Χρυσή Νίκη») ξεκίνησε στις 13 Ιουνίου για την κατάληψη του λιμανιού της Hudaida. Το επιχείρημα ήταν ότι μόλις καταληφθεί το λιμάνι, οι Χούθι θα παραδοθούν διότι είναι το τελευταίο λιμάνι που ελέγχουν και θα ξεμείνουν από όπλα, τρόφιμα και πετρέλαιο. Ωστόσο τους τελευταίους 5 μήνες οι Χούθι δεν έχουν χάσει το λιμάνι, παρά τους ανηλεείς βομβαρδισμούς και τις απώλειες που τους έχει καταφέρει η ανώτερη στρατιωτική μηχανή της συμμαχίας εναντίον τους.

Κατ’ επέκταση και καθώς ο ισχυρός άνδρας του Ριάντ Μωχάμεντ μπιν – Σαλμάν κατηγορείται για τις αποτυχίες του πολέμου στην Υεμένη, η Χεζμπολάχ θεωρεί ότι η πρωτοβουλία των ΗΠΑ και οι υποκριτικές εκκλήσεις της Μ.Βρετανίας δεν βασίζονται στη δολοφονία στην Τουρκία του Τζαμάλ Κασόγκι, αλλά στο γεγονός ότι οι Σαούντ θέλουν να φύγουν από τον πόλεμο της Υεμένης διατηρώντας το γόητρό τους[6]. Άλλωστε, για να συμπληρώσουμε αυτό το σκεπτικό, από τη στιγμή που οι Σαουδάραβες δεν μπόρεσαν να καθυποτάξουν την Υεμένη, τουλάχιστον κατάφεραν να την πάνε πίσω στην Λίθινη εποχή έτσι ώστε να είναι ανεξάρτητη μεν (ή ελεγχόμενη από το Ιράν – όπως λένε οι ίδιοι) αλλά αδύναμη, σε σημείο που να μην μπορεί να συντηρήσει τον πληθυσμό της.

Ίσως από την άλλη μεριά να έχουν δίκιο οι δυτικοί που υποστηρίζουν ότι η δολοφονία Κασόγκι ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Το διάγραμμα (αριστερά) άλλωστε δείχνει, ποσοτικά, πόσα χρήματα θεώρησε η Δύση (συγκεκριμένα η Ευρώπη) ότι έπρεπε να δώσει σε ανθρωπιστική βοήθεια στην Υεμένη (με κόκκινο) και πόσα έπρεπε να πάρει για να εξοπλίσει τους Σαουδάραβες τα τελευταία χρόνια (ολόκληρο το υπόλοιπο). Στο μπλε είμαστε και εμείς που πουλήσαμε το 2017 πολεμοφόδια στη Σαουδική Αραβία και που εδώ και 2 χρόνια βρισκόμαστε σε τριμερείς επαφές με Ισραήλ και Κύπρο για την ΑΟΖ της Κύπρου.

*Ο Σταμάτης Ρήγας είναι ιστορικός

***

[1] https://www.timesofisrael.com/in-dramatic-sign-of-warming-ties-netanyahu-makes-secret-visit-to-oman/

[2] https://www.timesofisrael.com/in-first-israeli-minister-makes-state-visit-to-grand-mosque-in-abu-dhabi/

[3] https://www.timesofisrael.com/in-signal-of-gently-warming-ties-bahraini-delegation-visits-israel/

[4] https://www.timesofisrael.com/saudi-arabia-denies-prince-made-diplomatic-visit-to-israel/

[5] https://www.bbc.com/news/world-middle-east-43632905

[6] https://www.youtube.com/watch?v=wZR52m9A1-M

https://www.youtube.com/watch?v=wZR52m9A1-M

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Την συγκλονιστική προσπάθεια του καπετάνιου του «Fast Ferries Andros» να δέσει το πλοίο στο Λιμάνι της Ραφήνας κατέγραψε σε βίντεο η ιστοσελίδα irafina.gr.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το λιμάνι της Ραφήνας είναι γνωστό πως δυσκολεύει τους καπετάνιους λόγω της κατασκευής του και των ισχυρών ανέμων που πνέουν καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Το πλοίο προσέγγιζε το μεσημέρι της Τρίτης την Ραφήνα, εν μέσω ισχυρών βοριάδων που ξεπερνούσαν τα έξι μποφόρ και ο καπετάνιος με μία εντυπωσιακή μανούβρα κατάφερε να δέσει το πλοίο στο λιμάνι.

