Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2020 06:34
Η Κοκκινοσκουφίτσα στον κόσμο μας
του Θανάση Σκαμνάκη
Όταν ο λύκος καταβρόχθισε την Κοκκινοσκουφίτσα, τα παραμύθια έλαβαν τέλος στη ζωή μου. (Έτσι το σκέφτηκα πολύ μετά). Καθότι, δεν μπορούσα να συμβιβαστώ με την ιδέα πως έληξε έτσι άδοξα εκείνη η περιπέτεια του αθώου κοριτσιού. Τόσο που δεν θυμάμαι πλέον ποιά είναι η τελική έκβαση του παραμυθιού, ώστε να καταλήξει στην ιστορικά αισιόδοξη πάγια επωδό: “και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα”. Δεν με έπειθε οποιαδήποτε αίσια έκβαση, καθόσον αν το κοριτσάκι ήταν στο στομάχι του λύκου λιανισμένο από τα κοφτερά του δόντια, δεν μπορούσε να επανασυναρμολογηθεί, ακόμα κι αν άνοιγαν την κοιλιά του σφετεριστή. Δεν είναι σαν το στομάχι του κήτους που ξέβρασε ζωντανό τον Ιωνά.
Ήταν άραγε μια προετοιμασία για την πραγματική ζωή, μια άσκηση στο να αποδέχομαι ό,τι έχει συμβεί, επιμένοντας ωστόσο να κάνω με σαφήνεια τη διάκριση ανάμεσα στο καλό και το κακό;
Καθ’ όλη τη διάρκεια του βίου, μέχρι εδώ, παρακολουθούσα έναν λύκο που καιροφυλακτεί να κατασπαράξει τα καλύτερά μας. Όλη μας η προσπάθεια ήταν πως θα αποκαλύψουμε το λύκο ή πως θα τον κάνουμε ακίνδυνο, μάλλον λιγότερο απειλητικό και επικίνδυνο, πως θα αλλάζουμε τους συσχετισμούς ώστε να μη μπορεί να παραστήσει τη γιαγιά και να μας καταβροχθίσει. Μονάχα που ο λύκος έβρισκε πάντα νέους τρόπους πολύ πιο γρήγορα και πολύ περισσότερους απ’ ό,τι εμείς. Η Δικαιοσύνη δεν μπορούσε να τον καταδικάσει, την είχε στο χέρι. Ο σερίφης ήταν δικός του. Εμείς διαθέταμε μονάχα την καλή μας προσδοκία και την αγωνιστική μας τιμή.
Και κάποιοι, που διέθεταν το προνόμιο, έγραφαν με φαρδιά πλατιά το όνομά τους, για τα συμβαίνοντα. Άλλοι ήσαν από εκείνους που τα βάζανε με το σύνολο της κοινωνίας της αδικίας, και άλλοι από εκείνους που απλώς (;) αποκάλυπταν τις όψεις της, μερικές φορές με όχι και πολύ καθαρές προθέσεις.
Ήταν τότε που δεν σκεφτόταν κανένας από την ευρεία παράταξη του λύκου, ούτε ο σερίφης, ούτε ο δικαστής, ούτε ο λύκος ο ίδιος, πως έπρεπε να ασκήσει εναντίον τους, ένδικα ή ένοπλα μέσα, προς συμμόρφωση.
Έτσι κύλησαν χρόνια και χρόνια. Κι εκείνοι δεν ζούσαν καλά ούτε κι εμείς καλύτερα.
Οι λύκοι όμως ευδαιμονούσαν. Και κυρίως αποθρασύνονταν χρόνο με τον χρόνο, προσθέτοντας στο χαρτοφυλάκιό τους ομάδες, τράπεζες, κατασκευαστικές εταιρείες, τηλεοράσεις, εφημερίδες, πόρταλ, βουλευτές, δημάρχους…, και κυρίως προσθέτοντας αυτοπεποίθηση και αλαζονεία, όπως βλέπαμε στις ταινίες…
Έτσι κύλησαν χρόνια και χρόνια. Κι εκείνοι εξακολουθούσαν να μη ζουν καλά ούτε κι εμείς καλύτερα. Οι λύκοι όμως ευδαιμονούσαν.
