Μεγάλα τα κυβερνητικά πανηγύρια σήμερα για την κατάθεση του «πρώτου μεταμνημονιακού προϋπολογισμού». Αυτό που κυριαρχεί στην προβολή του είναι η μη περικοπή των συντάξεων (αυτή τη φορά) και και η υπέρβαση του στόχου για το πρωτογενές πλεόνασμα το 2019. Όσον αφορά τα στοιχεία ο προϋπολογισμός του 2019 θα προβλέπει πρωτογενές πλεόνασμα 3,6% ΑΕΠ (6,9 δισ. ευρώ) και ρυθμό ανάπτυξης 2,5%. Σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση του Προϋπολογισμού 2019 το πρωτογενές πλεόνασμα θα διαμορφωθεί φέτος στο 3,98% του ΑΕΠ (7,38 δισ. ευρώ). 

Ας ξεκινήσουμε από τη «σημαία» της κυβέρνησης: Δεν θα περικοπούν οι συντάξεις! Εύγε! Για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, λοιπόν, είναι «μεταμνημονιακή εποχή» η μη περικοπή των συντάξεων,που ακόμα και οι ίδιοι (μαζί με τους προηγούμενους ΝΔ – ΠΑΣΟΚ) έχουν χάσει τον λογαριασμό πόσες φορές τις έχουν κόψει! Δεν επιστρέφουν ούτε ευρώ από τα «κλεμμένα», έστω με μια αύξηση για να καλυφθούν ελάχιστα οι τραγικές απώλειες στην οικονομική κατάσταση της πλειοψηφίας των συνταξιούχων, και είναι περήφανοι. 

Πάμε τώρα στο πρωτογενές πλεόνασμα, το «ματωμένο» και  το «σεσημασμένο» πλεόνασμα που έλεγε κάποτε ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, τον Μάρτιο του 2014:

«Γιατί το πλεόνασμα τους είναι σεσημασμένο για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Σ’ αυτό κρύβονται όλες οι αμαρτίες, όλες οι πληγές, όλη η σήψη, όλη η απάτη, της σημερινής πολιτικής. Σ’ αυτό κρύβεται το δράμα εκατομμυρίων ανθρώπων, η καταστροφή νοικοκυριών και επιχειρήσεων, οι λιποθυμίες παιδιών από ασιτία στα σχολεία, τα εκατομμύρια των ανέργων, η ζωή εν τάφω στα νοσοκομεία, στα ψυχιατρεία και στα άσυλα ανιάτων, οι παγωμένες νύχτες και οι πεινασμένες μέρες χιλιάδων και χιλιάδων συνταξιούχων. Πρόκειται για πλεόνασμα δυστυχίας. Τραγωδίας. Ακόμα και αίματος. Πρόκειται όμως και για πλεόνασμα θράσους και απάτης. Ναι, καλά ακούσατε, απάτης»

«Εγώ δεν έχω κανένα πλεόνασμα να σας μοιράσω (…) Δεν έχω κανένα πλεόνασμα σε ψεύτικες υποσχέσεις (…) Και δεν έχω βέβαια κανένα πλεόνασμα σε υποκλίσεις μπροστά στην κυρία Μέρκελ και στους δανειστές».

(…) Και θεωρούμε πράξη ντροπής, πράξη καταισχύνης, πράξη ταπείνωσης του κάθε πολίτη αυτής της χώρας: Από τη μια να αρπάζουν το ψωμί από το τραπέζι εκατομμυρίων ανθρώπων. Και από την άλλη να τους πετούν κάποια ψίχουλα,  για να τον εξαγοράσουν. Όπως φαντάζονται ότι θα κάνουν, να εξαγοράσουν τη στήριξή στην ίδια πολιτική που έκλεψε το ψωμί από το τραπέζι κι έχει σκοπό, αν τους αφήσουμε, όχι μόνο το ψωμί, αλλά και το ίδιο το τραπέζι και τις καρέκλες και το σπίτι να αρπάξει.

Αν αυτό δεν είναι ο απόλυτος πολιτικός ξεπεσμός τότε νομίζω ότι οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Πρόκειται για μια πράξη βαθιά ταπεινωτική, ανήθικη, που δεν μαρτυρά τίποτα άλλο, παρά μονάχα φόβο, μπροστά στην κάλπη που έρχεται. Αλλά και για μια πράξη που δείχνει όχι μόνο πόσο, στην πραγματικότητα, περιφρονούν τον λαό, αλλά και πόσο υποτιμούν την αξιοπρέπεια και την οργή του (…). 

Πώς πετάει αυτό το ξεροκόμματο της άγνοιας και της περιφρόνησης στα μούτρα των Ελλήνων, επιχειρώντας με αυτόν τον τρόπο να τους αφαιρέσει το τελευταίο που τους έχει απομείνει -την αξιοπρέπειά τους;».

   Πραγματικά, ήταν εξαιρετική η ομιλία, τότε του κυρίου Τσίπρα. Είχε απόλυτο δίκιο.

   Υπό αυτό το πρίσμα, λοιπόν, να ξαναπούμε ότι προϋπολογισμός προβλέπει πρωτογενές πλεόνασμα 3,6% (6,9 δισ. ευρώ) για το 2019 και παράλληλα μοιράζει ελάχιστα από τα αμέτρητα που τόσα χρόνια έχουν κλαπεί από τον ελληνικό λαό. Είναι τα «ξεροκόμματα» που έλεγε ο ίδιος ο κύριος Τσίπρας, που τώρα εμφανίζονται σαν «μνημονιακή» κοινωνική πολιτική (ο  λεγόμενος διαθέσιμος «δημοσιονομικός χώρος» με τον οποίο θα …επιστρέφουν ελάχιστα και θα παίρνουν πολλά). 

   Ακόμα κι αυτά, όμως, απ’ όσο φαίνεται δεν είναι όσα υποσχέθηκαν (τα θυμάστε εκείνα τα «αντίμετρα»;), αφού φαίνεται πως θυσιάζονται ορισμένα «αντίμετρα» όπως η δημιουργία νέων παιδικών σταθμών, η επιδότηση συμμετοχής των ασφαλισμένων στα φάρμακα, κ.ά. Το «πακέτο» της κυβέρνησης, με έντονο προεκλογικό χαρακτήρα, θα φτάσει τα 910 εκατομμύρια ευρώ και μεταξύ αυτών προβλέπονται περιορισμένα μέτρα όπως πρόγραμμα επιδότησης στέγης με εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια,  επιδότηση στις εισφορές κοινωνικής ασφάλισης των νέων εργαζομένων (όλοι γνωρίζουμε πόσα «πολλά» παίρνουν όσοι νέοι εργαζόμενοι δουλεύουν). 

   Πάντως, αξίζει να δούμε τι γίνεται τον ΦΠΑ (γνωρίζουμε ποιοι κυρίως πληρώνουν αυτόν τον εξαιρετικό φόρο), απ’ τον οποίο η κυβέρνηση προβλέπει αύξηση εσόδων σε σχέση με όσα προβλέπονταν στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα. Τα έσοδα από ΦΠΑ αναμένεται να ανέλθουν στα 17.210 εκατ. ευρώ, αυξημένα κατά 565 εκατ. ευρώ έναντι του στόχου του ΜΠΔΣ 2019-2022.

  Επιπλέον, σύμφωνα με όσα προβλέπονται στον προϋπολογισμό τα συνολικά φορολογικά έσοδα πρόκειται να διαμορφωθούν το 2019 σε 51,115 δισ. ευρώ (στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα προβλεπόταν σε 50,192 δισ. ευρώ).

   Όσον αφορά τη μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 10% μεσοσταθμικά και κατά 30% για τους μικροιδιοκτήτες δεν καλύπτει ούτε για αστείο το άγριο χαράτσι για τους μικροϊδιοκτήτες (μετά την αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών).  Υπενθυμίζουμε ότι η κυβέρνηση αυτή ήταν που θα καταργούσε τον ΕΝΦΙΑ… 

   Κάποιοι, πάντως, δεν χάνουν κι από αυτό τον προϋπολογισμό, αφού υπάρχει μείωση του φόρου εισοδήματος νομικών προσώπων σταδιακά, από 29% σε 25% σε ορίζοντα τετραετίας (μία μονάδα ανά έτος), μείωση του φορολογικού συντελεστή επί των διανεμόμενων μερισμάτων κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες.

