Από το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ) ο ελληνικός λαός έχει πληροφορηθεί ότι «φεύγουν οι βάσεις», ότι «καταργούνται τα μνημόνια», ότι ο Άδωνις δεν είναι ακροδεξιός. Επίσης, έχει ενημερωθεί για το «αντίθετο στην ανθρώπινη φύση». Ένα μικρό αφιέρωμα στην «εθνική» μας ευπιστία.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

 «Μωρό μου πάμε Βόρεια/Να σπάσουμε τα όρια/Πάμε Θεσσαλονίκή» 
                                        (Νίκος Νομικός – Στίχοι: Δημήτρης Σμπέκος)

Η Διεθνής Έκθεση της Θεσσαλονίκης, «κλασικά» και φέτος κυριαρχεί  στην πολιτική ζωή του τόπου και γίνεται κομβικό σημείο των εξελίξεων. Ένα διαχρονικό και αγαπημένο βήμα των επίδοξων ή εκλεγμένων πρωθυπουργών. Για να εξαγγέλλουν όσα αυτονόητα… δεν ισχύουν και κατά κανόνα δεν θα συμβούν ποτέ.

 «Είναι δική μου επιλογή ο Άδωνις»

Ηταν στις 17 Σεπτεμβρίου του 2017 όταν από τα χείλη του σημερινού πρωθυπουργού, και τότε σχετικά «φρέσκου» αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, πληροφορηθήκαμε ότι ο αντιπρόεδρος του κόμματος και σήμερα υπουργός Ανάπτυξης, Άδωνις Γεωργιάδης δεν εμφορείται και δεν εκφράζει ακραίες απόψεις. Ότι, με απλά λόγια δεν είναι ακροδεξιός.

Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, για πρώτη φορά είπε με ευθύ και ξεκάθαρο τρόπο ότι η επιλογή του Άδ.Γεωργιάδη είναι δική του, προσωπική. Μάλιστα κάλυψε πλήρως τον αντιπρόεδρο του κόμματος λέγοντας:

«Ο κ.Γεωργιάδης είναι δική μου επιλογή. Δεν συμφωνώ με την άποψη ότι εκφράζει ακραίες θέσεις. Έχει τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο να εκφράζεται. Μπορεί καμιά φορά να έχει πει και καμία κουβέντα παραπάνω, σε όλους μπορεί να συμβεί. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι ο λόγος είναι ένας λόγος που είναι ακραίος και δεν εντάσσεται, δεν ανήκει στην Νέα Δημοκρατία. Είμαστε ένα μεγάλο κόμμα που πρέπει να μάθει να δέχεται και τις διαφορετικές αποχρώσεις και τις διαφορετικές απόψεις».

Η τοποθέτηση αυτή δεν απευθύνονταν μόνο στους πολιτικούς αντιπάλους της Ν.Δ ή στους δημοσιογράφους. Εμφανέστατα στόχευε και στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας κάτι που καταδεικνύει και η κατάληξή της. Επίσης ο Κ.Μητσοτάκης είχε τονίσει πως τα όργανα του κόμματος συνεδριάζουν πολύ συχνά και οι αποφάσεις είναι συλλογικές.

Στην ίδια ΔΕΘ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα μας λύσει τα υπαρξιακά μας προβλήματα με την πασίγνωστη αναφορά του στην ανθρώπινη φύση:

«Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση, όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα».

«Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης»

Είναι σίγουρα οι δύο λέξεις που θα «στοιχειώνουν» τον ΣΥΡΙΖΑ, όσα χρόνια και αν περάσουν, ότι κι αν γίνει στο πολιτικό του μέλλον, και αφορούν την ΔΕΘ: Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης. Παρουσιάστηκε στις 13 Σεπτεμβρίου του 2014 και οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογική νίκη του 2015 και στην «πρώτη φορά αριστερά».