Κατά καιρούς ξέσπαγαν σκάνδαλα. Αποκαλύψεις για τις ασυδοσίες των λύκων. Οι ερωτήσεις διατυπώνονταν όπως στην ιστορία. Γιαγιά, γιατί έχεις τόσο μεγάλα αυτιά; Για να σ’ ακούω καλύτερα. Γιαγιά, γιατί έχεις τόσο μεγάλα μάτια. Για να σε βλέπω καλύτερα. Γιαγιά, γιατί έχει τόσο χρωματιστά πλουμίδια; Για να με βλέπεις καλύτερα. Γιαγιά γιατί έχεις τόσες χρωματιστές και ωραίες οθόνες; Για να χάφτεις το λόγια καλύτερα. Γιαγιά, γιατί έχει τόσο μεγάλα δόντια; Εκείνη η ερώτηση της συνειδητοποίησης γινόταν ακριβώς μια στιγμή πριν το μοιραίο χράπ, της κατασπάραξης.
Α, οι τηλεοράσεις δεν έβλεπαν, δεν άκουγαν, δεν μιλούσαν για το λύκο. Όπως, είπαμε, κι οι δικαστές. Κι όπως ο σερίφης.
Tώρα, θα ρωτήσει κάποιος: τι σχέση έχει το παραμύθι, έστω και με τις μεροληπτικές προεκτάσεις, με τα συμβάντα των ημερών;
Όπως ξέρετε το μυαλό του ανθρώπου είναι περίεργο και παράδοξα ευφάνταστο. Ακούω, διαβάζω, βλέπω (όχι στα λεγόμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης) για απόπειρες δολοφονίας, για χρηματισμούς, για πληρωμένους δολοφόνους, για ξεκαθάρισμα λογαριασμών, για ερωτικές απιστίες και ερωτικές ρυθμίσεις, για κέντρα εξουσίας, οικονομικής και πολιτικής.
Κι είναι που βλέπω το λύκο στις νέες περιπέτειες. Είναι εφοπλιστής, δημοσιογράφος, ναρκέμπορος…, έχει οικονομικό και κοινωνικό κύρος, έχει ιδιοκτησίες, ομάδες, τράπεζες, τηλεοράσεις, εφημερίδες, είναι θύτης και θύμα, είναι αλαζονικός, με εξουσία, μπορεί να είναι και σχεδόν ή και εντελώς δική του (η εξουσία), με δικό του πολιτικό προσωπικό. Που όταν έρχεται η ώρα παραγγέλνει και κάποιες δολοφονίες, για να σιγάσουν επικίνδυνοι μάρτυρες ή ομιλητικοί πρώην φίλοι (ακόμα κι όταν τα θύματα είναι της ίδια προέλευσης, από την άποψη του φυράματος, δεν σημαίνει πως ο εκτελεστής, ηθικός και φυσικός, είναι λιγότερο βδελυρός. Κι ούτε μας επιτρέπει να στρέφουμε την πλάτη, πως δεν μας αφορά.
(Πολύ περισσότερο όταν ο δικαστής, ο σερίφης και ο δημοσιογράφος δεν αντιδρούν.)
Είναι ένα ανώτερο στάδιο του κοινωνικού συστήματος αυτό που ζούμε; Το στάδιο του μαφιόζικου καπιταλισμού, άραγε;
πηγη: kommon.gr/
Κατηγορία
ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ
Ετικέτες
Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2020 06:27
Ποιός θα πληρώσει την κρίση;15+2 ερωτήσεις
▸ Το project ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ στο πλαίσιο των πολιτικών-πολιτιστικών εκδηλώσεων ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ 2020 παρουσίασε την Πέμπτη την πολύ ενδιαφέρουσα διαδικτυακή εκδήλωση με τίτλο «Ποιος θα πληρώσει την κρίση;»..
