Στο 11,6% ανήλθε ο πληθωρισμός τον Ιούλιο, από 12,1% τον Ιούνιο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής σε διάστημα ενός έτους αυξήθηκαν οι τιμές στα εξής προϊόντα:

Ψωμί και δημητριακά 16,7%, κρέατα 16,7,8%, ψάρια 3,6%, γαλακτοκομικά και αβγά 16,4%, έλαια και λίπη 27,3%, λαχανικά 13,4%, ζάχαρη, σοκολάτες, γλυκά και  παγωτά 5%, καφές 11,4%, μεταλλικό νερό, αναψυκτικά και χυμοί φρούτων 3,5%, ηλεκτρισμός 55,8%, φυσικό αέριο 178,9%, καύσιμα και λιπαντικά 33%, μεταφορά επιβατών με αεροπλάνο 62,3%, μεταφορά επιβατών με πλοίο 25,4%, κινηματογράφοι-θέατρα 13,9% και ξενοδοχεία, μοτέλ, πανδοχεία 20%.

Επιπλέον, ετοιμάζονται νέες  ανατιμήσεις φωτιά από 8% έως 20% σε δεκάδες τρόφιμα και σε άλλα βασικά καταναλωτικά είδη. 

Οι πολυεθνικές όπως η Unilever, η Nestle, η Heineken, η Procter & Gamble κ.ά., έχοντας ήδη προχωρήσει σε ανατιμήσεις των προϊόντων τους, κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνο και  αναμένονται νέες αυξήσεις το επόμενο διάστημα.

Πηγή: imerodromos.gr

Μέσα στις μόλις 18 ώρες που κράτησε η πολύκροτη επίσκεψή της στην Ταϊβάν, η Νάνσι Πελόζι κατάφερε να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας στο πιο επικίνδυνο σημείο του πλανήτη, το πιο πιθανό να γίνει επίκεντρο πολεμικής σύγκρουσης Αμερικής – Κίνας. Πέρα από τις βιτριολικές, φραστικές επιθέσεις της εναντίον της Κίνας, αυτή καθ’ εαυτήν η επιλογή της να επισκεφθεί τη νήσο των 23 εκατομμυρίων κατοίκων, που βρίσκεται σε απόσταση μόλις 100 μιλίων από τις κινεζικές ακτές και θεωρείται από το Πεκίνο αναπόσπαστο τμήμα της εθνικής επικράτειας, μεταφράστηκε ως ευθεία ενθάρρυνση των αποσχιστικών τάσεων.

Το πρώτο απτό αποτέλεσμα από την επίσκεψη της προέδρου της αμερικανικής Βουλής ήταν να τεθεί η Ταϊβάν σε καθεστώς στρατιωτικής περικύκλωσης. Την περασμένη Πέμπτη, λίγες ώρες μετά την αναχώρηση της Πελόζι, η Κίνα ξεκίνησε πρωτοφανούς έκτασης στρατιωτικά γυμνάσια γύρω από την Ταϊβάν, που ισοδυναμούν με πλήρη αεροπορικό και ναυτικό αποκλεισμό και συνοδεύονται από εκτοξεύσεις βαλλιστικών πυραύλων. Ουσιαστικά πρόκειται για γενική πρόβα πολέμου με στόχο την κατάληψη της νήσου, κάτι που προφανώς είχαν σχεδιάσει από καιρό τα στρατιωτικά επιτελεία του Πεκίνου. Η επίσκεψη της Πελόζι τους προσέφερε την ιδανική δικαιολογία για μια αποφασιστική επίδειξη ισχύος.