Και τι δεν είχε το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης:  Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, επαναφορά του αφορολόγητου στα 12.000 ευρώ, κατώτερος μισθός 751 ευρώ, παροχή δωρεάν ρεύματος σε 300.000 νοικοκυριά, σεισάχθεια για την ρύθμιση των κόκκινων δανείων. «Απαντάμε με ευθύτητα καθαρά και κοστολογημένα»  έλεγε ο Αλέξης Τσίπρας και συνέχισε τονίζοντας: 

«Θα αντικαταστήσουμε το μνημόνιο που από το πρώτο βράδυ της εκλογικής μας νίκης θα είναι άκυρο».

Τα σχόλια για την συνέχεια φυσικά περιττεύουν.

Στην αμέσως επόμενη ΔΕΘ ο Αλέξης Τσίπρας θα δηλώσει πως «την προηγούμενη περίοδο δώσαμε δείγματα γραφής για τις πολιτικές μας προθέσεις, παρά το περιβάλλον οικονομικής ασφυξίας». Στην μεθεπόμενη ότι «στόχος μας παραμένει να αποκλιμακώσουμε το ύψος του πλεονάσματος για το 2019 στο 2,5% και το 2020 στο 2%». Στόχοι που δεν θα επιτευχθούν από τον ΣΥΡΙΖΑ, μιας και δεν είναι πια κυβέρνηση, αλλά όπως φαίνεται ούτε και από την Νέα Δημοκρατία.

Για όποιον θέλει να θυμηθεί: 

Θα φύγουν οι βάσεις το 1988…

Φυσικά πριν τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα υπήρξαν άλλοι πρωθυπουργοί που την τέχνη της «πλάνης του λαού» και της κατάθεσης μεγαλεπήβολων υποσχέσεων, που γνώριζαν πώς δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ, τις έφθασαν στο απόγειό τους. Μόνο τους – ίσως – «ελαφρυντικό» η ύπαρξη πολιτικών ακροατηρίων που έμοιαζαν να… θέλουν να πλανηθούν, αφού, παρά τις εμφανείς ανακολουθίες λόγων και πράξεων, τέτοιοι πρωθυπουργοί διατηρούσαν την λαοφιλία και τα εκλογικά ποσοστά τους. Είναι εμφανές ότι η αναφορά «φωτογραφίζει» τον Ανδρέα Παπανδρέου. Τον πρωθυπουργό που εκμεταλλεύθηκε περισσότεροι από οποιονδήποτε άλλον την Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης.

Ήταν το 1985 όταν κατηγορηματικά δεσμεύθηκε στην συνέντευξη που παραχώρησε στον ξενοδοχείο Ρέμβη της Θεσσαλονίκης ότι οι αμερικανικές βάσεις θα φύγουν οριστικά από την Ελλάδα. Όταν ρωτήθηκε ήταν …συνοφρυωμένος και κατηγορηματικός. Σχεδόν σαν να …απορούσε που του απευθύνθηκε μια τέτοια ερώτηση. Απάντησε:

«Υπάρχει νόμος! Νόμος του  κράτους σύμφωνα με τον οποίο η παρουσία τους (σ.σ των βάσεων)  τερματίζεται επίσημα το 1988 και υπάρχει ενάμιση χρόνος ευχέρεια για την απομάκρυνσή τους από την Ελλάδα» (…) «Εάν η Αμερική δεν είναι ικανοποιημένη με την συμφωνία που υπέγραψε και η οποία περιέχει στο  ακροτελεύτιο άρθρο της, το άρθρο 10, την απομάκρυνση των βάσεων χωρίς να δίνει καμία δυνατότητα παράτασης ή επαναδιαπραγμάτευσης, εάν δεν αποδέχεται αυτή την διάταξη θα πρέπει όχι τυπικά να το καταγγείλει αλλά ουσιαστικά να αναφέρει στην ελληνική κυβέρνηση ότι επιθυμεί κάποια άλλη διαπραγμάτευση. Γιατί αυτή η διαπραγμάτευση που είναι νόμος του κράτους, εμάς μας ικανοποιεί πλήρως».