Μιλάνε οι:
Michael Roberts: Οικονομολόγος, συγγραφέας των “The Long Depression” & “World in Crisis”
Ειρήνη Γεωργάκη Κόλλια: εκπαιδευτικός μέλος ΚΣ της νΚΑ
Μιχάλης Ρίζος : Γιατρός, μέλος ΠΕ του ΝΑΡ για την κομμουνιστική απελευθέρωση
Απαντούν σε 15 ερωτήσεις για το χαρακτήρα της κρίσης, τα συμπεράσματα από το πρώτο κύμα της πανδημίας, αλλά και τις διάφορες πολιτικές που εφαρμόστηκαν αρχικά για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού και εν συνεχεία για την επιστροφή της οικονομίας σε «κανονικούς ρυθμούς». Ένας μαρξιστής οικονομολόγος, μια αναπληρώτρια δασκάλα και ένας μαχόμενος υγειονομικός μας αναδεικνύουν μέσα από πολύπλευρο τρόπο τα αναγκαία καθήκοντα που έχει μπροστά στη νέα φάση η αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική αριστερά, ώστε να μην πληρώσει ξανά τα σπασμένα μιας κρίσης του συστήματος ο κόσμος της εργασίας, αλλά να ορθώσει ανάστημα για μια άλλη προοπτική.
Μαζί τους οι:
Δέσποινα Τοσονίδου, πρόεδρος εργαζομένων Ασκληπιείου Βούλας, ΕΓ ΟΕΝΓΕ
Νίκος Τζιρής, μέλος ΚΕ ΕΕΚ // Παναγιώτης Σωτήρης, Δημοσιογράφος
Κώστας Παπαβασιλείου, Μέλος συνάντησης για μια αντικαπιταλιστική διεθνιστική αριστερά
Τέσσερις αγωνιστές του κινήματος, με διαφορετικές πολιτικές αναφορές, μας απαντούν σε 2 ακόμα ερωτήσεις σχετικά με την πρόταση αγώνα που καταθέτει το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση.
πηγη: prin.gr
Κατηγορία
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Ετικέτες
Παρασκευή, 07 Αυγούστου 2020 20:30
Αναζητώντας τη Βηρυττό μες στα συντρίμμια
Πρώτη ανταπόκριση της Λαμπρινής Θωμά από το Λίβανο. Η πόλη, ο πόνος, η οργή, το πείσμα, ο φόβος. Οι θεωρίες συνωμοσίας και ο νέος διχασμός των παλαιών ανθρώπων. Οι νέες πληγές στο σώμα του Άξονα της Αντίστασης.
Το πένθος, η δύναμη, η οργή, όλα σε μια σκούπα. Την κρατάνε και αρχίζουν να σπρώχνουν τα γυαλιά σε σωρούς. Πολλούς σωρούς. Μεγάλους και μικρούς. Σπρώχνουν προσεκτικά. Τα πεζοδρόμια καθαρίζουν όσο γίνεται. Και οι σκούπες συνεχίζουν. Εθελοντές. Όλοι νέοι. Κάποιοι, δεύτερη τρίτη μέρα στο δρόμο, έχουν φέρει φτυάρια από το σπίτι. Μες στο λιοπύρι. Κορίτσια με μαντήλες, κορίτσια με σορτς, αγόρια με χίπστερ μούσια, με λεβαντίνικα μουστάκια. μιλούν σιγά όταν μιλούν μεταξύ τους. Και σκουπίζουν. Ή