Τη διεθνή ανησυχία για τα μελλούμενα ενισχύουν οι νωπές μνήμες από την προηγούμενη μεγάλη κρίση στα Στενά της Ταϊβάν, που πυροδοτήθηκε από επίσκεψη του τότε προέδρου της Ταϊβάν, Λι Τενγκ Χούι, στο αμερικανικό Πανεπιστήμιο Κορνέλ, το 1995. Θεωρώντας ότι πρόκειται για προάγγελο εγκατάλειψης της πολιτικής της «μιας Κίνας» και αναγνώρισης της Ταϊβάν ως ανεξάρτητου κράτους από τις ΗΠΑ, οι Κινέζοι απάντησαν με σειρά εκφοβιστικών ασκήσεων και εκτοξεύσεις πυραύλων επί σειρά μηνών. Η αλήθεια είναι ότι ο τότε Αμερικανός πρόεδρος Μπιλ Κλίντον δεν ήθελε να επισκεφθεί ο Λι τις ΗΠΑ για να μην ερεθίσει το Πεκίνο. Μάλιστα, ένα χρόνο νωρίτερα, τον είχε ταπεινώσει όταν το αεροπλάνο του έκανε στάση ανεφοδιασμού στη Χαβάη, αλλά οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να του δώσουν βίζα. Ωστόσο η Βουλή των Αντιπροσώπων, όπου τα αντικινεζικά αισθήματα ήταν ισχυρότατα, ψήφισε υπέρ της χορήγησης βίζας στον Λι για την επίσκεψή του στο Κορνέλ με 396 ψήφους υπέρ, καμία κατά και 38 αποχές. Υστερα από αυτό, ο Κλίντον έδωσε το πράσινο φως για την επίσκεψη, τα γυμνάσια της Κίνας δημιούργησαν πολεμική ατμόσφαιρα και η Αμερική έφτασε στο χείλος του πολέμου με την Κίνα, καθώς έστειλε δύο αεροπλανοφόρα στα Στενά.

Από μια άποψη, η Ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται, καθώς και αυτή τη φορά ήταν το Κογκρέσο και η πρόεδρός του (Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί σε Βουλή και Γερουσία στήριξαν την Πελόζι) που άναψαν τη φωτιά. Ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Τζέικ Σάλιβαν και όλο το επιτελείο του, όπως και το Πεντάγωνο, ήταν εναντίον της επίσκεψης. Ο ίδιος ο Μπάιντεν δήλωσε ότι «ο στρατός πιστεύει ότι δεν είναι καλή ιδέα αυτή τη στιγμή». «Εντελώς ανεύθυνη» χαρακτήρισε την επίσκεψη Πελόζι από τις στήλες των New York Times ο πρώην σύμβουλος της Χίλαρι Κλίντον, Τόμας Φρίντμαν. «Ενας μόνο σπινθήρας μπορεί να μετατρέψει αυτή την εύφλεκτη κατάσταση σε στρατιωτική σύγκρουση, και η επίσκεψη της Νάνσι Πελόζι θα μπορούσε να είναι αυτός ο σπινθήρας», έγραψαν στην ίδια εφημερίδα δύο αναλυτές από το American Enterprise Institute και το German Marshall Fund, από τα πιο σοβαρά ινστιτούτα του αμερικανικού κατεστημένου. Κεντρικό στοιχείο στην επιχειρηματολογία τους ήταν ότι μια εξοργισμένη Κίνα μπορεί να στραφεί πιο αποφασιστικά στο πλευρό της Ρωσίας και να την εφοδιάσει με πολεμικό υλικό –κάτι που έχει αποφύγει να κάνει μέχρι τώρα– τη στιγμή που ο πόλεμος στην Ουκρανία βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή.

Τα κίνητρα

Επομένως, γιατί το έκανε η Πελόζι; Η εύκολη απάντηση είναι ότι ενόψει των εκλογών του φθινοπώρου για το Κογκρέσο, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί διαγωνίζονται στο ποιος θα εμφανιστεί πιο αποφασιστικός έναντι της Κίνας. Ωστόσο, οι αποφασιστικοί παράγοντες μάλλον είναι βαθύτεροι. Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι ο Μπάιντεν ενοχλήθηκε από τη χρονική στιγμή της επίσκεψης, είναι ο ίδιος εκείνος που ύψωσε από την πρώτη στιγμή της προεδρίας του τη σημαία της αντικινεζικής σταυροφορίας, ρίχνοντας το σύνθημα «Δημοκρατία ή Απολυταρχισμός». Το διαβόητο σύμφωνο AUKUS, που εξόργισε και τους Γάλλους, έχει ως μοναδική αποστολή την αναχαίτιση της Κίνας στον Ινδοειρηνικό. Στην ορκωμοσία του Μπάιντεν παρέστη ο επιτετραμμένος της Ταϊβάν, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά από το 1978. Τον Απρίλιο, οι ΗΠΑ χαλάρωσαν τους περιορισμούς σε επαφές Αμερικανών επισήμων με αξιωματούχους της Ταϊβάν που ίσχυαν επί δεκαετίες, ενώ μέλη του Κογκρέσου πιέζουν για ανακήρυξη της Ταϊβάν σε «μείζονα σύμμαχο εκτός ΝΑΤΟ», με τελικό στόχο την επίσημη αναγνώρισή της.

