Μαζική και μαχητική ήταν και η φετινή συγκέντρωση εργατικών σωματείων, κοινωνικών, αυτοδιοικητικών φορέων και πολιτικών οργανώσεων και συλλογικοτήτων με αφορμή την συμπλήρωση 6 χρόνων από την δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού Παύλου Φύσσα.

Χιλιάδες λαού και με την δυναμική παρουσία της νεολαίας συγκεντρώθηκαν στον χώρο που έγινε η δολοφονία από τους χρυσαυγίτες νεοναζί.

Στην συνέχεια πραγματοποιήθηκε ενιαία πορεία - διαδήλωση η οποία πέρασε από τους δρόμους του Κερατσινίου - Δραπετσώνας και κατέληξε στο κέντρο του Πειραιά.

Επικεφαλής της πορείας ήταν η οικογένεια και οι φίλοι του Π. Φύσσα ενώ στην συνέχεια ήταν εργατικά Σωματεία, αντιφασιστικές οργανώσεις.

Τα συνθήματα που κυριάρχησαν στην διαδήλωση ήταν "ο Παύλος ζει, τσακίστε τους ναζί", "Κλείστε τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, τσακίστε τους φασίστες σε όλη την γη", "Χρυσαυγίτες τσιράκια των αφεντικών, θα σας τσακίσει η πάλη των λαών".

Στην συγκέντρωση και διαδήλωση πήρε μέρος, όπως κάθε χρόνο, και η ΠΕΝΕΝ με δικό της μπλοκ και πανό.

Σημειώνουμε ότι οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ έκαναν δική τους ξεχωριστή συγκέντρωση στο Κερατσίνι.

Στο τέλος της συγκέντρωσης στην πλατεία Κοράη έγιναν μικρής έκτασης επεισόδια τα οποία όμως δεν επηρέασαν στο ελάχιστο την συμμετοχή στις φετινές εκδηλώσεις για τα 6 χρόνια της δολοφονίας του Π. Φύσσα.

Η γιαγιά με τις υψωμένες γροθιές: Συγκινητική στιγμή στην πορεία για τον Παύλο Φύσσα

Ένα συγκινητικό περιστατικό εκτυλίχθηκε κατά τη διάρκεια της πορείας για τη συμπλήρωση έξι χρόνων από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Ενώ η διαδήλωση κινούταν στους δρόμους του Κερατσινίου με προορισμό το κέντρο του Πειραιά, μία γιαγιά βγήκε στο μπαλκόνι του σπιτιού της χειροκροτώντας τους διαδηλωτές που περνούσαν από κάτω.

Όταν εκείνοι το αντιλήφθηκαν «ανταπέδωσαν» φωνάζοντας ακόμη πιο δυνατά τα αντιφασιστικά συνθήματα, με την ηλικιωμένη γυναίκα να υψώνει τα χέρια της με σφιγμένες τις γροθιές.

Δείτε το βίντεο του newsit.gr

6 χρόνια από την δολοφονία του Π.Φύσσα -  Όλοι στην αντιφασιστική συγκέντρωση στις 18/9/2019 στο Κερατσίνι

Συμπληρώνονται φέτος 6 χρόνια από την εν ψυχρώ δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού Παύλου Φύσσα από τα τάγματα εφόδου της εγκληματικής οργάνωσης "Χρυσή Αυγή".

Η δολοφονία αυτή απετέλεσε το αποκορύφωμα της εγκληματικής δράσης της Χρυσαυγίτικης συμμορίας που ως τότε το αστικό πολιτικό σύστημα (οι υπηρεσίες, οι μηχανισμοί και μέρος των ΜΜΕ) είτε την αποσιωπούσε είτε ακόμη χειρότερα την συγκάλυπτε.

Η ακραία ξενοφοβία, ο ρατσισμός, η νεοναζιστική ιδεολογία, η βία και οι δεκάδες φασιστικές επιθέσεις τους απέδειξαν ότι ο φασισμός συνιστά μια θανάσιμη απειλή για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες.

