του Σάββα Ρομπόλη

Το τελευταίο χρονικό διάστημα συζητείται, μεταξύ των άλλων, στον δημόσιο διάλογο το θέμα των επιπτώσεων στους ασφαλισμένους και συνταξιούχους από την αλλαγή, που προωθεί η κυβέρνηση της ΝΔ στο συνταξιοδοτικό, η οποία θα κινηθεί στο πλαίσιο της συνταγής ΔΝΤ-Πινοσέτ.

Συγκεκριμένα, πρόκειται για τη μετατροπή της επικουρικής ασφάλισης από διανεμητικό σύστημα νοητής κεφαλαιοποίησης σε πλήρως κεφαλαιοποιητικό σύστημα για τους νεοεισερχομένους στην εργασία εργασίας από το 2021 και μετά. Ο Υφυπουργός κοινωνικής ασφάλισης κύριος Μηταράκης, ήδη, ανακοίνωσε δημόσια τη συγκρότηση επιτροπής, που θα επεξεργαστεί και θα εισηγηθεί στην κυβέρνηση σχετικές προτάσεις προς νομοθέτηση στην κυβέρνηση.

Ειδικότερα, από κυβερνητικούς κύκλους υποστηρίζεται, μεταξύ των άλλων, ότι σήμερα στο Ενιαίο επικουρικό ταμείο (ΕΤΕΑΕΠ) η μέση επικουρική σύνταξη ανέρχεται μηνιαια στα 172 ευρώ, ενώ με το νέο πλήρως κεφαλαιοποιητικό σύστημα ένας νέος (από 1/1/2021) ασφαλισμένος θα μπορεί να λάβει σύνταξη έως και 230 ευρώ τον μήνα, καταβάλλοντας 100 ευρώ το μήνα στον ατομικό του λογαριασμό επί 40 συνεχόμενα χρόνια ασφάλισης.

Τα παραδείγματα αυτά, όπως έχουν καταγραφεί στην διεθνή βιβλιογραφία, είναι παρόμοια με αυτά που δημοσίευαν στην Χιλή τη δεκαετία του 70, όταν το εκεί δικτατορικό καθεστώς υποσχόταν στους εργαζόμενους ότι μετά από 35 χρόνια εργασίας θα λάβουν σύνταξη με συντελεστή αναπλήρωσης του μισθού τους στο 70%. Η  πραγματικότητα, όμως, μετά από 30 χρόνια εφαρμογής του κεφαλαιοποιητικού συστήματος ατομικών λογαριασμών σε αυτή τη χώρα απέδειξε ότι τελικά ο μέσος συντελεστής αναπλήρωσης ήταν μόλις 37%.

Αυτό συνέβη, γιατί, όταν η δικτατορία Πινοσέτ, με την παρότρυνση και την τεχνική υποστήριξη του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, επέβαλε στους πολίτες να εισέλθουν στο νέο κεφαλαιοποιητικό συνταξιοδοτικό σύστημα των ατομικών λογαριασμών, προέβαλε παραδείγματα, στα οποία υπερεκτιμούσαν τον χρόνο ασφάλισης των εργαζομένων, την πορεία των μισθών και τις επενδυτικές αποδόσεις και υποεκτιμούσαν την αύξηση του προσδόκιμου ζωής.

Όμως, για να συμβεί αυτό (υψηλός συντελεστής αναπλήρωσης) απαιτείται ο εργαζόμενος να έχει επί 40 συνεχόμενα χρόνια σταθερή εργασία χωρίς μεσοδιαστήματα ανεργίας καθώς και υψηλού επιπέδου μισθό. Αντίθετα, υποστηρίζεται ότι στο σημερινό σύστημα που ισχύει στο ΕΤΕΑΕΠ Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης), η επικουρική σύνταξη θα επιδεινωθεί λόγω των χαμηλών μισθών και της γενίκευσης εφαρμογής των ευέλικτων μορφών απασχόλησης.

Η μεγάλη παγίδα

Η έρευνα, όμως, έχει αποδείξει ότι το κεφαλαιοποιητικό σύστημα ατομικών λογαριασμών επηρεάζεται εξίσου και περισσότερο από το ύψος των μισθών και τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης. Αυτό συμβαίνει, γιατί οι ατομικές εισφορές που θα καταβάλλονται στον ατομικό λογαριασμό του ασφαλισμένου είναι ποσοστό του μισθού (6%). Έτσι, για να καταβάλλει κάποιος 100 ευρώ το μήνα εισφορά θα πρέπει να λαμβάνει μισθό 1650 ευρώ μεικτά, όταν ο μέσος σημερινός μισθός είναι 1175 ευρώ μεικτά.

