Ματίνα Παπαχριστούδη

Πριν λίγες μέρες, στο Πόρτλαντ των ΗΠΑ, πραγματοποιήθηκε μαζική διαδήλωση υπέρ των ανεξάρτητων δημοσιογράφων. Στην πόλη όπου επιβλήθηκε ομοσπονδιακή κατοχή με τη συνδρομή στρατιωτικών δυνάμεων, μετά από πολλές ημέρες δυναμικών διαδηλώσεων, οι δημοσιογράφοι αντιμετωπίστηκαν όπως ακριβώς και οι διαδηλωτές. Τους χτυπάνε, τους συλλαμβάνουν, τους φορτώνουν κακουργήματα, τους φυλακίζουν. Τα περισσότερα ΜΜΕ, μετά την έκρηξη βίας, διστάζουν να στείλουν ρεπόρτερ στις διαδηλώσεις των Black Lives Matter. Το κενό καλύπτουν ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι που μετέχουν στις διαδηλώσεις και καταγράφουν με δικά τους μέσα.

Η δήλωση της αστυνομίας του Πόρτλαντ, ότι οι δημοσιογράφοι οφείλουν και πρέπει να αποχωρούν, όταν γίνεται η επίθεση των δυνάμεων καταστολής, αποτυπώνει με ακρίβεια αυτό που συμβαίνει σήμερα — και στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα. Η πολιτική εξουσία δεν αντέχει πλέον τη δημοσιογραφία στον ρόλο του ουδέτερου, αποστασιοποιημένου παρατηρητή που καταγράφει γεγονότα. Την θέλει υποχείρια, απόλυτα ελεγχόμενη και «στεγνή», για να μεταφέρει αυτούσιο το δικό της μήνυμα. Στα εγχώρια Μέσα, ο στόχος αυτός επιτεύχθηκε ολοκληρωτικά. Τα ΜΜΕ στην Ελλάδα σήμερα δεν ασκούν δημοσιογραφία, στην καλύτερη περίπτωση λειτουργούν ως ιμάντας μεταφοράς των πολιτικών αντεγκλήσεων ανάμεσα σε κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση, αναπαράγοντας το μοντέλο της κομματικοποιημένης ενημέρωσης. Οι δημοσιογράφοι, εδώ και πολλά χρόνια, έχουν πάψει να είναι παρατηρητές των γεγονότων και δεν νοείται να μεταφέρουν στην πολιτική ή οικονομική εξουσία το μήνυμα της κοινωνίας — τη δυσαρέσκεια, την οργή, την αντίδραση, ακόμη και την απόγνωση. Έχουν μετατρέψει τους εαυτούς τους σε φερέφωνα προπαγάνδας, μετάδοσης ψευδών ή παραπλανητικών πληροφοριών και κάθε είδους ανοησιών.

Όπως στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα, η δημοσιογραφία συνεχίζει να ασκείται από ανεξάρτητους δημοσιογράφους, με ή χωρίς απασχόληση σε κάποιο ΜΜΕ, χωρίς την κάλυψη των μέσων τους. Η διάχυση εικόνων και ειδήσεων, το υλικό για έρευνα και αποκαλύψεις διαχέεται κυρίως μέσω των κοινωνικών δικτύων, το σύστημα επικοινωνίας που ακόμη δεν έχει καταφέρει να ελέγξει το σύστημα. Ως πότε, άραγε;

Ειδήσεις πίσω από τις κάμερες

ΠΩΣ ΤΟ ΕΙΠΕ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος; «Εξαντλήθηκαν όλα τα περιθώρια με τα αναδρομικά» των συνταξιούχων. Ειλικρινής δήλωση για την κυβέρνηση που δεν εξαντλεί τα όρια για την ικανοποίηση των ολιγαρχών μίντια. Η ΝΔ, μέσα στον Αύγουστο, φέρνει νομοσχέδιο «στήριξης» των καναλαρχών, οι οποίοι απαιτούν τα πάντα, επειδή έπεσε –λένε– η διαφήμιση. Η «λίστα Πέτσα» θα φαντάζει ως πταίσμα μπροστά σε αυτά που προβλέπονται…

ΘΑ ΔΟΘΟΥΝ ΚΙΝΗΤΡΑ στις επιχειρήσεις για να διαφημίζονται στην τηλεόραση. Θα καταργηθεί το ποσοστό των επιστροφών 4% στις διαφημιστικές για να επιστρέψει στο 9,9% της αμαρτωλής διαπλοκής διαφημιστικών και μίντια προ 15ετίας. Προς κατάργηση οδεύει και η ψηφιακή διαφημιστική πλατφόρμα που είχε ψηφίσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς ποτέ να υλοποιηθεί. Αντιθέτως, θα προβλέπεται –και νόμιμα πλέον– η διαφημιστική εκμετάλλευση πολλών μέσων από μια μιντιακή εταιρεία.

