Διακόσια χρόνια μετά, ο Ιαβέρης είναι εδώ! Κυνηγά έναν σύγχρονο «Γιάννη Αγιάννη». Μόνιμα, διαρκώς. «Οι Άθλιοι» του Βίκτωρος Ουγκό «ξαναζωντανεύουν» μετά από δύο αιώνες στην Ελλάδα. Στην σύγχρονη εκδοχή τους, όμως, που είναι το ίδιο στυγνή. 

Σε ποινή φυλάκισης 10 ετών καταδικάστηκε μια καθαρίστρια του δήμου Βόλου.  Το αδίκημα της ήταν ότι πήρε τη θέση με πλαστό απολυτήριο δημοτικού. Επί 20 χρόνια καθάριζε. Μάζευε απορρίμματα. Δεν δημιούργησε ποτέ πρόβλημα στη δουλειά της, αλλά όλα αυτά τα έκανε με πλαστογραφημένο το απολυτήριο της ΣΤ’ Δημοτικού. Είχε βγάλει μόνο την Ε’ Δημοτικού…

Ναι. Η 53χρονη καθαρίστρια παρανόμησε. Κι έτσι  της επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 10 χρόνων! Η δικαιοσύνη ήταν αμείλικτη. Ο νόμος θριάμβευσε! Που; 

Στη χώρα που αθωώθηκαν τραπεζίτες, χρηματιστές και υπουργοί για το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου!

Στη χώρα που λεηλατήθηκαν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων!

Στη χώρα που κυκλοφορούν ελεύθεροι πρωταγωνιστές σκανδάλων που ζημίωσαν με μίζες και υπερκοστολογήσεις τα δημόσια ταμεία με δισεκατομμύρια ευρώ!

Στη χώρα που κρίθηκαν αθώοι αξιωματούχοι και υπεύθυνοι οι οποίοι δεν έλαβαν κανέναν μέτρο προστασίας με αποτέλεσμα να χαθούν ανθρώπινες ζωές από φυσικές καταστροφές.

Σε αυτή τη χώρα μια καθαρίστρια καταδικάστηκε σε 10ετή ποινή φυλάκισης γιατί εξαπάτησε το Δημόσιο ώστε να γίνει καθαρίστρια… Μια γυναίκα που δεν έχει καταφέρει να τελειώσει το δημοτικό και πάλευε για το μεροκάματο είναι, πλέον, καταδικασμένη. Σε αυτή την άθλια κοινωνία που οι μίζες, το «μαύρο» χρήμα, οι «απάτες», η εκμετάλλευση μπορούν να κυκλοφορούν σαν αθώες περιστερές,  μια καθαρίστρια θα μείνει 10 χρόνια φυλακή γιατί το δικό της επίπεδο απάτης δεν μπορεί (πως θα ήταν δυνατόν άλλωστε;) να συγκριθεί με το δικό τους. 

Το ρεπορτάζ που ακολουθεί για την συγκεκριμένη υπόθεση από e-thessalia.gr

Ποινή κάθειρξης δέκα ετών επέβαλε χθες το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας σε μια πρώην καθαρίστρια του Δήμου Βόλου, την οποία έκρινε ένοχη για απάτη. Η 53χρονη πρώην εργαζόμενη στον Δήμο, απαλλάχθηκε της κατηγορίας της πλαστογραφίας, λόγω παραγραφής και καταδικάστηκε μόνον για το αδίκημα της απάτης.

Η 53χρονη είχε καταδικαστεί τον Σεπτέμβριο του 2016 από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας σε κάθειρξη 15 ετών. Η 53χρονη φέρεται να είχε πλαστογραφήσει το 1996 απολυτήριο Δημοτικού Σχολείου και για είκοσι περίπου χρόνια εργάστηκε ως καθαρίστρια σε νομικό πρόσωπο του Δήμου Βόλου. Η 53χρονη φέρεται να είχε φοιτήσει σε δημοτικό σχολείο άλλης εκτός Βόλου πόλης, όπου και είχε λάβει πιστοποιητικό, στο οποίο αναφερόταν πως είχε φοιτήσει στην Ε΄ Τάξη, όμως αυτή, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, το άλλαξε και το έκανε ΣΤ’ Τάξη. Με αυτήν την πράξη της «απέκτησε» τα τυπικά προσόντα που απαιτούνταν, για να συμμετάσχει σε έναν διαγωνισμό πρόσληψης τακτικού προσωπικού σε θέση καθαρίστριας, ενός κρατικού παιδικού σταθμού, που προκηρύχτηκε από το τότε υπουργείο Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Η αρμόδια επιτροπή αλλά και το τότε ΔΣ του Σταθμού τη διόρισαν από το 1996. Από τότε μέχρι το 2016 της είχαν καταβληθεί μικτές αποδοχές αρκετών δεκάδων χιλιάδων ευρώ, σύμφωνα με το κατηγορητήριο. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης της υπόθεσης πρωτόδικα, είχε αναφερθεί πως η κατηγορούμενη είχε μεγαλώσει μέσα σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Είχε κάνει αυτήν την πράξη, όπως είχε αναφερθεί, για να συντηρήσει την οικογένειά της, που το είχε μεγάλη ανάγκη. Είχε αναφερθεί ακόμη, πως η εργασία που παρείχε, ήταν εντελώς άσχετη με το προσόν, που απαιτούσε η προκήρυξη. Τέλος είχε τονιστεί, πως κατά τη διάρκεια της εργασίας της στη συγκεκριμένη θέση τα 20 χρόνια, είχε επιδείξει ζήλο και αφοσίωση, προσκομίζοντας μάλιστα και μια σχετική έκθεση. Η 53χρονη απαλλάχθηκε της κατηγορίας της πλαστογραφίας με χρήση, με ιδιαίτερα μεγάλο όφελος και αντίστοιχη ζημιά άνω των 120 και άνω των 150 χιλιάδων ευρώ, σε βάρους του ελληνικού Δημοσίου, λόγω παραγραφής. Ωστόσο κρίθηκε ένοχη από το Πενταμελές Εφετείο για απάτη κατ’ εξακολούθηση, κατ’ επάγγελμα και κατά συνήθεια με ιδιαίτερα μεγάλο όφελος και αντίστοιχη ζημία άνω 30, 120 και 150 χιλιάδων ευρώ εις βάρος του ελληνικού Δημοσίου.

πηγη: imerodromos.gr

Μόνο ως μεγάλη “ιστορική εξαπάτηση” μπορεί να χαρακτηριστεί η “ιστορική συμφωνία” μεταξύ του Αλ. Τσίπρα και τους αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, όπως χαρακτήρισε αυτήν την συμφωνία, επιχειρώντας μια νέα πολιτική απάτη ο Αλ. Τσίπρας, η οποία, όμως, αποκομίζει από παντού ειρωνικά σχόλια και περιπαικτικά μειδιάματα.

Ο Αλ. Τσίπρας όχι μόνο εγκατέλειψε άτακτα και εξευτελιστικά την δημοκρατική ρητή δέσμευση του παλιού ΣΥΡΙΖΑ για διαχωρισμό της Εκκλησίας από το Κράτος αλλά και με τη νέα Συμφωνία ενισχύει περαιτέρω τα ακόρεστα προνόμια, ιδιαίτερα τα οικονομικά, της Εκκλησίας, αποκλειστικά, μάλιστα, της ιεραρχίας των μητροπολιτών της, πρώτα απ’ όλα των πιο υπερσυντηρητικών εξ αυτών, οι οποίοι από κάθε άποψη αποτελούν “κράτος εν κράτει” και μια ανεξέλεγκτη υπερεξουσία, η οποία προκαλεί και δεν λογοδοτεί πουθενά!

Είναι χαρακτηριστικό ότι με την Συμφωνία η Ιεραρχία της Εκκλησίας όχι μόνο δεν χάνει το παραμικρό από τα Συνταγματικά προνόμια της, Προοίμιο, άρθρα 3,16 κλπ, αλλά και ενισχύεται οικονομικά με ένα σκανδαλώδη και προκλητικό τρόπο.

