Πώς θα αντιδρούσατε εάν ένα πρωί η τράπεζά σας σας απαγόρευε οποιαδήποτε ανάληψη αν δεν της εξηγούσατε τι θα κάνετε τα λεφτά; Αυτό φαίνεται πως έπαθε η Βενεζουέλα. Σύμφωνα με δημοσίευμα των «Τάιμς», η Τράπεζα του Λονδίνου αρνείται να επιστρέψει 14 τόνους χρυσού αν δεν λάβει διευκρινίσεις από την κυβέρνηση του Καράκας για το πώς προτίθεται να τους διαχειριστεί!

Αν και οι λεπτομέρειες της υπόθεσης παρέμεναν συγκεχυμένες όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, το περιστατικό φέρνει στο προσκήνιο το κολοσσιαίο παιχνίδι που παίζεται στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα με άξονα τις κυρώσεις που επιβάλλουν δυτικές χώρες σε κυβερνήσεις σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Ηδη από το 1998, πριν ο Μπους, ο Ομπάμα και ο Τραμπ αυξήσουν με φρενήρεις ρυθμούς τις οικονομικές κυρώσεις, ο αναλυτής Τζεφ Σίμονς εξηγούσε στους Financial Times ότι «τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού υπόκεινται σε κάποιου είδους αμερικανικών κυρώσεων».

Σήμερα ο ίδιος υποστηρίζει ότι οι κυρώσεις είναι η συνέχιση του «πολέμου με άλλα μέσα». Και ενώ όλο και συχνότερα αυτές οι κυρώσεις παίρνουν τη μορφή «παγώματος» καταθέσεων και περιουσιακών στοιχείων, ελάχιστοι θέτουν το ερώτημα ποιος διαχειρίζεται αυτά τα κολοσσιαία ποσά.

Πολύ λίγοι γνωρίζουν παραδείγματος χάριν ότι το αμερικανικό κράτος έχει κερδίσει πάνω από 50 εκατ. δολάρια νοικιάζοντας την ιρανική πρεσβεία και δέκα ακόμη κτίρια που δέσμευσε μετά την ιρανική επανάσταση του 1979. Την ίδια εποχή το Πεντάγωνο κατάσχεσε αμερικανικό οπλισμό αξίας 400 εκατομμυρίων δολαρίων τον οποίο είχε προπληρώσει ο Σάχης. Τα όπλα, αντί να παραδοθούν στην επόμενη κυβέρνηση, ξαναπουλήθηκαν.

Σε ό,τι αφορά τους τραπεζικούς λογαριασμούς, θεωρητικά οι «παγωμένες» καταθέσεις παραμένουν ανέγγιχτες για όσο διάστημα διατηρούνται οι κυρώσεις. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των καταθέσεων των Κουβανών πολιτών, τις οποίες δέσμευσε ο πρόεδρος Κένεντι το 1963 και δεν επιστράφηκαν ποτέ στους ιδιοκτήτες τους – οι τελευταίοι από τους οποίους πεθαίνουν πια από βαθιά γεράματα.

Πόσο πραγματικά παγωμένος όμως μπορεί να είναι ένας λογαριασμός στο σύγχρονο τραπεζικό σύστημα, το οποίο ως γνωστόν παράγει χρήμα προσφέροντας δάνεια ανάλογα με τις καταθέσεις που έχει στη διάθεσή του;

Πέραν του τρομακτικού πλεονεκτήματος να έχεις αποθηκευμένο ένα ποσό που κανένας δεν μπορεί να διεκδικήσει απροειδοποίητα, τα παγωμένα στοιχεία παράγουν μερίσματα και τόκους δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων. Οπως αποκάλυψε, παραδείγματος χάριν, το Politico, εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που «γεννήθηκαν» από τους παγωμένους λογαριασμούς του δολοφονηθέντος Μοαμάρ Καντάφι, στο Βέλγιο, διοχετεύονται μέσω τραπεζών του Λουξεμβούργου προς άγνωστη κατεύθυνση.

Βελγικά μέσα ενημέρωσης μάλιστα αναρωτιούνταν αυτή την εβδομάδα εάν χρησιμοποιήθηκαν για το εμπόριο όπλων και λευκής σαρκός που ξεκίνησε στη Λιβύη μετά την «ανθρωπιστική» επέμβαση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Αρκετές κυβερνήσεις όμως προχωρούν πλέον και στην κατάσχεση του βασικού κεφαλαίου των καταθέσεων, φροντίζοντας να καλύπτουν τις κινήσεις τους με έναν ανθρωπιστικό μανδύα. Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Προσφύγων, παραδείγματος χάριν, πρότεινε στην καναδική κυβέρνηση να προσφέρει τα χρήματα των παγωμένων λογαριασμών σε πρόσφυγες.

Συγκινητική πραγματικά η σκέψη αν αφορούσε μόνο τα χρήματα που έχουν κατασχεθεί από εμπόρους ναρκωτικών και άλλους εγκληματίες. Ανάμεσα όμως στα στοιχεία που έχει δεσμεύσει ο Καναδάς περιλαμβάνονται ακόμη και οι καταθέσεις της γυναίκας του προέδρου της Βενεζουέλας, δηλαδή μιας χώρας με δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση.

Επίσης, καναδικά δικαστήρια μοίρασαν 13 εκατομμύρια δολάρια του Ιράν σε αμερικανικές οικογένειες που έπεσαν θύματα τρομοκρατών οι οποίοι φέρονταν να χρηματοδοτούνταν από το Ιράν. Συγκεκριμένα, το δικαστήριο κατηγόρησε την Τεχεράνη ότι χρηματοδοτούσε τις οργανώσεις Χαμάς (η οποία κέρδισε τις πρώτες και τελευταίες εκλογές των τελευταίων δεκαετιών στη Γάζα) και Χεζμπολάχ (η οποία συμμετέχει στην κυβέρνηση του Λιβάνου και αυξάνει συνεχώς την εκλογική της επιρροή).

Την περασμένη εβδομάδα κατατέθηκε στο βρετανικό κοινοβούλιο πρόταση νόμου να κατασχεθούν τα 12 δισεκατομμύρια στερλίνες της Λιβύης που βρίσκονται δεσμευμένα σε βρετανικές τράπεζες, με τη δικαιολογία ότι οι αντάρτες του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού χρησιμοποιούσαν πριν από μισό αιώνα πλαστικά εκρηκτικά τύπου semtex που προμηθεύονταν από τη Λιβύη.

Ο βρετανικός Τύπος γέμισε λοιπόν με φωτογραφίες συγγενών θυμάτων του IRA, που ζητούν τα χρήματα να μείνουν στη Βρετανία και όχι να δοθούν στον λαό της Λιβύης – ο οποίος παρεμπιπτόντως βομβαρδίστηκε και από τη Βρετανία.

Το 2011, ο πρόεδρος Ομπάμα είχε μια καλύτερη ιδέα: πρότεινε να κατασχέσει ένα τμήμα από τα 34 δισεκατομμύρια δολάρια που ο ίδιος είχε «παγώσει» από λογαριασμούς της Λιβύης για να χρηματοδοτήσει αντικαθεστωτικούς αντάρτες. Οπως είναι πλέον γνωστό, αυτές οι ομάδες εξτρεμιστών ενόπλων μετακινήθηκαν σε αρκετές περιοχές της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής και αποτέλεσαν τις νέες εφεδρείες της Αλ Κάιντα και βασικό κορμό του ISIS.