ΔΕΚΤΗ ΓΙΝΕΤΑΙ, όπως όλα δείχνουν, η απαίτηση για κατάργηση του ορίου απασχόλησης 400 ατόμων ανά τηλεοπτικό σταθμό, καθώς θα προσμετρώνται στον συνολικό αριθμό και οι απασχολούμενοι στις θυγατρικές εταιρείες των καναλιών. Υπό διαπραγμάτευση φαίνεται να είναι και το κόστος των τηλεοπτικών αδειών. Η παράταση στην πληρωμή της δόσης των 3,5 εκατ. ευρώ που δόθηκε λόγω πανδημίας δεν εξυπηρετεί τους καναλάρχες, οι οποίοι στοχεύουν σε μείωση του ποσού.

πηγη: prin.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Τι είναι άραγε αυτό που έπεισε την ελληνική κυβέρνηση να συμφωνήσει να προσέλθει στο τραπέζι ενός ελληνοτουρκικού διαλόγου; Αναζητώντας την απάντηση κατ’ αρχήν σ’ αυτό το ερώτημα αντιλαμβάνεται κάποιος και το πλαίσιο, καθώς και την ατζέντα αυτού του διαλόγου. Σε κάθε περίπτωση μάλιστα, γίνονται ολοφάνερες και οι συνέπειές του, ανεξάρτητα από το πότε και πού θα καταλήξει αυτός ο διάλογος.

Αν θέλουμε να δούμε τα πράματα όπως είναι, αυτό που οδηγεί την κυβέρνηση Μητσοτάκη στο τραπέζι των ελληνοτουρκικών συνομιλιών είναι η αδυναμία ή η έλλειψη εμπιστοσύνης στις δυνάμεις που διαθέτει η χώρα για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα και τα κυριαρχικά της δικαιώματα. 

Η κυβέρνηση βρέθηκε απέναντι σε ένα δίλημμα και απάντησε. Το δίλημμα έχει τεθεί από την άνοιξη του 2012, όταν δημοσιεύτηκε στην τουρκική εφημερίδα της κυβέρνησης η «οικοπεδοποίηση» της θαλάσσιας περιοχής νότια του Καστελλόριζου και η παραχώρησή της για έρευνα και εκμετάλλευση στην τουρκική κρατική εταιρεία πετρελαίου. 

Το δίλημμα, λοιπόν, διατυπώθηκε από τότε ως εξής: Τι θα πράξει η όποια ελληνική κυβέρνηση αν τουρκικό ερευνητικό πλοίο με τη συνοδεία του τουρκικού στόλου επιχειρήσει στην περιοχή; Η απάντηση που έδωσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι «διάλογος».

Πάρε – δώσε

Μάλιστα, αξίζει να σημειωθεί ότι αυτός ο διάλογος προσφέρθηκε από το Βερολίνο ως σανίδα σωτηρίας ή οδός διαφυγής από ένα θερμό επεισόδιο, καθώς η Μέρκελ έχει αναλάβει τις σχετικές παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, οι οποίες συνοψίζονται ως εξής:
● Ο Ερντογάν υποσχέθηκε ότι δεν θα επιχειρήσει στην ελληνική (μη ανακηρυγμένη) ΑΟΖ.
● Ο Μητσοτάκης υποσχέθηκε να προσέλθει σε συνομιλίες.
Η «συμφωνία» αποκλιμάκωσης της έντασης των προηγούμενων ημερών, η οποία έστρωσε και το τραπέζι των επικείμενων ελληνοτουρκικών συνομιλιών, καθότι έγινε με γερμανική διαμεσολάβηση, δημιουργεί ένα πρώτο, αναπάντητο, προς το παρόν, ερώτημα, που έχει να κάνει με το είδος του διαλόγου: 
● Πρόκειται για την επανάληψη των διμερών ελληνοτουρκικών συνομιλιών για θέματα υψηλής πολιτικής, ο οποίος έχει ήδη ολοκληρώσει 60 κύκλους; 
● Ή μήπως έχει συμφωνηθεί μια νέα διαδικασία, η οποία θα εξελιχθεί υπό την εποπτεία ενός «αμερόληπτου» τρίτου, δηλαδή της Γερμανίας εν προκειμένω; 

Σε μια τέτοια περίπτωση είναι προφανές ότι οι… αμερόληπτοι Γερμανοί αποκτούν λαβή περαιτέρω πίεσης για την επιδίωξη δικών τους γενικότερων διευθετήσεων με την Τουρκία, τον καλύτερο πελάτη της πολεμικής τους βιομηχανίας και πρώτο εμπορικό τους εταίρο. Είναι, έχουμε την εντύπωση, προφανές ποιον θα πιέσουν οι… αμερόληπτοι.