Το εργατικό και αντιφασιστικό κίνημα όλα αυτά τα χρόνια ξεσκέπασε και αποκάλυψε την εγκληματική φύση, την ιδεολογία και πρακτική των νεοφασιστών.

Αυτό συνέβαλε αποφασιστικά στην απομόνωση και την κοινωνική, πολιτική και οργανωτική τους περιθωριοποίηση.

Οι πρόσφατες βουλευτικές εκλογές οδήγησαν στην έξοδο από το κοινοβούλιο των νεοφασιστών της "Χρυσής Αυγής" και ταυτόχρονα αποδυνάμωσαν ακόμη περισσότερο την φασιστική ρητορική τους στις λαϊκές και εργατικές συνοικίες και γειτονιές.

Οι εξελίξεις αυτές συνιστούν μια σημαντική νίκη για τις δυνάμεις του εργατικού και αντιφασιστικού κινήματος που όλα αυτά τα χρόνια ήταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στο νεοφασιστικό αυτό μόρφωμα, βρέθηκαν σε ευθεία και ανοιχτή σύγκρουση μαζί τους στις γειτονιές, στις συνοικίες της Αθήνας, του Πειραιά και σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Η δίκη των Χρυσαυγιτών μπαίνει στο τελευταίο στάδιό της με τις απολογίες των κατηγορουμένων για την εγκληματική τους δράση.

Απαιτούμε την καταδίκη των δολοφόνων του Παύλου Φύσσα και όλων των άλλων επιθέσεων για τις οποίες βρίσκονται κατηγορούμενοι και έως τώρα η ακροαματική διαδικασία και η πληθώρα των στοιχείων που έχουν προσκομιστεί στην δίκη αποδεικνύουν περίτρανα την εγκληματική τους δράση.

Ταυτόχρονα παρά την ιδεολογική - πολιτική ήττα της, την οργανωτική συντριβή της νεοφασιστικής οργάνωσης επισημαίνουμε ότι ο κίνδυνος ούτε έχει εκλείψει ούτε η φασιστική απειλή θα εξαλειφθεί χωρίς την συνεπή σταθερή και μόνιμη δράση του εργατικού και αντιφασιστικού κινήματος.

Η φασιστική απειλή σε όποια μορφή και εάν εμφανίζεται (πολιτικά - οργανωτικά), για το μαχόμενο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα ήταν και παραμένει το μακρύ χέρι της εργοδοσίας και των αφεντικών που αναλαμβάνει την βρώμικη αποστολή του χτυπήματος του κινήματος και των εκπροσώπων του.

Η ζωή έδειξε ότι παρά την λεγόμενη αντισυστημική ρητορική των Χρυσαυγιτών, αυτοί έδρασαν ως πολιτική δύναμη κρούσης του κεφαλαίου, υπηρέτησαν πιστά τα συμφέροντά του και με τα τάγματα εφόδου στόχευσαν τα πιο πρωτοπόρα κομμάτια αυτού του κινήματος, μεταξύ των οποίων δύο φορές την ΠΕΝΕΝ.

Μένουμε σταθεροί και συνεπείς στην αντιφασιστική μας γραμμή και πάλη. Δίνουμε καθημερινά την μάχη να τσακίσουμε τον φασισμό με τις παλιές και νέες μορφές του.

• Όλοι στην συγκέντρωση στις 18/9/2019 στις 5.30 μ.μ στον χώρο δολοφονίας του Π. Φύσσα (οδός Παύλου Φύσσα) και στην πορεία που θα ακολουθήσει στον Πειραιά.

• Η ΠΕΝΕΝ στηρίζει όλες τις εκδηλώσεις της οικογένειας Π. Φύσσα στα πλαίσια του αντιφασιστικού φεστιβάλ "Παύλος Φύσσας KILLAHP".