Αποτελεί πρόκληση το γεγονός ότι ενώ η Ιεραρχία της Εκκλησίας διατηρεί ακέραια την Εκκλησιαστική της περιουσία, βάζει χέρι ταυτόχρονα και σε τεράστια δημόσια περιουσία, την οποία σκοπίμως αμφισβητεί και την οποία με βάση την Συμφωνία θα νέμεται κατά 50-50 με το Δημόσιο! Αυτή η διάταξη της Συμφωνίας συνιστά μέγα πρωθυπουργικό σκάνδαλο και εγείρει το αδίκημα της απιστίας!

Να σημειώσουμε επίσης ότι ο κατώτερος κλήρος με βάση της Συμφωνία, ενώ τυπικά δεν θα είναι δημόσιος υπάλληλος θα συνεχίζει να μισθοδοτείται από το κράτος το οποίο θα επιχορηγεί την Εκκλησία με το αντίστοιχο ποσό, χωρίς, όμως, να μην έχει και πάλι ο κατώτερος κλήρος καμιά διασφάλιση έναντι της αυθαιρεσίας και της τυραννίας της απόλυτης φεουδαρχικής εξουσίας που έχει πάνω του ο ολοκληρωτισμός των Μητροπολιτών.

Στην πορεία προς την αναθεώρηση του Συντάγματος, ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να διακηρύξει πολλές φορές ότι θα έφερνε στο προσκήνιο το «ιστορικό αίτημα» της αριστεράς για «χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους».

Η συμφωνία Τσίπρα – Ιερώνυμου δεν έχει την παραμικρή σχέση με αυτό που διεθνώς ορίζεται με αυτή την έννοια, ήτοι μια Εκκλησία που δεν έχει οικονομική σχέση με το Κράτος και δεν μισθοδοτούνται οι κληρικοί από το δημόσιο και την πλήρη ανεξιθρησκία του κράτους (δηλαδή καμιά παρέμβαση της Εκκλησίας σε ζητήματα περιεχομένου της εκπαίδευσης, απουσία θρησκευτικών συμβόλων από τα δημόσια κτίρια, ισότιμη αντιμετώπιση όλων των θρησκειών).

Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε σαφές εξαρχής ότι δεν προτίθεται να αλλάξει τον τρόπο και τις πηγές της μισθοδοσίας των κληρικών, δεν θα αλλάξει το χαρακτηρισμό της Ορθοδοξίας ως επικρατούσας θρησκείας στο άρθρο 3 του Συντάγματος και δεν θα τροποποιήσει την πρόβλεψη του άρθρου 16 και για θρησκευτική διαπαιδαγώγηση.

Το μόνο που πρότεινε ήταν μια αναφορά για τα μάτια του κόσμου στη «θρησκευτική ουδετερότητα» του κράτους ως ερμηνευτική δήλωση ή συμπλήρωση, η οποία όμως δεν έχει καμμιά επίπτωση στην πράξη.

Ακόμη και η «θρησκευτική ουδετερότητα», που από μόνη της, χωρίς καμμιά πρακτική εφαρμογή, ήταν μια ακόμη «σαπουνόφουσκα» των ειδικών σ’ αυτά Συριζαίων επικοινωνιολόγων, αποδυναμώθηκε στη συνέχεια από τον ίδιο τον πρωθυπουργό.

Αυτό που έμενε είναι το ζήτημα των οικονομικών σχέσεων ανάμεσα σε Εκκλησία και Κράτος.

Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Η μισθοδοσία των κληρικών και ορισμένων υπαλλήλων των μητροπόλεων από το δημόσιο, δεν υπήρχε εξαρχής, ούτε εντάσσεται στην έννοια της επικρατούσας θρησκείας. Αντίθετα, εξαρχής, ήδη από το 1945 που καθιερώθηκε για πρώτη φορά η μισθοδοσία από δημόσιο αυτή προσδιοριζόταν όχι από το χαρακτήρα της επικρατούσας θρησκείας αλλά αποτελούσε αποζημίωση για την εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία που περιήλθε στο κράτος χωρίς αποζημίωση.

Την επιχειρηματολογία αυτή πάντοτε έθετε η πλευρά της Εκκλησίας και ουσιαστικά επαναλαμβάνει και η συμφωνία ανάμεσα στον Αρχιεπίσκοπο και τον Πρωθυπουργό. Μάλιστα, είναι χαρακτηριστικό ότι πλέον η αποζημίωση αυτή ορίζεται ως κάτι που θα πρέπει να καταβάλλεται στο διηνεκές, με μόνο περιορισμό ότι μένουμε στο σημερινό αριθμό κληρικών και υπαλλήλων.

Η διαφορετική προσέγγιση, δηλαδή η αποσύνδεση της διαδικασίας από την Ενιαία Αρχή Πληρωμών και ουσιαστικά η μέσω αυτής αφαίρεση των κληρικών από τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων δεν αλλάζει τον πυρήνα της αρχής ότι το δημόσιο μισθοδοτεί τους κληρικούς. Μάλιστα, πλέον η κατοχύρωση αυτής της επιδότησης εσαεί θα είναι νομικά κατοχυρωμένη και αδιαμφισβήτητη.

Με τη ρύθμιση αυτή η Εκκλησία κερδίζει την εξασφάλιση της μισθοδοσίας και ταυτόχρονα αποκτά και έλεγχο στη διαχείριση της σχετικής επιδότησης, χωρίς αυτή να περνάει από τις ρυθμιστικές δικλείδες του δημοσίου.

Με απλά λόγια, ακόμη και η μισθοδοσία των κληρικών θα συνεχίσει να πληρώνεται από το κράτος με τους ιερείς πλέον να φωνάζουν γιατί δεν θα είναι δημόσιοι υπάλληλοι (τυπικά). Ομως το οξύμωρο είναι ότι τα λεφτά που θα δίνει το κράτος εν είδει επιδότησης στην Εκκλησία, θα τα διαχειρίζονται οι Μητροπολίτες.

 H περιουσία

Εκεί που υπάρχει μια σημαντική διαφορά είναι στο θέμα της αξιοποίησης της Εκκλησιαστικής Περιουσίας. Ενώ ο 4182/2013  περιλάμβανε την περιουσία της Εκκλησίας, τώρα στο νέο Ταμείο, πέραν όσων περιλάμβανε ο προηγούμενος νόμος, μπαίνουν και οι αμφισβητούμενες ανάμεσα στο ελληνικό δημόσιο και την Εκκλησία περιουσίες.

Ουσιαστικά, οι δύο πλευρές παραιτούνται των αξιώσεων στις αμφισβητούμενες περιοχές και πάνε στη συνεκμετάλλευσή τους στο νέο Ταμείο Αξιοποίησης Εκκλησιαστικής Περιουσίας. Η ρύθμιση αυτή αποτελούσε και πάγια διεκδίκηση της Εκκλησίας, την ίδια ώρα που θα μπορεί και το δημόσιο να λέει ότι κάτι κερδίζει από την όλη ρύθμιση.

Είναι σαφές ότι η χθεσινή συμφωνία, ανεξαρτήτως της επικοινωνιακής διαχείρισης δεν αφορά ούτε τυπικά (εφόσον δεν κάνει αναφορά στην Συνταγματική Αναθεώρηση) ούτε ουσιαστικά τη θεσμική σχέση Εκκλησίας και Κράτους.

Η συμφωνία αυτή αφορά την οικονομική σχέση ανάμεσα στους δύο θεσμούς και μάλιστα με όρους που σε μεγάλο βαθμό ικανοποιούν την Εκκλησία της Ελλάδος. Εξ ου και οι ιδιαίτερα θετικές αναφορές του Αρχιεπισκόπου στον Πρωθυπουργό: «είστε συντελεστής σ’ αυτή την ιστορική στιγμή»

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έφερε επομένως το χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους. Κατάφερε, όμως, σε μια προεκλογική περίοδο όπου τέτοιες παράμετροι είναι σημαντικές να αποσπάσει μια θετική αντίδραση από την Εκκλησία, την ώρα που μερίδα της αντιπολίτευσης ήθελε να τον κατηγορήσει ως πολέμιο της Ορθοδοξίας.

Το deal όσο κι αν υποκρύπτει… ιερότητα, είναι απλά ένα κυνικό συμβόλαιο μεταξύ δύο πλευρών, μια συναλλαγή με οικονομικούς κατά κύριο λόγο όρους αλλά και με πολιτικές σκοπιμότητες.