Ελληνικό «δόγμα»

Ας δούμε, λοιπόν, το αντικείμενο των ελληνοτουρκικών συνομιλιών, όπως αυτό έχει προσδιοριστεί με το πέρασμα των δεκαετιών αφενός από την ενεργητική (επιθετική) τουρκική στάση και αφετέρου από τη μακάρια ελληνική ακινησία στο όνομα του κατευνασμού του νευρικού γείτονα, την οποία ακολούθησαν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις.

Σύμφωνα με την ελληνική θέση το μόνο αντικείμενο ενός ελληνοτουρκικού διαλόγου είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας των δύο χωρών στη βάση των αρχών του διεθνούς δικαίου, με τελικό κριτή, εφόσον οι δύο πλευρές δεν καταλήξουν σε συμφωνία, ένα αρμόδιο διεθνές δικαστήριο. Η Ελλάδα, θα πρέπει να σημειωθεί, έχει αποδεχτεί τη γενική δικαιοδοσία του δικαστηρίου της Χάγης και έχει επικυρώσει τη συμφωνία για το Δίκαιο της Θάλασσας. 

Από την πλευρά της η Τουρκία έχει αποφύγει να δεσμευτεί με αυτούς τους γενικούς κανόνες ειρηνικής επίλυσης των διαφορών και δεν έχει υπογράψει τη συμφωνία για το Δίκαιο της Θάλασσας.  Είναι, επομένως, προφανής η τουρκική επιλογή για μια πολιτική διευθέτηση των ελληνοτουρκικών στη βάση του διαμορφωμένου συσχετισμού δύναμης, που κατά την άποψή της την ευνοεί. Με πιο απλά λόγια, η Τουρκία αισθάνεται ισχυρότερη και ως εκ τούτου απαιτεί ρυθμίσεις οι οποίες εξυπηρετούν τα συμφέροντά της, τα οποία (θεωρεί ότι) μπορεί να υποστηρίξει και να πετύχει με άλλα μέσα…

Τα θέλουν όλα

Με αυτόν τον τρόπο το τραπέζι ενός ελληνοτουρκικού διαλόγου έχει ήδη καταληφθεί από… τουρκικά «πιάτα». Ας τα δούμε επιγραμματικά:

1. Η Ελλάδα εξαναγκάζεται να συνομιλήσει για θαλάσσιες ζώνες, την ίδια στιγμή που ισχύει το τουρκικό casus belli στην περίπτωση που ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια
2. Η Ελλάδα προσέρχεται σε συνομιλίες για τα ελληνοτουρκικά θαλάσσια όρια λίγο μετά την ανακοίνωση του τουρκολιβυκού συμφώνου, με το οποίο σε τελική ανάλυση η Άγκυρα διακηρύττει ότι τα ελληνικά νησιά, συμπεριλαμβανομένων των Ρόδου, Καρπάθου και Κρήτης, δεν έχουν κανένα δικαίωμα πέραν των 6 μιλίων.
3. Η Ελλάδα εμφανίζεται διατεθειμένη να συζητήσει την τουρκική θέση, διατυπωμένη από την εποχή των Ιμίων (1996), για την κυριαρχία επί βράχων, νησίδων και βραχονησίδων.
4. Η Ελλάδα καλείται, στις επικείμενες συνομιλίες, να «αποδείξει» την κυριαρχία της επί όλων σχεδόν των νησιών τα οποία βρίσκονται κοντά στις τουρκικές ακτές, καθώς, σύμφωνα με τους τουρκικούς ισχυρισμούς, έχει παραβιάσει τις συνθήκες με τις οποίες της αποδόθηκαν από τη στιγμή που τα στρατιωτικοποίησε. 