Οι Ευρωπαίοι και οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας δεν εννοούν να συστρατευθούν σε αντικινεζικό μέτωπο με την Αμερική, καθώς οι επιπτώσεις της ρήξης με τη δεύτερη οικονομία του πλανήτη θα ήταν ολέθριες.

Βάσει αυτών, το Πεκίνο δικαιολογημένα σκέφτεται ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν σταδιακά ροκανίζει την πολιτική της «μιας Κίνας» και ότι είναι υποχρεωμένο να χαράξει με σαφήνεια τις κόκκινες γραμμές του πάνω στην άμμο προτού είναι αργά. Πλάι στη στρατιωτική πίεση διαρκείας, όπου θα ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος ανάφλεξης έστω από ατύχημα, είναι βέβαιο ότι θα χρησιμοποιήσει το χαρτί των οικονομικών κυρώσεων, κάτι που θα μπορούσε να έχει παγκόσμιες επιπτώσεις. Αρκεί να σκεφτούμε ότι τα Στενά της Ταϊβάν είναι ένας από τους κυριότερους διαύλους της διεθνούς ναυσιπλοΐας και ότι στα χυτήρια της νήσου κατασκευάζεται το 60% των τσιπ που χρησιμοποιεί όλος ο κόσμος για οποιαδήποτε συσκευή εφοδιασμένη με ηλεκτρονικά, από καφετιέρες μέχρι αυτοκίνητα και αεροπλάνα.

Αν κάτι πέτυχε η Πελόζι ήταν να κάνει κομμάτια και θρύψαλα το αντικινεζικό μέτωπο που πασχίζει να χτίσει ο Μπάιντεν. Η Ε.Ε. πήρε αποστάσεις από τις ΗΠΑ, τονίζοντας ότι μένει πιστή στη «μια Κίνα» αφού, ύστερα από το βαρύ τίμημα που πλήρωσε για τη συστράτευσή της στο Ουκρανικό, δεν εννοεί να γυρίσει την πλάτη στις κινεζικές επενδύσεις. Ακόμη και ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι, την ημέρα που η Πελόζι βρισκόταν στην Ταϊπέι, έπλεκε το εγκώμιο της Κίνας για την ουδετερότητά της στον πόλεμο. Οι χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας που μετέχουν στο ASEAN εξέφρασαν την ανησυχία τους και ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας, Γιουν Σουκ Γιολ, αρνήθηκε να διακόψει τις διακοπές του για να συναντηθεί με την Πελόζι στη Σεούλ.

Μετά την κρίση του ’95-’96, οι αμερικανικές ελίτ στοχάστηκαν πόσο κοντά βρέθηκαν σε πόλεμο με την Κίνα και άλλαξαν γραμμή. Ο Κλίντον υποδέχτηκε τον Κινέζο ηγέτη Ζιανγκ Ζεμίν στη χώρα του το 1997 και, τρία χρόνια αργότερα, έδωσε το πράσινο φως για την ένταξη του ασιατικού γίγαντα στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Τότε η Κίνα δεν είχε κανένα αεροπλανοφόρο, σήμερα έχει τρία. Τότε το κινεζικό ΑΕΠ ήταν το ένα δέκατο του αμερικανικού, σήμερα είναι ισοδύναμο με τα τρία τέταρτα, ενώ η Κίνα μπορεί να τινάξει στον αέρα το δολάριο (με τεράστιο κόστος για την ίδια) καθώς κρατάει στα χέρια της ένα τρισ. αμερικανικού χρέους. Η απλή λογική λέει ότι για όλους αυτούς τους λόγους, μια σύγκρουση μεταξύ των δύο μεγάλων δυνάμεων θα έπρεπε να είναι αδιανόητη. Η αμείλικτη λογική της γεωπολιτικής, όμως, συχνά παρασύρει τις μεγάλες δυνάμεις στην τρελή της πορεία, σαν τους επιβάτες της κλινάμαξας που δεν ξυπνούν παρά τη στιγμή της σύγκρουσης.

