– του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

Νεκροί. Αγνοούμενοι. Το βιός μιας ζωής θαμμένο στη λάσπη. «Θαμμένες» και οι ευθύνες. Δήμαρχοι, Περιφερειάρχης, Υπουργοί, Βουλευτές, επικεφαλής κομμάτων, ο ίδιος ο πρωθυπουργός τις …αναζητούν.  Με στόμφο δηλώνουν ότι θα βρεθούν οι υπεύθυνοι της τραγωδίας στη Δυτική Αττική. Λόγια και υποσχέσεις μέχρι να περάσει η μπόρα. Να ελεγχθεί το θυμικό του λαού. Κυρίως όμως να συγκαλυφθεί ο πραγματικός ένοχος του εγκλήματος.  

Η Περιφερειάρχης Αττικής, Ρένα Δούρου, υπέβαλε μήνυση κατά παντός υπεύθυνου, λες και η ίδια δεν είναι τρία χρόνια Περιφερειάρχης Αττικής. Λες και δεν γνωρίζει ότι δεν έχει καν δρομολογήσει ένα αντιπλημμυρικό έργο στην περιοχή. Λες και δεν ξέρει ότι στους Κωδικούς δαπανών της Περιφέρειας που σχετίζονται με αντιπλημμυρικά έργα είχε προϋπολογισθεί για το 2017 το ποσό των 31.481.122 ευρώ, αλλά έχουν δαπανηθεί για τα έργα αυτά μόνο 5.321.367 μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου του 2017.

Ο Αλ. Τσίπρας, δεσμεύτηκε και αυτός με τη σειρά του ότι «θα υπάρξει εμπεριστατωμένη έρευνα για να καταλήξουμε στις αιτίες της τραγωδίας ώστε να μην ξαναζήσουμε παρόμοια καταστροφή». Μετά από σχεδόν τρία χρόνια στο τιμόνι της χώρας, θα ψάξει τα «αίτια» τη τραγωδίας. Αλλά δεν τα αναζητήσει σίγουρα μέσα στους μνημονιακούς προϋπολογισμούς της κυβέρνησης του. Εκεί που«κόβονται» δαπάνες για δημόσιες επενδύσεις, προκειμένου να «χτιστούν» τα ματωμένα πρωτογενή πλεονάσματα.  Δεν θα τα αναζητήσει μέσα στο νόμο που έφερε για την «τακτοποίηση» των αυθαίρετων -συνεχίζοντας την τακτική των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Σαμαρά – αφού τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν έχουν εγγραφεί ως έσοδα για την αποπληρωμή των δανειστών…

Ο Κ. Μητσοτάκης, δήλωσε ότι η «πρώτη ευθύνη» για την καταστροφή ανήκει σε Κυβέρνηση, Περιφερειακή και Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ο ίδιος προφανώς ξέχασε ότι υπήρξε υπουργός της κυβέρνησης Σαμαράς που εφάρμοσε ακριβώς την ίδια πολιτική. Ψήφισε το «πετσόκομμα» του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, αρά και των πόρων που θα κατευθύνονταν για αντιπλημμυρικά έργα. Μπροστά στην τραγωδία επιχειρεί να κρύψει ότι σε μόνιμη βάση ζητά ακόμα μικρότερο κράτος, περιορισμό των δημοσίων δαπανών για έργα, όπως τα αντιπλημμυρικά, που δεν στηρίζουν την καπιταλιστική «ανάπτυξη», δηλαδή τα κέρδη των επιχειρήσεων. 

Την απόδοση ευθυνών ζήτησε και η Φ. Γεννηματά. «Είναι αδιανόητο να δεχόμαστε μοιρολατρικά αυτές τις καταστάσεις.
Υπάρχουν ευθύνες και πρέπει να αποδοθούν και να αναληφθούν. Προσπάθεια μετάθεσης ευθυνών από αρμόδιους προσβάλλει πριν απ όλους τα θύματα και τους πληγέντες. Δεν αρκούν τα έργα που έγιναν. Επιτέλους  χρειάζεται σοβαρή δουλειά, άμεσα να προχωρήσουν  τα έργα που έχουν παγώσει με τις περικοπές στο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων για να μη θρηνήσουμε και αλλά θύματα στο μέλλον». Πρόκειται για την ίδια πολιτικό που έχει ψηφίσει τις περικοπές των δημοσίων έργων μέσω των μνημονίων. Την πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, που το κόμμα της, από τη θέση της κυβέρνησης πριν 21 χρόνια, το 1996, όταν η ίδια περιοχή είχε πλημμυρίσει και είχαν πνιγεί άνθρωποι, είχε δεσμευτεί για την υλοποίηση αντιπλημμυρικών έργων, τα οποία δεν έγιναν ποτέ!

Ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ. Γ. Πατούλης, ψάχνοντας και αυτός να βρει τους «υπεύθυνους», ζήτησε από την Περιφέρεια Αττικής να δώσει «λογαριασμό» για το «πόσα έργα αντιπλημμυρικής προστασίας έχει ολοκληρώσει στα 3 χρόνια θητείας της στη Δυτική Αττική αρχικά, και στην υπόλοιπη Αττική στη συνέχεια».  Λογική η τοποθέτηση του. Αλλά ο ίδιος είναι παράγοντας ακριβώς του ίδιου αυτοδιοικητικού συστήματος, που έχει αποδεχτεί και εφαρμόζει περικοπές στους προϋπολογισμούς δήμων και περιφερειών στερώντας πόρους για έργα θωράκισης της ζωής και της περιουσίας του λαού.

Με τη σειρά της, η δήμαρχος Μάνδρας Ειδυλλίας Γιάννα Κριεκούκη, με συνέντευξη της, στην ιστοσελίδα aftodioikisi.gr, κατήγγειλε  την αδιαφορία της Περιφέρειας Αττικής και ανέφερε ότι «η μελέτη για το έργο της εκτροπής του ρέματος Αγ. Αικατερίνης και διευθέτησης του χειμάρρου Σούρες, που ήταν ο μόνος τρόπος για να λυθεί το πρόβλημα και να μην μπαίνουν τα νερά στη πόλη, που είχε γίνει από την προηγούμενη Διοίκηση της Περιφέρειας Αττικής, ενώ εντάχθηκε με με δική της απαίτηση από τις αρχές του 2015 στο νέο ΠΕΠ 2014-2020 δεν προχώρησε εδώ και τρία χρόνια». Βέβαια, η ίδια, παρότι ορθώς εγκαλεί την Περιφέρεια Αττικής, δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει γιατί ένα μεγάλο κομμάτι χειμάρρου της περιοχής στο πιο στενό σημείο του, ήταν μπαζωμένο γιατί ο δήμος πήρε μερικά στρέμματα και έφτιαξε χώρο αμαξοστασίου και επισκευών, που είχαν κλείσει ακριβώς όλη τη δίοδο του νερού, όπως κατήγγειλε, ο ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Δημήτρης Παπανικολάου,

Είναι σίγουρο ότι το γαϊτανάκι, είτε της αναζήτησης, είτε της μετάθεσης ευθυνών, το επόμενο διάστημα θα συνεχιστεί με αμείωτους ρυθμούς. Η αντιπαράθεση, πιθανά να λάβει και «ροκ» χαρακτηριστικά. Θα γίνει …σκληρή, ώστε πίσω από αυτή, να «καμουφλαριστεί» ότι ο καθένας από το πόστο του, υπηρετούν την ίδια εγκληματική πολιτική που εδώ και δεκαετίες δημιουργεί τραγωδίες και στερεί ανθρώπινες ζωές. Μια πολιτική που «τακτοποιεί» αυθαίρετα, κλείνει τα μάτια στις καταπατήσεις και στα μπαζώματα ρεμάτων και χειμάρρων. Μια πολιτική που καθοδηγούμενη από τις Βρυξέλλες και πλήρως ενταγμένη στις επιλογές της ΕΕ, δεν θεωρεί επιλέξιμα τα αντιπλημμυρικά έργα γιατί δεν έχουν κέρδος.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Ένα «κυνήγι» των δήθεν απόντων υπευθύνων, να γίνεται «προβιά» μιας ένοχης πολιτικής…

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Το πολυδιαφημισμένο νομοσχέδιο για το οποίο τόσο ο πρώην όσο και ο νυν Υπουργός Ε.Ν των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, Θ. Δρίτσας και Π. Κουρουμπλής, διατύπωναν επί μια σχεδόν τριετία ότι θα αποτελούσε τομή για την αντιμετώπιση των εκρηκτικών προβλημάτων της Ακτοπλοΐας και μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα αντιμετωπιζόταν και τα οξυμένα Ναυτεργατικά προβλήματα, αποδείχτηκε και αυτήν την φορά όχι μόνο αέρας κοπανιστός αλλά παράλληλα μέσα από τις προωθούμενες αλλαγές και ρυθμίσεις ενισχύεται ο ρόλος του εφοπλιστικού κεφαλαίου, της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του και με τον τρόπο αυτό ο νευραλγικός τομέας και κοινωνικός χαρακτήρας της Ακτοπλοΐας παραδίδεται ακόμη περισσότερο βορά στα σχέδια της ιδιωτικής εφοπλιστικής πρωτοβουλίας.

Σημειώνουμε ότι στις 133 σελίδες του Πολυνομοσχεδίου δεν επιλύεται το παραμικρό από τα Ναυτεργατικά προβλήματα που απετέλεσαν το διεκδικητικό πλαίσιο των αγώνων των Ναυτεργατών τα τελευταία χρόνια.