Σώθηκαν τα… Χριστούγεννα

Την ίδια ώρα που η Νέα Δημοκρατία, ή για να ακριβολογούμε, ο Μ. Βορίδης, και ορισμένα ΜΜΕ της δεξιάς περιμένουν πότε ο Τσίπρας θα καταργήσει τα… Χριστούγεννα ή τα ιερά σύμβολά, ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε μια ακόμη κωλοτούμπα με ανταλλάγματα. Ξεχνώντας τον διαχωρισμό Εκκλησίας – Κράτους ο Τσίπρας ξεχνά και μια ιστορική αριστερή απαίτηση. Στον κάλαθο των αχρήστων μαζί με τα νταούλια, το εθνικό νόμισμα, την έξοδο από το ευρώ, το σκίσιμο των μνημονίων.

Οσο για το Ταμείο Αξιοποίησης της περιουσίας; Μία από τα ίδια. Μήπως και ο Αντώνης Σαμαράς το ίδιο δεν είχε συμφωνήσει με τον Ιερώνυμο;

30 Ιουλίου 2013 μετά από συνάντηση των δύο, όπως χθες, βγαίνει το εξής ανακοινωθέν: Σε συνέχεια της σχετικής πρότασης του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου – η οποία έχει διατυπωθεί και τεθεί υπ’ όψιν της Πολιτείας ήδη από τον Οκτώβριο του 2009- και προς την κατεύθυνση της υλοποίησής της, η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και το Ελληνικό Δημόσιο αποφάσισαν να προχωρήσουν άμεσα στην από κοινού σύσταση Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία “Εταιρεία Αξιοποίησης Ακίνητης Εκκλησιαστικής Περιουσίας Α.Ε.”.

Δεύτερος και καταϊδρωμένος ο Τσίπρας, όμως, αυτό που ήθελε το πέτυχε. Πήρε από τον Αρχιεπίσκοπο το «χρίσμα», δείχνει να κλείνει ένα μέτωπο στο δρόμο προς τις εκλογές, και στήνει μια επικοινωνιακή φούσκα η οποία σήμερα θα γιγαντωθεί από τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ που ήδη κάνουν λόγο για ιστορική συμφωνία που λύνει προβλήματα 78 ετών και πλέον.

Δήλωση Παν. Λαφαζάνη Γραμματέα του Π.Σ της ΛΑ.Ε

Λαφαζάνης: Φαιδρή απόπειρα «ιστορικής εξαπάτησης» από τον Αλ. Τσίπρα η συμφωνία με τον Ιερώνυμο

Η δήθεν «ιστορική συμφωνία» Τσίπρα – Ιερώνυμου μόνο ως φαιδρά και αποτυχημένη απόπειρα «ιστορικής εξαπάτησης» μπορεί να εκληφθεί, η οποία γι’ αυτό προκαλεί ειρωνικά και σκωπτικά σχόλια.

Η συμφωνία αυτή όχι μόνο δεν έχει καμιά σχέση με το αναγκαίο ιστορικό δημοκρατικό αίτημα του διαχωρισμού της Εκκλησίας από το κράτος αλλά αντιθέτως ενισχύει τα ανεξέλεγκτα προνόμια, ιδιαίτερα τα οικονομικά, της Ιεραρχίας της Εκκλησίας σε βάρος των συμφερόντων του δημοσίου.

Επισημαίνω ιδιαίτερα την ρύθμιση για το ψευδώνυμο «Ταμείο Αξιοποίησης Εκκλησιαστικής Περιουσίας» το οποίο σύμφωνα με τα όσα έχουν ανακοινωθεί μπορεί να εξελιχθεί σε εκτεταμένη απεμπόληση δημόσιας περιουσίας και σε μέγα σκάνδαλο σε βάρος των συμφερόντων του δημοσίου.

πηγη: iskra.gr

Στην διαπίστωση ότι οι Έλληνες συνεχίζουν να υποφέρουν από τις επιπτώσεις των διεθνών προγραμμάτων διάσωσης και των επιβληθεισών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων στην οικονομία της χώρας κατέληξε η Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Ένα διαιρεμένο Κονγκρέσο, με τη Βουλή να ελέγχεται από τους Δημοκρατικούς και τη Γερουσία από τους Ρεπουμπλικάνους, προήλθε από τις χθεσινές ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ. 

Η δημοκρατική πλειοψηφία στη Βουλή εκτιμάται πως θα αποτελέσει σημαντικό εμπόδιο στην εφαρμογή της πολιτικής του Ντόναλντ Τραμπ, στα επόμενα δύο χρόνια της προεδρικής του θητείας.

Το υψηλό ποσοστό συμμετοχής που πυροδοτήθηκε, όπως αναφέρουν οι New York Times, από την έντονη αντίδραση κατά του Τραμπ, έδωσε στους Δημοκρατικούς τουλάχιστον 25 επιπλέον έδρες στη Βουλή. Από τα προάστια του Ρίτσμοντ μέχρι περιοχές του Σικάγο αλλά και την Οκλαχόμα, μια σειρά υποψηφίων, μεταξύ των οποίων και πολλές γυναίκες κατέκτησαν τη νίκη και έβαλαν τέλος στην οκταετή πλειοψηφία των Ρεπουμπλικανών στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Η Νάνσι Πελόζι δήλωσε ότι οι Δημοκρατικοί στην Βουλή των Αντιπροσώπων θα κάνουν χρήση της πλειοψηφίας τους για να προωθήσουν μία δικομματική ατζέντα σε μία χώρα όπου έχει περισσέψει ο διχασμός. Οι Δημοκρατικοί θα επιδιώξουν την αποκατάσταση του συνταγματικού ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας (δηλαδή του ελέγχου επί της διακυβέρνησης Τραμπ), δήλωσε η Νάνσι Πελόζι, η οποία αναμένεται να αναλάβει την προεδρία της Βουλής, θέση που κατείχε από το 2007 επί τέσσερα χρόνια. Ηταν η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Βουλής στην ιστορία των ΗΠΑ.

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πηγές, ο Ντόναλντ Τραμπ τηλεφώνησε στη Νάνσι Πελόζι για τη συγχαρεί για την εξασφάλιση της πλειοψηφίας των εδρών της Βουλής των Αντιπροσώπων από τους Δημοκρατικούς.

Γυναίκα ιθαγενής, ομοφυλόφιλοι και μουσουλμάνες στο νέο Κογκρέσο

Η Δημοκρατική υποψήφια βουλεύτρια Σαρίς Ντέιβιντς έγινε η πρώτη ιθαγενής στην ιστορία των ΗΠΑ που εξελέγη στο αμερικανικό Κογκρέσο.

Δικηγόρος, λάτρης των πολεμικών τεχνών και θεωρούμενη ως ομοφυλόφιλη, η Ντέιβιντς κατάφερε να κερδίσει σε ένα προπύργιο των Ρεπουμπλικάνων, στο Κάνσας, τον Ρεπουμπλικάνο Κέβιν Γιόντερ.

Εξάλλου, η Ιλχάν Όμαρ και η Ρασίντα Τλάιμπ έγιναν την Τρίτη οι πρώτες μουσουλμάνες που εξελέγησαν στο αμερικανικό Κογκρέσο. Οι δύο Δημοκρατικές πολιτικοί ήταν υποψήφιες στη Μινεσότα και στο Μίσιγκαν, αντίστοιχα.

Η πολιτεία του Κολοράντο εξέλεξε έναν δηλωμένο ομοφυλόφιλο κυβερνήτη στις ενδιάμεσες εκλογές, τον δημοκρατικό Τζάρεντ Πόλις. Ο Τζάρεντ Πόλις, ο οποίος εξελέγη το 2008 στην Βουλή των Αντιπροσώπων, επικράτησε του ρεπουμπλικανού Ουόλκερ Στέιπλτον.