Μάλιστα έκανε και κριτική στο ΚΚΕ και την αριστερά γιατί …αμφισβητούσαν τις προθέσεις του. Όπως είχε πει:

«Δεν μπορώ κάθε μέρα να διαβεβαιώνω την Αριστερά την παραδοσιακή ότι κρατάμε και εμμένουμε στις θέσεις μας, αλλά ζητώ από αυτούς μεγαλύτερη υπευθυνότητα, γιατί γνωρίζουν άριστα το κόστος και τις δυσχέρειες της αποφάσεως που έχουμε λάβει».

Απολαύστε Ανδρέα Παπανδρέου (τα αποσπάσματα μετά το 3’45” στο βίντεο):

Σήμερα 34 χρόνια αργότερα, αναμένεται στις αρχές Οκτωβρίου στην Ελλάδα ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο για να διαπραγματευθεί την ανανέωση της συμφωνίας για την Βάση της Σούδας, που φυσικά δεν έφυγε ποτέ, όπως και οι υπόλοιπες αμερικανικές βάσεις.

Βαλκάνια ερχόμαστε

Αν και δεν ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακή, η μεγαλύτερη πολιτική ανακρίβεια  που έχει ειπωθεί από το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης ανήκει στον Κώστα Σημίτη. ‘Ηταν το 1996  όταν προανήγγειλε ότι η ελληνική οικονομία, με τα «φτερά» της πορείας προς την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση, όχι μόνον θα απογειωθεί αλλά θα …κατακτήσει τα Βαλκάνια. Τράπεζες, κατασκευαστικές εταιρείες με προεξάρχουσα την «ΑΚΤΩΡ» αλλά και εταιρείες νέων τεχνολογιών θα είναι – έλεγε – οι αιχμές του δόρατος. Οι επιχειρήσεις αυτές επιδοτήθηκαν για την «βαλκανική» πολιτική τους αφειδώς. Οι επενδύσεις τους καλύπτονταν με ασφάλιστρα από κρατικά κεφάλαια μέχρις ότου να ενέχουν μηδενικό ρίσκο. Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής ενσωματώνονται σήμερα στο υπέρογκο «δημόσιο χρέος» που η Ελλάδα συνεχίζει να πληρώνει με τυπικά ή άτυπα μνημόνια και συμφωνίες με τους δανειστές.

 Ειλικρινής και… χαμένος

Οφείλει κανείς να ομολογήσει ότι ο μόνος πρωθυπουργός, που υπήρξε στην ΔΕΘ σχετικά ειλικρινής ήταν… ντόπιος.

Ο «σαλονικιός» Κώστας Καραμανλής ήταν αυτός που στην 74^η ΔΕΘ του 2009 παραδέχθηκε ότι δυσκολεύθηκε ιδιαίτερα να οδηγήσει την χώρα στις εκλογές της ίδιας χρονιάς. Όπως είπε «η απόφασή μου να ζητήσω νωπή λαϊκή εντολή δεν ήταν εύκολη». Είχε μάλιστα ασκήσει κριτική στο ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου (του… «λεφτά υπάρχουν» και του Καστελόριζου μετέπειτα) λέγοντας πως«ενόψει της διεθνούς κρίσης το μόνο που κάνει το ΠΑΣΟΚ είναι  να μοιράζει υποσχέσεις».