  Κατά τα άλλα οι 700 μνημονιακοί νόμοι του «πρώτου μεταμνημονιακού προϋπολογισμού» παραμένουν ισχυροί, όπως παραμένει και η δέσμευση για τα «ματωμένα» πλεονάσματα έως το 2060, αλλά και η εποπτεία της ΕΕ.

  Μιας που αναφερθήκαμε στην αγαπημένη τους ΕΕ να σημειώσουμε ότι η Κομισιόν ενέκρινε (αλίμονο!) τον προϋπολογισμό για το νέο έτος και ζητάει επιπλέον «μεταρρυθμίσεις» (από τις συμφωνημένες). Όπου βλέπετε τη λέξη «μεταρρυθμίσεις» να καταλαβαίνεται ιδιωτικοποιήσεις (ξεπουλήματα) και λοιπά όμορφα φιλολαϊκά μέτρα.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Η δύναμη του Ελληνικού Εμπορικού Στόλου (πλοία 100 ΚΟΧ και άνω) αυξήθηκε κατά 0,2% τον περασμένο Σεπτέμβριο σε σχέση με τον Σεπτέμβριο του 2017, ενώ σημείωσε μεταβολή +1% κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2017 προς το 2016, σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας (ΕΛΣΤΑΤ).

Όπως αναπαρίσταται από τον Πίνακα 1, η ολική χωρητικότητα του Ελληνικού Εμπορικού Στόλου, από πλοία 100 ΚΟΧ και άνω, τον περασμένο Σεπτέμβριο σημείωσε μείωση της τάξεως του 3,7%, συγκριτικά με τον Σεπτέμβριο του 2017. Αύξηση κατά 0,5% σημειώθηκε επίσης κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2017 προς το 2016.

Το Γράφημα 1 που παρατίθεται παρακάτω δείχνει την πορεία της Δύναμης και της Ολικής Χωρητικότητας των ελληνικών εμπορικών πλοίων (100 ΚΟΧ και άνω), σε μηνιαία βάση από τον Ιανουάριο του 2016 έως και τον Σεπτέμβριο του 2018.

Ο αριθμός των φορτηγών πλοίων καταγράφει μείωση καθώς τον Σεπτέμβριο του 2016 ο ελληνικός εμπορικός στόλος απαριθμούσε 460 πλοία, τον Σεπτέμβριο του 2017 ο αριθμός αυτός μειώθηκε κατά 5,7% στα 434, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2018 ο αριθμός των φορτηγών πλοίων άγγιξε τα 415.

Τα δεξαμενόπλοια υπό ελληνική σημαία ήταν 509 τον Σεπτέμβριο του 2018, μειωμένα κατά 2,9% συγκριτικά με τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους.

Σε αντίθεση τα επιβατηγά πλοία σημειώνουν άνοδο καθώς τον Σεπτέμβριο του 2016 ο αριθμός τους ανήλθε στα 620, τον Σεπτέμβριο του 2017 ο αριθμός τους αυξήθηκε κατά 3,9% στα 644, ενώ τον περασμένο Σεπτέμβριο άγγιξε τα 674.

ΠΗΓΗ: naftikachronika.gr

Βρετανία

Γιώργος Παυλόπουλος

Η κυβέρνηση Μέι αλλοίωσε την εντολή του δημοψηφίσματος και οι «ευρωπαϊστές» επινόησαν σχέδιο για την ακύρωσή του

Σε μηδενική σχεδόν βάση έχει επιστρέψει η υπόθεση της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ. Το σενάριο να ακυρωθεί στην πράξη το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 23^ηςΙουνίου 2016 – το οποίο είχε συγκλονίσει την Ευρώπη –είναι πλέον πιο ορατό παρά ποτέ. Εφόσον δε αυτό συμβεί, είτε με ένα δεύτερο δημοψήφισμα είτε με διαφορετικό τρόπο, θα πάρει σάρκα και οστά το σχέδιο που είχαν επινοήσει εξαρχής οι αντίπαλοι του Brexit, όταν συνήλθαν από το σοκ που τους προκάλεσε η ετυμηγορία του 52% των Βρετανών. Ένα σχέδιο που προϋπέθετε η βουλή να αποκτήσει τον τελευταίο λόγο για κάτι το οποίο είχε προηγούμενως αποφασίσει καθαρά ο λαός που εκλέγει τη βουλή!Όπερ και εγένετο, ανοίγοντας τον δρομο προς μία ακόμη κατάφωρη παραβίαση της δημοκρατικά εκφρασμένης άποψης μιας κοινωνίας της Ευρώπης. Όπως, άλλωστε, έχει συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν με την Ιρλανδία, τη Γαλλία, την Ελλάδα, την Καταλονία και άλλες χώρες ή περιφέρειες.

Όλα δείχνουν, σε κάθε περίπτωση, ότι η «τεχνική συμφωνία» στην οποία κατέληξε η Μέι με τις Βρυξέλλες δεν γίνεται αποδεκτή από την πλειοψηφία των βουλευτών της χώρας της – συμπεριλαμβανομένων και δεκάδων από το κόμμα της. Η εμμονή της να τη θέσει σε ψηφοφορία, με το επιχείρημα ότι είναι η καλύτερη δυνατή και τιμά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, παρά τα συντριπτικά αριθμητικά δεδομένα, παρά τις αλλεπάλληλες παραιτήσεις υπουργών και συνεργατών της, παρά την απειλή υποβολής πρότασης μομφής και ανατροπής της, ισοδυναμεί ουσιαστικά με πολιτική αυτοκτονία, η οποία θα πυροδοτήσει σοβαρές εξελίξεις.

Βεβαίως, σε μια τέτοια περίπτωση, υπάρχει πάντοτε το ενδεχόμενο ενός «άτακτου Brexit», δηλαδή μιας αποχώρησης η οποία δεν θα διέπεται από συγκεκριμένο πλαίσιο. Ωστόσο, οι κίνδυνοι που συνεπάγεται κάτι τέτοιο είναι τόσο μεγάλοι ώστε και οι δύο πλευρές θα κάνουν ό,τι μπορούν για να το αποφύγουν. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι οι «φιλο-Ευρωπαίοι» θα βρουν την ευκαιρία να αποδείξουν ότι η αποχώρηση από την ΕΕ είναι ένα πολύ δύσκολο έως ανέφικτο εγχείρημα, με τεράστιο κόστος για όσους το επιχειρήσουν. Στέλνοντας, έτσι, το σχετικό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση και προς εκείνους που βάζουν ζήτημα αποδέσμευσης ή ακόμη και ειδικής προνομιακής σχέσης μαζί της. Είτε πρόκειται για τις – κυρίαρχες σήμερα – ακροδεξιές εθνικιστικές τάσεις τύπου Σαλβίνι και Λεπέν, στις οποίες συγκαταλέγονται και οι βασικοί πολιτικοί εκπρόσωποι του «σκληρού» Brexit. Είτε για ρεύματα με αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό που μελλοντικά ίσως διεκδικήσουν την πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία.

Δίπλα σε όλα αυτά δεν πρέπει να υποτιμώνται και οι μεγάλες και έντονες αντιθέσεις στους κόλπους της βρετανικής αστικής τάξης αναφορικά με το Brexit. Το πιο κοσμοπολίτικο, τραπεζικό και χρηματιστηριακό τμήμα της αντιτάχθηκε εξαρχής στο διαζύγιο με την ΕΕ, φοβούμενο ότι θα απωλέσει την πρόσβαση σε μια μεγάλη και πλούσια αγορά και θα χάσει έδαφος έναντι των ανταγωνιστών του (Γάλλων, Γερμανών κ.λπ), χωρίς να μπορεί να καλύψει το κόστος με ανοίγματα σε νέες αγορές. Αυτό ακριβώς το τμήμα επέβαλε στην Μέι να προσπαθήσει να… τετραγωνίσει τον κύκλο, ικανοποιώντας τόσο τους οπαδούς του Brexitόσο και εκείνους που ήθελαν παραμονή στην ΕΕ.