Ο εμφύλιος δηλαδή της Λιβύης θα χρηματοδοτούνταν από τις καταθέσεις της ίδιας της χώρας. Οπως και έγινε, εν πολλοίς.

πηγη:  ergasianet.gr

Με τον πομπώδη τρόπο που μας έχει συνηθίσει, ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε την περασμένη Δευτέρα «τις πιο συντριπτικές κυρώσεις που έχουν επιβληθεί ποτέ στην αμερικανική ιστορία», με στόχο το Ιράν. Φυσική συνέχεια της απόφασής του να αποσύρει μονομερώς τις ΗΠΑ από τη διεθνή συμφωνία του 2015 για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, η κίνηση αυτή ισοδυναμεί με πραγματικό οικονομικό πόλεμο. Οι νέες κυρώσεις απειλούν να θέσουν εκτός λειτουργίας τον βασικό πνεύμονα της ιρανικής οικονομίας, τις εξαγωγές πετρελαίου, όπως και τις δύο βασικές αρτηρίες που τον υποστηρίζουν, τις τράπεζες και τη ναυτιλία.

Θεωρητικά, η αμερικανική κυβέρνηση είναι πρόθυμη να συζητήσει με την Τεχεράνη μια νέα συμφωνία, που θα αντικαταστήσει εκείνη του 2015. Ωστόσο, οι δώδεκα όροι που έθεσε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο προκαλούν με τον μαξιμαλισμό τους. Πέραν της παραίτησης από το πυρηνικό πρόγραμμα, ζήτησε από την Τεχεράνη να ακυρώσει και το πυραυλικό της πρόγραμμα, που δεν περιλαμβανόταν στην προηγούμενη συμφωνία, να αποσυρθεί από τη Συρία και την Υεμένη, ενώ έθεσε ακόμη και ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αφορούν το εσωτερικό πολιτικό σύστημα. Με δύο λόγια, ζήτησε μια άνευ όρων παράδοση, παραπέμποντας όχι σε διπλωματική διαπραγμάτευση, αλλά σε ωμή επιβολή όρων ύστερα από συντριπτική νίκη σε στρατιωτική σύγκρουση. Δικαιούται επομένως να εικάσει κανείς ότι εκείνο που επιδιώκει η κυβέρνηση Τραμπ δεν είναι μια αλλαγή πολιτικής από την Τεχεράνη, αλλά η αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη.

Επιπλέον, ο Μάικ Πομπέο απείλησε με δρακόντειες κυρώσεις οποιοδήποτε τρίτο μέρος, κυβέρνηση ή επιχείρηση, αποπειραθεί να κάνει μπίζνες με την Τεχεράνη, παραβιάζοντας τις αμερικανικές κυρώσεις. Βεβαίως, η κυβέρνηση Τραμπ δεν πρωτοτυπεί επ’ αυτού. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πιστεύουν ότι νομιμοποιούνται, απλώς και μόνο λόγω της ισχύος τους, να υποστηρίζουν ότι οποιαδήποτε απόφασή τους έχει νομική ισχύ όχι μόνο επί αμερικανικού εδάφους αλλά σε όλη την υδρόγειο. Τον Μάιο του 2015, δύο μήνες προτού επιτευχθεί η συμφωνία για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, επί κυβέρνησης Ομπάμα, η γαλλική τράπεζα BNP Paribas καταδικάστηκε στο εξοντωτικό πρόστιμο των 8,9 δισ. δολαρίων για παραβίαση των αμερικανικών κυρώσεων κατά του Ιράν, της Κούβας και του Σουδάν.

Το καινούργιο και πιο εξοργιστικό με τη σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ, ενός κράτους–μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας, είναι ότι απειλεί με κυρώσεις όχι όσους θα παραβιάσουν μια απόφαση των Ηνωμένων Εθνών, αλλά όσους θα την εφαρμόσουν. Πραγματικά, το Συμβούλιο Ασφαλείας με την ομόφωνη απόφαση 2231 της 20ής Ιουλίου 2015 ενέκρινε τη συμφωνία για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, ενώ φέτος το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο του ΟΗΕ κάλεσε την Ουάσιγκτον να άρει τις κυρώσεις κατά της Τεχεράνης.

Οσο κυνική κι αν είναι, η πολιτική αυτή έχει απτά αποτελέσματα. Αντιμέτωπες με το δίλημμα να διαλέξουν ανάμεσα στην αμερικανική αγορά και την ιρανική, μεγάλες ευρωπαϊκές πολυεθνικές, όπως η PSA (Peugeot – Citroen) και η Total, έχουν ήδη αποσυρθεί από το Ιράν. Ο αποκλεισμός της χώρας από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει προκαλέσει συνθήκες οικονομικής ασφυξίας. Το εθνικό νόμισμα, το ριάλ, έχασε φέτος τα δύο τρίτα της αξίας του έναντι του δολαρίου, οι βιομηχανίες έχουν δραματική έλλειψη πρώτων υλών και μηχανολογικού εξοπλισμού, η ανεργία ανεβαίνει και πολλές οικογένειες δυσκολεύονται να προμηθευτούν κρέας και αλεύρι.

Θύελλα ενόψει

Η οικονομική δυσπραγία φέρνει σε δεινή θέση τον μετριοπαθή πρόεδρο Χασάν Ροχανί, ο οποίος κέρδισε τις εκλογές με βασική επαγγελία την αναπτυξιακή ώθηση που θα έδινε στη χώρα του η συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα και η εξομάλυνση με τη Δύση.

Για την ώρα, ο ανώτατος ηγέτης, αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, συγκρατεί τους σκληροπυρηνικούς, που πιέζουν για εγκατάλειψη της πυρηνικής συμφωνίας, και προστατεύει τον Ροχανί. Δεν είναι καθόλου βέβαιο όμως ότι ο Ιρανός πρόεδρος, που ήδη έχει φθαρεί σε μεγάλο βαθμό στα μάτια των ψηφοφόρων του, θα αντέξει την επερχόμενη θύελλα. Η κυβέρνηση Τραμπ μπορεί όντως να καταφέρει την αλλαγή καθεστώτος που επιδιώκει στην Τεχεράνη, αλλά αυτό μπορεί να είναι η τιμωρία της. Αντί για τη φιλοδυτική κυβέρνηση που θα γκρεμίσει, όπως ονειρεύεται, την Ισλαμική Δημοκρατία, δεν αποκλείεται να έχει απέναντί της αύριο – μεθαύριο έναν καινούργιο Αχμεντινετζάντ.

Δύσκολα διλήμματα για την Ευρώπη

Σοβαρή παρενέργεια των νέων αμερικανικών κυρώσεων θα μπορούσε να είναι η αύξηση των διεθνών τιμών πετρελαίου. Μια τέτοια εξέλιξη θα είχε αρνητικές επιπτώσεις για τις ΗΠΑ όχι μόνο στο οικονομικό πεδίο, αλλά και στο γεωπολιτικό, αφού θα γέμιζε τα ταμεία του Βλαντιμίρ Πούτιν, του Νικολάς Μαδούρο και άλλων ανταγωνιστών τους. Αυτός ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους που οδήγησαν την αμερικανική κυβέρνηση να εξαιρέσει από την εφαρμογή των κυρώσεων, τουλάχιστον για ένα εξάμηνο, επτά χώρες (Κίνα, Ινδία, Ιαπωνία, Ιταλία, Ελλάδα, Τουρκία) και την Ταϊβάν. Στο μεταξύ, τα υπόλοιπα μέρη της συμφωνίας για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, που μένουν πιστά στην εφαρμογή της (Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία, Ρωσία, Κίνα), έχουν ήδη ανακοινώσει, από τα τέλη Σεπτεμβρίου, ότι προχωρούν στη δημιουργία ενός «οχήματος ειδικού σκοπού» (SPV) για την παράκαμψη των αμερικανικών κυρώσεων. Πρόκειται για ένα πολύπλοκο σύστημα διεθνών συναλλαγών, που θα επιτρέπει στις εταιρείες τους να κάνουν δουλειές με την Τεχεράνη αποφεύγοντας τη χρήση του δολαρίου και επομένως τα τιμωρητικά μέτρα της Ουάσιγκτον. Παραμένει μέχρι στιγμής αμφίβολο αν, πότε και σε ποια έκταση θα εφαρμοστεί αυτός ο μηχανισμός. Η επιτυχία του εγχειρήματος, πάντως, θα σήμαινε ένα ισχυρό πλήγμα στο μονοπώλιο του δολαρίου.