Δήλωσε επίσης ότι «εμείς έχουμε συνειδητοποιήσει ότι οι περιστάσεις είναι εξαιρετικά κρίσιμες» και «πρέπει να πάρουμε τις δύσκολες αποφάσεις». Φυσικά όπως όλοι γνωρίζουμε έχασε – πανηγυρικά- τις επερχόμενες εκλογές.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Ερώτηση 1: Τι διαφορετικό σε σχέση με την αντιλαϊκή τετραετία του ΣΥΡΙΖΑ εκτιμάτε ότι θα φέρει η νέα κυβέρνηση της ΝΔ;

Απάντηση: Ήδη έχουμε χειροπιαστά στοιχεία αυτής της νέας πολιτικής που δείχνουν ότι υπάρχει ήδη και θα κλιμακωθεί στην συνέχεια η άσκηση μιας αντιλαϊκής - αντεργατικής κυβερνητικής πολιτικής που στο στόχαστρό της θα έχει τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα σε όλους τους τομείς, εργασιακά - κοινωνικοασφαλιστικό - ιδιωτικοποιήσεις - πλειστηριασμοί, ένταση του αυταρχισμού, ποινικοποίηση των αγώνων, χτύπημα των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Είναι μια ταξική πολιτική η οποία συνεχίζει την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και την κλιμακώνει παρέχοντας απλόχερα προνόμια στο κεφάλαιο και ταυτόχρονα χτυπάει τα εργατικά δικαιώματα και διεκδικήσεις.

Ερώτηση 2: Το αφήγημα Μητσοτάκη υπόσχεται "ανάπτυξη" από την οποία υποτίθεται πως θα ωφεληθούν "όλοι". Είναι όντως έτσι;

Απάντηση: Το αφήγημα της κυβερνητικής προπαγάνδας περί ανάπτυξης αφορά το κεφάλαιο, την σταθεροποίηση και διεύρυνση των κερδών του ενώ για τους εργαζόμενους ισχύουν και εφαρμόζονται απαρέγκλιτα οι μνημονιακές πολιτικές όπως ακριβώς έχουν δρομολογηθεί την περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Αυτό επιβεβαιώνεται με την διατήρηση των περικοπών των μισθών - συντάξεων και εργατικών δικαιωμάτων της μνημονιακής περιόδου που όχι απλά διατηρούνται αλλά με την κυβερνητική πολιτική γίνεται προσπάθεια να χτυπηθούν ακόμη παραπέρα.

Κατά συνέπεια αποτελεί μύθο και επικοινωνιακό τέχνασμα ότι από αυτήν την ανάπτυξη ωφελούνται όλοι και πολύ περισσότερο οι πολλοί....

Ερώτηση 3: Τι έδειξε η περίπτωση του εφοπλιστή της Σαμοθράκης με το φετινό φιάσκο στο νησί; Πόσο συμβατά είναι τα εφοπλιστικά συμφέροντα και προνόμια με το δικαίωμα στη φθηνή και ποιοτική μετακίνηση;

Απάντηση: Το ναυάγιο που σημειώθηκε στην γραμμή της Σαμοθράκης έδειξε την αποτυχία της ιδιωτικής εφοπλιστικής πρωτοβουλίας στον νευραλγικό τομέα των Ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών.

Στην πραγματικότητα το σημερινό μοντέλο στις Ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες έχει στο επίκεντρο όχι την κοινωνική συνοχή, όχι την ισόρροπη ανάπτυξη των νησιών, όχι τις ποιοτικές, ασφαλείς και φθηνές συγκοινωνίες για το επιβατικό κοινό και ευρύτερα για τους χρήστες των Ακτοπλοϊκών πλοίων αλλά τα κέρδη των εφοπλιστών.

Στον Ακτοπλοϊκό χάρτη της χώρας διαμορφώνεται μια επικίνδυνη κατάσταση με δύο όψεις, η μία στις κερδοφόρες γραμμές όπου υπάρχει επάρκεια πλοίων για την εξυπηρέτησή τους και από την άλλη "της γης οι κολασμένοι" τα λεγόμενα νησιά της άγονης γραμμής (μικρά και απομακρυσμένα νησιά) τα οποία όλο τον χρόνο αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα στην Ακτοπλοϊκή τους σύνδεση με τον Πειραιά.