Ακόμη πιο κραυγαλέο είναι το παράδειγμα των Εργατικών του Κόρμπιν οι οποίοι, έχοντας πρακτικά υιοθετήσει (έστω και ασαφώς) στο προηγούμενο συνέδριό τους τη θέση για δεύτερο δημοψήφισμα, επιδιώκουν να πάρουν την κυβέρνηση και τα ηνία στην προσπάθεια αλλαγής πορείας και ακύρωσης του Brexit. Εξαρχής, άλλωστε, είχαν ταχθεί εναντίον του, ενώ σήμερα θέτουν ως όρο για να στηρίξουν την όποια συμφωνία να διασφαλίζει ότι οι βρετανικές επιχειρήσεις θα εξακολουθήσουν να έχουν εκτός ΕΕ τα ίδια ουσιαστικά δικαιώματα που απολάμβαναν και εντός. Με άλλα λόγια, και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο!

Η ουσία είναι ότι την ώρα που η καπιταλιστική Βρετανία, από τους πιο παραδοσιακούς και πιο ισχυρούς πόλους του συστήματος διεθνώς, κλονίζεται συθέμελα και το πολιτικό σύστημα διχάζεται με κριτήριο την πιο αποτελεσματική εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου, η απουσία της αριστερής πρότασης και ενός πειστικού μοντέλου για το Lexit κυριολεκτικά βγάζει μάτια.

Η φρίκη της φτώχειας  στη Βρετανία του πλούτου

Πέρα από τις πολιτικές σκοπιμότητες και αντιθέσεις και τις επιδιώξεις του κεφαλαίου αναφορικά με το Brexit, υπάρχει και η κοινωνική πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που για το Ηνωμενο Βασίλειο της χαμηλής ανεργίας, του πλούτου και του χρηματιστηριακού Σίτι, που είναι η πέμπτη μεγαλύτερη οικονομία παγκοσμίως, είναι φρικτή: 14 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή σχεδόν το ένα πέμπτο του πληθυσμού, ζουν σε συνθήκες φτώχειας, ενώ το 1,5 εκατομμύριο από αυτούς βρίσκονται σε απελπιστική κατάσταση, μην μπορώντας να καλύψουν ούτε τις βασικές τους ανάγκες. Ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα όσον αφορά την παιδική φτώχεια, η οποία αναμένεται το 2022 ότι θα φτάσει στο 40%.

Τα στοιχεία αυτά προέρχονται από την έρευνα που πραγματοποίησε ο ειδικός εντεταλμένος του ΟΗΕ για τη φτώχεια, ο οποίος διαπίστωσε ότι η Βρετανία παραβιάζει τέσσερις αρχές της χάρτας του διεθνούς οργανισμού που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και έχουν σχέση με τις γυναίκες, τα παιδιά, τα άτομα με ειδικές ανάγκες και την οικονομική και κοινωνική δικαιοσύνη. Σύμφωνα με την έκθεση, η οποία θα παρουσιαστεί επισήμως το 2019, η πολιτική που οδηγεί σε αυτά τα αποτελέσματα εφαρμόζεται σκοπίμως από τις κυβερνήσεις και δεν οφείλεται σε έλλειψη πόρων ή πλούτου.

Όπως τονίζεται, αυτό που συμβαίνει είναι αποτέλεσμα της επιδίωξης να υπάρξει αναμόρφωση του «κοινωνικού αυτοματισμού», δηλαδή της συμπεριφοράς και των αναγκών μεγάλου τμήματος της κοινωνίας, που εξαναγκάζονται να τα φέρνουν βόλτα με πολύ λιγότερα, ενώ την ίδια στιγμή ολοένα μεγαλύτερο μέρος του πλούτου πηγαίνει στους λίγους. Αξίζει να σημειωθεί, μάλιστα, ότι ανάλογα είναι τα ευρήματα και για τις ΗΠΑ, οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια συνολική τάση στον αγγλοσαξονικό κόσμο, που παραδοσιακά ήταν η μήτρα του πιο άγριου καπιταλισμού και των ποιο αντιδραστικών του μεταλλάξεων.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Μπλόκο στις τραπεζικές θυρίδες ετοιμάζει το υπουργείο Οικονομικών. Στο στόχαστρο του ΥΠΟΙΚ έχει μπει το συγκεκριμένο τραπεζικό προϊόν, καθώς είναι το τελευταίο που έχει απομείνει στο απυρόβλητο των κατασχέσεων για ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τη φορολογική διοίκηση και τα ασφαλιστικά ταμεία. Υπολογίζεται ότι συνολικά στο τραπεζικό σύστημα υπάρχουν περίπου 320.000 τραπεζικές θυρίδες, από τις οποίες είναι μισθωμένες περίπου οι 220.000 (ή το 70%).

 της Ελένης Μπαρμπαλιά

Ανύπαρκτες πολιτικές υγείας για πρόληψη και θεραπεία!

Η 14η Nοέμβρη ήταν η παγκόσμια ημέρα για την μάστιγα του 21ου αιώνα, τη χρόνια νόσο του σακχαρώδη διαβήτη. 14 Νοέμβρη ήταν η ημέρα που γεννήθηκε ο σπουδαίος επιστήμονας που ανακάλυψε την ινσουλίνη, Frederick Banting (14 Νοεμβρίου 1891, στον Καναδά) καιμε την ανακάλυψη αυτήέσωσε και συνεχίζει νασώζει καθημερινά τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.

Μέρα ευαισθητοποίησης ενημέρωσης και πρόληψης για τον σακχαρώδη διαβήτη (ΣΔ), τη χρόνια νόσο που έχει χαρακτηριστεί ως η μάστιγα του 21ου αιώνα.

Ναι είναι θέμα πρωταρχικά πολιτικό. Ο καπιταλισμός και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές βλάπτουν σοβαρά την υγεία των ανθρώπων.

Ορισμένοι ενδιαφέροντες αριθμοί: Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) εκτιμούσε ότι το 2010 περίπου 285 εκατομμύρια άνθρωποι έπασχαν από διαβήτη και ότι ως το 2030, 438 εκατομμύρια άνθρωποι θα εμφανίσουν διαβήτη. Στην Ελλάδα σχεδόν 800.000-1.000.000 άτομα (8%-10% του πληθυσμού) πάσχουν από διαβήτη, ενώ 95% των περιπτώσεων ΣΔ είναι τύπου 2. Αυτός ο τύπος εμφανίζονταν στις μεγάλες ηλικίες ενώ τώρα πια ανησυχητική είναι η εκδήλωση του σακχαρώδη διαβήτη των γερόντων, τύπου 2 δηλαδή, σε παιδιά μικρής ηλικίας εξαιτίας νέων διατροφικών συνηθειών (McDonalds, έτοιμα φαγητά, περιβαλλοντικοί παράγοντες, άγχος ακόμα και στα παιδιά κ.α. ) Το 50% δεν είναι διαγνωσμένοι. Η νόσος είναι πιο συχνή σε μεγάλες ηλικίες (ίσως και 25% σε άτομα άνω των 75 ετών). Σύμφωνα με την Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία, από τα άτομα με διαβήτη το 30%-40% είναι ηλικίας 65 ετών και άνω. Το κακό είναι ότι μόλις οι μισοί (50%) από τους ασθενείς επιτυγχάνουν τους θεραπευτικούς στόχους, δηλαδή τον γλυκαιμικό έλεγχο, όπως αυτός ορίζεται από τις διεθνείς επιστημονικές εταιρείες σχετικά με το επίπεδο σακχάρου στο αίμα.

Και οι επιπλοκές βρίσκονται προ των πυλών, όταν ο διαβήτης δεν ρυθμίζεται, δηλαδή τα επίπεδα γλυκόζης είναι υψηλά ή ανεβοκατεβαίνουν, με τις τιμές σακχάρου να αποτυπώνονται σε μία τεθλασμένη γραμμή. Επιπλοκές διαβήτη. Σοβαρές δευτερογενείς παθήσεις που οδηγούν σε βαριές αναπηρίες όπως: τύφλωση, διαβητική νεφροπάθεια που φτάνει στο τελευταίο στάδιο, αγγειοπάθειες, στεφανιαία νόσο, νευροπάθειες, διαβητικό πόδι κ.ά.

Το υπουργείο Υγείας αναμένει με την ενημέρωση μιας ημέρας όλης κι όλης να αφυπνίσει και να ευαισθητοποιήσει την ελληνική κοινωνία. Μιας κοινωνίας που συνεχίζει σε μεγάλο βαθμό ακόμα και σήμερα να αποκαλεί τον καρκίνο με τη λέξη «αρρώστια» ή «η κακιά αρρώστια».