Ο γερουσιαστής του Τέξας Τεντ Κρουζ επανεξελέγη, προσφέροντας μία σημαντική νίκη στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έπειτα από μία αμφίρροπη αναμέτρηση με τον Δημοκρατικό Μπέτο Ο’Ρουρκ, μεταδίδουν τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης. Η νίκη του επιτρέπει στους Ρεπουμπλικανούς να διατηρήσουν μία κρίσιμης σημασίας έδρα και τον έλεγχό τους επί της Γερουσίας.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Μια ατελείωτη λίστα δεκάδων σελίδων, με τα «έργα και τις ημέρες» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, δόθηκε τη Δευτέρα στη δημοσιότητα από το υπουργείο Οικονομίας, εν είδει «απολογισμού» για το πώς «η αναπτυξιακή στρατηγική γίνεται πράξη».

Πρόκειται για μια λίστα - αληθινό «μνημείο» για τα όσα η κυβέρνηση αυτή έχει καταφέρει για λογαριασμό του κεφαλαίου, υιοθετώντας ένα προς ένα όλα τα μέτρα που έχουν καταδείξει οι επιχειρηματικοί όμιλοι, ως απαραίτητα για τη θωράκιση της κερδοφορίας τους και την προσέλκυση ξένων επενδύσεων.

Στις σελίδες αυτού του «απολογισμού» μπορεί να βρει κανείς κάθε πιθανό και απίθανο πεδίο όπου το αστικό κράτος γίνεται «αρωγός» στην επιχείρηση ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Από τα πακέτα των δισεκατομμυρίων, τα ταμεία και τα «χρηματοδοτικά εργαλεία», με τα οποία η κυβέρνηση «ταΐζει» την καπιταλιστική κερδοφορία, μέχρι την «άρση των εμποδίων» για τη σύσταση επιχειρήσεων, ώστε το κεφάλαιο να μη «δίνει λογαριασμό» για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων και την προστασία του περιβάλλοντος.

Και από τον «αναπτυξιακό νόμο», το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, τις φοροαπαλλαγές και εισφοροαπαλλαγές, μέχρι τις ιδιωτικοποιήσεις, τις ΣΔΙΤ, τις υποδομές για κλάδους όπως της Ενέργειας και των Μεταφορών, τα μέτρα για τη στήριξη του «εξαγωγικού προσανατολισμού» και τις παρεμβάσεις σε Ερευνα και Παιδεία.

Ακόμα και όσα με θράσος η κυβέρνηση παρουσιάζει περίπου ως «φιλολαϊκές» παρεμβάσεις, στην ουσία τους δεν αφορούν τίποτα παραπάνω από στόχους του κεφαλαίου.

Για παράδειγμα, στην ενότητα περί «προστασίας των καταναλωτών», πέρα από τις γνωστές αστειότητες περί «παρατηρητηρίων τιμών» (παρατηρούν προφανώς το πώς η αντιλαϊκή πολιτική εκτοξεύει τις τιμές για τις εργατικές - λαϊκές οικογένειες), περιλαμβάνονται κατά βάση μέτρα για την αντιμετώπιση του λεγόμενου «παρεμπορίου», όπως και «ρυθμίσεις» που γονατίζουν επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενους, μέσα από απελευθερώσεις τομέων της οικονομίας και μέτρα για την παραπέρα συγκέντρωση.

Ενώ για τα «υπερχρεωμένα νοικοκυριά», ως μέτρο ανακούφισης προβάλλονται τα διάφορα γραφεία που έχει στήσει η κυβέρνηση, ως «μεσάζοντες» για να προσέλθουν οι οφειλέτες στα γκισέ των τραπεζών.

Στον ίδιο απολογισμό αποτυπώνεται επίσης με συγκεκριμένο τρόπο το πώς η πολιτική προς όφελος του κεφαλαίου διαπερνά ενιαία την «εσωτερική» και την εξωτερική πολιτική.

Ετσι, ανάμεσα στα άλλα καταγράφονται οι πρωτοβουλίες που παίρνει η κυβέρνηση ώστε οι επιχειρηματικοί όμιλοι να βρουν νέα πεδία κερδοφορίας σε Μέση και Απω Ανατολή και στην Αφρική. Αλλά και τα σχήματα που στήνει με άλλα καπιταλιστικά κράτη στα Βαλκάνια (τετραμερείς, «Οργανισμός Ανάπτυξης και Ενίσχυσης της Συνεργασίας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης» κ.ά.), προωθώντας τους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς στην περιοχή.

Τα σχέδια αυτά, που θυμίζουν ανάλογες προτάσεις από αστικά επιτελεία των ΗΠΑ και της ΕΕ για μια «περιφερειακή ένωση», στην πορεία προς την ένταξη όλων των χωρών της περιοχής σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, δείχνουν πως τα επιχειρηματικά σχέδια πάνε χέρι - χέρι με την επικίνδυνη εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τους ανταγωνισμούς.

Ολα τα παραπάνω έρχονται να προστεθούν στα αντιλαϊκά «κατορθώματα» της κυβέρνησης, στα αντεργατικά μέτρα που ψήφισε και ήρθαν να «κατοχυρώσουν» νομοθετικά την ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, δηλαδή τον «νούμερο 1» παράγοντα για τη θωράκιση της κερδοφορίας και την «προσέλκυση επενδυτών».

Η σχετική λίστα επιβεβαιώνει και με το παραπάνω το ταξικό - προς όφελος του κεφαλαίου - «πρόσημο» της κυβερνητικής πολιτικής. Απέναντι σ' αυτήν την αντιλαϊκή στρατηγική, που υπηρετούν κυβέρνηση και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, οι εργαζόμενοι χρειάζονται να προβάλουν και να διεκδικήσουν τη δική τους «ατζέντα»: Αυτή για την ανάκτηση των απωλειών που είχαν στα χρόνια της κρίσης, για τη διεκδίκηση των δικών τους σύγχρονων αναγκών.

Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Η Αποψή μας», του «Ριζοσπάστη»

ΠΗΓΗ:  902.gr

Δύο ακόμα ναυτιλιακές εταιρείες οι οποίες δραστηριοποιούνται στον κλάδο της επιβατηγού ναυτιλίας, η νορβηγική Havila Kystruten και η ισπανική Balearia, έχουν βάλει παραγγελίες για πλοία τα οποία θα κινούνται με καύσιμο LNG.

Συγκεκριμένα, η Havila Kystruten αναμένεται να παραλάβει τέσσερα επιβατηγά- οχηματαγωγά πλοία μέσα στο 2020. Τα εν λόγω πλοία θα φέρουν υβριδικά συστήματα πρόωσης που θα λειτουργούν με φυσικό αέριο και ηλεκτρική ενέργεια, και θα πραγματοποιούν δρομολόγια στις πορθμειακές γραμμές της Νορβηγίας.

Η ισπανική Balearia από την άλλη, έχει παραγγείλει ένα ταχύπλοο catamaran το οποίο θα χρησιμοποιεί και εκείνο καύσιμο LNG. H εταιρεία, η οποία έχει δεσμευτεί να αυξήσει τη χρήση του φυσικού αερίου ως καύσιμο στα πλοία της, έχει θέσει ως στόχο να χρησιμοποιούν τα μισά από τα 26 επιβατηγά της πλοία το LNG σαν καύσιμο, μέσα στα επόμενα τρία χρόνια.

Φωτό: havyard.com

ΠΗΓΗ: naftikachronika.gr

Η υπουργός Εργασίας Εφη Αχτσιόγλου σε συνέντευξή της έστειλε σαφές μήνυμα στους συνταξιούχους ότι δεν θα ευοδωθούν οι προσπάθειές τους να κερδίσουν αναδρομικά, όλες τις περικοπές που έχουν γίνει στις συντάξεις από το 2012.

Η υπουργός Εργασίας δήλωσε οτι ναι μεν το μονομελές Πρωτοδικείο έχει δικαιώσει ορισμένους συνταξιούχους που προσέφυγαν, όμως η κυβέρνηση έχει προσφύγει σε δεύτερο βαθμό και θα κερδίσει την δίκη. Και αυτό, γιατί η απόφαση του ΣτΕ που έκρινε τον νόμο αντισυνταγματικό- και πάνω στον οποίο βασίστηκε η απόφαση του Πρωτοδικείου- δεν έχει αναδρομική ισχύ.