*Πηγή: Καθημερινή

Πάνω από 100 χρόνια πέρασαν από την κατασκευή του Τιτανικού, που από πολλούς θεωρείται ακόμα και σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα πλοία που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η αλήθεια είναι όμως ότι σε σχέση με τα σημερινά πλοία μοιάζει πού μικρό. Η τεχνολογία και η τεχνογνωσία έφτασε την ανθρωπότητα να κατασκευάζει πραγματικά πλωτά θηρία τα οποία πολλές φορές μοιάζουν με ολόκληρες πολιτείες.

Δείτε το βίντεο που ακολουθεί.

πηγη: e-nautilia.gr

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν χθες Σάββατο στο Μόντρεαλ για την καταπολέμηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη, σε μια άνευ προηγουμένου σε μέγεθος κινητοποίηση που γίνεται τα τελευταία χρόνια στην μητρόπολη αυτή του Κεμπέκ.

Διαδηλώσεις γι'αυτόν τον σκοπό στις οποίες μετείχαν πολλές χιλιάδες άνθρωποι έγιναν ταυτοχρόνως σε περίπου 10 πόλεις του Κεμπέκ.

Πολίτες όλων των ηλικιών μετείχαν στην κινητοποίηση αυτή κατά του φαινομένου του θερμοκηπίου, η οποία είχε ως στόχο να ασκήσει πιέσεις στην νέα κυβέρνηση του Κεμπέκ να εντάξει στις προτεραιότητές της την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών.

Περίπου 50.000 άνθρωποι μετείχαν στη διαδήλωση στο Μόντρεαλ, σύμφωνα με τους διοργανωτές, καθώς η καναδική αστυνομία δεν δίδει ποτέ εκτιμήσεις από την πλευρά της για τη συμμετοχή σε διαδηλώσεις.

Παρόντες στη διαδήλωση ήταν βουλευτές από όλα τα κόμματα της Εθνοσυνέλευσης του Κεμπέκ, συμπεριλαμβανομένων τριών υπουργών της κυβέρνησης του Συνασπισμού για το Μέλλον του Κεμπέκ (κεντροδεξιό CAQ), του πρωθυπουργού Φρανσουά Λεγκό, το οποίο κέρδισε τις τοπικές εκλογές της 1ης Οκτωβρίου με ένα πρόγραμμα στο οποίο δεν δίδεται ιδιαίτερη έμφαση στο περιβάλλον.

πηγη: newsbeast.gr

Κινητοποιήσεις και καταλήψεις πραγματοποιούνται από εργαζόμενους-ες από την περασμένη βδομάδα, στο κεντρικό κτίριο του ΕΦΚΑ (Αγ. Κωνσταντίνου 8) και σε διάφορες περιφερειακές διευθύνσεις του τέως ΟΑΕΕ (Ανατολικής Αττικής, Δυτικής Αττικής και Κέντρου Αθήνας).

Όπως σημειώνουν και οι εργαζόμενοι στις ανακοινώσεις και τα δελτία τύπου, που δημοσιεύουν, βασικό αίτημα του αγώνα αυτού είναι η ενίσχυση με προσωπικό των εγκαταλελειμμένων υπηρεσιών που είναι επιφορτισμένες με την εξυπηρέτηση των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων. 

Οι δυναμικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων του τέως ΟΑΕΕ αναδεικνύουν για ακόμα μια φορά την κενότητα του αφηγήματος περί «τέλους των μνημονίων», αλλά και περί «επιστροφής στην κανονικότητα» χωρίς αγώνες.  Εργαζόμενοι και συνταξιούχοι είναι τα θύματα της υποστελέχωσης του Δημοσίου και στην προκειμένη περίπτωση, του ΕΦΚΑ.

Από την 1η Ιανουαρίου 2017 έχει τεθεί σε εφαρμογή από την κυβέρνηση η προσπάθεια δημιουργίας του ΕΦΚΑ (Ενιαίου Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης) με τη συνένωση όλων των φορέων κοινωνικής ασφάλισης που ήδη υπήρχαν. Και ενώ ο στόχος της δημιουργίας του ΕΦΚΑ ήταν η ενοποίηση των προηγούμενων φορέων κοινωνικής ασφάλισης, καθώς και η απλοποίηση και ο εκσυγχρονισμός όλων των ασφαλιστικών διαδικασιών, η πραγματικότητα τόσο για τους εργαζόμενους-ες, όσο και για τους πολίτες είναι άκρως διαφορετική.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παρουσιάζεται ανίκανη να δημιουργήσει έναν Οργανισμό που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες των εργαζομένων, καθώς και των συνταξιούχων και ασφαλισμένων. Σύμφωνα με καταγγελίες και του Πανελλήνιου Συλλόγου Εργαζομένων ΟΑΕΕ, ο ΕΦΚΑ δεν είναι τίποτα άλλο από μία “βιτρίνα’”, καθώς οι συνθήκες εργασίας που επικρατούν μέσα στον Οργανισμό είναι άθλιες.

Ως κυριότερο πρόβλημα οι εργαζόμενοι-ες υπογραμμίζουν την έλλειψη προσωπικού, πρόβλημα που εντείνεται περαιτέρω με τις μετακινήσεις εργαζομένων σε επιτελικές θέσεις του ΕΦΚΑ, χωρίς να καλύπτονται τα κενά τους, ενώ οι απαιτήσεις παραμένουν. Στο δελτίο τύπου που μοιράζουν οι εργαζόμενοι έξω από τα κατειλημμένα κτίρια σημειώνεται πως το ζήτημα έλλειψης προσωπικού μπορεί να λυθεί μονάχα αν δρομολογηθούν προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, κάτι που έπρεπε ήδη να έχει συμβεί από το καλοκαίρι του 2016.

Οι εργαζόμενοι-ες δηλώνουν ανυποχώρητοι από το αίτημά τους, επισημαίνοντας πως θα συνεχίσουν τον αγώνα τους μέχρι τέλους.