Παρά το γεγονός ότι το κρατικό χρήμα ρέει άφθονο στην δεύτερη αυτή κατηγορία (μάλιστα το ΥΕΝ ανακοίνωσε πρόσφατα ότι τα 90 εκατομμύρια ευρώ θα ανέλθουν στα 110 για τις γραμμές δημόσιου συμφέροντος), τα πιο προβληματικά πλοία παραμένουν στα νησιά αυτά και το πρόβλημα διαιωνίζεται με θύματα τους ίδιους τους νησιώτες. Χθες ήταν η Σάμος, η Λήμνος, η Ικαρία, σήμερα η Σαμοθράκη.

Όσο οι Ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες βρίσκονται υπό τον έλεγχο των εφοπλιστών δεν πρόκειται ουσιαστικά να μεταβληθεί η κατάσταση αυτή.

Ερώτηση 4: Τα όσα έχουν διαρρεύσει σχετικά με τον νέο αντισυνδικαλιστικό νόμο σε τι συνδικαλισμό οδηγούν; Τι φοβούνται κυβέρνηση και κεφάλαιο από έναν συνδικαλισμό που σήμερα ελέγχεται από Παναγόπουλους και Χαλάδες;

Απάντηση: Πρόκειται για ένα αντιδραστικό κατασκεύασμα που αποτελεί συνέχεια των νομοθετικών παρεμβάσεων επί ΣΥΡΙΖΑ (τροποποίηση του νόμου 1264/82) το οποίο συνιστά

ευθεία βολή για την ίδια την ύπαρξη των συνδικάτων, τον ρόλο και την αποστολή τους, την εσωτερική λειτουργία τους.

Στόχος είναι να καταστήσει ακόμη πιο δύσκολες τις αποφάσεις για αγωνιστική και απεργιακή δράση, χτυπάει την καρδιά του συνδικαλιστικού κινήματος, τα πρωτοβάθμια σωματεία, απομακρύνει τα μέλη και απομαζικοποιεί τα συνδικάτα, φακελώνει εργαζόμενους και τους παραδίδει βορά στην εργοδοσία.

Κοινή επιδίωξη κεφαλαίου - κυβέρνησης είναι να μειωθούν ακόμη πιο πολύ οι αντιστάσεις του οργανωμένου κινήματος ενάντια στην πολιτική τους, διευκολύνοντας τα μέγιστα την αντεργατική τους επίθεση.

Η μάχη για να μην περάσει αυτό το αντιδημοκρατικό έκτρωμα θα πρέπει να είναι βασική προτεραιότητα για το μαχόμενο συνδικαλιστικό κίνημα το επόμενο διάστημα.

Το ενιαίο μπλοκ των δυνάμεων του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ - ΕΑΚ (ΣΥΡΙΖΑ)) με την έως τώρα στάση και στο επίμαχο αυτό ζήτημα δείχνει ότι έχουν συναινέσει στην νέα επίθεση που βρίσκεται σε εξέλιξη ενάντια στο συνδικαλιστικό κίνημα, το οποίο οι ίδιοι με την τακτική τους στις οργανώσεις που ελέγχουν το έχουν υποτάξει προ πολλού στα αφεντικά τους, το κεφάλαιο και στους πολιτικούς του εκπροσώπους.

Ερώτηση 5: Τι πρέπει να αλλάξει στο μαχόμενο ταξικό εργατικό κίνημα για να υπάρξουν νίκες και ανατροπές απέναντι στη νέα αντιλαϊκή επίθεση που εξαπολύει η ΝΔ; Υπάρχει περιθώριο κοινής δράσης ή και κοινού σχεδιασμού με την συνδικαλιστική γραφειοκρατία ή τις δυνάμεις του μέχρι πρότινος κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ;

Απάντηση: Οι δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα που έχουν ταξικό προσανατολισμό πρέπει να συμπορευτούν, να κατακτήσουν την κοινή και συντονισμένη δράση και αυτό προϋποθέτει κοινούς στόχους, αιτήματα και διεκδικήσεις, κοινή στρατηγική και τακτική, κοινό μέτωπο ενάντια στην πολιτική κεφαλαίου - κυβέρνησης - Ε.Ε καθώς και στον υποταγμένο συνδικαλισμό.