Η πρόσληψη ωμέγα-3 λιπαρών οξέων ήταν ωφέλιμη για την καρδιά τόσο των υγιών ανθρώπων, όσο και αυτών που διέτρεχαν αυξημένο κίνδυνο εμφράγματος, εγκεφαλικού ή καρδιακής νόσου.

Η έρευνα για τη βιταμίνη D και τα ωμέγα-3 (VITAL) διαπίστωσε ότι οι υγιείς άνθρωποι που έλαβαν συμπλήρωμα ιχθυελαίων υπέστησαν λιγότερα εμφράγματα, ειδικά εάν ήταν Αφροαμερικανοί ή δεν έτρωγαν τακτικά ψάρια.

Ένα άλλο εύρημα της μελέτης ήταν ότι μια συγκεκριμένη μορφή ωμέγα-3 λιπαρών οξέων, μείωσε τον κίνδυνο θανάτου από καρδιακή νόσο, έμφραγμα ή εγκεφαλικό επεισόδιο σε άτομα με άκαμπτες αρτηρίες ή άλλους παράγοντες κινδύνου για την υγεία της καρδιάς.

Οι δύο μελέτες επιβεβαιώνουν ότι τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα που βρίσκονται σε ψάρια όπως ο σολομός, η σαρδέλα ή ο τόνος έχουν ευεργετική επίδραση στην υγεία της καρδιάς, δήλωσε η Δρ. JoAnn Manson, επικεφαλής του τομέα προληπτικής ιατρικής στο Νοσοκομείο Brigham and Women's στη Βοστόνη, η οποία συμμετείχε στη δοκιμή VITAL.

«Δεν προτείνουμε να αρχίσουν όλοι να παίρνουν συμπληρώματα ιχθυελαίων. Αναφορικά με τα ωμέγα-3, το καλύτερο που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να τρώει όσο το δυνατόν περισσότερα ψάρια», δήλωσε η Manson.

«Εάν οι άνθρωποι δεν τρώνε ψάρια, μπορούν να αποκομίσουν οφέλη από τη λήψη συμπληρωμάτων ιχθυελαίων. Τους προτείνουμε να το συζητήσουν με τον γιατρό τους» πρόσθεσε.

Στην πρώτη έρευνα έλαβαν μέρος περίπου 26.000 άνδρες και γυναίκες, ηλικίας 50 ετών και πάνω, στις ΗΠΑ, οι οποίοι λάμβαναν καθημερινά είτε 1 γραμμάριο ιχθυελαίων είτε βιταμίνη D (2.000 IU) είτε εικονικό φάρμακο.

Οι συμμετέχοντες δεν είχαν ιστορικό καρδιακών προβλημάτων. Τα συμπληρώματα ιχθυελαίων μείωσαν τον κίνδυνο εμφράγματος κατά 28% σε μια περίοδο παρακολούθησης πέντε ετών, αλλά δεν είχαν επίδραση στον κίνδυνο εκδήλωσης εγκεφαλικού επεισοδίου ή καρκίνου.

Ο χαμηλότερος κίνδυνος εμφράγματος διαπιστώθηκε σε όσους έκαναν μειωμένη κατανάλωση ψαριών. Στην ομάδα αυτή παρατηρήθηκε 19% μείωση σε όλα τα σοβαρά καρδιαγγειακά επεισόδια, καθώς και 40% μείωση των εμφραγμάτων.

Η έρευνα VITAL διαπίστωσε επίσης ότι οι αφροαμερικανικής καταγωγής συμμετέχοντες είχαν 77% χαμηλότερο κίνδυνο εμφράγματος λόγω της πρόσληψης ιχθυελαίων. Η μελέτη δεν διαπίστωσε οφέλη για την καρδιά από την λήψη συμπληρωμάτων βιταμίνης D, μείωσε όμως τον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο κατά 25%.

Στο πλαίσιο της δεύτερης κλινικής έρευνας (REDUCE-IT), οι ερευνητές εξέτασαν τα οφέλη μιας καθαρής και σταθερής μορφής ωμέγα-3 λιπαρού οξέος, γνωστού ως EPA.Το συμπλήρωμα αυτό χορηγείται με ιατρική συνταγή για την μείωση των τριγλυκεριδίων σε άτομα με υψηλή χοληστερόλη.