Το Πολυνομοσχέδιο διατηρεί άθικτο το αντιδραστικό και αντιλαϊκό θεσμικό πλαίσιο του νόμου 4150/2013 (Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ) και άλλες μεταγενέστερες ρυθμίσεις με τις οποίες επέφεραν ριζικές αλλαγές στην κατεύθυνση εμπέδωσης και φιλελευθεροποίησης της Ακτοπλοΐας.  

Αυτές ήταν η κατάργηση της 10μηνης στελέχωσης και λειτουργίας των Ακτοπλοϊκών πλοίων, η αύξηση του χρόνου ακινησίας σε ετήσια βάση, η δραματική μείωση στον χρόνο δρομολόγησης και επάνδρωσης των ταχύπλοων Ακτοπλοϊκών πλοίων, και τεράστιες μειώσεις στις θέσεις εργασίας των Ναυτεργατών.

Επίσης άφησε εντελώς ανέπαφες τις αντιδραστικές ρυθμίσεις που αφορούν το απεργοσπαστικό πλοίο ασφαλείας το οποίο ευθέως υπονομεύει την άσκηση του συνταγματικού δικαιώματος της απεργίας, όπως επίσης τον αντιδραστικό θεσμό των επιχειρησιακών συμβάσεων σε βάρος της κλαδικής ΣΣΕ.

Για όλα τα παραπάνω ο ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου 2012-2014 όχι μόνο εξέφραζε την εναντίωσή του αλλά αποτελούσε βασικό στοιχείο στον αντιπολιτευτικό και καταγγελτικό του λόγο και με κάθε ευκαιρία δήλωνε ότι θα καταργήσει αυτές τις ρυθμίσεις……

Επίσης με το πολυνομοσχέδιο παραμένει ανέγγιχτο το καθεστώς της μαύρης ανασφάλιστης και χαμηλόμισθης εργασίας στην ποντοπόρο ναυτιλία, η φοροασυλία του εφοπλιστικού κεφαλαίου όπως επίσης και όλο το αναχρονιστικό και αυταρχικό καθεστώς της ναυτικής νομοθεσίας, ΚΔΝΔ- ΚΙΝΔ, εσωτερικοί κανονισμοί εργασίας καθώς επίσης διατηρείται αλώβητο το αντιδημοκρατικό πλέγμα της νομοθεσίας στο Ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα το οποίο επίσης αποτελούσε και προγραμματική εξαγγελία του ΣΥΡΙΖΑ για τον εκσυγχρονισμό του!!!

Με το Πολυνομοσχέδιο αυτό επιχειρείται, όπως ήδη έχουμε καταγγείλει, να μεταφερθούν όλες οι ουσιαστικές αρμοδιότητες στην αξιοπλοΐα και ασφάλεια των πλοίων στους ιδιωτικούς νηογνώμονες τους οποίους άμεσα και έμμεσα μπορούν να ελέγχουν εφοπλιστικοί όμιλοι και επιχειρηματικά συμφέροντα.

Το ζήτημα της ασφάλειας της ναυσιπλοΐας και της αξιοπλοΐας των πλοίων είναι εξαιρετικά κρίσιμο και οποιαδήποτε απόπειρα να παραδοθεί στα χέρια του εφοπλιστικού κεφαλαίου συνιστά ένα τεράστιο κοινωνικό και πολιτικό σκάνδαλο με τραγικές συνέπειες για την ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής.

Το πρόσφατο ναυάγιο του «Αγία Ζώνη ΙΙ» δείχνει την αδήριτη ανάγκη να απεμπλακούν οι μηχανισμοί και οι υπηρεσίες ελέγχου της αξιοπλοΐας των πλοίων από τα γρανάζια και τους μηχανισμούς του εφοπλιστικού κεφαλαίου και η κυβέρνηση επιχειρεί ντε φάκτο και ντε γιούρε να παραδώσει την ασφάλειά τους απευθείας πλέον στο εφοπλιστικό κεφάλαιο!!!!

Οι τελευταίες εξελίξεις στον χάρτη της Ακτοπλοΐας διαμορφώνουν ένα επικίνδυνο σκηνικό στην Ακτοπλοΐα με την συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, τις εξαγορές και συγχωνεύσεις με αποτέλεσμα να δημιουργούνται μονοπωλιακές συνθήκες εκμετάλλευσης στον ευαίσθητο τομέα των Ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών και την ουσιαστική παράδοση της Ακτοπλοΐας στα χέρια διεθνών κερδοσκοπικών κεφαλαίων και αυτό σε συνδυασμό με την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ στην κινέζικη COSCOοδηγεί με την σειρά του στην βεβαιότητα ότι ο ανταγωνισμός του κεφαλαίου θα οδηγήσει σε ραγδαία αύξηση του κόστους μετακίνησης των λαϊκών και εργατικών στρωμάτων αλλά και των μεταφερόμενων προϊόντων που πραγματοποιούνται από τους χρήστες των Ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών και στην παραπέρα υποβάθμιση των υπηρεσιών προς τους πολίτες και τους φορείς των νησιών.