πηγη: iskra.gr

Περισσότεροι από δυο εκατομμύρια φορολογούμενοι, φυσικά και νομικά πρόσωπα, έχουν οφειλές έως 3.000 ευρώ προς τη φορολογική διοίκηση. Πρόκειται, όπως σημειώνουν αρμόδια στελέχη της φορολογικής διοίκησης για τη ραχοκοκαλιά της μεσαίας τάξηςκαθώς αποτελείται κατά κύριο λόγο από φορολογούμενους οι οποίοι στο παρελθόν είχαν τακτοποιημένες τις υποθέσεις τους με την εφορία και προσπαθούσαν να μην χρωστούν ούτε ευρώ. Ωστόσο, αυτές οι ημέρες αποτελούν παρελθόν αφού πλέον παλεύουν υπό την απειλή κατασχέσεων να εξοφλήσουν οφειλές που δημιουργήθηκαν από τα τυφλά χτυπήματα φόρων όπως ο ΕΝΦΙΑ, η αύξηση των φορολογικών συντελεστών και η μείωση του αφορολόγητου ορίου.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της φορολογικής διοίκησης:

– οι φορολογούμενοι με παλιές οφειλές προς τη φορολογική διοίκηση, δηλαδή οφειλές που είχαν δημιουργηθεί έως τις 31 Δεκεμβρίου 2017, και οι οποίοι χρωστούν έως 3.000 ευρώ ανέρχονταν στο τέλος Σεπτεμβρίου στους 993.743

– οι φορολογούμενοι με νέες φορολογικές οφειλές, δηλαδή οφειλές που έχουν δημιουργηθεί εντός του τρέχοντος έτους και οι οποίοι χρωστούν έως 3.000 ευρώ ανέρχονταν στο τέλος Σεπτεμβρίου στους 1.322.900

Με βάση τα παραπάνω περίπου 2,3 εκατ. φορολογούμενοι εμφανίζονται να έχουν οφειλές προς την εφορία έως 3.000 ευρώ.

Για να αποφύγουν την επιβολή κατασχέσεων εναντίον τους οι περισσότεροι φορολογούμενοι καταφεύγουν στη λύση των ρυθμίσεων τμηματικής εξόφλησης. Στη διάθεσή τους βρίσκεται η πάγια ρύθμιση των 12 ή 24 δόσεων ενώ δεν είναι λίγοι και όσοι επιλέγουν να πληρώνουν στο δημόσιο ταμείο όποιο ποσό τους περισσεύει προκειμένου να μην ενεργοποιούνται μέτρα αναγκαστικής είσπραξης εναντίον τους από το δικαστικό τμήμα της εφορίας στην οποία υπάγονται.

Όσοι δεν ρυθμίζουν και δεν πληρώνουν και χρωστούν πάνω από 500 ευρώ για περισσότερους από δυο μήνες συνήθως βρίσκονται αντιμέτωποι με κατασχέσεις, που είναι και το βασικό μέτρο αναγκαστικής είσπραξης που εφαρμόζει η εφορία.

Αναλυτικά, τα μέτρα αναγκαστικής είσπραξης που εφαρμόζει η εφορία είναι τα εξής:

– η έκδοση ηλεκτρονικού κατασχετηρίου για την αυτόματη απόδοση στο δημόσιο ταμείο των υπολοίπων τραπεζικών λογαριασμών των οφειλετών του δημοσίου. Με την ηλεκτρονική επίδοση του κατασχετηρίου οι τράπεζες δεσμεύουν τα τραπεζικά υπόλοιπα και τα μεταφέρουν ηλεκτρονικά στο δημόσιο

– η δέσμευση περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη, κατά κύριο λόγο ακινήτων. Ο προϊστάμενος της φορολογικής υπηρεσίας προχωρά στην εγγραφή προσημείωσης που αποτελεί το πρώτο βήμα για την έκδοση προγράμματος πλειστηριασμού για την αναγκαστική πώληση του ακινήτου

– η έκδοση κατασχετηρίου στα χέρια τρίτων, όπως είναι οι μισθωτές ή οι προμηθευτές του οφειλέτη. Ο μισθωτής λαμβάνει έγγραφη εντολή προκειμένου να αποδίδει το μίσθωμα στο δημόσιο ταμείο, όπως άλλωστε θα πρέπει να κάνει ο προμηθευτής επιχείρησης που χρωστά.

Πηγή: capital.gr – Σπύρος Δημητρέλης

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ θα καταφεύγει πάντα στο ύστατο καταφύγιο των «σκανδάλων», καθώς κάθε άλλη προσπάθεια της να αναστρέψει το αρνητικό κλίμα καταλήγει σε επικοινωνιακό φιάσκο. Η συμφωνία με τον Ιερώνυμο είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα, η φιλόδοξη επικοινωνιακή βόμβα του «χωρισμού εκκλησίας - κράτους» έγινε πηγή έμπνευσης για άφθονα ανέκδοτα και ανάγκασε ακόμη και τους φανατικότερους απολογητές του ΣΥΡΙΖΑ να κρύβονται ή να ασχολούνται με τη μελαγχολία του φθινόπωρου.

Όσο λοιπόν θα σβήνουν τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα θα επιστρέφουμε στη βασική στρατηγική για την αντιμετώπιση της κοινωνικής οργής και απαξίωσης: Να αλλάξουμε την πολιτική ατζέντα, μέσα από «αποκαλύψεις» για γνωστές υποθέσεις με πρωταγωνιστές στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που εννοείται δεν κατέφυγαν στον ΣΥΡΙΖΑ. Μια ψευδεπίγραφη «κάθαρση», μέσα από «πορίσματα» και εργαλειακή αντιμετώπιση της δικαιοσύνης.

1989: Διαφορές και ομοιότητες…

Είναι λογικό να γίνονται συνειρμοί με το, αλήστου μνήμης, 1989: Ίδιες κορώνες, ίδιες υποσχέσεις και μερικές κοινές φιγούρες, προεξάρχοντος του Δραγασάκη. Ας ξεκινήσουμε από τις διαφορές: Η «κάθαρση» του 1989 ήταν το επιθετικό σχέδιο των δυνάμεων που εξέφραζαν τον επελαύνοντα τότε νεοφιλελευθερισμό και ήθελε να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τα εναπομείναντα κομμάτια της ριζοσπαστικοποίησης που εξέφρασε το ΠΑΣΟΚ. Μια συνολική αναδιάταξη του οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού σκηνικού προς τα δεξιά. Η «κάθαρση» του ΣΥΡΙΖΑ είναι η άμυνα ενός -υπό διαμόρφωση- συστήματος εξουσίας απέναντι στο ανερχόμενο, επιθετικό, ακροδεξιό εθνικιστικό ρεύμα που, μην το ξεχνάμε, η πολιτική της κυβέρνησης τρέφει. Μεταξύ τους δεν υπάρχουν ουσιαστικές πολιτικές διαφορές, γεγονός που οξύνει τις αντιπαραθέσεις τέτοιου τύπου.

Αυτή η διαφορά δυναμικής εκφράζεται και στους «στόχους» που επιλέγονται: Στην περίπτωση του 1989 στον στόχο μπήκαν οι «κορυφές»: Ο Αντρέας, ο Κουτσόγιωργας, ο Τσοβόλας. Σήμερα στον στόχο είναι πολιτικά ρετάλια που είναι μισητά, απαξιωμένα πρόσωπα χωρίς όμως πολιτικό ρόλο.

Υπάρχουν και ομοιότητες, πολύ σημαντικές. Τέτοιου είδους «καθάρσεις» είναι αναγκαίες στο σύστημα, εκτονώνουν τη λαϊκή οργή. Πάνω απ’ όλα ο μεγάλος στόχος είναι ο αφοπλισμός, η περιθωριοποίηση και, τελικά, ενσωμάτωση της Αριστεράς. Το 1989 διέλυσε την Αριστερά πολιτικά και ηθικά. Σήμερα, αν ευοδωθεί η επιδίωξη αυτή, η Αριστερά θα μετατραπεί σε κατοικίδιο του ΣΥΡΙΖΑ, του συστημικού πυλώνα που εφαρμόζει την πιο ακραία αντιλαϊκή και υποτελή στους ιμπεριαλιστές πολιτική. Είναι ακριβώς η πολιτική που σε όλον τον κόσμο, και στην Ελλάδα ενισχύει το ακροδεξιό εθνικιστικό ρεύμα. 