Δήλωσε χαρακτηριστικά η Εφη Αχτσιόγλου στον ραδιοφωνικό σταθμό:

«Γίνεται επιχείρηση παραπληροφόρησης από ΜΜΕ, χτίζονται δικηγορικές καριέρες. Το 2012 με νόμους Κουτρουμάνη-Βρούτση περικόπηκαν οι συντάξεις. Το 2015 το ΣτΕ έκρινε ότι αυτές οι περικοπές ήταν αντισυνταγματικές αλλά αυτή η απόφαση δεν έχει αναδρομική ισχύ. Η κυβέρνηση το 2016 προχώρησε σε μια μεγάλη ασφαλιστική μεταρρύθμιση και διαμόρφωσε ένα καθαρό πεδίο που εναρμονίζεται με τις συνταγματικές αρχές. Πριν από λίγους μήνες υπήρξε απόφαση μονομελούς πρωτοδικείου ότι θα πρέπει να δοθούν αναδρομικά, αυτό αντιβαίνει στην απόφαση του ΣτΕ, έχει ασκηθεί έφεση από την πλευρά του Δημοσίου. Δεν εκτιμώ ότι θα ευδοκιμήσει στους επόμενους βαθμούς αυτή η απόφαση του μονομελούς πρωτοδικείου. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις έκαναν περίπου δέκα περικοπές τις συντάξεις και παρέδωσαν το ασφαλιστικό με έλλειμμα. Είναι ένα αρνητικό θαύμα και θέλει θράσος για να μας κουνούν το δάχτυλο ενώ καταφέραμε να φτιάξουμε ένα βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα. Οι περικοπές που κρίθηκαν αντισυνταγματικές ήταν 4,5 δισ το έτος.»

Η Εφη Αχτσιόγλου αναφέρθηκε ακόμα και στο θέμα της περικοπής των συντάξεων και δήλωσε σίγουρη, οτι τελικά οι συντάξεις των παλαιών συνταξιούχων δεν θα κοπούν:

«Διαμορφώνονται οι συναινέσεις που χρειαζόμαστε. Οι εταίροι μας έχουν αποδεχθεί ότι το μέτρο της περικοπής των συντάξεων δεν είναι διαρθρωτικό, ότι επιτυγχάνουμε τους στόχους μας για το πρωτογενές πλεόνασμα. Αυτό που συζητάμε αφορά το δημοσιονομικό χώρο και την αξιοποίησή του. Υπάρχει σύγκλιση για την εφαρμογή όλων των θετικών μέτρων που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ. Υπάρχουν μικρές αποκκλίσεις οι οποίες είναι επιλύσιμες. Τις επόμενες μέρες θα αναληφθούν νομοθετικές πρωτοβουλίες για να προχωρήσουν αυτά τα μέτρα. Έχει σημασία να αισθανθούν οι πολίτες ότι η έξοδος από τα μνημόνια δεν είναι μια τυπική ημερομηνία, αλλά μια νέα πραγματικότητα».

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Δημήτρης Σταμούλης

(φωτογραφίαπάνω Μάριος Λώλος)

Βήμα μπροστά η διακλαδική απεργία σωματείων της 1^ης Νοέμβρη

Μετά από πολύμηνη προετοιμασία από τα κάτω στην 24ωρη απεργία 8 σωματείων σημειώθηκε αυξημένη συμμετοχή, ενώ περίπου 2.000 εργαζόμενοι πήραν μέρος στη διαδήλωση, στην οποία καλούσαν αρκετά ακόμα σωματεία

Οι προσπάθειες των πρωτοβάθμιων σωματείων του ιδιωτικού τομέα που από το περασμένο καλοκαίρι ήδη προετοίμασαν μέσα από διαδικασίες βάσης, γενικών συνελεύσεων και συντονισμού την διακλαδική απεργία της 1ης Νοεμβρίου απέδωσαν καρπούς. Τόσο η απεργιακή κινητοποίηση όσο και η διαδήλωση από τα Χαυτεία στο υπουργείο Εργασίας, τον ΣΕΒ και τη βουλή είχαν πολύ μαζική συμμετοχή και άφησαν μια σημαντική παρακαταθήκη για τις μεγάλες δυνατότητες που υπάρχουν για την οργάνωση εργατικών αγώνων σε ανεξαρτησία από τον αστικοποιημένο και κυβερνητικό συνδικαλισμό.

Εικοσιτετράωρη απεργία είχαν κηρύξει ο Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ), ο Σύλλογος Μεταφραστών – Επιμελητών – Διορθωτών, ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου–Χάρτου-Ψηφιακών Μέσων Αττικής, τα Σωματεία βάσης εργαζομένων στις ΜΚΟ, εργαζομένων στην ψυχική υγεία και κοινωνική πρόνοια, τα σωματεία Σερβιτόρων Μαγείρων Αττικής και Κεντρικής Μακεδονίας, και το Σωματείο Εργαζομένων στη ΝΟΚΙΑ Ελλάδος. Επίσης την απεργιακή κινητοποίηση στήριξαν με στάσεις εργασίας και αποφάσεις: Ο σύλλογος εργαζομένων στις κεντρικές υπηρεσίες του Υπ. Δικαιοσύνης, το σωματείο εργαζομένων στην ΗΔΙΚΑ, το Σωματείο Μισθωτών Μηχανικών Ηρακλείου, ο ΣΑΔΑΣ (διπλωματούχοι αρχιτέκτονες), η ΠΟΠΟΚΠ (ομοσπονδία ασφαλιστικών ταμείων), ενώ στάση εργασίας μέσα από γενικές συνελεύσεις είχαν κηρύξει οι σύλλογοι εκπαιδευτικών Π.Ε. Αριστοτέλης και Κ. Σωτηρίου και οι ΕΛΜΕ Α’ Αθήνας, Β’ Αθήνας, Γ΄ Αθήνας, Ε΄ Αθήνας, Άνω Λιοσίων – Ζεφυρίου – Φυλής, Ελευσίνας και Ε΄ Θεσσαλονίκης.

Κύρια αιχμή της κινητοποίησης ήταν η διεκδίκηση Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και οι αυξήσεις στους μισθούς σύμφωνα με τις ανάγκες των εργαζομένων. Οι απεργιακές περιφρουρήσεις σε μια σειρά μεγάλες επιχειρήσεις των κλάδων που συμμετείχαν στην απεργία ξεκίνησαν από νωρίς το πρωί. Ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου έκανε απεργιακά μπλόκα σε μεγάλα βιβλιοπωλεία και πρακτορεία διακίνησης βιβλίου σε Μπενάκη και Ιπποκράτους. Την ίδια ώρα το σωματείο εργαζομένων στις ΜΚΟ έκλεινε τα κεντρικά γραφεία ΜΚΟ στην Αθήνα, ενώ μαζική ήταν η παρέμβαση του σωματείου εργαζομένων στη ΝΟΚΙΑ στις εγκαταστάσεις της εταιρείας στην Κηφισιά. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των σωματείων που διοργάνωσαν την απεργία, η συμμετοχή των εργαζομένων στους κλάδους στους οποίους δόθηκε η μάχη της ήταν αυξημένη, καθώς απήργησαν περισσότεροι από τα συνήθη ποσοστά, ενώ έκλεισαν καταστήματα και γραφεία.

Μετά τη μάχη των περιφρουρήσεων, ακολούθησαν οι συγκεντρώσεις των σωματείων. Στις 11 πμ η απεργιακή συγκέντρωση των σωματείων ΣΕΦΚ, ΣΥΒΧΨΑ, ΣΜΕΔ που ήταν στη συμβολή των οδών Σόλωνος και Ασκληπιού, με πορεία κατευθύνθηκε στα γραφεία των εργοδοτικών οργανώσεων. Πρώτη στάση ήταν στην ΕΝΕΛΒΙ (Ένωση Ελληνικού Βιβλίου, όπου συμμετέχουν οι μεγαλύτεροι εκδότες του κλάδου) και κατόπιν στην Ένωση Ιδιοκτητών Φροντιστηρίων. Στη συνέχεια η πορεία έφτασε στα Χαυτεία, όπου στις 12 το μεσημέρι ήταν η κοινή απεργιακή συγκέντρωση όλων των σωματείων που είχαν κηρύξει την απεργία, των συλλόγων και σωματείων του δημοσίου που είχαν κηρύξει στάση εργασίας, φοιτητικών συλλόγων και άλλων συλλογικοτήτων από εργατικούς χώρους και γειτονιές.