Μπροστά πρέπει να μπουν οι σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων, το ξήλωμα του αντεργατικού νομοθετικού πλαισίου, η ανάπτυξη κοινών πολύμορφων αγωνιστικών και απεργιακών αγώνων. Να συμβάλουν στην ανάταση, στην ανασύσταση και αντεπίθεση της εργατικής τάξης.

Σε έναν τέτοιο σχεδιασμό και κατεύθυνση οι ηγεσίες του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού αποκλείονται από μόνες τους αφού η ρότα της στρατηγικής τους είναι σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση.

Μια τέτοια αγωνιστική συσπείρωση και δυναμική θα προσδώσει κύρος, υπόσταση, δυναμική και προοπτική με αποτέλεσμα η υποχώρηση, η απογοήτευση, οι ήττες να δώσουν την θέση τους σε μια ελπιδοφόρα πορεία η οποία θα συσπειρώσει σε αγωνιστική βάση τους εργαζόμενους.

Ερώτηση 6: Πρωτοβουλίες σε ανεξάρτητη ταξική κατεύθυνση όπως αυτή της Καμάρας ενόψει ΔΕΘ, μπορούν να αποτελέσουν πόλο έμπνευσης για άλλο κίνημα στη βάση των εργαζομένων;

Απάντηση: Η αγωνιστική αυτή συνάντηση εξελίσσεται σε ένα θετικό και ελπιδοφόρο βήμα, την οποία ολοένα και περισσότερες δυνάμεις την πλαισιώνουν με αποτέλεσμα να διευρύνεται η συμμετοχή, η μαζικότητα και η αγωνιστικότητά της.

Τέτοιες πρωτοβουλίες δείχνουν ότι μπορούν να έχουν δική τους αναντικατάστατη συμβολή στην συνολική προσπάθεια ανασυγκρότησης και αντεπίθεσης του κινήματος.

Ερώτηση 7: Μετά τη ΔΕΘ τι; Ποια πρέπει να είναι τα άμεσα επόμενα βήματα απάντησης του ταξικού κινήματος;

Απάντηση: Η ΠΕΝΕΝ μαζί με άλλες δυνάμεις του αγωνιστικού συνδικαλιστικού κινήματος θα πάρουν τις επόμενες μέρες σχετική πρωτοβουλία από την οποία προσδοκούμε να επιτευχθεί η μέγιστη δυνατή αγωνιστική συσπείρωση.

Οι δυνάμεις της συνδικαλιστικής (κομμουνιστικής - αντικαπιταλιστικής και ριζοσπαστικής) αριστεράς αλλά και κάθε άλλος έντιμος συνδικαλιστής στο συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να βγουν μπροστά, να πάρουν τις πρωτοβουλίες εκείνες που θα βγάλουν από το σημερινό τέλμα τα συνδικάτα και θα πρωτοστατήσουν στον αγώνα για τα συμφέροντα και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης.