Μα …να μην τιμωρηθούν;

Είναι το ερώτημα που κυκλοφορεί, από πολλούς καλοπροαίρετα. Ένας ολόκληρος κόσμος είδε τη ζωή του να διαλύεται και οι πρωτεργάτες αυτού του εγκλήματος όχι μόνο γλεντούσαν αλλά του κουνούσαν και το δάχτυλο αποκαλώντας τον «τεμπέλη» που «ζούσε πάνω από τις δυνατότητές του». Λογικό λοιπόν να απαιτεί την τιμωρία τους. Προφανώς και υπάρχουν τεράστια σκάνδαλα στον χώρο της υγείας, στους εξοπλισμούς κλπ.  Προφανώς και πρέπει να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι. Η «κάθαρση» όμως της κυβέρνησης δεν αγγίζει την ουσία του προβλήματος, τις δομές και τις διαδρομές της διαφθοράς. Δεν αγγίζει τη διαδρομή των ΝΑΤΟΪκών οπλικών συστημάτων, το τεράστιο πάρτι. Δεν αγγίζει τον έλεγχο του χώρου της υγείας από τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες σε διαπλοκή με διοικητικά στελέχη και μια ελίτ μεγαλογιατρών. Αυτά τα κυκλώματα μένουν στο απυρόβλητο, πουθενά δεν φαίνεται η πρόθεση να έρθουν στην επιφάνεια αυτοί που έδιναν τις μίζες αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Πάνω απ’ όλα δεν φαίνεται  η πολιτική πρόθεση να επιστραφούν αυτά που κλάπηκαν από τους συνταξιούχους, τους μισθωτούς και τους ανέργους.

Καλά ο υπουργός… ο υφυπουργός;

Το πόσο ψευδεπίγραφη είναι αυτή η διαδικασία γίνεται εύκολα κατανοητό ακόμα και στο επίπεδο των ονομάτων. Στο στόχαστρο μπαίνουν, για παράδειγμα, υπουργοί υγείας των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Μόνο ως αστείο μπορεί να εκληφθεί το γεγονός πως η έρευνα «ξεχνά» πως όταν οι «κοστολογήσεις φαρμάκων και υλικών περίθαλψης» ανήκαν στο υπουργείο Υγείας, γενική γραμματέας ήταν η Μ. Ξενογιαννακοπούλου. Γενικός γραμματέας Υγείας διετέλεσε εκείνη την περίοδο κι ο Μ. Κουρουπλής. Ευθύνες αποδίδονται και στον Μ. Βορίδη, που ήταν υπουργός, αλλά όχι στην Κ. Παπακώστα που ήταν υφυπουργός. Το ίδιο ακριβώς και για την περίπτωση Λοβέρδου: Είναι υπεύθυνος για κάθε αμάρτημα σε αυτόν τον κόσμο αλλά πόσο πιστευτό είναι το γεγονός πως ο υφυπουργός του Μ. Μπόλαρης δεν ήξερε τίποτα για όσα γίνονταν στο υπουργείο; Το κοινό φυσικά όλων αυτών των… «αθώων» είναι πως πρόλαβαν και χώθηκαν στην μεγάλη αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως το δεξί χέρι του «επάρατου» Άκη που δεν γνώριζε κι αυτό τίποτα για το τι γινόταν στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Ως εκ τούτου επιβραβεύεται με την θριαμβευτική εκλογή του στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ!

Επικίνδυνος δρόμος…

Η πρακτική αυτή εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους. Ουσιαστικά ενισχύει την αποπολιτικοποίηση, τον κοινωνικό αυτοματισμό και τελικά τα ακροδεξιά ρεύματα. Η έλλειψη ουσιαστικών πολιτικών διαφορών με τη ΝΔ οδηγεί την κυβέρνηση στην επιλογή να μετατρέψει την πολιτική ζωή σε δικαστική σειρά. Η καταγγελία ανώτατης δικαστικού για την κατεύθυνση που έχει δοθεί ήταν σαφής: «άσκησε δίωξη και το πολύ πολύ να αθωωθεί αργότερα». Με απλά λόγια θα ασκούνται διώξεις, τα πρωτοσέλιδα και τα τηλεπαράθυρα θα δικάζουν και θα καταδικάζουν. Όσο για το τι θα συμβεί στο μακρινό τέλος, ποιος νοιάζεται, η επικοινωνιακή δουλειά έχει γίνει. Επικοινωνιακά σώου, μεταμεσονύκτιες χολυγουντιανές συλλήψεις, «κρύπτες» που ανακαλύπτονται εντελώς τυχαία προσφέρονται ως θέαμα στην αρένα, μιας και από «άρτο» η κυβέρνηση δεν έχει και πολλά να δώσει στην κοινωνία ενώ το «παντεσπάνι» προσφέρεται αφειδώς στο κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστές.

Δηλαδή, για να θυμηθούμε πάλι τους καλοπροαίρετους, «λυπάστε τους Γιάννους και τους Άκηδες»; Όχι, καθόλου. Το θυμικό όμως δεν μπορεί και δεν πρέπει να υποκαθιστά την πολιτική άποψη, «το μυαλό είναι ο στόχος», όπως έγραφε κι η Κατερίνα Γώγου. Πρώτα από όλα, γιατί κοντεύουμε να το ξεχάσουμε: Αριστερά σημαίνει αρχές και οι αρχές δεν ισχύουν όπου και όποτε μας αρέσει. Τα δικονομικά δικαιώματα ή η άρνηση της διαπόμπευσης οποιουδήποτε, ισχύουν και για τους Άκηδες και για τους Γιάννους και για τον μεγαλύτερο εγκληματία. Αν το ξεχάσουμε αυτό περπατάμε σε πολύ επικίνδυνους δρόμους, αυτούς που η κυβέρνηση ανοίγει. Οι δρόμοι του κοινωνικού αυτοματισμού και κανιβαλισμού είναι πολύ γνώριμοι στην ακροδεξιά. Φτάνει γρηγορότερα στο τέρμα τους και εκεί περιμένει όσους αφελώς πιστεύουν σε τέτοιες «καθάρσεις». Οι τυφλωμένοι από τη λαγνεία της εξουσίας θα έπρεπε να διδάσκονται από αυτό που συμβαίνει γύρω μας, στο παγκόσμιο χωριό. Ας δουν ποιοί βρίσκονται στις φυλακές, από τη Βραζιλία μέχρι την Ιταλία. Οι συνοδοιπόροι τους είναι. Οι πάντες ξέρουν στην Ελλάδα πως η επόμενη κυβέρνηση θα ακολουθήσει την ίδια πρακτική.