Στη συγκέντρωση διαβάστηκαν οι ανακοινώσεις και τα καλέσματα όλων των σωματείων και συλλογικοτήτων που στήριξαν την διακλαδική απεργία, και στη συνέχεια ξεκίνησε η απεργιακή διαδήλωση προς το υπουργείο Εργασίας. Στην κεφαλή, ήταν το κοινό πανό των σωματείων που κήρυξαν την απεργία και ακολουθούσαν τα μπλοκ και πανό των σωματείων (Βιβλίου-Χάρτου, ΝΟΚΙΑ, ΣΕΦΚ, ΣΣΜ, ΣΒΕΜΚΟ, ΣΜΕΔ, ενώ ακολουθούσαν ο σύλλογος ΠΕ Αριστοτέλης, η ΠΟΠΟΚΠ, η Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων για συντονισμό, η Attack στην ανεργία και την επισφάλεια, εργατικές κινήσεις και συλλογικότητες, ΕΕΚ, ΕΣΕ κ.α.

Με μεγάλη μαζικότητα και πυκνά μπλοκ οι συγκεντρωμένοι φώναζαν συνθήματα με τις διεκδικήσεις τους: «Η Σύμβαση δεν πέφτει από τον ουρανό, η σύμβαση κερδίζεται με αγώνα ταξικό», «Κανένας δεν ζει με 500 ευρώ, μήπως θα μπορούσες εσύ αφεντικό;», «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά-εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά», «Οι εργάτες δεν έχουν καμία απορία-ΣΕΒ και ΓΣΕΕ έχουν συμμαχία», «ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία, ίδια η λιτότητα και η εργοδοσία», δόνησαν τους δρόμους. Η μαζική διαδήλωση περίπου 2.000 απεργών, εργαζομένων και νέων έκανε μια πρώτη στάση στην είσοδο του υπουργείου Εργασίας, όπου παραδόθηκαν τα ψηφίσματα-αιτήματα των σωματείων. Κατόπιν, η πορεία συνέχισε προς τα γραφεία του ΣΕΒ στο Σύνταγμα, όπου βρέθηκε αντιμέτωποι με διμοιρίες ΜΑΤ που απαγόρευσαν τη διέλευση από την οδό Ξενοφώντος μπροστά στα γραφεία του ΣΕΒ. Οι συγκεντρωμένοι σταμάτησαν αρκετή ώρα φωνάζοντας συνθήματα κατά της εργοδοσίας και της κυβέρνησης. Τελικά η διαδήλωση συνεχίστηκε μέσω οδού Αμαλίας και πέρασε μπροστά από τη Βουλή, για να ολοκληρωθεί αργά το μεσημέρι στα Προπύλαια. Αντίστοιχη απεργιακή πορεία πραγματοποιήθηκε και στη Θεσσαλονίκη, στις 12.00 από την Καμάρα.

Η απεργία των 8 σωματείων έγινε σε πείσμα και σε κόντρα σχεδόν με το σύνολο των κυρίαρχων δυνάμεων του επίσημου συνδικαλισμού. Οι πιο πιστοί υπηρέτες της εργοδοσίας και της κυβέρνησης στο εργατικό κίνημα, οι ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ καταψήφισαν σε όλα τα σωματεία, σε δευτεροβάθμιες οργανώσεις και στην ΑΔΕΔΥ, την πρόταση για απεργία την 1/11. Όταν διαμορφώθηκε μια δυναμική για απεργία ανεξάρτητα από τη στάση της ΓΣΕΕ της «κοινωνικής συμμαχίας» με τους εργοδότες, σε ΑΔΕΔΥ και ΕΚΑ, έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια τις αποφάσεις δεκάδων συνελεύσεων σωματείων , και ανακοίνωσαν διασπαστική απεργία στις 14/11. Δυστυχώς για άλλη μια φορά, ΠΑΜΕ αλλά και ΜΕΤΑ, είδαν… κλιμάκωση πίσω από αυτή την απόφαση, την οποία στήριξαν , μη ανταποκρινόμενες στην αναγκαία ταξική και απεργιακή ενότητα πριν απ΄ όλα των πρωτοβάθμιων σωματείων, κόντρα στο συμβιβασμό ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Προτίμησαν ξανά το δρόμο της ουράς στις αποφάσεις του υποταγμένου συνδικαλισμού, και της περιφρόνησης ακόμα και των σωματείων όπου πρότειναν απεργία για τις 8 Νοέμβρη, και μάλιστα σε λυσσαλέα αντιπαράθεση με την απεργία στη 1/11. Η πρόσφατη απόφαση της ΓΣΕΕ για νέα μετατόπιση της απεργίας στις 28/11 αποδεικνύει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο το απροκάλυπτο παιχνίδι που παίζει στις πλάτες των εργατών ο συνδικαλιστικός γραφειοκρατικός εσμός των Παναγόπουλων και Σία. Σε αυτό το σκηνικό, όλες οι δυνάμεις που αναφέρονται στο ταξικό κίνημα οφείλουν να δώσουν την απαιτούμενη απάντηση, διαφορετικά θα είναι υπόλογες στο μαχόμενο ταξικό κίνημα.

Προκλητική απεργοσπαστική απόφαση της ΓΣΕΕ

Ξεκάθαρα απεργοσπαστική είναι η απόφαση της ολομέλειας της διοίκησης της ΓΣΕΕ την Πέμπτη 1^η Νοέμβρη να προκηρύξει απεργία στις 28 Νοέμβρη, καλώντας μάλιστα πάλι και τις εργοδοτικές δυνάμεις της «κοινωνικής συμμαχίας» για συμμετοχή! Η προκλητική αυτή απόφαση, που δίνει καθαρό χέρι βοηθείας στην κυβέρνηση, ψηφίστηκε από ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ. Η ΓΣΕΕ επιχειρεί έτσι να ακυρώσει την απεργία της 14^ης Νοέμβρη, που έχει προκηρύξει το Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ, το ΕΚ Αθήνας, 18 ακόμα Εργατικά Κέντρα (μεταξύ αυτών του Πειραιά, της Πάτρας), 12 Ομοσπονδίες, και τουλάχιστον 236 πρωτοβάθμια συνδικάτα (σύμφωνα με το ΠΑΜΕ).

Η διοίκηση της ΓΣΕΕ προφανώς δεν ενδιαφέρεται για απεργία. Με την απόφασή της επιχειρεί να επιφέρει σύγχυση και να σπάσει την απεργία της 14^ης Νοέμβρη, η οποία ανέπτυσσε μια δυναμική αφήνοντας την ΓΣΕΕ απέξω. Ταυτόχρονα, επιδιώκει να «καπελώσει» την ανερχόμενη εργατική διεκδικητική κίνηση για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και συλλογικές συμβάσεις εργασίας, σε ρήξη με την κυβέρνηση, το κεφάλαιο και το ευρω-μνημονιακό ασφυκτικό πλαίσιο, επιβάλλοντας το αντιδραστικό αστικό περιεχόμενο της «κοινωνικής συμμαχίας».

Η απόφαση της ΓΣΕΕ, αλλά και όσων επιχειρήσουν για ακόμα μία φορά να αλλάξουν τις αποφάσεις των σωματείων, είναι εκτός των άλλων και κατάφωρα αντιδημοκρατική και πραξικοπηματική. Όταν το μαχόμενο δυναμικό, εκατοντάδες σωματεία και συνδικάτα, έχουν λάβει μια αγωνιστική απεργιακή απόφαση, με ποιο δικαίωμα οι καρεκλοκένταυροι της Πατησίων επιχειρούν να την ακυρώσουν; Και ποιοι άραγε θα συνεργήσουν σε αυτό;

Βεβαίως για την ταξική πτέρυγα η εξέλιξη αυτή δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Είχαμε προειδοποιήσει πολύ έγκαιρα για τα παιχνίδια της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, συνολικά του αστικοποιημένου συνδικαλισμού, το ΠΑΜΕ και το ΜΕΤΑ που έσπευσαν να υπονομεύσουν τη δυναμική της 1^ης Νοέμβρη και στη συνέχεια να μετακινήσουν την απεργία της 8^ης Νοέμβρη (που οι ίδιοι πρότειναν) στις 14/11.