Στη μελέτη συμμετείχαν πάνω από 8.000 ασθενείς που λάμβαναν στατίνες για τη μείωση της χοληστερόλης και την πρόληψη εμφράγματος ή εγκεφαλικού. Περίπου 7 στους 10 ασθενείς που συμμετείχαν στη μελέτη είχαν δύσκαμπτες αρτηρίες, ενώ οι υπόλοιποι είχαν διαβήτη και τουλάχιστον έναν ακόμη παράγοντα κινδύνου για την υγεία της καρδιάς. Τα άτομα που έλαβαν αυτή τη μορφή ιχθυελαίων είχαν 20% μειωμένο κίνδυνο θανάτου από καρδιοπάθεια, 31% μειωμένο κίνδυνο εμφράγματος και 28% μειωμένο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου, συγκριτικά με όσους έλαβαν εικονικό φάρμακο.

Τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα ωφελούν την καρδιά με πολλούς τρόπους, καθώς μειώνουν τα επίπεδα των τριγλυκεριδίων και τη φλεγμονή, προλαμβάνουν την πήξη του αίματος και βοηθούν στη σταθεροποίηση του καρδιακού ρυθμού.

Τα αποτελέσματα των δύο ερευνών θα παρουσιαστούν στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρείας και θα δημοσιευτούν στην επιστημονική επιθεώρηση New England Journal of Medicine.

Πηγή: healthday.com - onmed.gr

Μιχάλης Ρίζος

Η ΓΣΕΕ δεν αρκείται πλέον στη λογική του «κοινωνικού εταιρισμού», αλλά μετατρέπεται σε «χωροφύλακα» των ταξικών αγώνων

Η 1η Νοέμβρη έδειξε ότι πρωτοβάθμια σωματεία μπορούν να βαδίσουν απεργιακά και χωρίς τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό.

Το προηγούμενο δεκαήμερο ξεδιπλώθηκε ένα αντιδραστικό σχέδιο απεργοσπασίας και διάσπασης από την ηγεσία της ΓΣΕΕ (πλειοψηφία ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ, ΕΑΚ-ΣΥΡΙΖΑ). Περιελάμβανε, πρώτο, την πραξικοπηματική απόπειρα μπλοκαρίσματος της απεργίας στις 14/11 (με κήρυξη ανταπεργίας 28/11!) που είχαν αποφασίσει εκατοντάδες σωματεία, ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και όλος ο δημόσιος τομέας, με πλαίσιο ταξικών διεκδικήσεων αντικυβερνητικής, αντιεργοδοτικής κατεύθυνσης και με διαδικασίες βάσης. Δεύτερο, το κάλεσμα στους φορείς της «Κοινωνικής Συμμαχίας» να «ενώσουν τις δυνάμεις τους» στις 28/11, με πλαίσιο εντός του «μνημονιακού κεκτημένου». Και τρίτο, την υιοθέτηση πρακτικών ανοιχτής ρουφιανιάς και τρομοκράτησης των μαχόμενων δυνάμεων με πρόσκληση στην αστυνομία να παρέμβει στις συνδικαλιστικές διαδικασίες. Θυμηθείτε και την απουσία κάθε αντίδρασής της στον απεργοκτόνο νόμο τον Γενάρη του 2018.

Η ΓΣΕΕ έχει αλλάξει πίστα. Δεν της αρκεί η λογική του «κοινωνικού εταιρισμού», το διαρκές ξεπούλημα των αγώνων με τον κατακερματισμό και την αποκλιμάκωση, τα ψοφοδεή αιτήματα που δεν συσπειρώνουν, το YES-ΕΕ. Επιδιώκει πλέον να γίνει «χωροφύλακας» των ταξικών αγώνων, συνιστώσα του αντεργατικού μπλοκ κυβέρνησης, δεξιάς αντιπολίτευσης, εργοδοσίας, κράτους. Τι άλλο πια συνιστά αστικοποιημένο συνδικαλισμό;

Το σχέδιο αυτό έχει εξήγηση. Προσπαθεί να διαφυλάξει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τον ΣΕΒ και τους εφοπλιστές, γενικά την αστική πολιτική, μπροστά στη διαφαινόμενη ανάπτυξη των εργατικών και νεολαιίστικων αντιστάσεων. Στην περίοδο των ματωμένων πλεονασμάτων, της μόνιμης ευρωεπιτροπείας, της χρεομηχανής και της νατοϊκής επανεξόρμησης, δεν επιτρέπονται αποκλίσεις από τη «σταθερότητα». Ειδικά όταν ο κόσμος φαίνεται ότι δεν τσιμπάει στα μεταμνημονιακά ψίχουλα και ζητάει πολύ περισσότερα. Το σχέδιο αυτό είναι πολιτικό, και με την ευρεία έννοια κομματικό (για το κόμμα του κεφαλαίου!).