Στο κοινωνικό επίπεδο, οι πρακτικές αυτές είναι λίπασμα για στο έδαφος της ακροδεξιάς. Δικαιώνουν όλα τα ιδεολογήματα της για τους «κλέφτες προδότες πολιτικούς» που είναι υπεύθυνοι για τη χρεοκοπία της χώρας και της κοινωνίας. Πάνω από όλα αθωώνουν το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό. Μέσα ο «μιζαδόρος» υπουργός Άμυνας, τις μίζες από ποιες εταιρείες, ποιών χωρών τις έπαιρνε; Μέσα ο μιζαδόρος υπουργός Υγείας, υπάρχει μεγάλη ελληνική φαρμακοβιομηχανία που λύνει και δένει; Αυτά όχι μόνο μένουν έξω από τη συζήτηση αλλά την ίδια στιγμή της «κάθαρσης» οι υπουργοί της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ συναγελάζονται με τους ίδιους ακριβώς «υγιείς επιχειρηματίες».

Το αποτέλεσμα εκφράζεται, όπως πάντα, στη σφαίρα της πολιτικής. Η μικρή, δημοσκοπική ανάσα που δίνει στην κυβέρνηση αυτή η τακτική πόρρω απέχει από την ουσιαστική αναστροφή του κλίματος, γεγονός που αποτυπώνεται στην καθημερινή εμπειρία, στις εκλογές σε μεγάλους κλάδους κ.λπ. .Αντίθετα, σε συνδυασμό και με τις εξελίξεις στα λεγόμενα «εθνικά» θέματα και την οικονομία, δυναμώνει στην κοινωνία ένα σκληρό ακροδεξιό, εθνικιστικό ρεύμα που επιδιώκει σε πρώτη φάση να εκφράσει η ΝΔ και αναζωογονεί τα ακροδεξιά, ναζιστικά μορφώματα.

Η Αριστερά; «έχω θέση, στην κερκίδα…»

Η πολιτική αυτή αρένα, όπως κάθε αρένα, έχει και θεατές. Η Αριστερά είναι σταθερή στην κερκίδα, μοιάζει να έχει αγοράσει «διαρκείας» εισιτήριο.

 Ένα κομμάτι της γοητεύεται και απολαμβάνει το έργο «ο Γιάννος με χειροπέδες». Αφού δεν νικάμε πουθενά εμείς, ας απολαύσουμε το θέαμα. Ένα άλλο αδιαφορεί, απασχολημένο με τους πανηγυρισμούς κάθε φορά που αποκαλύπτεται «κι άλλος δεξιός οπορτουνιστής». Στην πραγματικότητα, και οι δύο αφήνουν ελεύθερο το πεδίο, και στις δύο περιπτώσεις το κυρίαρχο ρεύμα ασκεί αφόρητη πίεση οδηγώντας σε αποδοχή της καταπάτησης ακόμα και στοιχειωδών αστικών δικαιωμάτων ή στην …ενός λεπτού σιγή για τον Κατσίφα. Αποτέλεσμα του πολιτικού κενού: Οι μεγάλοι στόχοι του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, της αξιοπρέπειας ενός λαού και της ειρήνης χαρίζονται στον αντίπαλο ως «καταραμένος πατριωτισμός», επιτρέποντας να γεννιούνται «ήρωες» τύπου Κατσίφα, η ανάγκη μαχητικού κινήματος διεκδίκησης του ψωμιού, της δουλειάς, του ελεύθερου χρόνου αντικαθιστώνται από «αίμα» στους τηλεοπτικούς δέκτες και το ίντερνετ.

Οποιαδήποτε προσπάθεια για να επανέλθει η πολιτική συζήτηση στο πεδίο των κοινωνικών αναγκών, για να διαμορφωθεί ένα άμεσο πρόγραμμα μάχης γι’ αυτές αντιμετωπίζεται εχθρικά. Η ανάγκη για τη μέγιστη συσπείρωση δυνάμεων, πριν από όλα στο κίνημα, μεταλλάσσεται στην άθλια σαπουνόπερα «η ημερομηνία της απεργίας» όπου, με κύρια ευθύνη του ΚΚΕ, καταρρακώνεται κάθε έννοια συνδικαλιστικής πρακτικής. Οι απαντήσεις λοιπόν, στα υπαρκτά ζητήματα, δίνονται χωρίς αντίπαλο από την άλλη πλευρά. Απαντήσεις, φασιστικές, επικίνδυνες, αδιέξοδες… αλλά απαντήσεις. Και όταν υπάρχει κενό, κυριαρχούν. Και για τον λαό, μένει να διαλέξει ανάμεσα σε δύο κακά, με κριτήριο τις «κρύπτες» του ΚΕΕΛΠΝΟ και τα «μυστικά κονδύλια» του Κοτζιά.

Πόσο λείπει ένα ρωμαλέο κίνημα, ένα μεγάλο αριστερό μέτωπο που θα έβαζε το ζήτημα της διαφθοράς στη βάση του: Στην εξάρτηση της χώρας από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, στην εξάρτηση της κοινωνικής ζωής από το κεφάλαιο. Ένα κίνημα που θα έβαζε και τον στόχο της κάθαρσης στη βάση του: Πάνω από όλα να επιστραφούν στους μισθούς, στις συντάξεις, στην κοινωνική πολιτική όσα κλάπηκαν.

«Τάφος» εναντίον «Κρύπτης»!

Το 2014 όταν η κοινωνική οργή κατά του Σαμαρά φούντωνε, προσπάθησαν να παρουσιάσουν το νέο «εθνικό» αφήγημα του Τάφου της Αμφίπολης. Ποιοι μισθοί και ποιες συντάξεις, εδώ είμαστε μπροστά στον τάφο του Αλέξανδρου, της Ολυμπιάδας, του Ηφαιστίωνα… κάποιου τέλος πάντων! Για να προχωρήσει το αφήγημα καταπατήθηκε κάθε επιστημονική δεοντολογία, κάθε κανόνας και νόμος. Τελικά, άνθρακες ο θησαυρός! Κλειδί στην κατάρρευση του σκηνικού η μεγάλη ιδεολογική και πολιτική μάχη που έδωσε η Αριστερά και οι συλλογικότητες και εργαζόμενοι του χώρου. Ήταν και άλλο το κλίμα, ο αέρας του 2010 -2012 φυσούσε ακόμα…

Σήμερα, το νέο αφήγημα θα περιλαμβάνει «κρύπτες» που τα κυβερνητικά λαγωνικά θα «ανακαλύπτουν» σε κάθε επεισόδιο της σειράς. Ήττα του αφηγήματος αυτού προϋποθέτει ιδεολογική και πολιτική μάχη απέναντι στην «κάθαρση» του ΣΥΡΙΖΑ, όρος επιβίωσης για την Αριστερά και το λαϊκό κίνημα. Η ανεξαρτησία από τα διλήμματα που πάνε να στηθούν χτίζεται με υλικά την ξεκάθαρη τοποθέτηση για το χαρακτήρα αυτής της διαδικασίας και τις τεράστιες ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ, την ανάγκη της ήττας του στη συνείδηση του λαού.