Πηγή: kommon.gr

Χρειάστηκαν να περάσουν τρεις μέρες από τις παραιτήσεις-βόμβα του στενού του συμβούλου, Γρηγόρη Δημητριάδη και του διοικητή της ΕΥΠ Παναγιώτη Κοντολέοντα ώστε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να αποφασίσει να επιστρέψει από τις διακοπές του και να πάρει θέση στο καυτό θέμα του κυκλώματος υποκλοπών με παρακολουθήσεις πολιτικών και δημοσιογράφων.

«Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών υποτίμησε την πολιτική διάσταση της συγκεκριμένης υπόθεσης», τόνισε μεταξύ άλλων ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην αρχή της δήλωσής του για την υπόθεση της επισύνδεσης του κινητού τηλεφώνου του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Νίκου Ανδρουλάκη. «Αυτό που έγινε ήταν λάθος, δεν το γνώριζα και δεν θα το επέτρεπα», υποστήριξε χωρίς ωστόσο να πείθει.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επανέλαβε τον προσβλητικό ισχυρισμό ότι η παρακολούθηση ήταν «σύμφωνη με το γράμμα του νόμου», αλλά υποστήριξε αν το ήξερε «δεν θα το επέτρεπε ποτέ»!  Ουσιαστικά δηλαδή ο Κ. Μητσοτάκης παραδέχεται ότι η ΕΥΠ έχει τη δικαιοδοσία να παρακολουθεί ευρωβουλευτές και αρχηγούς κομμάτων χωρίς να ενημερώνει κανένα. Ακόμα και έτσι αν ήταν ως πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ είναι δική του αρμοδιότητα και η ευθύνη τον βαραίνει στο ακέραιο. Προσπαθώντας να χρυσώσει το χάπι ο Κ. Μητσοτάκης χαρακτήρισε την παρακολούθηση του Ν. Ανδρουλάκη «τυπικά επαρκή, αλλά πολιτικά μη αποδεκτή».

Στη συνέχεια επιχείρησε να ξεπλύνει την ΕΥΠ, αναφερόμενος στο δήθεν εθνικό της ρόλο στις «κρίσεις σε Αιγαίο και Έβρο», για να χαρακτηρίσει αμέσως μετά «ολίσθημα» την παρακολούθηση Ανδρουλάκη.

Πηγή: prin.gr

Η εξυγίανση των ισολογισμών τους, που μετά μια δεκαετία κρίσης και ανακεφαλαιοποιήσεων μείωσε τα Μη Εξυπηρετούμενα Ανοίγματα (ΝPEs), τις φέρνει όλο και πιο κοντά στον μέσο όρο της ευρωζώνης, δηλαδή το 3%-4% ● Οι τιτλοποιήσεις και οι άθλοι του... Ηρακλέους που απάλλαξαν τα πιστωτικά ιδρύματα, αλλά όχι και τους δανειολήπτες, από προβληματικά δάνεια άνω των 75 δισ. ● Το μεγάλο ερώτημα: Θα επιστρέψουν οι τράπεζες στην πιστωτική κανονικότητα και στον δανεισμό;

Τέσσερα χρόνια μετά το τέλος των μνημονίων (21/8/2018) και λίγες μέρες πριν από την προδιαγεγραμμένη λήξη της ενισχυμένης εποπτείας (20/8/2022) οι ελληνικές τράπεζες αφήνουν πίσω τους την κληρονομιά δεκαετούς κρίσης, καθώς πέτυχαν τον στόχο εξυγίανσης των ισολογισμών τους από τα Μη Εξυπηρετούμενα Ανοίγματα (ΝPEs) συγκλίνοντας με τον μέσο όρο της ευρωζώνης, δηλαδή το 3%-4%.

Ο στόχος επετεύχθη πριν από το τέλος του 2022 και πλέον, όπως αποτυπώνεται στα οικονομικά αποτελέσματα του εξαμήνου, ο δείκτης ΝPE διαμορφώνεται κατά μέσο όρο στο 6,8% για τις τέσσερις συστημικές τράπεζες.

Ωστόσο, τα προβληματικά δάνεια που έφυγαν από τα βιβλία των τραπεζών δεν εξαφανίστηκαν ως διά μαγείας από την πραγματική οικονομία, αλλά πέρασαν στην πλειονότητά τους σε άλλα χέρια, των funds κυρίως, μέσω των τιτλοποιήσεων του προγράμματος «Ηρακλής», και τα έχουν αναλάβει οι εταιρείες διαχείρισης δανείων και πιστώσεων (servicers).