Επομένως, ένας ασφαλισμένος, που θα έχει ενδιάμεσα κενά ανεργίας και θα έχει απασχοληθεί και με ευέλικτες μορφές απασχόλησης όπου ο μέσος μηνιαίος μισθός σήμερα είναι 395 ευρώ μεικτά, τότε στον ατομικό του λογαριασμό θα αποταμιεύσει ένα πολύ μικρό ποσό σε ευρώ. Έτσι, όταν έλθει η στιγμή της συνταξιοδότησης και το ποσό που θα έχει συγκεντρώσει θα μετατραπεί σε σύνταξη με ένα συντελεστή που θα καθορίζεται από το προσδόκιμο ζωής, το οποίο αναμένεται να αυξηθεί κατά 6 έτη μέχρι το 2060, το τελικό ποσό της σύνταξης που θα λάβει θα είναι μικρότερο από 100 ευρώ το μήνα.

Κι, εάν λάβουμε υπόψη και πιθανές απώλειες λόγω των κινδύνων των χρηματιστηρίων και των αμοιβών της διαχείρισης των επενδύσεων, τότε το ποσό της επικουρικής σύνταξης μπορεί να είναι σημαντικά χαμηλότερο από 100 ευρώ το μήνα.

Κατά συνέπεια, στο κεφαλαιοποιητικό σύστημα ατομικών λογαριασμών, μόνο όποιος εργαζόμενος έχει ασφάλεια, πλήρες ωράριο και σταθερή διάρκεια στην εργασία του, υψηλούς μισθούς και όχι απώλειες από τους κινδύνους των χρηματιστηρίων και της διαχείρισης των επενδύσεων, θα μπορούσε να λάβει και υψηλή σύνταξη.

Αντίθετα, η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων, που δεν θα έχουν αυτές τις προϋποθέσεις στον εργασιακό τους βίο, θα λάβουν πολύ χαμηλές συντάξεις, γιατί στο κεφαλαιοποιητικό σύστημα ατομικών λογαριασμών δεν υπάρχουν η αλληλεγγύη των γενεών και η αναδιανεμητικότητα ,που ισχύουν μόνο σ’ ένα δημόσιο διανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

Πηγή: Iskra - kommon.gr

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

▸ Ξεκάθαρη η στόχευση για μετατροπή σε πολιτικό φορέα του κέντρου

Με αφορμή την επέτειο της 3ης Σεπτέμβρη για μία ακόμη φορά, αναμένεται να βρεθεί στο προσκήνιο η πολιτική συζήτηση σχετικά με το χώρο της αποκαλούμενης «κεντροαριστεράς». Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών της 7ης Ιουλίου, είναι σαφές πως η απάντηση στο ερώτημα του ποιος φορέας θα διεκδικήσει το «χώρο» είναι μία: ο ΣΥΡΙΖΑ.

Στην τελευταία συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας για την οργάνωση των κινήσεων έως το συνέδριο στις αρχές του 2020 ο Αλέξης Τσίπρας ξεκαθάρισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ως βασικό στόχο να μεταβληθεί σε φορέα της κεντροαριστεράς. Όπως σημείωσε, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να στοχεύσει «στο μετασχηματισμό του σε ένα πλατύ, μαζικό, λαϊκό, δημοκρατικό κόμμα. Στην αναβάθμισή του σε ένα κόμμα που θα συμπυκνώνει, θα εκπροσωπεί και θα εκφράζει την προοδευτική δημοκρατική παράταξη σε ολόκληρη την κοινωνική και ιστορική της βάση». Μάλιστα σε δική του δήλωση ο γραμματέας του κόμματος Πάνος Σκουρλέτης εκτίμησε την προοπτική αυτή ως φυσική συνέχεια των αντιλήψεων που διαχρονικά υπάρχουν στο χώρο της λεγόμενης «ανανεωτικής Αριστεράς». Είπε χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του πως «ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ένα κόμμα το οποίο έχανε από την προβληματική του, από τον ορίζοντά του τη μεγάλη εικόνα. Πάντοτε μιλούσε για συμμαχίες, για την ανάγκη διαμόρφωσης ενός πλειοψηφικού μπλοκ κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα οδηγούσε και στην ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών». Διευκρίνισε μάλιστα ότι «αυτές είναι πολύ παλιές αλήθειες, εγγεγραμμένες στο DNA της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς».

Στις εξελίξεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, διαφαίνεται σαφώς ότι δεν πρόκειται να υπάρξει καμία ουσιαστική συζήτηση για τον βασικό πυρήνα των πολιτικών του επιλογών. Δηλαδή την επιλογή του ενστερνισμού της λογικής του ευρωμονόδρομου και της αποδοχής των αναγκαιοτήτων μιας «δυτικού τύπου» οικονομίας με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το συμπέρασμα προκύπτει καταρχήν από το ότι ουδείς θέτει τέτοιον προβληματισμό, αλλά και από τη σαφή προδιάθεση της ηγεσίας του να στρέψει τη συζήτηση από τα πολιτικά στα οργανωτικά ζητήματα. Χαρακτηριστική είναι η άποψη που εξέφρασε στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης Τσίπρας κάνοντας λόγο για προσαρμογή στα δεδομένα της «4ης βιομηχανικής επανάστασης»: «Η συζήτηση για το κόμμα είναι πολύπλοκη και συνθέτη. Δεν είναι μόνο το ιδεολογικό σκέλος, αλλά και το μοντέλο οργάνωσης είναι πολύ κρίσιμο». Φυσικά, και σε αυτό που ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αποκαλεί «ιδεολογικό σκέλος» θα υπάρξουν μεταβολές, κυρίως στην κατεύθυνση της πολιτικής διεύρυνσης, η οποία εν πολλοίς συντελέστηκε προεκλογικά.