Η Αριστερά που έχουμε μπορεί να το κάνει; Μπορεί να αρνηθεί το δίπολο «μεγαλόστομος θεατής στην εξέδρα ή κατοικίδιο του ΣΥΡΙΖΑ»; Πρέπει να μπορέσει, και οι δύο δρόμοι οδηγούν σε μαύρες (κυριολεκτικά) μέρες. Και τότε, κανείς δεν θα κρατήσει ενός λεπτού σιγή…

πηγή: kommon.gr

Του Χάρη Παπαδόπουλου

Τι σηµαίνει η απόσυρση των ΗΠΑ από τη συµφωνία για τον έλεγχο των πυραύλων µέσου βεληνεκούς «Ποιο είναι το νόημα των πυρηνικών όπλων, αν δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε;» Ντόναλντ Τραμπ Η παραπάνω ρητορική ερώτηση του Αµερικανού προέδρου απευθύνθηκε στους συµβούλους του στο Λευκό Οίκο στις 18 Οκτώβρη. ∆ύο µέρες µετά, στις 20 Οκτώβρη 2018, ο Τραµπ ανακοίνωσε πως οι ΗΠΑ αποχωρούν από τη συµφωνία ελέγχου των πυρηνικών όπλων µέσου βεληνεκούς. Η αποκάλυψη ως προς το τι ειπώθηκε µεταξύ του Τραµπ και των συνεργατών του έγινε από το περιοδικό Φόρεϊν Αφέαρς [εµείς αλιεύσαµε την πληροφορία από το άρθρο του Λεωνίδα Βατικιώτη «Έναυσµα για κούρσα πυρηνικών ανταγωνισµών από Τραµπ»]. Η αρθρογράφος του Φόρεϊν Αφέαρς µαζί µε τις πληροφορίες καταθέτει το συµπέρασµά της: «Για πρώτη φορά από το τέλος του Ψυχρού Πολέµου η πιθανότητα ένας Αµερικανός πρόεδρος να σκέφτεται στ’ αλήθεια τη χρήση πυρηνικών έχει γίνει µια πραγµατικά τροµακτική προοπτική». Λίγες µέρες µετά, και αφού ανακοινώθηκε από τον Τραµπ πως οι ΗΠΑ δεν δεσµεύονται πλέον από τη συµφωνία για τα µέσου βεληνεκούς πυρηνικά όπλα, πολιτικός αναλυτής και στέλεχος των Ρεπουµπλικανών δήλωσε: «Έχουµε αρκετά όπλα όχι µόνο για να αυτοκαταστραφούµε, αλλά και για να καταστρέψουµε τον κόσµο πάνω από δέκα φορές. ∆εν χρειάζεται να ανησυχούµε πως δεν έχουµε αρκετά όπλα». Η συµφωνία ελέγχου των πυρηνικών µέσου βεληνεκούς είχε υπογραφεί το 1987 ανάµεσα στους Ρίγκαν και Γκορµπατσόφ, επικεφαλής τότε των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης αντίστοιχα. Απαγόρευε την ανάπτυξη πυρηνικών πυραύλων βεληνεκούς µέχρι 5.000 χιλιοµέτρων και υποχρέωνε τις ΗΠΑ και Ρωσία να καταστρέψουν 3.000 από τους πυραύλους τους. Τι προσπαθεί να κερδίσει ο Τραµπ; ∆υστυχώς το θέµα µε τον Τραµπ δεν είναι µονάχα η παρουσία ενός άξεστου και υπερφίαλου ανθρώπου στη θέση του πλανητάρχη. Ο Τραµπ είναι το σύµπτωµα. Η αιτία βρίσκεται στη µεταβολή συσχετισµών ανάµεσα στις ΗΠΑ και τα υπόλοιπα ιµπεριαλιστικά κέντρα του πλανήτη. Για δύο δεκαετίες τουλάχιστον, η οικονοµική επιρροή των ΗΠΑ συνεχώς υποχωρεί. Ο πλανήτης όλο και περισσότερο φαίνεται να γίνεται πολυπολικός. Αυτό σηµαίνει πως δεν θα υπάρχει ένας µόνο «κυρίαρχος του παιγνιδιού», όπως φανταζόταν η άρχουσα τάξη των ΗΠΑ µετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Οι ΗΠΑ, ωστόσο, διαθέτουν ένα τεράστιο ατού: Η πυρηνική δύναµή τους και γενικά η στρατιωτική τους υπεροχή απέναντι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσµο είναι ασύγκριτη. Οι ΗΠΑ δεν ξεπερνούν απλώς κατά πολύ το στρατιωτικό και πυρηνικό δυναµικό της Ρωσίας: οι δέκα επόµενες στρατιωτικές δυνάµεις στον πλανήτη, ακόµα και αν ενώσουν τις δυνάµεις τους, δεν φτάνουν την πυρηνική και στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ. Έτσι η αστική τάξη αντιµετωπίζει τα τελευταία χρόνια ένα δύσκολο δίληµµα: Η πρώτη επιλογή: Να µειώσει το αµερικανικό κράτος τις θηριώδεις στρατιωτικές δαπάνες, να επενδύσει στην παραγωγή και να επιχειρήσει να ξανακερδίσει την παγκόσµια οικονοµική του υπεροχή. Η δεύτερη επιλογή: Να χρησιµοποιήσουν οι ΗΠΑ την αδιαµφισβήτητη πυρηνική και στρατιωτική τους υπεροχή σήµερα, προκειµένου να επιβάλουν τους δικούς τους όρους σε όλους τους οικονοµικούς τους αντιπάλους. Ο προηγούµενος πρόεδρος, Μπαράκ Οµπάµα, έδειχνε να κλίνει άτολµα προς την πρώτη επιλογή. Η εκλογή Τραµπ, ωστόσο, φέρνει µια ξεκάθαρη στροφή στη δεύτερη. Μέχρι σήµερα, ο Τραµπ έψαχνε µια αφορµή -στη Βενεζουέλα, στη Συρία ή στη Βόρεια Κορέα- για να κάνει επίδειξη των δυνατοτήτων ΚΑΙ του πυρηνικού του οπλοστασίου. Τώρα, µε την ανακοίνωση στις 20 Οκτώβρη περί απόσυρσης των ΗΠΑ από τη συµφωνία ελέγχου των µέσου µεγέθους πυραύλων που µπορούν να φέρουν πυρηνικές κεφαλές, φαίνεται πως ο Αµερικανός πρόεδρος δίνει το σήµα για να ξαναρχίσει η κούρσα των εξοπλισµών, περιλαµβανοµένων των πυρηνικών όπλων, όπως επί Ψυχρού Πολέµου. Και τώρα; Όπως είχε αποκαλύψει η εφηµερίδα «Γκάρντιαν» στις αρχές του χρόνου, ο Τραµπ και οι ΗΠΑ σκοπεύουν να στραφούν κατ’ αρχάς στην ανάπτυξη «µικρών και εύχρηστων» (!) πυρηνικών όπλων. Αυτό δεν σηµαίνει πως τέτοια όπλα δεν συνιστούν απειλή για τη Ρωσία. Ήδη το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ οργανώνουν κάθε τόσο στρατιωτικά γυµνάσια εξαιρετικά κοντά στα ρωσικά σύνορα -στην Πολωνία και στις χώρες της Βαλτικής- και κάνουν µε κάθε αφορµή επιδείξεις στρατιωτικής ισχύος. Όµως, είναι φανερό πως η στόχευση των ΗΠΑ στρέφεται πλέον προς πολλές κατευθύνσεις. Ο επόµενος στη σειρά στόχος δείχνει αυτή τη στιγµή το Ιράν. Οι ΗΠΑ πριν λίγους µήνες αποσύρθηκαν µονοµερώς και από τη συµφωνία ελέγχου ανάπτυξης πυρηνικών όπλων του Ιράν, ξεκινώντας νέο κύκλο κυρώσεων ενάντια στο ιρανικό κράτος. Φαίνεται, όµως, πως ο αντίπαλος που οι ΗΠΑ αναζητούν διαρκώς ευκαιρία να τροµοκρατήσουν µε την πυρηνική τους ισχύ είναι η Κίνα, ο µεγαλύτερος αυτή τη στιγµή εµπορικός και γενικότερα οικονοµικός αντίπαλος των ΗΠΑ. Μάλιστα, µερίδα του Τύπου -στην Ελλάδα χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της «Καθηµερινής»- πιστεύουν πως η συµφωνία, από την οποία οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν, θα αντικατασταθεί σχετικά σύντοµα από µια νέα, µεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Θα αφήνεται ωστόσο στον Τραµπ το περιθώριο να αναπτύξει καινούργια σχετικά µικρά πυρηνικά όπλα έναντι της Κίνας, της ανερχόµενης πυρηνικής δύναµης, που δεν δεσµευόταν από την µέχρι τώρα σε ισχύ συµφωνία απαγόρευσης ανάπτυξης όπλων µέσου βεληνεκούς. Σε κάθε περίπτωση, τον τόνο για την κατεύθυνση της στρατιωτικής µηχανής των ΗΠΑ είχε δώσει λίγο µετά την εκλογή του ο ίδιος ο Τραµπ, µιλώντας -δηµόσια αυτή τη φορά- υπέρ ενός νέου γύρου εξοπλισµών: «Ας γίνει µια κούρσα εξοπλισµών! Θα τους ξεπεράσουµε όλους και θα επιβιώσουµε έναντι όλων»! Έκκληση στη λογική; -«∆εν θα τολµήσουν» έλεγες «∆εν έχουν άλλο δρόµο» σου απαντούσα «Αυτός ο δρόµος θα είναι ο τάφος τους», φώναζες µε πίστη” («Νικηφόρος Μανδηλαράς», στίχοι του Αλέκου Παναγούλη) Στον διεθνή αστικό Τύπο, µαζί µε την ανησυχία για το πού πάει η κατάσταση µε τα πυρηνικά όπλα, διατυπώνεται και µια ελπίδα και προσδοκία πως τελικά θα επικρατήσει η λογική και δεν θα χρησιµοποιηθούν στην πράξη τα πυρηνικά. Όµως όταν διακυβεύονται τεράστια κέρδη, όταν διακυβεύεται η ίδια η παγκόσµια ιεραρχία ισχύος, ελάχιστος χώρος αποµένει για την ορθοφροσύνη. Ο ιµπεριαλισµός των ΗΠΑ συνήθισε από το 1991 να παίζει παγκοσµίως χωρίς αντίπαλο. Τώρα αντιµετωπίζει ξαφνικά τον κίνδυνο υποβιβασµού µπροστά στην ανάπτυξη οικονοµιών που δεν βαρύνονταν µε στρατιωτικές δαπάνες ανάλογες µε αυτές των ΗΠΑ. Και ο πειρασµός της επίδειξης δύναµης απέναντί τους είναι τεράστιος. Η µόνη ρεαλιστική ελπίδα µέσα σ’ αυτόν τον ζόφο είναι το αντιπολεµικό και αντικυβερνητικό κίνηµα µέσα στις ΗΠΑ. Από την πρώτη µέρα που εγκαταστάθηκε στο Λευκό Οίκο ο Τραµπ, τα κινήµατα έχουν οργανώσει συγκλονιστικές διαδηλώσεις και έχουν πετύχει να ακυρώσουν αντιδραστικά µέτρα, όπως την απαγόρευση εισόδου στη χώρα ανθρώπων από µια σειρά ισλαµικές χώρες. Αυτά τα κινήµατα είναι η µόνη υπαρκτή εναλλακτική στην κυριαρχία του πυρηνικού τρόµου του Τραµπ και των Αµερικανών στρατοκρατών. Η κυβέρνηση Τραµπ είναι πολύ πιο ρεαλιστικό να πέσει κάτω από τη λαϊκή κατακραυγή, παρά να «λογικευτεί» και να πάρει πίσω τις απειλές πυρηνικού χτυπήµατος και τα σχέδια νέας κούρσας εξοπλισµών. Στην Ελλάδα η κυβέρνηση Τσίπρα δένεται κάθε µέρα πιο στενά στρατιωτικά µε τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και την Αίγυπτο του δικτάτορα Σίσι και εξοπλίζεται για περιπέτειες για χάρη των ΑΟΖ. Εµείς εδώ έχουµε µόνο να διδαχτούµε από τις επιτυχίες των συντρόφων και συντροφισσών µας µέσα στην «καρδιά του κτήνους», την ιµπεριαλιστική µητρόπολη. Και πρέπει να τους µιµηθούµε. Είναι η παθιασµένη δράση που αλλάζει τους συσχετισµούς, όχι η παραίτηση ούτε οι φρούδες ελπίδες και η επίκληση της «λογικής».