Το υπουργείο Υγείας βέβαια έλαμψε δια της απουσίας του από τις εκδηλώσεις που πραγματοποίησαν τις προηγούμενες ημέρες δύο Σύλλογοι Διαβητικών, οι οποίοι δραστηριοποιούνται μακροχρόνια στο νομό Αττικής.

Το υπουργείο Υγείας που ευθύνεται διαχρονικά για τις πολύ σημαντικές ελλείψεις, που συναντούν οι διαβητικοί και όλοι οι άνθρωποι που ζουν στη χώρα ανεξαρτήτως εθνικότητας με πρώτα και μεγάλα θύματα όσους ανήκουν στις χαμηλά εισοδηματικές τάξεις του πληθυσμού.

Ας παραθέσουμε συνοπτικά και επιγραμματικά τα σημαντικότερα προβλήματα που διαιωνίζονται και επί της τωρινής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, προβλήματα τα οποία οδηγούν στην εμφάνιση επιπλοκών σε πολλούς διαβητικούς.

·       Σημαντική υποστέλεχωση των λιγοστών Διαβητολογικών Κέντρων, που υπάρχουν στα νοσοκομεία της χώρας, κυρίως σε πόλεις της περιφέρειας με αποτέλεσμα οι διαβητικοί να ταξιδεύουν χιλιόμετρα επί χιλιομέτρων για να επισκεφθούν δημόσιο ιατρείο. Αυτή η κατάσταση οδηγεί τους διαβητικούς έως και στην παραίτησή τους από την θεραπευτική αγωγή, γεγονός καταστροφικό για την ψυχική και σωματική υγεία τους.

·       Έλλειψη σχεδιασμού για την εκπαίδευση των διαβητικών, και εν γένει των χρονίως νοσούντων. Αλλοίμονο, η εκπαίδευση που αποτελεί το κλειδί για την αυτορρύθμιση και αυτοέλεγχο του πάσχοντα προϋποθέτει οργανωμένα Διαβητολογικά Κέντρα και στελεχωμένα με εξειδικευμένους γιατρούς, νοσηλευτές, ψυχολόγους και διατροφολόγους στη νόσο του σακχαρώδη διαβήτη. Αρκεί να σημειώσουμε ότι ο κλινικοί ψυχολόγοι είναι ελάχιστοι στα νοσοκομεία και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να καλύψουν τις ψυχικές ανάγκες των διαβητικών της χώρας. Το ίδιο συμβαίνει και με τους διατροφολόγους, εξειδικευμένους στις διατροφικές ανάγκες των διαβητικών τύπου 1 (αγωγή με ινσουλίνη) και τύπου 2 (αγωγή με χάπια ή συνδυασμός ινσουλίνης και αντιδιαβητικών δισκίων). Τρανταχτό παράδειγμα το μεγαλύτερο νοσοκομείο των Βαλκανίων «Ευαγγελισμός» το οποίο δεν διαθέτει αυτή τη στιγμή εξειδικευμένο διατροφολόγο για τον σακχαρώδη διαβήτη.

·       Τα εξειδικευμένα ιατρεία «Διαβητικού Ποδιού» που μπορούν να βάλουν φρένο στο κόψιμο των κάτω άκρων των διαβητικών είναι ελάχιστα και λειτουργούν κυρίως στις πόλεις Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

·       Με το …στανιό διορίζονται σχολικοί νοσηλευτές για να μπορέσουν οι γονείς παιδιών με Σ.Δ και κυρίως οι μανάδες να μην εγκαταλείπουν την εργασία τους για να βρίσκονται έξω από τα κάγκελα του σχολείου να προλάβουν τυχόν υπογλυκαιμία* του παιδιού τους. Οι σχολικοί νοσηλευτές στην Ελλάδα του σήμερα προσλαμβάνονται μέσω ΕΣΠΑ, εξυπηρετώντας ο καθένας αρκετές σχολικές μονάδες ενώ στις περισσότερες των περιπτώσεων αγνοούν ακόμη και τα στοιχειώδη για την συγκεκριμένη πάθηση. Τα στοιχειώδη, οι κακοπληρωμένοι από τα ΕΣΠΑ σχολικοί νοσηλευτές, τα μαθαίνουν από τους ίδιους τους γονείς των παιδιών!

·       Σε καλύτερη μοίρα βρίσκονται οι διαβητικοί σε ότι αφορά την κάλυψη της φαρμακευτικής τους αγωγής και των αναλωσίμων υλικών τους, όπως είναι οι ταινίες μέτρησης σακχάρου, βελόνες πένας ινσουλίνης, σκαρφιστήρες, αντλία συνεχούς έγχυσης ινσουλίνης και αναλώσιμα αυτής.

Οι ανασφάλιστοι, όμως, όσο κι αν θέλουν τα στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να μας πείσουν ότι βρίσκονται σε ίση μοίρα με τους ασφαλισμένους, εξακολουθούν να τρέχουν από κοινωνικό ιατρεία σε κοινωνικό ιατρείο για να προμηθευτούν τα αναλώσιμά τους. Όσο για τις νέες τεχνολογίες οι ανασφάλιστοι δεν έχουν καμία ελπίδα. Τα φαρμακεία των νοσοκομείων δεν έχουν το κατάλληλο μπάτζετ για να προμηθεύονται επαρκείς ποσότητες ταινιών μέτρησης του σακχάρου στο αίμα. Ακόμα, όμως, και όταν προμηθεύονται ταινίες μέτρησης σακχάρου και σακχαρομετρητές επιλέγουν προϊόντα χαμηλού κόστους.

Η σχέση κόστους αγοράς και θεραπευτικού οφέλους είναι άγνωστη για τους νέους τεχνοκράτες που διοικούν τα νοσοκομεία. Η απόκλιση των τιμών που δίνουν οι μετρητές και ταινίες μέτρησης χαμηλού κόστους εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους αφού η δόση ινσουλίνης υπολογίζεται από τον ίδιο τον θεραπευόμενο, σύμφωνα με την τιμή σακχάρου που δείχνει ο μετρητής.

Όσο για το αίτημα της θεσμοθέτησης της ομαδικής εκπαίδευσης των διαβητικών για την καλύτερη διαχείριση της πάθησής τους ή και της εξατομικευμένης φαντάζει άπιαστο όνειρο σε ένα υποστελεχωμένο δημόσιο σύστημα υγείας. Οι μόνες προσπάθειες οφείλονται στον εθελοντισμό γιατρών νοσηλευτών και ψυχολόγων. Αλλοίμονο όμως σε εκείνο το σύστημα υγείας που επαφίεται στον εθελοντισμό των επαγγελματιών υγείας!

Το βέβαιο είναι ότι στο άγριο κυνήγι του κέρδους οι χρόνια πάσχοντες θέτουν τα αιτήματά τους και αγωνίζονται με σθένος επιμονή και υπομονή. Παλεύουν για να έχουν το φάρμακό τους να εξασφαλίσουν την παροχή υπηρεσιών φροντίδας και αποκατάστασης.

Ήδη, οι νέες τεχνολογίες και η ραγδαία εξέλιξή τους, που θα φέρουν στο κοντινό μέλλον ακόμα και την οριστική θεραπεία για τον διαβήτη, φαντάζουν άπιαστο όνειρο για τους διαβητικούς. Αξίζει να αναφέρουμε ότι το 2016 στην ελληνική αγορά φαρμάκου κυκλοφόρησε νέα μέθοδος συνεχούς καταγραφής γλυκόζης, με την οποία οι διαβητικοί όχι μόνο δεν τρυπιούνται πέντε έως και οκτώ φορές την ημέρα αλλά έχουν και τη δυνατότητα συνεχούς παρακολούθησης των τιμών γλυκόζης στο αίμα τους. Αυτό το νέο προϊόν εντάχθηκε στον Κανονισμό του ΕΟΠΥΥ μόλις πριν ένα μήνα. Δύο χρόνια οι ασφαλισμένοι μάτωσαν οικονομικά πληρώνοντας από την τσέπη τους 120 ευρώ το μήνα. Ας σημειωθεί ότι ακόμα και σήμερα το νέο τεχνολογικό προϊόν συνεχούς καταγραφής των τιμών γλυκόζης δεν συνταγογραφείται, παρόλο που έχει εγκριθεί η ένταξή του στον Κανονισμό του ΕΟΠΥΥ.