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η απόφαση θεωρείται ήδη σταθμός επειδή για πρώτη φορά ονοματίζει τους ενόχους της κρίσης υγείας που κατά κοινή κι επίσημη ομολογία αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ. Η κρίση αυτή δεν προέρχεται από την απειλή της καθολικής υγειονομικής περίθαλψης, όπως υποστήριζε το σύμπλεγμα ιδιωτικών ασφαλιστικών, φαρμακευτικών και εταιρειών παροχής νοσοκομειακής ή πρωτοβάθμιας υγείας∙ είναι το μαύρο τρίγωνο της ιδιωτικής υγείας στις ΗΠΑ που έχει στερήσει από τον αμερικανικό λαό το δικαίωμα στην καθολική υγειονομική περίθαλψη. Η κρίση προκλήθηκε, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό ώστε πλέον να γίνεται λόγος για «καταστροφή της εθνικής δημόσιας υγείας», από τις ιδιωτικές φαρμακευτικές εταιρείες. Μάλιστα, πολύ πριν το δικαστήριο της Οκλαχόμας κρίνει ένοχη την Johnson & Johnson, δύο άλλες εταιρείες που παράγουν οπιοειδή φάρμακα, η Purdue και η Teva, ήρθαν σε εξωδικαστικό συμβιβασμό και δέχτηκαν να καταβάλλουν 270 και 85 εκ. δολ. αντίστοιχα. Ο στόχος τους ήταν να αποφύγουν το δημόσιο στιγματισμό, που θα έφερνε μια δικαστική διαμάχη όπως αυτή με την πολυεθνική Johnson & Johnson, που ξεκίνησε στις 28 Μαΐου 2019 και τελείωσε στις 15 Ιουλίου 2019, με την εξέταση 42 μαρτύρων και πολλών εκατοντάδων πειστηρίων. Έπονται δε κι άλλες, καθώς εκκρεμούν περισσότερες από 2.000 προσφυγές εναντίον φαρμακευτικών στις ΗΠΑ για οπιούχα φάρμακα.

Η απόφαση εναντίον της Johnson & Johnson αποτελεί κόλαφο. Εισαγωγικά αναφέρει ότι «τα μέρη συμφωνούν πως η Οκλαχόμα υποφέρει από κρίση που σχετίζεται με οπιούχα». Κι ακολουθούν τα τεκμήρια: «Τα μέρη συμφωνούν ότι από το 1994 ως το 2006 οι πωλήσεις των συνταγογραφημένων οπιούχων τετραπλασιάστηκαν και από το 2011 ως το 2015 περισσότεροι από 2.100 πολίτες της Οκλαχόμας πέθαναν από ακούσια συνταγογράφηση υπερβολικής δόσης οπιούχων. Ήταν αδιαμφισβήτητο πώς το 2015, περισσότερα από 326 εκ. χάπια οπιούχων χορηγήθηκαν στους κατοίκους της Οκλαχόμας, αρκετά ώστε κάθε ενήλικας να πάρει 110 χάπια»! Από τον «πυρετό του οπίου» δε γλίτωσαν ούτε τα νεογέννητα μωρά!!!

Η κρίση του οπίου δεν είναι υπόθεση μόνο της Οκλαχόμας. Στις 29 Μαρτίου 2017, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ίδρυσε επιτροπή επιφορτισμένη με το έργο Αντιμετώπισης του Εθισμού στα Ναρκωτικά και στην Κρίση του Οπίου. (Για όποιον δεν κατάλαβε η Johnson & Johnson  και μερικές ακόμη φαρμακευτικές μετέτρεψαν τους  Αμερικάνους σε ναρκομανείς!) Η ίδρυση της σχετικής επιτροπής, που πραγματοποιήθηκε από τον λευκό Οίκο εκ των υστέρων και μόνο όταν όλες οι τακτικές υποβάθμισης και αποσιώπησης του θέματος είχαν αποτύχει, έφερε στην επιφάνεια τις δραματικές διαστάσεις που είχε λάβει το θέμα. Η χρήση των οπιοειδών φαρμάκων εξελίχθηκε σε μάστιγα με τη χρήση των πιο επιθετικών τεχνικών μάρκετινγκ που περιελάβανε ακόμη και τη δημοσίευση άρθρων σε εξειδικευμένα επιστημονικά περιοδικά που ως «ερευνητικό συμπέρασμα» είχαν την διαβεβαίωση ότι τα οπιοειδή φάρμακα δεν ευθύνονται για εθισμό. «Άλλοι οδοί περιλάμβαναν γεύματα και παρουσιάσεις όπου γιατροί μιλούσαν σε άλλους γιατρούς, με τη συνεργασία συμβαλλόμενων συμβουλευτικών και ακαδημαϊκών ομάδων που αναλάμβαναν σεμινάρια, συμπόσια και συνέδρια. Όλες αυτές οι διαφορετικές προσπάθειες στόχευαν να επηρεάσουν τη συμπεριφορά των γιατρών στη συνταγογράφηση και να αυξήσουν τα κέρδη από τα οπιοειδή», τονίζει η απόφαση του δικαστηρίου. Αναφέρεται επίσης ότι οι φαρμακευτικές εταιρείες είχαν επινοήσει και εισάγει τον όρο «ψευδοεθισμός» για να πείσουν τους γιατρούς ότι οι ασθενείς που ζητούσαν όλο και μεγαλύτερη δόση οπιούχων φαρμάκων δεν έπασχαν από εθισμό αλλά από ελλιπή θεραπεία κι ότι η λύση ήταν η συνταγογράφηση όλων και μεγαλύτερων δόσεων…