Να γίνει η απεργία στις 14 Νοέμβρη κόντρα στην υποταγή

«Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση θα συμβάλει ώστε οι ταξικές δυνάμεις να καταγγείλουν την απεργοσπαστική δράση της ΓΣΕΕ και να δοθεί η μάχη της απεργίας στις 14 Νοέμβρη που έχει αποφασιστεί. Τυχόν ακύρωση της αποφασισμένης απεργίας για χάριν της 28 Νοέμβρη, θα αποτελούσε απόλυτη συνθηκολόγηση με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό. Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ οφείλουν να σταθούν με ταξική ευθύνη», τονίζει σε ανακοίνωσή του την Παρασκευή το ΝΑΡ. Σημειώνει πως η απόφαση για τις 28 Νοέμβρη είναι «πολιτική πρωτοβουλία του υποταγμένου και αστικοποιημένου συνδικαλισμού με στόχο να διασφαλιστεί, ότι οι κινήσεις τόσο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όσο και της δεξιάς και ακροδεξιάς αντιπολίτευσης, θα έχουν ‘’πολιτικά ασφαλισμένη την πλάτη τους’’ και χωρίς εργατική πίεση, σε μια κρίσιμη πολιτική περίοδο».

Ήδη μια σειρά δυνάμεις του εργατικού κινήματος τοποθετούνται αποφασιστικά υπέρ της διεξαγωγής της απεργίας στις 14 Νοέμβρη, κόντρα στην απεργοσπαστική απόφαση της ΓΣΕΕ. Η Αγωνιστική Ταξική Ενότητα του ΕΚΑ «καλεί κάθε ταξική δύναμη να πάρει σαφή θέση ώστε να μην γίνει ούτε βήμα πίσω από την απόφαση για απεργία στις 14/11». Η ΑΤΕ καλεί σε παράσταση διαμαρτυρίας στη συνεδρίαση του ΔΣ του ΕΚΑ, αύριο 5 Νοέμβρη στις 5 μμ «για να αποτρέψουμε τα σχέδια του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού να ακυρωθεί η απεργία της 14/11 και να συμπορευτεί με την YES-EE».

Η Πανελλήνια Ένωση Ναυτών (ΠΕΝΕΝ) καλεί «ούτε βήμα πίσω από την απεργία της 14^ης Νοέμβρη» και τονίζει πως πρέπει να «πολλαπλασιαστούν οι αποφάσεις και από άλλες οργανώσεις έτσι ώστε να μην περάσει η πολιτική της αντιδραστικής κοινωνικής συμμαχίας». Αντίστοιχη κατεύθυνση υπήρξε και στη σύσκεψη της Πρωτοβουλίας Πρωτοβάθμιων Σωματείων την Παρασκευή το απόγευμα στην Αθήνα.

Επίσης, το ΜΕΤΑ καλεί «τις συνδικαλιστικές οργανώσεις να καταγγείλουν την απεργοσπαστική παρέμβαση της γραφειοκρατικής ηγεσίας της ΓΣΕΕ, να την αγνοήσουν και να οργανώσουν με ακόμη μεγαλύτερη πυγμή την επιτυχία της απεργίας στις 14 Νοέμβρη, αλλά και την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων απέναντι στον προϋπολογισμό λιτότητας που κατέθεσε η κυβέρνηση και θα ψηφίσει μέσα στον Δεκέμβρη».

Το ΠΑΜΕ καταγγέλλει βεβαίως την «υπονόμευση της απεργίας» από την ΓΣΕΕ αλλά δεν υπερασπίζεται την απόφαση για τις 14 Νοέμβρη. Συνδικάτα που συμμετέχουν στο ΠΑΜΕ καλούν σύσκεψη την Τετάρτη 7 Νοέμβρη με θέμα: «Την οργάνωση της απεργιακής μάχης μετά από τις τελευταίες εξελίξεις που προκύπτουν από την απόφαση της ΓΣΕΕ για Γενική απεργία στις 28 Νοέμβρη». Για δεύτερη συνεχόμενη Κυριακή ο Ριζοσπάστης καλεί σε μια απεργία χωρίς ημερομηνία! Βρισκόμαστε ενόψει μιας νέας κωλοτούμπας, που δεν αντιστοιχεί στους αγώνες που δίνουν οι εργαζόμενοι του ΠΑΜΕ;

ΠΗΓΗ:  prin.gr

«Ποιο είναι το νόημα των πυρηνικών όπλων αν δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε;» Το ερώτημα αυτό δεν διατυπώθηκε σε κάποιο τηλεοπτικό ριάλιτι που είναι γνωστό ότι κανείς από τους πρωταγωνιστές του δεν διεκδικεί την πρώτη θέση σε τεστ ευφυίας.

Απευθύνθηκε από τον αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ σε ειδικό της εξωτερικής πολιτικής. Για να μη μείνει δε καμιά αμφιβολία για την ακρίβεια του περιστατικού, το επικαλείται η Νίνα Τάνενβαλντ, αρθρογράφος του τελευταίου τεύχους του αμερικανικού περιοδικού Foreign Affairs, συγγραφέας και διευθύντρια του Προγράμματος Διεθνών Σχέσεων μεγάλου αμερικανικού πανεπιστημίου! Συνεχίζει δε με τα εξής στο άρθρο της στο αμερικανικό κορυφαίο περιοδικό για θέματα εξωτερικής πολιτικής που έφτασε σε όλους του ηλεκτρονικούς συνδρομητές του στις 18 Οκτωβρίου, μόλις δηλαδή δύο μέρες πριν ο Τραμπ εξαγγείλει την έξοδο των ΗΠΑ από τη συμφωνία για τα πυρηνικά μέσου βεληνεκούς: «Για πρώτη φορά από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου η πιθανότητα ένας Αμερικανός πρόεδρος να σκέφτεται πραγματικά τη χρήση πυρηνικών έχει γίνει μια τρομακτικά πραγματική προοπτική»! Το βασικό της δε συμπέρασμα, που υπογραμμίζει ότι η απόφαση του Τραμπ ούτε εν θερμώ λήφθηκε, ούτε εύκολα αναστρέψιμη είναι, συμπυκνώνεται στο εξής: «Από την αυγή της πυρηνικής εποχής, ο κόσμος έχει σταδιακά αναπτύξει μια συναίνεση ότι τα πυρηνικά όπλα είναι τόσο καταστροφικά και απεχθή που θα ήταν απαράδεκτο να χρησιμοποιηθούν. Είναι μια έννοια που συχνά περιγράφεται ως “το πυρηνικό ταμπού”. Αλλά οι κανόνες και οι θεσμοί της πυρηνικής ανάσχεσης αναδιπλώνονται. Οι συμφωνίες για τον έλεγχο των όπλων καταργούνται. Η συνεργασία αντικαθίσταται από την μονομέρεια. Η συγκράτηση αντικαθίσταται από την υπερβολή. Τώρα περισσότερο από ποτέ, η ανθρωπότητα διακινδυνεύει να αντιμετωπίσει ένα μέλλον όπου το πυρηνικό ταμπού, ένα κανόνας που κατακτήθηκε δύσκολα και κάνει τον κόσμο ασφαλές μέρος, είναι σε υποχώρηση»! Να σημειωθεί τέλος, ότι το Foreign Affairs δεν το εκδίδει το φιλειρηνικό κίνημα ων ΗΠΑ…

Η ανακοίνωση του Αμερικανού προέδρου ότι οι ΗΠΑ θα αποσυρθούν από την συμφωνία για τα πυρηνικά μεσαίου βεληνεκούς (Intermediate-Range Nuclear Forces Treaty – INF), προκάλεσε ένα πλανητικό κύμα αποδοκιμασιών. Η συμφωνία που υπογράφτηκε 1987 από τους τότε ηγέτες των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ,  Ρόναλντ Ρέιγκαν και Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, επικυρώθηκε από το Κογκρέσο το 1988 και απαγορεύει την  ανάπτυξη, παραγωγή και εγκατάσταση πυρηνικών όπλων μέσου βεληνεκούς (από 500 ως 5.500 χλμ.).  Η συμβολή της στην ειρήνη αυτή την 30ετία συμπυκνώνεται στην απόσυρση και καταστροφή 3.000 πυραύλων με πυρηνικές κεφαλές!