Αυτή είναι η σημερινή κατάσταση του δημοσίου συστήματος υγείας, όχι μόνο για τους διαβητικούς αλλά για όλους τους συνανθρώπους μας με χρόνια νοσήματα, μεταξύ των οποίων μετανάστες και πρόσφυγες.

Ελάχιστες έως ανύπαρκτες οι πολιτικές πρόληψης για τα χρόνια νοσήματα όπως αυτό του σακχαρώδη διαβήτη. Ανυπολόγιστο το ψυχικό κόστος για τους ανθρώπους και τις οικογένειές τους. Οι επιπλοκές για τον διαβήτη απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού για την υγεία. Ένα σύγχρονο σχέδιο πολιτικών πρόληψης για όλα τα χρόνια νοσήματα θα έσωζε ανθρώπινες ζωές. Το υπέρογκο κόστος που κατευθύνεται στις σοβαρές επιπλοκές του διαβήτη θα μπορούσε να κατευθυνθεί σε άλλους ευαίσθητους κοινωνικούς τομείς. Μόνο που ένας τέτοιος σχεδιασμός δεν μπορεί να υπάρξει σε μια κοινωνία που οι ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία αξία.

*Υπογλυκαιμία: Σοβαρό σύμπτωμα του σακχαρώδη διαβήτη που οδηγεί σε αδυναμία συγκέντρωσης, εφίδρωση, πανικό, έως και σε απώλεια αισθήσεων.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Το ελληνικό κράτος και η ΕΕ, με τα τρία μνημόνια που επέβαλαν (2010, 2012 και 2015) παραβίασαν το διεθνές δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα και συγκεκριμένα το δικαίωμα στην τροφή, αναφέρει σε έκθεσή του το ίδρυμα ερευνών Transnational Institute (TNI) Transnational Institute (TNI), σε συνεργασία με την οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων FIAN International και την ελληνική οργάνωση Agroecopolis.

Σύμφωνα με την έκθεση, το ποσοστό των νοικοκυριών που δεν έχουν πρόσβαση σε διατροφή με κρέας, κοτόπουλο ή ψάρι (ή τα θερμιδικά ισοδύναμα σε λαχανικά) διπλασιάστηκε από το 7% στο 14% από το 2008 έως το 2014.

Το αντίστοιχο ποσοστό νοικοκυριών με παιδιά που δεν έχουν καθημερινή πρόσβαση σε γεύματα με επαρκείς πρωτεΐνες, διπλασιάστηκε από το 4.7% το 2009 στο 8.9% το 2014. Σύμφωνα μάλιστα με στοιχεία της ΕΕ, το 2016 το 40.5% των παιδιών στην Ελλάδα αντιμετώπιζε υλικές και κοινωνικές στερήσεις.

Η διατροφική ανασφάλεια αυξήθηκε ιδιαίτερα, καθώς τα εισοδήματα μειώνονταν ενώ οι τιμές βασικών προϊόντων συνέχισαν να αυξάνονται με ρυθμούς μεγαλύτερους από αυτούς στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ. Το αποτέλεσμα ήταν τα νοικοκυριά να πρέπει να δαπανούν όλο και μεγαλύτερο ποσοστό τους εισοδήματός τους σε τρόφιμα (από 16.4% το 2008 σε 20.7% το 2016).

Το 38.9% του αγροτικού πληθυσμού αντιμετωπίζει το φάσμα της φτώχειας το 2017, ενώ η ανεργία στις αγροτικές περιοχές σχεδόν τριπλασιάστηκε, από το 7% (2008) στο 25% (2013) ενώ το κατά κεφαλήν εισόδημα την ίδια περίοδο μειώθηκε κατά 25%.

Τα γραφήματα παρουσιάζουν σε σειρά: 1.5) την αδυναμία πρόσβασης σε γεύματα με κρέας κοτόπουλο ή ψάρι 1.7) την αδυναμία αντιμετώπισης απρόβλεπτων οικονομικών εξόδων 1.6) την αδυναμία διατήρησης της θερμοκρασίας του σπιτιού σε επαρκή επίπεδα 1.8) τις καθυστερήσεις στις πληρωμές ενυπόθηκων δανείων.

Η έκθεση παρουσιάζει τις επιπτώσεις της λιτότητας σε συγκεκριμένους τομείς της οικονομίας με έμφαση στην αγροτική παραγωγή και το εισόδημα. Επίσης επισημαίνει ότι οι πρόνοιες του ελληνικού κράτους για την προστασία του πληθυσμού από τη φτώχεια και την διατροφική ανασφάλεια ήταν ανεπαρκείς.

Τέλος η έκθεση καταλογίζει ευθύνες στις ελληνικές κυβερνήσεις και τις χώρες μέλη της ΕΕ ότι παραβίασαν το διεθνώς κατοχυρωμένο δικαίωμα στην τροφή και σχετικές αποφάσεις του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα του πληθυσμού της Ελλάδας.

Οι τιμές των προϊόντων σε σχέση με το μέσο εισόδημα στην Ελλάδα και τις χώρες της Ευρωζώνης

Στην παρουσίαση της έκθεσης στις Βρυξέλλες συμμετείχε η ευρωβουλευτής Σοφία Σακοράφα και ο ειδικός εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ για το δικαίωμα στην τροφή Ολιβιέρ Ντε Σούτερ.

Στην αρχική έκδοση του κειμένου παραλείψαμε εκ παραδρομής ότι η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων FIAN International και την ελληνική οργάνωση Agroecopolis

Πηγή: info-war.gr - imerodromos.gr

του Μάικλ Ρόμπερτς[i]

μετάφραση: Άρης Ντα Κούνια Ντα Κώστα Ντίας

επιμέλεια: Διονύσης Περδίκης

Αναδημοσιεύεται από το ιστολόγιο thenextrecession.wordpress.com ενώ η αρχική δημοσίευση ήταν στις 22/5/2018.

[…] Πίσω στο 2010, η Ελλάδα άρχισε να βυθίζεται ταχέως κάτω από το Αιγαίο, χτυπώντας τον πυθμένα το 2015. Αλλά από τότε η οικονομία έχει μείνει κολλημένη στο βούρκο και μόλις που έχει κινηθεί.

Στο βιβλίο μου, Η Μακρά Ύφεση (TheLongDepression) χαρακτηρίζω τη διαφορά μεταξύ μιας ‘συνηθισμένης’ κατάπτωσης στην καπιταλιστική παραγωγή και μιας ύφεσης. Η κατάπτωση λαμβάνει τη μορφή του γράμματος V στις επενδύσεις και την παραγωγή, προς τα κάτω και μετά προς τα επάνω. Αλλά η ύφεση μοιάζει περισσότερο με την τετραγωνική ρίζα: κάτω, κατόπιν μια μικρή ανάκαμψη, αλλά όχι στο προηγούμενο επίπεδο, και συνεχίζει να κινείται σε αυτό το ύψος. Η ελληνική οικονομία από την αρχή της κρίσης το 2010 ταιριάζει σε αυτό το σχήμα τέλεια.

Η οικονομία της Ελλάδας αναπτύχθηκε κατά 1,4% πέρυσι [το 2017, σ.τ.μ.] σημειώνοντας την πρώτη φορά που η πραγματική αύξηση [δλδ. μετά την αφαίρεση του πληθωρισμού, σ.τ.μ.] του ΑΕΠ ξεπέρασε το 1% μετά το 2007. Αλλά η εθνική παραγωγή είναι ακόμα κάτω του 22% από την προ-κρίσης κορυφή, «μια κατάρρευση της παραγωγής χωρίς προηγούμενο στα χρονικά της σύγχρονης Ευρώπης και που ανταγωνίζεται σε δριμύτητα την Μεγάλη Ύφεση [του 1930, σ.τ.μ.] στις ΗΠΑ»[ii], ενώ οι μέσοι πραγματικοί δείκτες βιοτικού επιπέδου (πραγματικοί μισθοί, συντάξεις, κοινωνική πρόνοια) είναι κατά 40% χαμηλότερα από την κορυφή. Η ανεργία παραμένει άνω του 20% και ανεργία των νέων είναι πιο κοντά στο 40%.