σταματούν για μια στιγμή, καθισμένα στην άκρη του πεζοδρομίου, με τις μάσκες, με τις μαντήλες, με τις σκούπες. Στην πλατεία Μαρτύρων. Η ίδια γενιά που έλαμπε το φθινόπωρο του 2019, η ίδια γενιά που ενώθηκε ενάντια στην αλητεία της Λιβανέζικης Ελίτ, των πουλημένων πολιτικών, η ίδια γενιά που απαίτησε δίκαιο, αξιοπρέπεια, διαφάνεια, αλήθεια, μέλλον, τώρα, με τις σκούπες στα χέρια καθαρίζει την καταστροφή. «Ναι, ήμουν εδώ στην Επανάσταση». «Α, είχατε έρθει και τότε; Ναι, ερχόμουν κάθε μέρα». Ακόμη έτσι τη λένε, έτσι τη θυμούνται. Επανάσταση. Σκουπίζουν και φτυαρίζουν. Και θυμούνται. Κομμάτι κομμάτι. Τετράγωνο τετράγωνο. Ολοι μαζί, όλα μαζί. Ανάμεσά τους, σε τακτά διαστήματα, άλλα παιδιά είκοσι εικοσιδυό χρονών, περνούν και μοιράζουν μπουκαλάκια νερό, σάντουιτς, μπισκότα, κρουασάν σε ασημόχαρτο. Πληρωμένα από τους ίδιους, φερμένα να ξαλαφρώσουν όσους βάζουν σωματικό κόπο. Προσφέρουν και στους δημοσιογράφους, στα συνεργεία από όλο τον κόσμο που έχουν μαζευτεί εδώ. Μες στο λιοπύρι όλοι ίσοι. Τα λοφάκια με τα γυαλιά στολίζονται με μπουκαλάκια του νερού, άδεια. Ύστερα κάποιοι άλλοι θα έρθουν να μαζέψουν. Να πιάσουν με τα χέρια τους τα γυαλιά, να τα κουβαλήσουν στα αυτοκίνητα. Η πλατεία Μαρτύρων είναι πάλι γεμάτη παιδιά. Μόνο που τώρα δε γελούν, δε ζωγραφίζουν, δεν έχουν κιθάρες στα χέρια. Τώρα σκουπίζουν, τώρα φτυαρίζουν τα γυαλιά, τη σκόνη και μαζί, ελπίζουν, τον πόνο.
Όταν μαζεύονται στην πλατεία, εκείνα τα παιδιά που σηκώνουν τη γροθιά τους ακόμη, έρχονται φωνάζοντας συνθήματα, σε παρέες των είκοσι, των τριάντα. Σταματάω το μικροκαμωμένο αγόρι με τη μάσκα και το τρέντυ σακκίδιο. Μιλάει αγγλικά; Ναι, μου λέει. «Τι φωνάζουν;». Κάτω η Κυβέρνηση, Παραιτηθείτε Όλοι. Φωνάζουν ότι φώναζαν τόσους μήνες τώρα. Και στα κλεφτά ξαναγράφουν τα ίδια συνθήματα, τώρα πάνω στα κοντραπλακέ που αντικαθιστούν τα παράθυρα. Power To The People. Κι άσπρα λουλούδια πάνω στο Μνημείο, με ένα σημείωμα γραμμένο σε κόλλα χαρτί, που μυρίζει πανεπιστήμιο: To the Martyrs of the August 4th explosion: We are All Dead Today.If It Didn’t Kill Our Bodies, It Killed Our Hearts. Πλατεία Μαρτύρων, Προς τους Μάρτυρες της Έκρηξης της 4ης Αυγούστου: Σήμερα, πεθάναμε όλοι μαζί. Αν δεν σκότωσαν τα κορμιά μας, Σκοτώσαν τις Καρδιές μας.