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι κάνουν οι ταξικές, αγωνιστικές δυνάμεις. Η 1η Νοέμβρη έδειξε -με ένα μικρό, αλλά μεγάλης ποιότητας βήμα- ότι πρωτοβάθμια σωματεία μπορούν να βαδίσουν απεργιακά και χωρίς τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Κάτι που εκ των πραγμάτων ανοίγει δρόμο και για τη συνέχεια.

Τι κάνει όμως το ΠΑΜΕ; Δυστυχώς έχει τεράστια πολιτική ευθύνη για την ανοχή και τελικά υποταγή, που δείχνει απέναντι στον αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Οι δικαιολογίες περί «συσχετισμού», «πανεργατικής δυνατότητας απεργιακής συσπείρωσης από τη ΓΣΕΕ», «διεύρυνσης του αριθμού των απεργών» είναι παιδαριώδεις και εκτός εποχής. Με βάση το ταξικό (και όχι το μικροαστικό) κριτήριο, δεν προσφέρουν ουσιαστικά τίποτα. Διαλύουν το κίνημα και απογοητεύουν το μάχιμο κόσμο και τα ταξικά σωματεία. Το πρόβλημα με τη στάση του ΠΑΜΕ μεγεθύνεται από τη στιγμή που το ίδιο ξαναβάζει τη ΓΣΕΕ και τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό στο παιχνίδι, όταν έδειχνε να έχει χάσει την πρωτοβουλία κινήσεων με τις από τα κάτω προσπάθειες ευρύτερης και πανελλαδικής απεργιακής συσπείρωσης (μέρος της οποίας – στην πράξη – ήταν και η 1η Νοέμβρη και ας τη λοιδόρησε το ΠΑΜΕ). Ο γ.γ. του ΚΚΕ (Πάτρα, 24/10) ισχυρίστηκε πως «θα μπορούσε να στηρίξει και η ΓΣΕΕ αυτό τον αγώνα (σ.σ. της 14/11) και να καλύψει μια σειρά εργαζόμενους που θέλουν να απεργήσουν, αλλά δεν τους καλύπτουν τα σωματεία τους». Την 1/11, αντί οι αγωνιστές του ΠΑΜΕ να είναι στο δρόμο της διακλαδικής απεργίας, έδιναν συνέντευξη Τύπου έξω από τα γραφεία της ΓΣΕΕ για να την… πείσουν. Και όταν αυτή «ανταποκρίθηκε», με τους δικούς της υπονομευτικούς όρους, το ΠΑΜΕ άρχισε να την κατηγορεί δικαίως για το χαρακτήρα που δίνει στην απεργία στις 28/11 («απόφαση υπονόμευσης του ενιαίου απεργιακού μετώπου»). Όμως, την ίδια στιγμή πειθαρχεί στις αποφάσεις της και σπεύδει να πάρει πίσω την 14/11, πλην ελαχίστων περιπτώσεων. Θεωρεί μάλιστα την 28/11 «κλιμάκωση» (!) με πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη και καμαρώνει που πάρθηκε με δική του πίεση!

Κατά τη γνώμη μας η τεράστια αυτή αντίφαση προκύπτει από τις λανθασμένες αναλύσεις που οδηγούν σε οπορτουνιστικές παλινωδίες:

– Το ΠΑΜΕ αντιμετωπίζει τη ΓΣΕΕ ως την παλιά γραφειοκρατία και όχι ως αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Γι’ αυτό έχει την αυταπάτη ότι μπορεί να αλλάξει -και μάλιστα με τον εκλογικό δρόμο- δίνοντας τη «μάχη των μαχών» για τους συσχετισμούς στα εργατικά κέντρα ενόψει συνεδρίου ΓΣΕΕ. Ο μηχανισμός όμως του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού (που κορυφή του είναι η ΓΣΕΕ) έτσι όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια με τα ινστιτούτα, τα κρατικά κονδύλια, το νομικό πλαίσιο που της δίνει υπερεξουσίες, τις νοθείες, τα δίκτυα συμπόρευσης με τους εργοδότες, δεν αλλάζει με όρους εργατικής δημοκρατίας και εκλογών. Ανατρέπεται με το συσχετισμό στα πρωτοβάθμια σωματεία και την ανάληψη ευθύνης για τη δημιουργία άλλου ταξικού και ενωτικού κέντρου αγώνα που θα οργανώνει-αποφασίζει από τα κάτω και απεργιακά γεγονότα. Σε αυτό πρέπει να συμβάλλει το ΠΑΜΕ και όχι στην «πίεση» της ΓΣΕΕ.

– Το ΠΑΜΕ αντιμετωπίζει τη ΓΣΕΕ ως αποκλειστικό φορέα του πανεργατικού αγώνα, συχνά δε ως «διευκολυντικό παράγοντα» νομιμότητας μιας απεργίας. Δεν είναι καθόλου έτσι. Αν για να απεργήσει ο κόσμος χρειάζεται την άδεια του εργοδοτικού συνδικαλισμού, τότε που είναι η λενινιστική λογική περί «απεργίας σχολείο ταξικής συνειδητοποίησης»; Επιπλέον τα σωματεία που συσπειρώνονται σε πραγματικά ταξικές μάχες δεν είναι λίγα. Στο όνομα μιας «γενικής απεργίας φετίχ», γιατί να θυσιαστούν συντονισμένες και γενικευμένες μάχες ταξικής προοπτικής και κλιμάκωσης εκατοντάδων σωματείων; Οι απεργίες δεν είναι τυπικά νούμερα αλλά περιεχόμενο, μορφή, αιτήματα, σύγκρουση με κυβέρνηση και κεφάλαιο, οργάνωση από τα κάτω, κλιμάκωση, κατακτήσεις.

– Το ΠΑΜΕ ταυτίζει την ταξική ανασυγκρότηση με την άνοδο της παραταξιακής του επιρροής. Γι’ αυτό επιζητεί «αποφάσεις γενικής απεργίας» από τη ΓΣΕΕ ως ευκαιρία εμφάνισης της πολιτικής του παρουσίας στις πλατείες. Από εδώ προκύπτει η λογική «απεργούμε με το δικό μας πλαίσιο και στη δική μας συγκέντρωση». Οι γενικές απεργίες δεν είναι όμως ευκαιρίες… εισοδισμού! Το ποιος τις διευθύνει, τις αποφασίζει, τι αιτήματα και πολιτικό πρόσημο έχουν, πώς συνεχίζονται και τι προξενούν στον ταξικό αντίπαλο έχει τεράστια σημασία.

Οι ταξικές δυνάμεις δεν μπορούν άλλο να υπηρετούν και να εντάσσονται (διαφοροποιούμενοι στα χαρτιά και στις πλατείες) στο υπονομευτικό σχέδιο της ΓΣΕΕ. Προκύπτει μείζον θέμα τοποθέτησης απέναντι στην ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος και μετωπικής αντιπαράθεσης με το αντιδραστικό σχέδιο διάλυσης της αγωνιστικής πτέρυγας. Η 1η Νοέμβρη δείχνει το δρόμο. Η 14η Νοέμβρη παρά την απόσυρση του ΠΑΜΕ μπορεί να συνεχίσει μια δυναμική. Η σελίδα έχει γυρίσει!

ΠΗΓΗ: prin.gr

Στις «αδηφάγες ορέξεις» των δικηγορικών γραφείων έχει παραδώσει η κυβέρνηση δεκάδες χιλιάδες συνταξιούχους που με ατομικές ή ομαδικές προσφυγές επιδιώκουν να πάρουν πίσω τα χρήματα που τους πετσόκοψαν οι μνημονιακοί νόμοι.  

Μια πραγματική βιομηχανία αγωγών έχει στηθεί για την επιστροφή των αναδρομικών από τα κομμένα δώρα στους συνταξιούχους. Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση συνεχίζει να παραπέμπει για την όποια λύση στην απόφαση του ΣτΕ σε βάθος χρόνου και με δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων και επιλεκτικές διαρροές να δημιουργεί σύγχυση και προσδοκίες, δικηγόροι και δικηγορικά γραφεία θησαυρίζουν. 