Πηγή: redtopia.gr

Τα στοιχεία δείχνουν την ταχεία άνοδο ορισμένων χωρών και τη στασιμότητα άλλων – και ενώ υπάρχουν πολλές αξιοσημείωτες αλλαγές οι δύο πιο σημαντικές έχουν περιγραφεί ως οικονομικά θαύματα.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα οπτικοποιημένη παρουσίαση για τις 10 μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη πραγματοποιεί το Visual Capitalist. Σε αυτή την παρουσίαση συγκρίνει τις 10 αυτές οικονομίες μεταξύ 1960 και 2017.

Με βάση την νέα ανάλυση φαίνεται πολύ καθαρά πώς το ΑΕΠ άλλαξε τα τελευταία 57 χρόνια για τις 10 μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου.

Τα στοιχεία δείχνουν την ταχεία άνοδο ορισμένων χωρών και τη στασιμότητα άλλων – και ενώ υπάρχουν πολλές αξιοσημείωτες αλλαγές οι δύο πιο σημαντικές έχουν περιγραφεί ως “οικονομικά θαύματα”.

Μπορεί να έχετε ακούσει για το «ιαπωνικό οικονομικό θαύμα», έναν όρο που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τον ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ στην Ιαπωνία μεταξύ του τέλους του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του τέλους του Ψυχρού Πολέμου.

Το 1960, η Ιαπωνία είχε μια οικονομία που ήταν μόνο το 10% του μεγέθους των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Όμως, σε μόλις μια δεκαετία, η Ιαπωνία καταγράφει σταθερή αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ – συχνά σε διψήφιο ρυθμό σε ετήσια βάση -.

Η ανάπτυξη αυτή επέτρεψε στην Ιαπωνία να ξεπεράσει τόσο το Ηνωμένο Βασίλειο όσο και τη Γαλλία για να γίνει η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο.

Η Ιαπωνία κράτησε το τίτλο του οικονομικού θαύματος διαδοχικά μεταξύ 1972 και 2010, μέχρι να αντικατασταθεί από ένα άλλο ασιατικό οικονομικό θαύμα δηλαδή την Κίνα.

Παρά το γεγονός η Κίνα δεν βρισκόταν στην λίστα με τις 10 ισχυρότερες οικονομίες έως το 1980, ωστόσο οι μεταρρυθμίσεις που σημειώθηκαν στη δεκαετία του 1980 και του 1990 βοήθησαν να ανοίξει ο δρόμος προς τη μαζική οικονομία βγάζοντας εκατοντάδες εκατομμύρια από την ακραία φτώχεια.

Μέχρι το 1993, η Κίνα ήταν και πάλι μία από τις μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου.

Μέχρι το 2010 – μόλις 17 χρόνια αργότερα – η Κίνα είχε ξεπεράσει τα οικονομικά μεγαθήρια το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, τη Γαλλία και ακόμη και την Ιαπωνία για να εξασφαλίσει την δεύτερη θέση στον κατάλογο, το οποίο εξακολουθεί να κατέχει σήμερα σε ονομαστικές τιμές.