Καλούμε τους εργαζομένους του Πειραιά, τους Ναυτεργάτες και τα μέλη της ΠΕΝΕΝ να δώσουν και φέτος το μαζικό αγωνιστικό και αντιφασιστικό τους παρόν στην συγκέντρωση και στην διαδήλωση με αφορμή τα 6 χρόνια από την δολοφονία του Π. Φύσσα.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ θεωρούνται ορόσημο σκληρής δουλειάς και ανηλεών ωραρίων, υπάρχουν και χώρες που κάνουν τα εργασιακά τους ήθη να μοιάζουν με περίπατο στο πάρκο.

Η μέση εργασιακή βδομάδα στις ΗΠΑ κυμαίνεται στις 38,6 ώρες, λίγο περισσότερες από τον παγκόσμιο μέσο όρο των 36,8 ωρών δηλαδή, ένα νούμερο στο οποίο κατέληξε η έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) για το 2018 με βάση 40 χώρες.

Από την αναλυτική του έκθεση, όπου περιγράφονται και οι λόγοι που κάποιες χώρες δουλεύουν τόσο πολύ και άλλες τόσο λίγο, όπως η πρωτοπόρος εδώ Ολλανδία με τις 29 ώρες εβδομαδιαίως(!), μαθαίνουμε λοιπόν πως οι ΗΠΑ είναι στη 19η θέση με τις περισσότερες εργάσιμες ώρες τη βδομάδα.

Για να δούμε και τις υπόλοιπες, ως την τραγική κορυφή:

18. Λιθουανία: 38,7 ώρες

17. Ισλανδία: 38,8 ώρες

16. Ελλάδα: 38,8 ώρες – Το εργατικό δυναμικό της Ελλάδας δουλεύει περισσότερο από τις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά ο αριθμός των ωρών τείνει να πέφτει. Η εργασιακή βδομάδα του Έλληνα ήταν 48 ώρες το 1975, εκεί που σήμερα είναι λίγο κάτω από το ορόσημο των 40 ωρών/βδομάδα.

15. Σλοβενία: 39 ώρες

14. Λετονία: 39,1 ώρες

13. Σλοβακία: 39,1 ώρες

12. Τσεχία: 39,4 ώρες

11. Πορτογαλία: 39,5 ώρες

10. Βραζιλία: 39,5 ώρες

9. Ουγγαρία: 39,6 ώρες

8. Πολωνία: 39,8 ώρες

7. Ισραήλ: 40,6 ώρες

6. Χιλή: 42,8 ώρες

5. Νότια Αφρική: 42,9 ώρες

4. Κόστα Ρίκα: 44,5 ώρες

3. Μεξικό: 45,1 ώρες

2. Τουρκία: 47 ώρες

1. Κολομβία: 47,7 ώρες

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

Από Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Προϊόν του Ψυχρού Πολέμου, η ομάδα των επτά ισχυρότερων βιομηχανικών κρατών της Δύσης, το G7, έμοιαζε περισσότερο με G1+6: ο εκάστοτε Αμερικανός πρόεδρος είχε τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στις συνόδους κορυφής, χάρη στον ηγεμονικό ρόλο της χώρας του ανάμεσα στους συμμάχους της. Τον ρόλο του μοναδικού πρωταγωνιστή διατήρησε και ο Ντόναλντ Τραμπ στην περυσινή σύνοδο του Κεμπέκ, αν και με αρνητικό τρόπο. Γνωστός για την παθολογική αλλεργία του σε κάθε μορφή πολυμερούς συνεργασίας, ο Αμερικανός πρόεδρος τίναξε στον αέρα τη συνάντηση, εμποδίζοντας την έκδοση κοινού ανακοινωθέντος και αποχωρώντας επιδεικτικά από το τραπέζι των συνομιλιών πριν από τη λήξη τους.