Τα δικηγορικά γραφεία, σύμφωνα με την εφημερίδα «Τα Νέα» έχουν επιδοθεί σε ένα μαζικό κυνήγι ανάληψης υποθέσεων αγωγών εκ μέρους των συνταξιούχων για τη διεκδίκηση των αναδρομικών τους, επιδιώκοντας να αφειφθούν αδρά για τις υπηρεσίες τους. 

Το κυνήγι φέρνει κέρδη καθώς στην περίπτωση που κάποιος επιλέξει τον δρόμο της ατομικής αγωγής η αμοιβή του δικηγόρου κυμαίνεται από 300 ευρώ έως και 900 ευρώ! Σε αυτά θα πρέπει να προστεθούν και τα δικαστικά έξοδα που υπολογίζονται από 70 έως 170 ευρώ ανάλογα με την υπόθεση! Με άλλα λόγια ιδιώτες και κράτος (μέσω της φορολογίας) κερδίζουν ποντάροντας στην αγωνία των συνταξιούχων…

Αν η αγωγή είναι ομαδική, το κόστος της περιορίζεται και συνήθως κινείται μεταξύ 35 και 50 ευρώ, άσχετα από το ποσό που διεκδικεί ο συνταξιούχος. Στην περίπτωση αυτή η δικηγορική αμοιβή φτάνει το 7% επί του ποσού που θα επιδικαστεί. Ενδεικτικό της φρενίτιδας που επικρατεί, είναι ότι αυτή τη στιγμή 1.800 αγωγές συνταξιούχων περιμένουν στην ουρά να εκδικαστούν μόνο στο Πρωτοδικείο Αθηνών. Δεκάδες χιλιάδες άλλες αγωγές εκκρεμούν στα Πρωτοδικεία της υπόλοιπης χώρας.

Όπως επισημαίνει ο κ. Νίκος Χατζόπουλος, πρόεδρος του Εθνικού Δικτύου Συνταξιούχων, «καθημερινά έρχονται στα γραφεία μας 300- 400 άτομα να ενημερωθούν και να υποβάλουν ομαδική αγωγή. Πρέπει η κυβέρνηση να επιστρέψει τα χρήματα στους συνταξιούχους και να μην αφήνει τους ανθρώπους να ταλαιπωρούνται». 

Στη μεταμνημονιακή εποχή της κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ η ληστεία σε βάρος εκατομμυρίων συνταξιούχων συνεχίζεται… Αυτή τη φορά αξιοποιώντας ακόμα και την «ελπίδα» των απόμαχων της δουλειάς να πάρουν πίσω τα χρήματα που έκλεψαν!

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Σε εικοσιτετράωρη πανελλαδική απεργία προχωρά η ΑΔΕΔΥ σήμερα 14 Νοεμβρίου και διοργανώνει συγκέντρωση στις 11:00 το πρωί, στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Στο επίκεντρο της κινητοποίησης βρίσκονται μισθολογικά και ασφαλιστικά θέματα των δημοσίων υπαλλήλων.

Σε (νέα) κρίση οδηγούν τις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με την Ευρώπη οι οικονομικές κυρώσεις εναντίον του Ιράν που ενεργοποίησε ο Τραμπ τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου. Πρόκειται για το δεύτερο πακέτο οικονομικών κυρώσεων που ως στόχο έχει τον ενεργειακό τομέα της χώρας και το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τελικό αποδέκτη τον ίδιο το λαό του Ιράν, μιας κι αυτός είναι που θα νιώσει στο βιοτικό του επίπεδο και την καθημερινότητά του τις επιπτώσεις από μέτρα οικονομικού αποκλεισμού του Ιράν. Η ελπίδα των ΗΠΑ είναι έστω και τώρα, σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την επανάσταση του 1979, να στρέψουν τους Ιρανούς εναντίον του καθεστώτος κι έτσι να διευκολυνθούν σχέδια εκ των έσω ανατροπής. Το πρώτο πακέτο οικονομικών κυρώσεων επιβλήθηκε τον Αύγουστο και στόχευε σε βιομηχανικούς κλάδους αιχμής του Ιράν, που αποτελεί τον μεγαλύτερο ανταγωνιστή της Σαουδικής Αραβίας  στη Μέση Ανατολή.