Τα πανάκριβα ναύλα και εισιτήρια αποτελούν στις σημερινές συνθήκες ένα δυσβάστακτο βάρος για την λαϊκή οικογένεια ενώ το ενδιαφέρον της ιδιωτικής πρωτοβουλίας εστιάζεται μόνο στις κερδοφόρες γραμμές φιλέτο και για την συντριπτική πλειοψηφία των άλλων γραμμών η εναλλακτική ήταν και είναι τα παλιά προβληματικά ακτοπλοϊκά πλοία τα οποία ο κρατικός προϋπολογισμός και το δημόσιο χρήμα που διατίθεται είναι σε δυσθεώρητα υψηλά επίπεδα.

Η αναφορά στο Πολυνομοσχέδιο για δημιουργία τοπικών σχημάτων και δημοτικών φορέων αποτελούν κοροϊδία και εμπαιγμό στις σημερινές ιδιαίτερα συνθήκες που η τοπική αυτοδιοίκηση πρώτου βαθμού με την υποχρηματοδότηση δεν μπορεί να καλύψει άλλες βασικές και στοιχειώδεις ανάγκες πόσο δε μάλλον να επενδύσει στην αγορά ακτοπλοϊκών πλοίων.

Στην ίδια κατεύθυνση της εξαπάτησης κινείται και η θέση του πολυνομοσχέδιου για δήθεν ενίσχυση της κοινωνικής συμμετοχής στο Συμβούλιο Ακτοπλοϊκών Συγκοινωνιών αφού ο λόγος γίνεται για ένα συμβουλευτικό όργανο χωρίς ουσιαστικές και αποφασιστικές αρμοδιότητες τις οποίες είχε και έχει στα χέρια αποκλειστικά και μόνο ο εκάστοτε Υπουργός Ναυτιλίας…..

Με το περιβόητο πολυνομοσχέδιο ενισχύεται και διευρύνεται τόσο ο στρατιωτικός χαρακτήρας όσο και η αποστολή του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας και του Λιμενικού Σώματος, γεγονός που δείχνει ότι και η σημερινή κυβέρνηση επιφυλάσσουν σε αυτό τον ρόλο χωροφύλακα στα πλαίσια της ευρωπαϊκής στρατηγικής και ασφάλειας του ΝΑΤΟ, της FRONTEX και της EUROPOL.

Επίσης στο άρθρο 19 η αναφορά για την διαγραφή από τα μητρώα απογραφής ναυτικών όσων δεν έχουν 8 μήνες θαλάσσια υπηρεσία, όπως και το προηγούμενο έτσι και αυτό έχει ως στόχευση όχι την στήριξη των ανέργων αλλά τον εξοβελισμό τους από τον χώρο της Ναυτιλίας έτσι ώστε να παρουσιάζεται μια ειδυλλιακή εικόνα μικρότερης ανεργίας αφού τόσο με την προηγούμενη όσο και με την τωρινή ρύθμιση η συντριπτική πλειοψηφία των ανέργων σε ποσοστό 90% δεν παίρνει και αυτό το ελάχιστο επίδομα ανεργίας λόγω των απεχθών προϋποθέσεων που ισχύουν και οι οποίες δεν αλλάζουν καθόλου….

Τέλος με το νομοσχέδιο δεν μεταβάλλεται στο ελάχιστο το αδυσώπητο φιλοεφοπλιστικό καθεστώς που αφορά τις παραβιάσεις και αυθαιρεσίες της ναυτικής νομοθεσίας, της ναυτικής εργασίας, των ΣΣΕ από τους εφοπλιστές και με τον τρόπο αυτό συνεχίζεται η ασυδοσία των Ναυτιλιακών επιχειρήσεων σε βάρος των Ναυτεργατικών δικαιωμάτων.  

Η κριτική της αξιωματικής αντιπολίτευσης (ΝΔ) επί του νομοσχεδίου όπως αυτή διατυπώθηκε κινείται σταθερά και με συνέπεια για άλλη μια φορά στο πλαίσιο της παραπέρα ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του εφοπλιστικού κεφαλαίου και της αποδυνάμωσης του οποιουδήποτε δημόσιου και κρατικού ελέγχου στις Ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες και όπως η κυβέρνηση έτσι και η αξιωματική αντιπολίτευση δεν έκανε την παραμικρή αναφορά στα συσσωρευμένα ναυτεργατικά προβλήματα δείχνοντας τίνος συμφέροντα υπηρετεί και υπερασπίζεται….