Το όχημα της «Προοδευτικής Συμμαχίας» δεν πρόκειται να αποτελέσει –όπως όλα δείχνουν– απλώς ένα μετωπικού χαρακτήρα σχήμα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα γίνει το όχημα για την ολοκλήρωση της μετατροπής του σε έναν πάγιο πόλο αστικής διαχείρισης, δίχως προσχήματα ή ακόμη και συνεδριακές αποφάσεις που θα έχουν αναφορές σε οποιοδήποτε είδος κοινωνικής ανατροπής ακόμη και με τον πλέον θολό τρόπο. Σε αυτό το «τοπίο», είναι λογικό οι κόντρες των μηχανισμών και των ομάδων, οι «αναζητήσεις» για τον τρόπο εκλογής του προέδρου και η σχέση του …διαδικτύου με τις εσωκομματικές και πολιτικές διαδικασίες να κυριαρχούν στον όποιο προβληματισμό.

ΠΗΓΗ:  prin.gr

Η εκτόξευση της Γερμανικής Ακροδεξιάς σε Βραδεμβούργο και Σαξονία χτυπά τον κώδωνα του κινδύνου για όλη την Ευρώπη. Οι ηγεμονικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας της Γερμανίας, που επέβαλε σε όλη την Ε.Ε, δεν βυθίζουν σε μακροχρόνια οικονομική στασιμοανάπτυξη μόνο τις πιο αδύνατες χώρες της Ε.Ε αλλά και την ίδια την Γερμανία, η οποία τα τελευταία τριάντα χρόνια είχε κατά μέσο όρο ανάπτυξη μόνο 1,8%, ενώ την τελευταία δεκαετία της Μέρκελ μόνο 1,45%, σε αντίθεση με την Ανατ. Γερμανία η οποία την τελευταία δεκαετία πριν καταρρεύσει, είχε  κατά μέσο όρο ανάπτυξη 4%!

ΟΙ Γερμανικές νεοφιλελεύθερες μονεταριστικές πολιτικές σκληρής λιτότητας και σιδερένιας δημοσιονομικής πίεσης, τις οποίες εφαρμόζουν όλες οι χώρες της Ε.Ε μέσα σε ένα αποπνικτικά συντηρητικό ολοκληρωτικό κλίμα που πνίγει τη δημοκρατία, τροφοδοτούν μία ευρεία ακροδεξιά μέχρι και νεοφασίζουσα αντεπίθεση, πολύ περισσότερο που οι αριστερές προοδευτικές δυνάμεις δεν βρίσκουν τη δύναμη να επαναθεμελιωθούν, είναι κολλημένες σε παλιά δόγματα ή την ενσωμάτωση και δεν είναι διαθετειμένες να αμφισβητήσουν την ευρωζώνη και την Ε.Ε, οι οποίες αποτελούν φυλακές εθνών και λαών, στερώντας τους την κυριαρχία και την ανεξαρτησία τους και τη δημοκρατία.

Ιδιαίτερα η Γερμανική Αριστερά πληρώνει μία πολιτική και πορεία ενσωμάτωσης στην Γερμανική Ευρωζώνη και την  Γερμανική Ε.Ε, στό όνομα ενός αδιέξοδου “ψευτο-ευρωδιεθνισμού”.

Ν.Ζ

Θεαματική άνοδος των ποσοστών του ακροδεξιού κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD) και μεγάλη συρρίκνωση των ποσοστών των κομμάτων του ομοσπονδιακού κυβερνητικού συνασπισμού (CDU-SPD)  αλλά και της Αριστεράς καταγράφεται στα exit poll για τις εκλογές στα γερμανικά κρατίδια Βραδεμβούργο και Σαξονία που δημοσιοποίησε το πρώτο κανάλι της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD.

Η ακροδεξιά AfD έφτασε στο σημείο να προσεγγίζει την πρώτη θέση στα δύο κρατίδια, καθώς το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU) στην Σαξονία και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) στο Βραδεμβούργο κατόρθωσαν να διατηρήσουν την πρωτιά, έστω και με σημαντική μείωση της δύναμής τους.

Η πρόγνωση σύμφωνα με το exit poll του ARD:

Βραδεμβούργο

• SPD 27,5% (-4,4)
• AfD 22,5% (+10,3)
• CDU 15,5% (-7,5)
• Αριστερά 11% (-7,6)
• Πράσινοι 10 (+3,8)
• Ενωμένα Κινήματα Πολιτών/Ελεύθεροι Ψηφοφόροι 5 (+2,3)
• FDP 4,8 (+3,3)

Σαξονία

• CDU 32% (-7,4)
• AfD 27,5% (+17,8)
• Αριστερά 10,5 (-8,4)
• Πράσινοι 9% (+3,3)
• SPD 8% (-4,4)
• FDP 4,8% (+1)

ΠΗΓΗ: iskra.gr