Μαζί με αυτά, σ’ ένα τραπέζι ελληνοτουρκικού διαλόγου θεωρείται σίγουρο ότι θα υποστηριχθεί από τουρκικής πλευράς το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού και (γιατί όχι;) αυτοδιάθεσης των ελληνικών μουσουλμανικών πληθυσμών στη Θράκη αλλά και στα Δωδεκάνησα. 
Το εγχώριο επιχείρημα, σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα είναι υπέρ του διαλόγου και το οποίο προβάλλεται έντονα τόσο από την κυβέρνηση όσο και από την αντιπολίτευση, είναι κενό περιεχομένου από τη στιγμή που ο διάλογος είναι ήδη υπονομευμένος από τις τουρκικές απαιτήσεις η οποίες μάλιστα υποστηρίζονται από την επίδειξη στρατιωτικής δύναμης και την απειλή χρήσης αυτής της δύναμης ακόμη και στην περίπτωση που η Ελλάδα ασκήσει νόμιμο δικαίωμα.

Η (όποια) ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να καθίσει ισότιμα σε ένα τραπέζι ελληνοτουρκικού διαλόγου από τη στιγμή που θα διακήρυττε τα αυτονόητα: 12 ναυτικά μίλια χωρικά ύδατα και συντεταγμένες ΑΟΖ με πλήρη επήρεια των ελληνικών νησιών. Ύστερα η συζήτηση θα μπορούσε να αρχίσει σε ισότιμη βάση…

Για κάτι τέτοιο όμως απαιτούνταν επεξεργασμένη στρατηγική αποτροπής και όχι αυτή των ζεϊμπέκικων, του κατευνασμού και του ατλαντισμού που ακολούθησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις τις τελευταίες δεκαετίες.  Τώρα ο διάλογος θα γίνει με το πιστόλι στον κρόταφο…

Δημοσιεύουμε παρακάτω το έγγραφο της ΠΕΝΕΝ σχετικά με την διατήρηση της ραδιοφωνικής εκπομπής της ΕΡΤ στα βραχέα «Η φωνή της Ελλάδας»:

Προς:

Υπουργό Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής

Πρόεδρο ΕΡΤ

ΔΝΕΡ

ΠΟΣΠΕΡΤ-ΠΑΣΥΜΗΤΕ

ΠΝΟ-Ναυτεργατικά Σωματεία.

Θέμα: Σχετικά με τη ραδιοφωνική εκπομπή < Η φωνή της Ελλάδας>

Απαντώντας στο σχετικό έγγραφο του ΥΝΑΝΠ σας γνωστοποιούμε τη θέση της ΠΕΝΕΝ.

Σύμφωνα με το έγγραφο 2241.6/48427/2020. από την ΕΡΤ, που αφορά την διατήρηση της εκπομπής < Η φωνή της Ελλάδας> στα βραχέα κύματα.

Αντιλαμβανόμαστε με το σχετικό έγγραφο και την πληροφόρηση που έχουμε ότι η διοίκηση της ΕΡΤ μεθοδεύει την κατάργηση της εν λόγω εκπομπής.

Εκφράζουμε κατηγορηματικά την αντίθεσή μας σε μια τέτοια επιλογή πιστεύοντας στην αναγκαιότητα αλλά και στην χρησιμότητα της <φωνής της Ελλάδας> στα βραχέα.

Η ανάπτυξη της ιντερνετικής τεχνολογίας συνεπάγεται ένα μεγάλο και βαρύ οικονομικό κόστος για το Ναυτεργάτη που θα τη χρησιμοποιεί.

Επίσης η αναφερόμενη εκπομπή καλύπτει όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη της υδρογείου όπου δύναται να ταξιδεύουν  ελληνικά και ελληνόκτητα πλοία, πράγμα που δεν εξασφαλίζεται μέσω Ίντερνετ.

Έχοντας επικοινωνία με μέλη μας διαπιστώνουμε ότι η φωνή της Ελλάδας αποτελεί ένα χρήσιμο και αναντικατάστατο μέσο επικοινωνίας των Ελλήνων Ναυτεργατών με τις ενημερωτικές εκπομπές και τα Ψυχαγωγικά προγράμματά της.

Εξάλλου η ΕΡΤ οφείλει να λάβει υπόψη ότι ακροατές της εκπομπής δεν είναι μόνο οι Έλληνες Ναυτεργάτες αλλά και εκατομμύρια απόδημοι του ελληνισμού.

Κατά συνέπεια η συγκεκριμένη εκπομπή όχι μόνο πρέπει να διατηρηθεί αλλά  και να αναβαθμιστεί με σύγχρονο τεχνολογικά εξοπλισμό και παράλληλα να εξασφαλίζεται και η παρέμβαση στις ενημερωτικές εκπομπές του εργατικού και ναυτεργατικού σ.κ.

Πειραιάς 6/8/2020

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