Πάνω από 600.000 έλληνες και μετανάστες εργάσιμης ηλικίας έχουν φύγει από την χώρα προς αναζήτηση εργασίας.

Και το ελληνικό κεφάλαιο παραμένει κατάκοιτο. Οι ακαθάριστες επενδύσεις ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι περίπου στο ήμισυ της προ-κρίσης τιμής τους.

Επιπλέον, μέρος των ακαθάριστων επενδύσεων είναι η αντικατάσταση του υποτιμούμενου κεφαλαίου – όπως η αντικατάσταση φθαρμένων μηχανών ή η ανακαίνιση φθινόντων ξενοδοχείων. Οι καθαρές επενδύσεις (δλδ. ακαθάριστες επενδύσεις μείον αποσβέσεις) ήταν περίπου στο 10% του ΑΕΠ πριν την κρίση, υποδεικνύοντας ότι το απόθεμα κεφαλαίο αυξανόταν τότε. Όμως, οι καθαρές επενδύσεις πέφτουν απολύτως από το 2010, οπότε το εν ενεργεία κεφαλαιακό απόθεμα της χώρας φθίνει.

Οι επενδύσεις από τον ελληνικό ιδιωτικό τομέα είναι δέσμιες των χαμηλών εταιρικών κερδών (κάτι που περιορίζει τα διαθέσιμα κονδύλια για επένδυση) και των αδύναμων ισολογισμών των ελληνικών τραπεζών, όπως αυτό αντανακλάται στο κατά προσέγγιση 40% επί των συνολικών δανείων των ελληνικών τραπεζών τα οποία είναι μη εξυπηρετούμενα (και τα οποία περιορίζουν το διαθέσιμο τραπεζικό δανεισμό). Όντως, παρόλο που η κερδοφορία του ελληνικού κεφαλαίου εν τέλει έχει ανακάμψει λίγο – στηριζόμενη την ρευστοποίηση των αδύναμων και μικρότερων επιχειρήσεων, στην τεράστια ανεργία και στην μείωση στους πραγματικούς μισθούς – το ποσοστό κέρδους είναι ακόμα κάτω από το επίπεδο του 2010.

Και οι μικρές επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν επίσης το τεράστιο βάρος των απότομα αυξημένων φόρων. Οι τελευταίοι αποσκοπούν στην επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων που θέτει η Τρόικα (η ΕΚΤ, το ΔΝΤ, και το Γιούρογκρουπ) και επιβλήθηκαν με μια σειρά προγραμμάτων ‘διάσωσης’ από το 2010. Το ελληνικό δημόσιο χρέος ήταν γύρω στο 110% του ΑΕΠ το 2010 καθώς το τσουνάμι που δημιούργησε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κατάρρευση και η Μεγάλη Ύφεση έφτασαν τον αδύναμο ελληνικό καπιταλισμό. Αυτό το δημόσιο χρέος τώρα είναι γύρω στο 180% του ΑΕΠ. Γιατί;

Γιατί οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες απαιτούσαν την αποπληρωμή της πλήρους ονομαστικής αξίας των ελληνικών κρατικών και [ιδιωτικών, σ.τ.μ.] τραπεζικών ομολόγων που είχαν αγοράσει πριν το 2010 όταν οι τρέχουσες αποδόσεις τους ήταν τόσο υψηλές. Όμως οι ελληνικές τράπεζες δεν μπορούσαν πλέον να εξυπηρετήσουν αυτά τα ομόλογα καθώς οι έλληνες καπιταλιστές χρεοκοπούσαν ή αθετούσαν πληρωμές των τραπεζικών δανείων τους.

Το ελληνικό κράτος επίσης δεν ήταν σε θέση να διασώσει τις τράπεζες και να εκπληρώσει τις ομολογιακές υποχρεώσεις του καθώς η οικονομία κατέρρευσε. […]

Η λιτότητα ήταν πλέον στην ημερησία διάταξη. Οι εργαζόμενοι, ως φορολογούμενοι, αναγκάστηκαν να αναλάβουν το βάρος της εξυπηρέτησης και αποπληρωμής του χρέους του καπιταλιστικού τομέα. Πρώτα, ελληνικές συντηρητικές κυβερνήσεις συμφώνησαν με την Τρόικα σε μια σειρά περικοπών θέσεων εργασίας στο δημόσιο τομέα, σε περικοπές δημοσίων υπηρεσιών, σε ιδιωτικοποιήσεις και σε περικοπές συντάξεων για να ‘σταθεροποιηθεί’ το χρέος. Αλλά παρά τις θυσίες, διαδοχικά προγράμματα διάσωσης απέτυχαν να αποκαταστήσουν την οικονομία. Έτσι, συνομολογήθηκαν περισσότερα δάνεια από τις επίσημες υπηρεσίες, παρέα με ακόμη περισσότερη λιτότητα.

Μετά το αριστερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές το 2015, υποσχέθηκε να αντιταχθεί σε κάθε επιπλέον λιτότητα, και κάλεσε σε άρνηση του χρέους. Και, όπως γνωρίζουμε, τον Ιούλιο του 2015 ο ελληνικός λαός ψήφισε 60-40 για να απορρίψει τα μέτρα της Τρόικας. Αλλά μέσα σε μερικές μέρες από εκείνο το δημοψήφισμα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ υπέκυψε στην πίεση του κεφαλαίου καθώς η ΕΚΤ απέσυρε την πίστωση και την υποστήριξη στις ελληνικές τράπεζες και αυτές έκλεισαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε για ένα καινούργιο πρόγραμμα που εν τέλει έφτασε το χρέος στο τωρινό επίπεδο του 180% του ΑΕΠ.

[…] όπως το θέτει μια πρόσφατη έκθεση μερικών κορυφαίων ορθόδοξων [αστών, σ.τ.μ.] οικονομολόγων: «Ένα φάντασμα στοιχειώνει την Ελλάδα και στο ίδιο βαθμό τους πιστωτές της. Υπό εύλογες εκτιμήσεις ανάπτυξης, επιτοκίων και δημοσιονομικών επιδόσεων, το δημόσιο χρέος είναι μη βιώσιμο, όπως οι επίσημοι πιστωτές της έχουν πρακτικά αναγνωρίσει»[iii]. Παρά την αέναη λιτότητα στη μορφή ετήσιων πλεονασμάτων του προϋπολογισμού, το επίπεδο χρέους έχει παραμείνει αδιατάρακτο – καθώς όσο γρήγορα κι αν η κυβέρνηση κόβει δαπάνες, τόσο γρήγορα τα δάνεια συνεχίζουν να αυξάνουν – όχι για να χρηματοδοτηθούν δημόσιες υπηρεσίες αλλά για να αποπληρώνονται προηγούμενα δάνεια στο ΔΝΤ και την ΕΚΤ!

[…] [Το Γιούρογκρουπ, σ.τ.μ.] δεν θέλει καμία πραγματική περικοπή της ονομαστικής αξίας του χρέους που εκκρεμεί (μια διαγραφή χρέους), το οποίο βλέπει να θέτει ένα προηγούμενο ότι μελλοντικοί οφειλέτες μπορεί να την γλιτώσουν χωρίς να πληρώσουν εν τέλει.

Το Γιούρογκρουπ ισχυρίζεται ότι οι έλληνες πρέπει να είναι σε θέση να εξυπηρετήσουν το χρέος και να αναπτυχθούν τώρα που εκπλήρωσαν τους όρους του τελευταίου προγράμματος, και έτσι λοιπόν μπορούν να επιστρέψουν σε κανονικές συνθήκες δανειζόμενοι από τις παγκόσμιες αγορές. Το ΔΝΤ και οι περισσότεροι οικονομολόγοι διαφωνούν. Το ΔΝΤ θεωρεί ότι το βάρος του χρέους είναι πολύ μεγάλο για να εξυπηρετηθεί από γενεές ελλήνων μέσω φορολογίας και περικοπών επ’ αορίστων. Έτσι, το ΔΝΤ είναι υπέρ μιας μορφής ελάφρυνσης χρέους (παράταση του χρόνου αποπληρωμής και χαμηλότερα επιτόκια). Αλλά επίσης, θέλει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να ακολουθήσει ένα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα με: αποδεκατισμό συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, απορύθμιση αγορών και συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων. Όπως το έθεσε το ανακοινωθέν του ΔΝΤ: «Παρά την πρόοδο στο δομικό μέτωπο, η γενική πρόκληση για την Ελλάδα παραμένει η φιλελευθεροποίηση των περιορισμών που χειροτερεύουν το επενδυτικό της κλίμα. Επομένως, οι αρχές πρέπει να ξανασκεφτούν τα σχέδιά τους να αντιστρέψουν τις μεταρρυθμίσεις-ακρογωνιαίο λίθο για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις μετά το πέρας του προγράμματος, και αντιθέτως να επικεντρώσουν στο διπλασιασμό των προσπαθειών να ανοιχτούν ακόμα προστατευμένες αγορές προϊόντων και υπηρεσιών, έτσι ώστε να διευκολυνθούν οι επενδύσεις και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας»[iv].