Οχι την καρδιά του Ρόναλντ. «Να παραιτηθεί η κυβέρνηση, αυτός ο πρόεδρος που κοιμάται όρθιος, αλλά να φύγει κι η Χεσμπολάχ. Φταίνε κι αυτοί κι η Χεσμπολάχ». Ο Ρόναλντ είναι στα 65 του ή λίγο παραπάνω. Χριστιανός. Δε βγάζει τη μάσκα. Μιλάει και ζητάει να επιστρέψουν οι διαχωριστικές γραμμές. Είμαστε πάνω στην Πράσινη Γραμμή, εκείνη που χρόνια χώριζε τον Χριστιανικό τομέα από τον Μουσουλμανικό. Εκεί ακριβώς έχουν στηθεί τα τηλεοπτικά συνεργεία, εκεί ακριβώς ο Ρόναλντ διεκδικεί ένα Λίβανο χωρίς Παλαιστίνιους, χωρίς Σύριους, τη γειτονιά του χωρίς μουσουλμάνους, χωρίς τη μισητή Χεζμπολάχ. Ναι, να γράψω το όνομά του, δεν έχει να κρύψει τίποτε. «Η κυβέρνηση ξέρει ότι φταίει η Χεσμπολάχ. Αυτοί είχαν εκεί τα όπλα τους, τα όπλα που τους δίνει το Ιράν, γιατί το Ιράν τους δίνει τα πάντα, λεφτά, όπλα, πυραύλους… Και το Ισραήλ τους λέει εδώ και δύο χρόνια ότι ξέρει που έχουν τα όπλα. Και τους χτύπησε τώρα, μετά από δύο χρόνια αλλά δεν ήξερε ότι υπάρχει το νιτρικό αμμώνιο και ότι θα γίνει τόσο μεγάλη καταστροφή». Βρίσκει μια δικαιολογία για το Ισραήλ – που θεωρεί ότι έπληξε το λιμάνι με πύραυλο – αλλά έχει μόνο δηλητήριο για τον Άξονα της Αντίστασης. Μου δείχνει το βίντεο που μου έχουν ξαναδείξει δυό φορές σήμερα, και το βράδυ θα μου στείλει και μια αγαπημένη φίλη. Το βίντεο που σε αρνητικό δείχνει την επίθεση και βλέπεις, λέει, τον πύραυλο την ώρα που χτυπάει. Τον πύραυλο που …δεν ήξερε το Ισραήλ ότι θα πλήξει και το επί έξι χρόνια «παρκαρισμένο» νιτρικό αμμώνιο. Τον ρωτάω, κι έτσι να είναι, αν το Ισραήλ υποπτευόταν ότι εκεί κρύβονταν δεκάδες πύραυλοι, δεν ήξερε ότι θα χαθούν ανθρώπινες ζωές; «Δεν είπα εγώ ότι είναι καλό το Ισραήλ»… Οι δύο έτεροι παππούδες, οι φίλοι του, σιγοντάρουν από ώρα. Είναι εμφανώς σύμφωνοι, αλλά πιο διακριτικοί. Ο ένας με παρατηρεί, γιατί φοράω την παλαιστινιακή μαντήλα. Τι τι θέλεις; Ο Τ., ο έτερος των κυρίων, που δε θέλει να μπει το όνομά του με ρωτάει με ειλικρινή απορία. «Εμένα δε μου έχει κάνει τίποτε το Ισραήλ. Να μείνουν αυτοί στον τόπο τους και εμείς στο δικό μας». Και οι Παλαιστίνιοι, κύριε; «Να πάνε στην Ιορδανία». Ψάχνω τρόπο να φύγω. Θέλουν να μιλήσουν κι άλλο αλλά πια νοιώθω θυμό. Δεν είναι συνέντευξη πια, όχι…
Δίπλα μας περνούν ασθενοφόρα συνεχώς, φώτα γυρνούν, κόρνες και σειρήνες. Μου κάνει εντύπωση πόσο γρήγορα δε μου κάνουν εντύπωση. Από μια στιγμή και ύστερα δεν τα ακούω. Το ένα μετά το άλλο δεν τα ακούω. Ύστερα στρατός, ύστερα πάλι το ένα μετά το άλλο… Και ο Ερυθρός Σταυρός, πολλοί, νέα παιδιά, εθελοντές, και κάποιος μεγαλύτερος να συντονίζει. Και ανθρωπιστικές οργανώσεις. Λευκά αυτοκίνητα με σήματα γνωστά και άγνωστα. Κι ο Λιβανέζος και Έλληνας Γιατρός του Κόσμου, ο Ζουχεϊρ Νταμπούρ, με τα ωραία του Ελληνικά – «έπρεπε να πάω στη Φιλοσοφική να μάθω καλά τη γλώσσα, για να μπορώ να μπω στον Ιατρικό σύλλογο»- που μου λέει πως είχε έρθει για λίγες μέρες στην πατρίδα του, κι ήταν με τον καθηγητή του στο πανεπιστήμιο όταν έγινε η έκρηξη. «Πήγαμε αμέσως και οι δύο μαζί στο νοσοκομείο και χειρουργούσαμε ως τις πέντε το πρωί». Πως άντεξε; τον ρώτησα. Άντεξε και αντέχει, στα μέτωπα από τον καιρό του πολέμου της Γιουγκοσλαβίας. Θα τα πούμε τη Δευτέρα, ελπίζω – μου λέει ότι τότε φτάνουν εδώ οι Έλληνες Γιατροί του Κόσμου, να βοηθήσουν, να χειρουργήσουν, να φέρουν φάρμακα.