Από όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι το πολυνομοσχέδιο σκούπα του ΥΕΝ δεν αντιμετωπίζει τα σοβαρότατα προβλήματα που έχουν διαμορφωθεί στο τομέα των Ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών, τα προβλήματα που συνδέονται με την ανεπάρκεια και τις σοβαρότατες ελλείψεις στην κάλυψη των αναγκών των νησιών και ιδιαίτερα αυτών που θεωρούνται υποβαθμισμένα σε επίπεδο σύνδεσης, ποιότητας πλοίων, ταχύτητας και ευρύτερης εξυπηρέτησης με Ακτοπλοϊκή σύνδεση.

Επίσης διατηρείται άθικτο το τιμολογιακό καθεστώς των εισιτηρίων με συνέπεια να καθίσταται απαγορευτική η μετακίνηση ενός μεγάλου μέρους της λαϊκής και εργατικής οικογένειας και όλων εκείνων που είναι τακτικοί χρήστες των Ακτοπλοϊκών πλοίων και συγκοινωνιών.

Ταυτόχρονα προβλήματα που αφορούν την ναυτιλία και το θεσμικό πλαίσιο όπως είναι η ποντοπόρος και η κρουαζιερόπλοιος ναυτιλία η κυβέρνηση έκανε την πολιτική επιλογή να συμμαχήσει με το εφοπλιστικό κεφάλαιο, να διατηρήσει αλώβητο το καθεστώς της επιχειρηματικής ασυδοσίας τους και με τον τρόπο αυτό να υποταχθεί πλήρως στα συμφέροντά τους.

Σε συνδυασμό με την άρνηση της κυβέρνησης να υιοθετήσει και να ενσωματώσει, έστω και προσχηματικά, κάποια από τα μεγάλα Ναυτεργατικά αιτήματα, δείχνει ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο είναι δείγμα της ταξικής της πολιτικής που απαρέγκλιτα από την πρώτη μέρα της διακυβέρνησης ακολουθεί, δηλαδή της στρατηγικής συμμαχίας και συμπόρευσης με το εφοπλιστικό κεφάλαιο.

Οι Ναυτεργάτες και η ΠΕΝΕΝ θα συνεχίσουν τον αγώνα τους ενάντια σε αυτή την αντιλαϊκή πολιτική, θα αναπτύξουν και θα συντονίσουν την πάλη τους για την ανάδειξη των προβλημάτων τους για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων κόντρα και ενάντια στο μαύρο αντιδραστικό μέτωπο εφοπλιστικού κεφαλαίου – κυβέρνησης καθώς και των άλλων συστημικών αστικών κομμάτων που υπηρετούν την ίδια ακριβώς πολιτική.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Υ.Γ. Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ καταγγέλλει σε όλο τον Ναυτεργατικό κόσμο τον βρώμικο ρόλο του Γ.Γ Γιάννη Χαλά ο οποίος αυθαίρετα και πραξικοπηματικά δεν συγκάλεσε όπως όφειλε συνεδρίαση της Διοίκησης προκειμένου να γίνει αναλυτική και ουσιαστική συζήτηση σχετικά με το περιεχόμενο του πολυνομοσχεδίου έτσι ώστε σε αυτό να διατυπωθούν στην συνεδρίαση οι θέσεις και οι απόψεις των κλαδικών Ναυτεργατικών Σωματείων, αντίθετα επέλεξε να αποσταλεί κείμενο θέσεων που εκφράζει τον ίδιο και όχι τα συλλογικά όργανα της Ομοσπονδίας και ταυτόχρονα με τις θέσεις που περιλαμβάνονται σε αυτό εξωραΐζει την κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική, παρέχει στήριξη στο εφοπλιστικό κεφάλαιο και στην ασύδοτη δράση του και με την τακτική αυτή ο ίδιος μαζί με τις δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού ναρκοθετούν και υπονομεύουν τις δίκαιες διεκδικήσεις του Ναυτεργατικού κόσμου της χώρας μας.

Οι θέσεις που απέστειλε με εκπρόσωπό του στην Βουλή και στην αρμόδια επιτροπή δεν είναι θέσεις του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Για αυτή και πολλές άλλες αθλιότητες που έχει διαπράξει θα πάρει την απάντηση από τους Ναυτεργάτες.  

Τα εξωτικά μέρη όπου φιλοξενούνται οι περίφημες offshore (εξωχώριες/υπεράκτιες) εταιρείες, αποτελούν το απόλυτο μέσο φορολογικής απόδρασης για τις νεοφιλελεύθερες ελίτ των πλούσιων και ισχυρών παγκόσμια. Στην Ελλάδα, αλλά και παγκόσμια, οι πλούσιοι, που αποτελούν περίπου το 10% του πληθυσμού με τα υψηλότερα εισοδήματα, χάρη σε αυτές, αποφεύγουν την καταβολή οποιουδήποτε φόρου.