Η πραγματικότητα είναι ότι με την ελληνική οικονομία απίθανο να μεγεθύνεται με περισσότερο από 2% ανά έτος μετά πληθωρισμού για το προβλέψιμο μέλλον και με το βάρος χρηματοδότησης του χρέους να βρίσκεται στο 15% του ΑΕΠ για κάθε χρόνο και να αυξάνει, δεν υπάρχει περίπτωση ο ελληνικός καπιταλισμός να δραπετεύσει από το φάντασμα της φυλακής των οφειλετών.

Στο τέλος του 2015, το 75% του ελληνικού δημόσιου χρέους ήταν στη μορφή θεσμικών [κρατικών, σ.τ.μ.] δανείων. Οι θέσεις σε ομόλογα των ευρωπαϊκών κεντρικών τραπεζών ανέρχονταν σε ένα πρόσθετο 6%, ενώ ένα επιπλέον ποσοστό βρίσκονταν σε χέρια (σε μεγάλο βαθμό κρατικής ιδιοκτησίας) ελληνικών τραπεζών. Ακόμα κι αν η Ελλάδα επιτύχει έναν γενικά ισοσκελισμένο προϋπολογισμό φέτος, νέος δανεισμός θα χρειαστεί στο μέλλον. Το τρέχον δάνειο των 16 δισ. € από το ΔΝΤ πρέπει να αποπληρωθεί μέχρι το 2021, και το ομόλογο των 20 δισ. € της ΕΚΤ και των εθνικών κεντρικών τραπεζών μέχρι το 2016. Το τρέχον κεφάλαιο των ομολόγων των 3 δισ.  € προ-2012, τα οποία δεν αναδιαρθρώθηκαν το 2012, επίσης χρειάζεται να αποπληρωθεί. Η αποπληρωμή των εναπομεινάντων ομολόγων 31 δισ. €, τα οποία ήταν το αποτέλεσμα της αναδιάρθρωσης του 2012 θα επανεκκινήσει το 2023. Τα 53 δισ. των διμερών δανείων από τους εταίρους της Ευρωζώνης τα οποία δόθηκαν κατά το πρώτο πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας θα πρέπει να αποπληρωθούν μεταξύ 2020 και 2041, σύμφωνα με το τρέχον πρόγραμμα.

Όπως το έθεσε γλαφυρά η ομάδα οικονομολόγων: «Η επίτευξη βιωσιμότητας χρέους χωρίς ελάφρυνση στην ονομαστική αξία του χρέους, … συνεπάγεται μια μεγάλη αύξηση της συνολικής έκθεσης στην Ελλάδα του ευρωπαϊκού επίσημου τομέα από τα τωρινά αναμενόμενα επίπεδα του τέλους του 2018, δηλαδή κατά 50% ή παραπάνω. Επίσης, σημαίνει ότι η Ελλάδα θα αποπληρώνει χρέη προς τους ευρωπαίους επίσημους πιστωτές βαθιά μέσα στον 22^ο αιώνα.[v]»!

Καθώς η οικονομία σέρνεται στον πυθμένα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να προσφέρει ανακούφιση στους ψηφοφόρους της από την συντριπτική φτώχια και τα φορολογικά βάρη που υποφέρουν. Όντως, την 1 Ιανουαρίου 2019, οι συντάξεις, ήδη βαριά περικομμένες, αντιμετωπίζουν άλλο ένα κόψιμο μέχρι 18%. Η κυβέρνηση ζητάει διευκόλυνση του χρέους από την Τρόικα αλλά αυτό που χρειάζεται στα αλήθεια είναι ακύρωση του χρέους· κατάλληλη φορολόγηση των πολύ πλούσιων που συνεχίζουν να αποφεύγουν οποιοδήποτε αυστηρό μέτρο· η δημόσια ιδιοκτησία των τραπεζών και των μεγάλων εταιριών που άρχουν επί των ελληνικών επενδύσεων και ένα κρατικό πρόγραμμα επενδύσεων. Αυτό χρειαζόταν όταν έγινε το δημοψήφισμα του 2015 και ο ελληνικός λαός καταψήφισε τα μέτρα της Τρόικας. Τρία χρόνια μετά, τίποτα δεν έχει αλλάξει στ’ αλήθεια και σαν αποτέλεσμα, στις επόμενες εκλογές η συμμετοχή θα βουλιάξει και ο ΣΥΡΙΖΑ μάλλον θα χάσει και θα αντικατασταθεί από ένα δεξιό συνασπισμό. 

Ο πρωθυπουργός και το κόμμα του, που εδώ και περίπου μια τετραετία συγκυβερνούν με το ακροδεξιό κόμμα του Καμμένου, δε θα είχαν κανένα πρόβλημα να πάνε με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, εφόσον κρίνουν ότι αυτό τους βολεύει. Ουδέποτε είχαν αρχές για να προβληματιστούν για την παραβίασή τους. Από την αρχή της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, ο Τσίπρας άρχισε  να συμμετέχει στις συνόδους κορυφής των ευρωσοσιαλδημοκρατών, ως παρατηρητής. Κάποια στιγμή, μάλιστα, συνέπεσε και με τη Φώφη. Βαθμιαία, η σχέση άλλαξε. Η Φώφη αραίωσε (μέχρι που σταμάτησε να πηγαίνει) και ο Τσίπρας μονιμοποιήθηκε.

Η εικόνα από τη διήμερη εκδήλωση (τύπου συνέδριου) που οργάνωσε η παραπαίουσα γερμανική σοσιαλδημοκρατία στο Βερολίνο (φωτογραφία πάνω) δεν αφήνει αμφιβολίες ως προς το μήνυμα που θέλησε να στείλει. Δίπλα στην πρόεδρο του SPD Αντρέα Νάλες καμαρώνουν χαμογελαστοί ο Τσίπρας και ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Αντόνιο Κόστα. Το μήνυμα είναι σαφές: ένας νέος προοδευτικός συνασπισμός δημιουργείται στην Ευρώπη, που ξεκινά από τη σοσιαλδημοκρατία και τελειώνει στη… ριζοσπαστική Αριστερά.

Σε τοπικό επίπεδο, βέβαια, τα πράγματα είναι κομματάκι διαφορετικά. Στη Γερμανία οι σοσιαλδημοκράτες συγκυβερνούν, για δεύτερη κυβερνητική θητεία, με τη δεξιά/ακροδεξιά των Μέρκελ/Ζεεχόφερ. Στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβερνά με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ. Μόνο στην Πορτογαλία είναι κάπως πιο καθαρά τα πράγματα, αφού ο «αριστερός» σοσιαλδημοκράτης Κόστα κυβερνά με τη στήριξη του «Μπλοκ της Αριστεράς» (κάτι σαν τον ΣΥΡΙΖΑ), του «Κ»Κ Πορτογαλίας (ομογάλακτο του Περισσού) και των Πρασίνων.

Αυτά, όμως, αφορούν τη βιτρίνα. Οι συμμαχίες χτίζονται για να επιτρέψουν σε ένα κόμμα να κυβερνήσει ή να συμμετάσχει στην κυβέρνηση. Κι επειδή οι συνθήκες δεν είναι σε όλες τις χώρες ίδιες, δημιουργείται αυτή η πανσπερμία  συμμαχιών, που σε όσους πιστεύουν στις κομματικές διακηρύξεις φαίνεται λίγο… τρελή. Αν, όμως, κοιτάξουμε την πολιτική που ακολουθούν όλα αυτά τα «παρδαλά» πολιτικά σχήματα, θα διαπιστώσουμε ότι έχει την ίδια ταξική ουσία και διαφοροποιείται μόνο ανάλογα με το επίπεδο ανάπτυξης σε κάθε χώρα. Αλλο είναι η ιμπεριαλιστική Γερμανία και άλλο οι εξαρτημένες Ελλάδα και Πορτογαλία. Η Γερμανία ακολουθεί ιμπεριαλιστική πολιτική έναντι της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, με τη συμμετοχή και των γερμανών σοσιαλδημοκρατών. Αυτό, όμως, δεν εμποδίζει τους Νάλες, Τσίπρα και Κόστα να εμφανίζονται ως ομοϊδεάτες.