Πόνος. Μα όχι πια θρήνος, αν εξαιρέσεις τις κηδείες, που περνούν μέσα από τις γειτονιές της πόλης. Ήρεμη αποφασιστικότητα. Να ξαναχτιστεί η πόλη. Να ξαναζήσει η Βηρυττός. Θεωρίες. Για το ρόλο του Ισραήλ. Για τη θέση της Χεσμπολάχ. Για τους λόγους που ανέβαλε δύο φορές το διάγγελμά του ο Νασράλα.
Πείσμα. Να σηκωθούν τα συντρίμμια, να μαζευτούν τα γυαλιά. Να σηκωθούμε όρθιοι πάλι. Να διεκδικήσουμε και να νικήσουμε πάλι.
Φόβος. Οτι ο διχασμός ξανάρχισε, τα χάσματα βαθαίνουν πάλι και κανείς δε θέλει να τα γεμίσει άνθη. Ότι η χώρα έχει αδυνατίσει, η Χεσμπολάχ έχει αδυνατίσει, και τώρα θα ρίξουν το Λίβανο στα χέρια του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, των «αγαθοεργών» Γάλλων τύπου Μακρόν.
Εμπειρία. «Κορίτσι μου, να λες ευτυχώς που περάσαμε εμφύλιο και ξέρουμε τώρα τι πρέπει να κάνουμε».
Οργή. Η ίδια πρόστυχη ελίτ κυβερνάει, μας κλέβει, αρπάζει, συνωμοτεί εναντίον μας και οδηγεί το Λίβανο σε όλο και βαθύτερη κρίση.
Και, ναι, Νιάτα. Αποφασισμένα να νικήσουν κι αυτή τη φορά το θάνατο.
πηγη: thepressproject.gr
Κατηγορία
ΔΙΕΘΝΗ
Ετικέτες
Παρασκευή, 07 Αυγούστου 2020 20:26
Χάθηκαν 128.924 θέσεις εργασίας
Χριστίνα Κοψίνη
Πάνω από 22% τα ποσοστά ανεργίας στις τουριστικές περιοχές τον Απρίλιο ● Τα κυβερνητικά μέτρα «φρέναραν» την αύξηση της ανεργίας αλλά δεν τη σταμάτησαν, ενώ μεγάλος όγκος εργαζομένων μεταπήδησε στους οικονομικά μη ενεργούς.
Τρία είναι τα βασικά συμπεράσματα που προκύπτουν από τα αποτελέσματα της έρευνας εργατικού δυναμικού της ΕΛΣΤΑΤ για τον Μάιο 2020.
Πρώτο, τα κυβερνητικά μέτρα «φρέναραν» την ανεργία αλλά δεν τη σταμάτησαν. Παρά τη νομοθετική απαγόρευση των απολύσεων και τη σχετική ρήτρα που τέθηκε στην ΠΝΠ για τη δυνατότητα ένταξης του προσωπικού πολλών επιχειρήσεων σε καθεστώς αναστολής συμβάσεων, η ανεργία τον Μάιο αυξήθηκε κατά 6,84% έναντι του Απριλίου και στη δεξαμενή των ανέργων προστέθηκαν 48.444 περισσότερα άτομα.