Υπάρχουν άνω των 60 φορολογικών παραδείσων παγκόσμια, έχοντας έδρα σε εξωτικά νησιά όπως Βερμούδες, Νησιά Κέϊμαν, Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι κλπ. Οι σημαντικότεροι όμως βρίσκονται στα κέντρα των ισχυρότερων χωρών, όπως το Μανχάταν της Νέας Υόρκης και το Σίτυ του Λονδίνου ή η Ελβετία και το Λουξεμβούργο (που πρωτοστάτησε στην παραδειγματική τιμωρία της Κύπρου, που του υπέκλεψε μέρος της αφορολόγητης ‘πελατείας’ του).

Οι φορολογικοί παράδεισοι τοποθετούνται στο επίκεντρο της παγκόσμιας οικονομίας, γιατί το μεγαλύτερο ποσοστό των παγκόσμιων οικονομικών συναλλαγών διεξάγονται μέσω αυτών. Αυτοί έχουν διαδραματίσει κεντρικό ρόλο σε οποιοδήποτε σημαντικό οικονομικό γεγονός, μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο και παγκόσμια οικονομική κρίση τις τελευταίες δεκαετίες, με αποκορύφωμα την τελευταία παγκόσμια ύφεση που προκλήθηκε από την κατάρρευση των subprimes στις ΗΠΑ το 2007-8.

Είναι απόλυτα συνδεδεμένοι με την οικονομική λειτουργία του παγκοσμιοποιημένου απορρυθμισμένου νεοφιφιλελεύθερου χρηματιστικού καπιταλισμού, αν και χρονολογούνται περίπου από το 1950.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Γάλλου οικονομολόγου Γκαμπριέλ Ζουκμάν, υπολογίσθηκε ότι 4,8 τρις. ευρώ, περίπου 8% του παγκόσμιου ΑΕΠ, είναι κρυμμένα σε έξι φορολογικούς παραδείσους, μη συνυπολογίζοντας ασφάλειες, πολυτελή σκάφη, σαλέ, πολύτιμα έργα τέχνης, που θα το εκτόξευαν στο 11% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το ποσό, σε δις ευρώ, κατανέμεται στους έξι φορολογικούς παραδείσους: Ελβετία 1.800, Σιγκαπούρη 750, Χονγκ Κονγκ 750, Λουξεμβούργο 500, Μπαχάμες 500, Νησιά Κέϊμαν 500. Το 80% των χρημάτων, που βρίσκονται στο εξωτερικό, δεν έχει δηλωθεί ποτέ στην εφορία, κάτι που προκαλεί μία αιμορραγία 120 δις ευρώ ετήσια για τα κράτη από τα οποία φεύγουν τα χρήματα, με στοιχεία της ελβετικής Credit Suisse.

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις των Panama Papers και Paradise Papers, έφεραν στο φως δραστηριότητες πολιτικών, μεγιστάνων και επιχειρηματιών παγκόσμια, αν και ένα ελάχιστο τμήμα των αρχείων έχουν αποκωδικοποιηθεί και δοθεί στη δημοσιότητα. Η πλήρης δημοσιοποίησή τους θα εμπλέξει αρκετές χιλιάδες πολιτικούς, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες κλπ παγκόσμια.

Συνήθως πρόκειται για χρήματα από μίζες, πωλήσεις όπλων και ναρκωτικών και γενικότερα για ‘βρόμικο’ χρήμα που κρύβεται σε φορολογικούς παραδείσους. Ο κόσμος των offshore κέντρων βρίσκεται σχεδόν παντού δίπλα μας, παρακάμπτοντας τα φορολογικά, ρυθμιστικά και νομικά συστήματα άλλων χωρών. Ποσοστό άνω του 50% των παγκόσμιων εμπορικών συναλλαγών, σύμφωνα με ομολογία του προηγούμενου διευθυντή του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος-Καν, διενεργείται μέσω των φορολογικών καταφυγίων, ενώ ποσοστό άνω του 50% των τραπεζικών στοιχείων ενεργητικού και του 1/3 των άμεσων ξένων επενδύσεων, από μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, διεξάγεται μέσω αυτών.