Είναι ομοϊδεάτες. Και ο καθένας ξέρει τη θέση του. Ξέρει ποια χώρα διοικεί και τι καθήκοντα του επιβάλλει αυτός ο ρόλος. Στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Στο εσωτερικό εφαρμόζουν μια πολιτική που υπηρετεί τη συντηρητική ανασυγκρότηση του καπιταλισμού, τη διαχείριση της κρίσης του με το φόρτωμα των βαρών στις πλάτες εργατών και εργαζόμενων. Και στο εξωτερικό, οι μεν εφαρμόζουν πολιτική ιμπεριαλιστικής χώρας, οι δε πολιτική εξαρτημένων χωρών. Συχνά έρχονται σε σύγκρουση, όμως πάντοτε επιβάλλεται η θέληση του ιμπεριαλιστή.

Η εμφάνιση των Νάλες-Τσίπρα-Κόστα ως ομοϊδεατών, που θέλουν τάχαμου να συγκροτήσουν έναν προοδευτικό πόλο στην Ευρώπη, εντάσσεται στο «φαίνεσθαι» των αστικών κομμάτων, στη δημαγωγική εικόνα που δημιουργούν για να εξαπατήσουν εργατικές μάζες (με τις οποίες και η σοσιαλδημοκρατία και η ψευτοαριστερά έχουν ιστορικούς δεσμούς, οι οποίοι διαρρηγνύονται με μεγάλη ταχύτητα). Είναι μια κλασική κίνηση πολιτικής δημαγωγίας, η οποία κάθε άλλο παρά είναι απαλλαγμένη από στοιχεία «δούναι και λαβείν».

Η σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη κλυδωνίζεται επικίνδυνα, για να μην πούμε καταρρέει. Στη Γαλλία έχει γίνει ένα κόμμα με ποσοστά μικρότερα απ’ αυτά του ΠΑΣΟΚ, ενώ ο Μακρόν επέλεξε σε επίπεδο ευρωεκλογών να πάει με τους Φιλελεύθερους, για να προσπαθήσει να στήσει δικό του μαγαζί, μακριά από την «τοξική» σοσιαλδημοκρατία. Στην Ιταλία σχεδόν τα ίδια. Τρίτο και καταϊδρωμένο ήρθε στις τελευταίες εκλογές το Δημοκρατικό Κόμμα και στις επόμενες μπορεί να πάει χειρότερα. Η Βρετανία, όπου οι Εργατικοί εκμεταλλεύονται την εσωτερική κρίση των Τόρηδων και μπορεί να είναι αυτοί που θα σχηματίσουν την επόμενη κυβέρνηση, δε μετράει: η επόμενη ευρωβουλή δε θα έχει βρετανούς βουλευτές. Στην Ολλανδία, το κόμμα του Ντεϊσελμπλούμ καταποντίστηκε στις τελευταίες εκλογές. Εμεινε μόνο η γερμανική σοσιαλδημοκρατία, με ένα ποσοστό 20% στις τελευταίες εκλογές, το οποίο ήδη έχει γίνει μικρότερο, καθώς σε όλες τις κρατιδιακές εκλογές το SPD χάνει περίπου τη μισή εκλογική του δύναμη που μετακινείται προς τους Πράσινους, οι οποίοι είναι τώρα της μόδας στη Γερμανία.

Η γερμανική σοσιαλδημοκρατία προσπαθεί, μέσω του πανευρωπαϊκού «προοδευτικού πόλου», να σώσει τον εαυτό της και ό,τι μπορεί από τα σοσιαλδημοκρατικά υπολείμματα στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Εχει, λοιπόν, ανάγκη από μερικές «αριστερές» βιταμίνες. Ο Τσίπρας είναι η μία, ο Κόστα (που συνεργάζεται κυβερνητικά με τους «αριστερούς» της Πορτογαλίας) η άλλη. Αν τραβηχτούν και οι Podemos ακόμα καλύτερα.

Πριν φωτογραφιστεί περιχαρής δίπλα στη Νάλες και ανέβει στο βήμα για να μιλήσει υπέρ του «προοδευτικού πόλου», ο Τσίπρας συναντήθηκε και με τους «συντρόφους» της Linke. Για την ακρίβεια, με τη συμπρόεδρο του κόμματος Κάτια Κίπινγκ (φωτογραφία κάτω δεξιά). Τα υποχρεωτικά χαμόγελα δεν μπόρεσαν να κρύψουν το βαρύ κλίμα, καθώς στις off the record συνομιλίες τους με δημοσιογράφους τα στελέχη της Linke «έλουζαν» τον Τσίπρα με διάφορα κοσμητικά επίθετα. Οταν η Κίπινγκ ρωτήθηκε για τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ με το κόμμα της Αριστεράς στις ευρωεκλογές, απάντησε ότι… εκκρεμεί η παρουσίαση της προεκλογικής στρατηγικής. Αλλά, «βεβαίως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μέρος του Ευρωπαϊκού Αριστερού Κόμματος», συμπλήρωσε, χωρίς να το πιστεύει και η ίδια.

Ο Τσίπρας, όμως, είχε και άλλη μια συνάντηση. Με τον γερμανό υπουργό Οικονομικών Ολαφ Σολτς (φωτογραφία κάτω αριστερά), που είναι μεγαλοστέλεχος του SPD. Η συνάντηση κράτησε πάνω από ώρα, χρόνος εξαιρετικά μεγάλος για μια εθιμοτυπική συνάντηση. Είναι βέβαιο ότι εκεί έγινε παζάρι. Η κάθε πλευρά «πούλησε» αυτό που έχει και «αγόρασε» αυτό που ήθελε να αποκτήσει. Ο Τσίπρας «πούλησε» τον εαυτό του και τον ΣΥΡΙΖΑ ως γλάστρα του «προοδευτικού πόλου» που προσπαθούν να χτίσουν για τις ευρωεκλογές οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες. Κι ο Σολτς του «πούλησε» τη στήριξη της Γερμανίας στη μη εφαρμογή του πετσοκόμματος των συντάξεων. Δεν είναι τυχαίο πως όταν η φυλλάδα του Μαρινάκη πήγε να στήσει «κιτρινιά», με την «είδηση» ότι ο Σολτς είπε στον Τσίπρα πως δε θα περικοπούν μόνο οι χαμηλές συντάξεις, ο ίδιος ο γερμανός υπουργός Οικονομικών διέψευσε με βδελυγμία το σχετικό δημοσίευμα και δήλωσε ότι η συνομιλία του με τον Τσίπρα ήταν εμπιστευτική και δεν πρόκειται να κάνει καμιά δήλωση για το περιεχόμενό της! Τι πράγματα συζήτησαν εμπιστευτικά ένας υπουργός Οικονομικών με έναν πρωθυπουργό; Από άποψη πρωτοκόλλου στις σχέσεις μεταξύ κυβερνήσεων, το ντουέτο ήταν εντελώς αταίριαστο. Αν σκεφτούμε, όμως, ότι ο Τσίπρας είναι πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και ο Σολτς ο ηγετικός παράγοντας της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας που έχει κυβερνητική δύναμη (η Νάλες δεν έχει κυβερνητικό πόστο), μπορούμε να φανταστούμε το αντικείμενο της εμπιστευτικής συνάντησης-παζαριού.

Δέκα μέρες μετά απ’ αυτή τη συνάντηση, το Euro-WorkingGroup πέρασε χωρίς συζήτηση (δηλαδή με ομοφωνία) τη μη περικοπή των συντάξεων. Μένει ν’ ακούσουμε τον Τσίπρα να ανακοινώνει τη στήριξη από τον ΣΥΡΙΖΑ του σοσιαλδημοκράτη Φρανς Τίμερμανς. Θα είναι… «κριτική στήριξη», φυσικά.