Μέσω του «Ηρακλή» τιτλοποιήθηκαν και «έφυγαν» από τους ισολογισμούς περί τα 50 δισ. ευρώ, ενώ άλλα 25 δισ. ευρώ πέρασαν απευθείας σε funds μέσω πώλησης. Καθοριστικής σημασίας στο να μη δημιουργηθεί νέα γενιά προβληματικών δανείων την περίοδο της πανδημίας ήταν τα μέτρα στήριξης των δανειοληπτών (μορατόριουμ, Γέφυρα Ι και Γέφυρα ΙΙ, προγράμματα step up των τραπεζών), καθώς κράτησαν χιλιάδες δάνεια ενήμερα και πολύ λίγα μετά τη λήξη των μέτρων «κοκκίνισαν».

Ετσι, στα βιβλία των τραπεζών βρίσκονται πλέον 11 δισ. ευρώ ΝPEs, σχεδόν το 1/10 σε σχέση με τον Μάρτιο του 2016 όταν έσπασε το φράγμα των 100 δισ. ευρώ προβληματικών δανείων, φτάνοντας στο ιστορικά υψηλότερο επίπεδο (107 δισ. ευρώ).

Αλλά για τους δανειολήπτες πολύ λίγη σημασία έχει αν το δάνειό τους τιτλοποιήθηκε ή όχι, αν χρωστάνε στην τράπεζα από την οποία πήραν το δάνειο ή σε κάποιο fund/servicer, που έχει μεγαλύτερη ευελιξία διαχείρισης σε σχέση με την τράπεζα για μια σειρά από λόγους. Το χρέος παραμένει χρέος.

Από την άλλη πλευρά πρέπει να είναι σαφές ότι ο «Ηρακλής», το ελληνικό πρόγραμμα παροχής κρατικών εγγυήσεων (που δρομολογήθηκε και πήρε το πρώτο πράσινο φως από την Ε.Ε. την άνοιξη του 2018) δεν αποτελεί εργαλείο για τη μείωση του ιδιωτικού χρέους και προστασία των ευάλωτων δανειοληπτών.

Ωστόσο δεν πρέπει να υποτιμάται η σημασία της εξυγίανσης των τραπεζικών ισολογισμών, καθώς η δραστική μείωση των «κόκκινων» δανείων είναι από τις πλέον καθοριστικές παραμέτρους που εξετάζουν οι οίκοι αξιολόγησης όσο η χώρα κυνηγάει την επενδυτική βαθμίδα.

Διαδοχικές κρίσεις

Οσο κι αν «ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται», μετά από μια δεκαετή κρίση χρέους, μια πανδημία -την οποία κρύβουν κάτω από την… ξαπλώστρα αλλά με την οποία δεν έχουμε ξεμπερδέψει-, μια ενεργειακή κρίση και όλα τα συμπαρομαρτούντα (πληθωρισμός, έκρηξη ακρίβειας), ο χειμώνας προβλέπεται… άγριος.

Προς το παρόν τα μηνύματα είναι ενθαρρυντικά: δεν υπάρχουν ενδείξεις αύξησης των προβληματικών δανείων. Σύμφωνα με πηγές της αγοράς, στα χαρτοφυλάκια των servicers το 70% των στεγαστικών δανείων (ρυθμισμένα) παραμένουν ενήμερα, ενώ για το υπόλοιπο 30% οι ρυθμίσεις «σκάνε». Γενικότερα, το ποσοστό των ρυθμισμένων που «χαλάνε» είναι πολύ μικρό και στην παρούσα φάση δεν εμπνέει ανησυχία. Οι servicers ρυθμίζουν σε μηναία βάση περί τα 500 εκατ. ευρώ. Σε κάθε περίπτωση, τράπεζες και servicers βρίσκονται σε αυξημένη ετοιμότητα καθώς πυκνώνουν τα σύννεφα της αβεβαιότητας.

Το μεγάλο στοίχημα όμως, εν μέσω αυτής της εξαιρετικά δύσκολης συγκυρίας και αβεβαιότητας, είναι πότε θα χαλαρώσει η «θηλιά» για το σύνολο της οικονομίας, ώστε χιλιάδες νοικοκυριά και επιχειρήσεις να επιστρέψουν σε συνθήκες κανονικότητας, δηλαδή σε απολύτως διαχειρίσιμα επίπεδα τραπεζικού δανεισμού και γενικότερα ιδιωτικού χρέους. Αυτό θα επιτρέψει και στις τράπεζες να πετύχουν τον κεντρικό τους στόχο, που είναι η επιστροφή στην τραπεζική κανονικότητα μέσω της πιστωτικής επέκτασης, καθώς διευρύνεται η πελατειακή βάση που έχει πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό.