Ακόμη περίπου το 85% των διεθνών τραπεζικών εργασιών, της έκδοσης ομολόγων και του διεθνούς δανεισμού, πραγματοποιείται στη λεγόμενη Ευρωαγορά, μια ουσιαστικά υπεράκτια ζώνη χωρίς εθνικότητα. Το 2010 το ΔΝΤ, εκτιμούσε τη συνολική αξία των στοιχείων ενεργητικού των μικρών μόνο νησιωτικών χρηματοπιστωτικών κέντρων σε περίπου 18 τρισεκατομμύρια δολάρια, περίπου 1/3 του τότε παγκόσμιου ΑΕΠ, αν και το ποσό ήταν μάλλον υποεκτίμηση του πραγματικά ισχύοντος. Το 2008 το Γενικό Λογιστήριο του Kράτους των ΗΠΑ, δημοσιοποίησε ότι 83 από τις 100 μεγαλύτερες επιχειρήσεις των ΗΠΑ είχαν δημιουργήσει θυγατρικές εταιρείες σε φορολογικά καταφύγια. Το 2009 έρευνα του Δικτύου Φορολογικής Δικαιοσύνης της Μεγάλης Βρετανίας (ένας ανεξάρτητος οργανισμός που δημιουργήθηκε από το Βρετανικό Κοινοβούλιο το 2003 ασχολούμενο με την ανάλυση και έρευνα στον τομέα της φορολογίας και των ρυθμιστικών κανόνων της χώρας), διαπίστωσε ότι 99 από τις 100 μεγαλύτερες ευρωπαϊκές εταιρείες χρησιμοποιούσαν θυγατρικές offshore εταιρείες, με μεγαλύτερους χρήστες τις χρηματοπιστωτικές-τραπεζικές εταιρείες.

Δεν υπάρχει κοινά αποδεκτός ορισμός της έννοιας του φορολογικού καταφυγίου, γιατί αυτά τα ‘εξωτικά’ μέρη δεν προσφέρουν μόνο αποφυγή φορολογίας, αλλά και εχεμύθεια, αποφυγή χρηματοπιστωτικών ρυθμίσεων και αγνόηση των ισχυόντων νόμων και ρυθμιστικών κανόνων άλλων επικρατειών.

Ένας γενικότερος ορισμός της έννοιας του φορολογικού καταφυγίου, προσδιορίζεται ‘ως ένας τόπος που επιδιώκει να προσελκύσει δραστηριότητες προσφέροντας πολιτικά σταθερές διευκολύνσεις, με σκοπό να βοηθήσει φυσικά/νομικά πρόσωπα να παρακάμψουν νόμους, ρυθμιστικούς κανόνες και κανονισμούς που ισχύουν σε άλλες επικράτειες’. Στην πράξη οι φορολογικοί παράδεισοι, μέσω της λειτουργίας offshore εταιρειών στο έδαφος τους, προσφέρουν διόδους διαφυγής από τις φορολογικές κλπ υποχρεώσεις, τη χρηματοπιστωτική ρύθμιση, το ποινικό/κληρονομικό δίκαιο κλπ που υπάρχουν στις χώρες προέλευσης και δράσης αυτών των εταιρειών και αυτός βέβαια είναι ο σκοπός ύπαρξης και δραστηριότητάς τους. Το σύστημα δραστηριοποίησης των offshore εταιρειών δεν είναι τελικά μια γραφική εξαίρεση της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά ο κανόνας και το επίκεντρο λειτουργίας της.

Έχει διαπιστωθεί ότι αυτά τα μέρη παρέχουν εχεμύθεια, αρνούμενα να συνεργασθούν με άλλες επικράτειες, για την ανταλλαγή οποιωνδήποτε οικονομικών κλπ πληροφοριών. Εξάλλου παγκόσμια υπάρχει και η έννοια της ‘επικράτειας εχεμύθειας’, εναλλακτικά αναφερόμενης και προσδιορίζοντας την έννοια του φορολογικού παραδείσου/καταφυγίου. Αυτές οι χώρες/περιοχές, διαχωρίζουν συστηματικά τις τοπικές οικονομίες τους από τις προσφερόμενες διευκολύνσεις, προκειμένου να προστατευθούν από τα δικά τους offshore ‘κόλπα’. Ένα υπεράκτιο κέντρο είναι ουσιαστικά ζώνη διαφυγής από κάπου αλλού, ενώ οι υπεράκτιες υπηρεσίες προσφέρονται στους μη μόνιμους κατοίκους του, προσελκύοντας χρήμα με κίνητρο την πολύ χαμηλή ή και μηδενική φορολογία, νόμιμα ή παράνομα. Ένα τέτοιο φορολογικό καταφύγιο μπορεί να παρέχει μηδενικό φορολογικό συντελεστή στους μη μόνιμους κατοίκους, αλλά φορολογεί κανονικά τους μόνιμους

κατοίκους του. Σε τέτοια μέρη, ο τομέας των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών είναι τεράστιος, συγκρινόμενος με το μέγεθος της εγχώριας οικονομίας, ενώ το ΔΝΤ χρησιμοποίησε αυτό το κριτήριο για να καταγγείλει το 2007 τη Βρετανία ως υπεράκτιο κέντρο. Έτσι, το εγχώριο πολιτικό τους σύστημα καθίσταται δέσμιο και εξαρτώμενο από τα συμφέροντα του τομέα των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών και των κάθε λογής εγκληματικών οικονομικών δραστηριοτήτων.