Παρά τα παραπάνω ωστόσο, η δικαστική απόφαση υπολειπόταν σημαντικά των προσδοκιών που είχαν δημιουργηθεί ακόμη και κατά τη διάρκεια των 33 ημερών που διήρκεσε η συνεδρίαση, με την πολιτική αγωγή να απαρτίζεται από δικηγόρους που είχαν προσωπικές εμπειρίες εθισμού στα ναρκωτικά, με γιους, συνεργάτες και φίλους να υποκύπτουν στα οπιούχα φάρμακα. Το πρόστιμο, ύψους 572 εκ. δολ., που επιδικάστηκε στην Johnson & Johnson θεωρήθηκε τόσο χαμηλό που η μετοχή της μειώθηκε ανεπαίσθητα μόνο κατά 1,44%, οδηγώντας την στα 129,64 δολ. Το πρόστιμο στην Johnson & Johnson, που τα τελευταία χρόνια έχει υποστεί αλλεπάλληλες καταδίκες για την επικινδυνότητα των προϊόντων που παράγει, δεν είναι ψίχουλα μόνο σε σχέση με τα 81,6 δις. δολ. πωλήσεων της εταιρείας το 2018. Το ποσό είναι αστείο κι ως προς το αρχικό αίτημα της Πολιτείας για 17 δισ. δολ. που με βάση εκτιμήσεις αντιστοιχεί στη θεραπεία που πρέπει να αναλάβουν όσοι υπέστησαν κάθε είδους ζημιά από τα οπιούχα φάρμακα της για τα επόμενα 20 χρόνια. Με το ετήσιο κόστος να ανέρχεται στα 893 εκ. δολ. γίνεται κατανοητό ότι το πρόστιμο της Johnson & Johnson δεν αντιστοιχεί ούτε καν στις ετήσιες δαπάνες αποκατάστασης του κακού που προκάλεσε!

Ο εθισμός μιας ολόκληρης κοινωνίας στα οπιούχα φάρμακα δείχνει πόσο επικίνδυνες είναι οι ιδιωτικές φαρμακευτικές εταιρείες καθώς δρουν με αποκλειστικό γνώμονα το κέρδος, Σε αυτό το βωμό, αποδεδειγμένα πλέον, δε διστάζουν να θυσιάσουν την υγεία ενός λαού, να τους μετατρέψουν σε ναρκομανείς μόνο και μόνο για να δουν την τιμή της μετοχής τους και τα μερίσματα να αυξάνονται.

Ένα μικρό μόνο δείγμα του ανθρωποφαγικού καπιταλισμού του 21ου αιώνα…

Πηγή: Νέα  Σελίδα - kommon.gr