Το Σεπτέμβριο του 2018 οι πωλήσεις ιρανικού αργού πετρελαίου είχαν φτάσει τα 1,7-1,9 εκ. βαρέλια τη ημέρα, σύμφωνα με το CNBC, μειωμένες κατά 800.000 περίπου  βαρέλια από τον Μάιο όταν ανακοινώθηκαν οι κυρώσεις. Στόχος της Ουάσινγκτον είναι οι εξαγωγές του Ιράν να μηδενιστούν και φυσικά τα έσοδα από το πετρέλαιο.

Το επιχείρημα της Ουάσινγκτον, ότι το Ιράν παραβιάζει τη συμφωνία του 2015 που υπογράφτηκε από πέντε ακόμη δυνάμεις (ΕΕ, Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία, Κίνα και ΗΠΑ), εξακολουθεί να διαψεύδεται από τους επιθεωρητές του ΟΗΕ που μέχρι τώρα συνεχίζουν να πιστοποιούν ότι το Ιράν σέβεται τη συμφωνία και τηρεί τις δεσμεύσεις που ανέλαβε. Τα πυρηνικά ωστόσο του Ιράν για τις ΗΠΑ δεν είναι παρά η αφορμή. Οι βαθύτερες επιδιώξεις της Ουάσινγκτον φαίνονται από τα 12 αιτήματα που υπέβαλε ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο στο Ιράν, στα οποία περιλαμβάνεται η αναθεώρηση της εξωτερικής του πολιτικής και αλλαγές στην εσωτερική του πολιτική. Στην  πράξη η αναίρεση του ίδιου του καθεστώτος…

Σε αντίθεση ωστόσο με άλλες φορές, οι τελευταίες κυρώσεις των ΗΠΑ δεν υιοθετήθηκαν ούτε από τους πιο στενούς τους συμμάχους. Μια σειρά χώρες, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται κι η Ελλάδα (όπως Κίνα, Ταϊβάν, Ινδία, Ιαπωνία, Νότια Κορέα, Τουρκία και Ιταλία) θα συνεχίσουν να εισάγουν ιρανικό πετρέλαιο για αδιευκρίνιστο χρονικό διάστημα. Η Τουρκία κατήγγειλε τις ΗΠΑ ότι πίσω από το εμπάργκο κρύβονται ιμπεριαλιστικά σχέδια, ενώ η ΕΕ διαφώνησε δημοσίως και, το χειρότερο για τις ΗΠΑ, έλαβε και πρακτικά μέτρα για να συνεχιστούν απρόσκοπτα οι εισαγωγές ιρανικών υδρογονανθράκων. Με άλλα λόγια, να διασφαλιστεί η ενεργειακή αυτονομία της γηραιάς ηπείρου. Όπως αποκάλυψε το δίκτυο Al Jazeera η ΕΕ από κοινού με την Τεχεράνη επιστρατεύοντας εργαλεία χρηματοοικονομικής μηχανικής θα δημιουργήσουν ένα Όχημα Εδικού Σκοπού στο οποίο θα κατατίθενται οι ευρωπαϊκές πληρωμές προς το Ιράν για τις εξαγωγές πετρελαίου που πραγματοποιεί. Το Όχημα αυτό θα ομοιάζει με γραφείο εκκαθαρίσεων ή συμψηφισμού, καθώς το Ιράν δε θα εισάγει αυτά τα ποσά στη χώρα, αλλά θα τα χρησιμοποιεί για τη χρηματοδότηση δικών του εισαγωγών από ευρωπαϊκές αγορές εμπορευμάτων και υπηρεσιών. Με αυτό τον τρόπο και τα ιρανικά ενεργειακά προϊόντα θα συνεχίσουν να ρέουν ανεμπόδιστα στην Ευρώπη και το πλαίσιο του αμερικανικού εμπάργκο (απαγόρευση άμεσων πληρωμών στο ιρανικό καθεστώς, μέσω του κανονικού συστήματος πληρωμών) να γίνεται σεβαστό.