Εναντίον της αμερικανικής πρωτοβουλίας στράφηκε η εκπρόσωπος της Φεντερίκα Μογκερίνι, επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, που χαρακτήρισε τη συμφωνία «έναν από τους θεμέλιους λίθους της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας». Κριτική επίσης άσκησε ο γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν που δήλωσε ότι η κατάργηση της διμερούς συμφωνίας θα πλήξει την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη στρατηγική σταθερότητα, όπως και ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Χάικο Μάας, που δήλωσε ότι θα χρησιμοποιήσουν όλα τα διπλωματικά μέσα για να αποτρέψουν την κατάργηση της συμφωνίας. Κριτική στην απόφαση του Τραμπ άσκησαν επίσης η Κίνα και η Ρωσία που χαρακτήρισαν λάθος κι επικίνδυνη την απόφαση του Λευκού Οίκου. Αντιδράσεις σημειώθηκαν ακόμη κι από το εσωτερικό των ΗΠΑ! Το πρώην μέλος του Κογκρέσου, που προέρχεται μάλιστα από τους Ρεπουμπλικάνους, Ρον Πολ, επικεφαλής του ομώνυμου Ινστιτούτου για την Ειρήνη και την Ευημερία δήλωσε στο δίκτυο Russia Today ότι είναι μια απόφαση που δεν ενισχύει την ασφάλεια των ΗΠΑ. «Έχουμε αρκετά όπλα όχι μόνο για να αυτοκαταστραφούμε αλλά και για να καταστρέψουμε τον κόσμο πάνω από δέκα φορές και δε χρειάζεται να ανησυχούμε ότι δεν έχουμε αρκετά όπλα», ήταν το σχόλιο του, αναφερόμενος φυσικά στα 15.000 πυρηνικά όπλα που υπάρχουν σε όλο τον κόσμο, σε υψηλή μάλιστα ετοιμότητα.

Η απόφαση του Τραμπ κλείνει την αυλαία σε μια εποχή που έκανε το ντεμπούτο της με τον αδικαιολόγητο βομβαρδισμό από τον Τρούμαν της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι το 1945 και στη διάρκεια της οποίας μπορεί η μια χώρα μετά την άλλη να αποκτούσαν όπλα και ντε φάκτο να έμπαιναν στο ολιγομελές πυρηνικό κλαμπ (βλ. Ισραήλ), παρόλα αυτά όλοι όμνυαν στον πυρηνικό αφοπλισμό. Οι περισσότεροι τουλάχιστον γιατί δεν έλειπαν και ηχηρές αντιδράσεις, όπως για παράδειγμα η παραίτηση του υπουργού Άμυνας και του αναπληρωτή του, Γουάινμπεργκερ και Περλ, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την υπογραφή από τον Ρέιγκαν της συμφωνίας που τώρα καταργεί ο Τραμπ. Τελευταία και κορυφαία στιγμή αυτής της περιόδου ήταν η εξαγγελία από τον Μπαράκ Ομπάμα στις 5 Απριλίου 2009 ενώπιον ενός πολυπληθούς ακροατηρίου στην Πράγα «ενός κόσμου χωρίς πυρηνικά όπλα». Ήταν μια δήλωση που ενώ δεν συνοδεύτηκε από κανένα πρακτικό μέτρο, αντίθετα οι ΗΠΑ όπως και τα άλλα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ υπονόμευσαν μια σχετικά καμπάνια των Ηνωμένων Εθνών, εν τούτοις εξασφάλισε στον πρώτο μαύρο πρόεδρο της παγκόσμιας υπερδύναμης βραβείο Νομπέλ Ειρήνης.

Η ανακοίνωση του Τραμπ έκλεισε εκείνη την περίοδο που κυριαρχούσαν τα ευχολόγια και μια σχετική συγκράτηση του πυρηνικού ανταγωνισμού μεταξύ πρώτα και κύρια ΗΠΑ και Ρωσίας που έχουν στα οπλοστάσιά τους το 90% των πυρηνικών, κι ανοίγει μια νέα περίοδο, που θα χαρακτηριστεί από την επέκταση του ανταγωνισμού στο πεδίο των πυρηνικών όπλων και τη χρήση τους στα πεδία των μαχών. Το είχε θέσει πολύ ωμά ο Τραμπ τις πρώτες ημέρες που εξελέγη, όταν ρωτήθηκε κατά πόσο έχει την πρόθεση να αυξήσει το πυρηνικό οπλοστάσιο. Η απάντησή του ήταν αφοπλιστική: «Ας γίνει μια κούρσα εξοπλισμών. Θα τους ξεπεράσουμε όλους σε κάθε τομέα και θα επιβιώσουμε έναντι όλων!» Ο Τραμπ δεν έκανε τίποτε άλλο από το να μεταφέρει την τακτική με την οποία οι ΗΠΑ αν δε γονάτισαν, τουλάχιστον όξυναν στο έπακρο τις αντιφάσεις της Σοβιετικής Ένωσης, μέχρι τη διάλυσή της. «Αν αυτή η τακτική πέτυχε τότε γιατί να πετύχει και τώρα», σκέφτεται πιθανότατα ο Τραμπ και οι σύμβουλοί του, που αποφάσισαν να την υιοθετήσουν (παρότι ακόμη και για τις ΗΠΑ στοίχισε ένα μυθικό ποσό από 5 ως 10 τρισ. δολ. το οποίο κάλλιστα θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί σε δραστηριότητες με μεγαλύτερη κοινωνική ωφέλεια) εναντίον όχι μόνο της Ρωσίας, την οποία κατηγορούν ότι παραβιάζει τη συνθήκη, αλλά και της Κίνας, ακόμη και των Ευρωπαίων. Πολύ περισσότερο όταν ξέρουν ότι οι Ευρωπαίοι, λόγω της μικρής απόστασης (σε σχέση με τις ΗΠΑ) που τους χωρίζει από τη Ρωσία θα είναι τα πρώτα θύματα ενός αμερικανο-ρωσικού πυρηνικού πολέμου. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στο οικονομικό κόστος…

Οι κίνδυνοι που εγκυμονούνται για τη Ρωσία από την κατάργηση της συμφωνίας για τα πυρηνικά μέσου βεληνεκούς υπογραμμίζονται αν πάρουμε επίσης υπ’ όψη μας την επιμονή των ΗΠΑ να πραγματοποιούν όλο και συχνότερα στρατιωτικά γυμνάσια όλο και πιο κοντά στα δυτικά σύνορα της Ρωσίας, αξιοποιώντας τα αντιρωσικά συναισθήματα των λαών της Βαλτική, της Πολωνίας κι άλλων χωρών. Φαίνεται έτσι ότι οι αμερικανικές καταγγελίες για παραβίαση της συμφωνίας εκ μέρους της Ρωσίας, με αφορμή ένα σύστημα ρωσικών πυραύλων 9Μ729 δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η αφορμή για να καταργηθεί κάθε είδους περιορισμός και ρύθμιση στους πυρηνικούς εξοπλισμούς.

Τέλος, υπό το φως της πρόσφατης απόφασης του Τραμπ για τη ρωσο-αμερικανική συμφωνία INF είναι αναγκαίο να επανεξεταστεί και η έξοδος των ΗΠΑ πάλι με απόφαση του Τραμπ από τη συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν, που είχε υπογράψει ο Ομπάμα το 2015. Δεν αποκλείεται πίσω από τις καταγγελίες, για μια ακόμη φορά της Ουάσιγκτον, ότι η Τεχεράνη παραβιάζει τη συμφωνία να κρύβεται η προσπάθεια των ΗΠΑ να οδηγήσουν τον πυρηνικό ανταγωνισμό στα άκρα σπρώχνοντας στο τερέν της μικρά και μεγάλα κράτη, νομιμοποιώντας έτσι το δικό της πυρηνικό πρόγραμμα, που θα της επιτρέψει την επικράτηση έναντι των ανταγωνιστών της.

Πηγή: Εφημερίδα Νέα Σελίδα