Οι φορολογικοί παράδεισοι δικαιολογούν τη λειτουργία και δράση τους, ισχυριζόμενοι ότι αποτελούν χρήσιμα εργαλεία αποφυγής του προβλήματος της διπλής φορολόγησης και εξομάλυνσης της ροής των επενδύσεων, αποσιωπώντας την ύπαρξη νόμιμων τρόπων αποφυγής της διπλής φορολόγησης και διασφάλισης της κατεύθυνσης των επενδυτικών ροών σε ορθές και απαραίτητες επιλογές, ουσιαστικά διασφαλίζοντας τη διπλή μη φορολόγηση κερδοσκοπικών και εγκληματικών κεφαλαίων. Υπάρχουν σε ισχύ άνω των 2.500 φορολογικών συνθηκών, σε ένα εκτενές παγκόσμιο συναλλακτικό και επενδυτικό σύστημα.

Οι κανόνες, τα υποδείγματα και πρότυπα του κλάδου, καθορίζονται από τον ΟΟΣΑ, που είναι μία λέσχη των πλουσιότερων παγκόσμια χωρών, και τον ΟΗΕ όπου η φωνή των φτωχότερων-αναπτυσσόμενων χωρών μπορεί να αντιπροσωπευθεί. Τελικά ο ΟΟΣΑ υπερισχύει, προσπαθώντας να διασφαλίσει την υπερίσχυση και επικράτηση των δικών του μοντέλων συνθήκης, μεροληπτώντας υπέρ των πλούσιων και σε βάρος των φτωχότερων-αναπτυσσόμενων χωρών.

* Ο Καλλίνικος Νικολακόπουλος είναι Οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικών επιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησης επιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική, 2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα οικονομικά και διοίκηση μονάδων υγείας) – Αναλυτής Πληροφοριακών Συστημάτων (2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα πληροφοριακά συστήματα), μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής, email : Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.,  website : www.kallinikosnikolakopoulos.blοgspot.com   

Πηγή:  efsyn.gr

Ερευνητές της NASA υποστηρίζουν ότι βρήκαν ένα εργαλείο το οποίο είναι ικανό να προβλέπει και να αποκαλύπτει τις πόλεις που θα επηρεαστούν άμεσα, στο σενάριο που επιταχυνθεί το λιώσιμο των πάγων.

Όπως αναφέρει το BBC οι επιστήμονες έκαναν την αποκάλυψη σε εργαστήριο της Καλιφόρνια. Το συγκεκριμένο εργαλείο λοιπόν θα προβλέπει πώς θα γίνει η αναδιανομή των υδάτων σε παγκόσμιο επίπεδο με βάση την περιστροφή της Γης και τα αποτελέσματα της βαρύτητας

Οι ερευνητές, αναφέρουν με μεγάλη αισιοδοξία (όσον αφορά τη γρήγορη πρόβλεψη) για κάθε πόλη θα υπάρχει μια εικόνα των παγετώνων και των πάγων, γεγονός με εξαιρετική σημασία. Τα στοιχεία που θα δώσει το συγκεκριμένο εργαλείο θα φανεί εξαιρετικά χρήσιμο σε πόλεις και χώρες ώστε να χτιστούν αντιπλημμυρικά έργα έγκαιρα.

Για παράδειγμα, το Λονδίνο θα μπορούσε να επηρεαστεί από το λιώσιμο των πάγων στο βορειοδυτικό τμήμα του πάγου της Γροιλανδίας, που θα οδηγήσει σε άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Αντίθετα, η Νέα Υόρκη απειλείται περισσότερο από την περιοχή που βρίσκεται βόρεια και ανατολικά.

Το λιώσιμο των πάγων στη βορειοανατολική και βορειοδυτική πλευρά της Ανταρκτικής αναμένεται ότι θα επηρεάσει έντονα τη στάθμη της θάλασσας στο Σίδνεϊ.

Τέλος αναφέρουν πως οι παράγοντες που επηρεάζουν το πρότυπο αλλαγής της στάθμης στη θάλασσα είναι τρεις: Η βαρύτητα καθώς τα «φύλλα πάγου είναι τεράστιες μάζες που ασκούν έλξεις στον ωκεανό». Όταν οι πάγοι λιώνουν, η έλξη μειώνεται και η θάλασσα απομακρύνεται από τις μάζες.

Έπειτα, το έδαφος κάτω από τα φύλλα πάγο, που έχει συμπιεστεί, επεκτείνεται με κατακόρυφο τρόπο.

Ο τρίτος παράγοντας είναι η περιστροφή του πλανήτη γύρω από τον εαυτό του.

Πηγή: newsbeast.gr