Αυτό που κατάφεραν επομένως οι ΗΠΑ, γι μια ακόμη φορά είναι να διχάσουν τη διεθνή κοινότητα και οι ίδιες να απομονωθούν. Για το Ιράν μένει να δούμε…

Εφιάλτης χωρίς τέλος στην Υεμένη

Και να μην ξέραμε πώς πίσω από την καθημερινή φρίκη που ζουν εκατομμύρια κάτοικοι της Υεμένης εδώ και τρία χρόνια βρίσκεται η Σαουδική Αραβία, και πιο πίσω φυσικά οι ίδιες οι ΗΠΑ, εύκολα θα μπορούσαμε να το υποθέσουμε μετά τη δολοφονία του Κασόγκι στις 2 Οκτωβρίου από πράκτορες του Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν (δες εδώ). Η τακτική που ακολούθησε ο πρίγκηπας του σκότους όταν αποκαλύφθηκε το έγκλημά του είναι ίδια και απαράλλαχτη. Ας συγκρίνουμε τι συνέβη μόλις τον Αύγουστο όταν σαουδαραβικά βομβαρδιστικά δολοφόνησαν περισσότερους από 40 μαθητές μέσα στο σχολικό λεωφορείο τους. Στην αρχή οι Σαουδάραβες είπαν ψέματα, όπως και στην περίπτωση του Κασόγκι που επιχείρησαν να δικαιολογήσουν το θάνατό του επικαλούμενοι κάποιον τσακωμό του. Για το σχολικό λεωφορείο είπαν ότι επέβαιναν αντάρτες Χούτι. Στη συνέχεια, όταν κατέκλυσαν το διαδίκτυο φωτογραφίες διαμελισμένων παιδιών είπαν πώς ήταν επρόκειτο για παράπλευρη απώλεια. Όπως ακριβώς με τον Κασόγκι που απέδωσαν την στυγνή του δολοφονία στους πράκτορες που υποτίθεται ότι δρούσαν ανεξάρτητα από τις διαταγές του Ριάντ. Κι όταν οι αντιδράσεις σε όλες τις γωνιές του κόσμου κορυφώθηκαν τότε και μόνο τότε ο πρίγκηπας Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν αποδέχθηκε την ευθύνη των πράξεων του. Και τότε όμως και στις δύο περιπτώσεις η Ουάσιγκτον κάλυψε τον εκλεκτό της με ένα πέπλο προστασίας. Στην μεν σφαγή του σχολικού λεωφορείου απορρίπτοντας την πρόταση διεξαγωγής διεθνούς έρευνας κι αναθέτοντας την ευθύνη στο ίδιο το Ριάντ να διερευνήσει τις λεπτομέρειες της σφαγής και στη δε φριχτή και βασανιστική εκτέλεση του Κασόγκι απορρίπτοντας κάθε πρόταση για επιβολή κυρώσεων στο βασικό τους σύμμαχο στη Μέση Ανατολή που, εντελώς …τυχαία, είναι ο πιο καλός πελάτης της αμερικανικής βιομηχανίας όπλων.

Με την ανοιχτή ενθάρρυνση των ΗΠΑ τα εγκλήματα της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη συνεχίζονται αμείωτα. Προ των θυρών είναι μάλιστα ένα ακόμη αποτρόπαιο έγκλημα για το οποίο η UNICEF έχει προειδοποιήσει εγκαίρως. Αφορά συγκεκριμένα τις μάχες που διεξάγονται για την κατάληψη του στρατηγικής σημασίας λιμανιού Χοντέιντα, εκ μέρους των Σαουδαράβων και των συμμάχων της. Πλησίον του λιμανιού βρίσκεται ένα νοσοκομείο παίδων με 59 ανήλικα, εκ των οποίων μάλιστα τα 25 νοσηλεύονται στην μονάδα εντατικής θεραπείας.

Υπηρεσίες των Ηνωμένων Εθνών εκτιμούν ότι από το 2015 που ξεκίνησαν οι Σαουδάραβες τις επιθέσεις έχουν χάσει τη ζωή τους ή τραυματιστεί περισσότεροι από 16.000 άμαχοι. Ωστόσο, ανεξάρτητοι οργανισμοί ανεβάζουν τον αριθμό σε πάνω από 50.000 άτομα. Κοινή όμως είναι η εκτίμηση ότι πάνω από 3 εκ. έχουν φύγει από τα σπίτια τους κι είναι άμεσα εκτεθειμένοι σε λιμό, λόγω του ότι το 90% των τροφίμων στην Υεμένη εισάγονται από λιμάνια που κρατάει αποκλεισμένα η Σαουδική Αραβία

Πηγή: Εφημερίδα Νέα Σελίδα