Βέβαια η πορεία προς αυτή την κανονικότητα θα είναι για πολλούς επώδυνη, καθώς θα σηματοδοτήσει την απώλεια περιουσίας (Πτωχευτικός Κώδικας), αλλά και θα οδηγήσει σε σημαντικές ανακατατάξεις του επιχειρηματικού χάρτη.

Το χρονικό της κρίσης των τραπεζικών δανείων

Κάνοντας μια σύντομη αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν, αξίζει να επισημανθούν τα εξής:

► Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια από 7,5% το 2007 (10,2 δισ. ευρώ) διαμορφώθηκαν σε 38% (80 δισ. ευρώ) το 2014 και συνέχισαν να αυξάνονται και το 2015.

► Το 2015 ο ορισμός των προβληματικών δανείων διευρύνθηκε και από τότε περιλαμβάνονται και τα δάνεια αβέβαιης είσπραξης. Ετσι περάσαμε από τα Μη Εξυπηρετούμενα Δάνεια (Νοn Performing Loans) στα Μη Εξυπηρετούμενα Ανοίγματα (Νοn Performing Exposures-NPEs). Ετσι, στο πρώτο τρίμηνο του 2015 τα NPEs αυξήθηκαν κατά 1% φτάνοντας το 40,8% στο σύνολο των δανείων, δηλαδή λίγο πάνω από τα 100 δισ. ευρώ. Σημειώνεται ότι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια αυξήθηκαν από 7,7% το 2009 σε 33,8% το 2014 (€78,5 δισ.). Με αναγωγή λόγω του νέου διευρυμένου ορισμού που περιλαμβάνει τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια καθώς και τα δάνεια αβέβαιης είσπραξης (NPEs), το ποσό αυτό ανεβαίνει στα 97 δισ.

► Οι Ελληνες δεν έγιναν στρατηγικοί κακοπληρωτές από τη μια μέρα στην άλλη. Η Ελλάδα ήταν η μοναδική χώρα στην Ε.Ε. που το ΑΠΕ της συρρικνώθηκε δραματικά -σχεδόν 25%- την περίοδο της 10ετούς κρίσης και η ανεργία άγγιξε το εφιαλτικό 30%, οδηγώντας σε έκρηξη των προβληματικών δανείων.

► Σε σχέση με τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών και την αντιμετώπιση του προβλήματος των ΝPEs: Η ανακεφαλαιοποίηση το 2015, που μόνο αχρείαστη δεν ήταν (είχαν προηγηθεί αυτές του 2012-2013), συνδέθηκε για πρώτη φορά με τη διαμόρφωση ενός συνολικού πλαισίου διαχείρισης των NPEs, ώστε να εκμηδενιστεί η πιθανότητα να χρειαστεί μια νέα ανακεφαλαιοποίηση και μάλιστα με δυσμενέστερους όρους, καθώς από το 2016 ισχύει η οδηγία για το bail in, δηλαδή της διάσωσης τραπεζικού ιδρύματος εκ των έσω (κούρεμα μετόχων, ομολογιούχων, καταθετών υπό όρους). Ταυτόχρονα χαρακτηρίστηκε αναγκαίο η Τράπεζα της Ελλάδας και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας να παρακολουθούν στενά την πορεία μείωσης των Μη Εξυπηρετούμενων Ανοιγμάτων.

► Καταλυτικό ρόλο στην αντιμετώπιση του προβλήματος μέσω ρυθμίσεων που προέβλεπαν και διαγραφές έπαιξε η υιοθέτηση από τις τράπεζες του Κώδικα Δεοντολογίας της Τραπέζης της Ελλάδος, ο οποίος ισχύει και για τους servicers. Πράγματι μετά το 2016 οι τράπεζες «ανέβασαν» ταχύτητες.

► Παρά τα όποια προβλήματα και τις στρεβλώσεις κατά την εφαρμογή του, ο νόμος Κατσέλη/Σταθάκη αντιμετώπισε σε σημαντικό βαθμό το πρόβλημα της υπερχρέωσης και διέσωσε την πρώτη κύρια κατοικία χιλιάδων δανειοληπτών.

πηγή: efsyn.gr