Δεύτερο, μεγάλος όγκος εργαζομένων, είτε από αυτούς που εισήλθαν για πρώτη φορά στο εργατικό δυναμικό είτε από αυτούς που απασχολούνταν κυρίως σε πρόσκαιρες, εποχικές δραστηριότητες, αλλά και σε πιο σταθερές ή ανασφάλιστες, μεταπήδησε στους οικονομικά μη ενεργούς. Πρόκειται για όλους όσοι υπολογίζονται στον στατιστικό χώρο όπου καταγράφονται όσοι «δηλώνουν» ότι ούτε εργάζονται ούτε αναζητούν εργασία. Αυτό το τμήμα αυξήθηκε κατά 205.247 άτομα σε σχέση με τον Μάιο του 2019 (αύξηση 6,4%) αλλά και κατά 77.988 (αύξηση 2,3%) έναντι του φετινού Απριλίου.
Γι’ αυτόν τον λόγο μπορεί το εποχικά διορθωμένο ποσοστό ανεργίας τον Μάιο του 2020 να εμφανίζεται, έστω και λίγο, χαμηλότερο από το αντίστοιχο ποσοστό τον Μάιο του 2019, στο 17% έναντι 17,2% πέρυσι, αλλά δεν αντανακλά πραγματική μείωση ανεργίας. Στην πραγματικότητα ένα τμήμα ανέργων και απολυμένων «κρύφτηκε» μέσα στον οικονομικά μη ενεργό πληθυσμό.
Τρίτο, από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για την απασχόληση του Μαΐου προκύπτει ότι μέσα σε έναν χρόνο χάθηκαν 193.312 θέσεις εργασίας (μείωση 4,9% σε σχέση με τον Μάιο του 2019) και 128.924 άτομα (μείωση 3,3%) σε σχέση με τον Απρίλιο του 2020. Καθώς, όμως, το καθεστώς αναστολής συμβάσεων εργασίας και η καλοκαιρινή άδεια συντηρούν πλεονάζον προσωπικό για άγνωστο αριθμό επιχειρήσεων, όπως δηλώνουν πολλοί επιχειρηματίες, που περιμένουν να λάβουν τις οριστικές τους αποφάσεις τον Σεπτέμβριο, μπορούμε να μιλάμε για φαινόμενο «ψευδούς απασχόλησης» που κάνει το μέγεθος των 3.729.591 απασχολουμένων μη ρεαλιστικό.
Αποτύπωση
Ωστόσο, το πόσοι, ακριβώς, είναι οι απασχολούμενοι είναι δύσκολο να αποτυπωθεί στατιστικά και για μεθοδολογικούς λόγους που επηρεάζονται από την πανδημία.
Αλλωστε, όπως σημειώνει και η αρμόδια διεύθυνση της ΕΛΣΤΑΤ, «τα μέτρα για την πανδημία επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό, πέρα από την κανονική λειτουργία της αγοράς, και τον τρόπο συλλογής των στοιχείων της έρευνας...
Επίσης, από 16 Μαρτίου και μέχρι τις 24 Ιουνίου 2020, για λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας, οι προσωπικές συνεντεύξεις είχαν διακοπεί και η συλλογή των στοιχείων γινόταν αποκλειστικά με τηλεφωνικές συνεντεύξεις. Για τον λόγο αυτόν στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα η ανταπόκριση των ερωτώμενων κυμάνθηκε σε χαμηλότερα επίπεδα σε σχέση με τους προηγούμενους μήνες».
Πάντως, όπως προκύπτει και από τους στατιστικούς πίνακες, αυξημένα είναι τα ποσοστά ανεργίας στις τουριστικές περιοχές, όπως η περιφέρεια του Αιγαίου με 22,1% και η Κρήτη με 23,1%.
πηγη: efsyn.gr
Κατηγορία
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Ετικέτες
- Τελευταια
- Δημοφιλή