Στο φως των παλαιότερων και των πρόσφατων εμπειριών, η σύνοδος της περασμένης εβδομάδας στην Μπιαρίτζ αποτέλεσε έκπληξη. Ο οικοδεσπότης της συνόδου, Εμανουέλ Μακρόν, έκλεψε την παράσταση, αφού προηγουμένως είχε καταφέρει να εξημερώσει, έστω και για ένα τριήμερο, έναν απομονωμένο από τους συμμάχους του Τραμπ, φροντίζοντας να μην ερεθίσει το υπερτροφικό εγώ του. Εχοντας εργαστεί μεθοδικά, επί μήνες, για την προετοιμασία της συνόδου, ο Γάλλος πρόεδρος ανέλαβε ριψοκίνδυνες πρωτοβουλίες, οι οποίες, τουλάχιστον σε πρώτο χρόνο, τον δικαίωσαν.

Η πρώτη από αυτές ήταν η απόφασή του να θέσει επί τάπητος την αντιμετώπιση της τεράστιας οικολογικής καταστροφής στην Αμαζονία. Ποντάροντας στην αυξημένη ευαισθησία της διεθνούς κοινής γνώμης για τα περιβαλλοντικά θέματα, ο Μακρόν εμφανίστηκε ως εμπροσθοφυλακή στον αγώνα κατά της κλιματικής αλλαγής, απειλώντας τον πρόεδρο της Βραζιλίας, Ζαΐρ Μπολσονάρο, ότι θα ακυρώσει την αμφιλεγόμενη συμφωνία ελευθέρου εμπορίου της Ε.Ε. με χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Εκτός προγράμματος ήταν και η δεύτερη πρωτοβουλία του, που προκάλεσε έκπληξη διεθνώς. Προσκάλεσε στην Μπιαρίτζ τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών, Τζαβάντ Ζαρίφ –στη μαύρη λίστα των κυρώσεων που έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ– με στόχο την αποκλιμάκωση των επικίνδυνων εντάσεων στον Κόλπο. Διαψεύδοντας τους φόβους πολλών, ο Ντόναλντ Τραμπ όχι μόνο δεν εξερράγη εναντίον του Μακρόν, αλλά εμφανίστηκε πρόθυμος να συναντηθεί με τον Ιρανό πρόεδρο, Χασάν Ροχανί, και διαβεβαίωσε ότι δεν επιθυμεί αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη. Στη συγκομιδή του Γάλλου προέδρου ήρθε να προστεθεί η συμβιβαστική συμφωνία με τον Τραμπ για τη φορολόγηση των αμερικανικών μεγαθηρίων του Διαδικτύου στην Ευρώπη.

Το τι πρακτικό αντίκρισμα θα έχουν όλα αυτά παραμένει συζητήσιμο. Τα 20 εκατ. ευρώ που αποφάσισαν να διαθέσουν οι Επτά για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών στην Αμαζονία προφανώς είναι ποσό ασήμαντο για τη Βραζιλία και τις άλλες χώρες που πλήττονται από την καταστροφή – μόνον ο Λεονάρντο ντι Κάπριο διέθεσε 5 εκατ. δολάρια. Η επαναπροσέγγιση ΗΠΑ –  Ιράν είναι άκρως αμφίβολη, καθώς οι ΗΠΑ επιμένουν να υποχωρήσει η Τεχεράνη και στο πυραυλικό της πρόγραμμα, ενώ οι Ιρανοί δεν δέχονται κανένα διάλογο εάν δεν αρθούν οι κυρώσεις. Ούτε ο εμπορικός πόλεμος ΗΠΑ – Κίνας, βασικός παράγοντας διεθνούς ανησυχίας, καθώς τα σύννεφα της επόμενης ύφεσης συσσωρεύονται πάνω από την παγκόσμια οικονομία, υποχώρησε στο ελάχιστο.

Γεγονός παραμένει ότι η σύνοδος της Μπιαρίτζ ανέβασε το κύρος του Μακρόν, τόσο στο εσωτερικό της Γαλλίας, όπου η ζημία που του προκάλεσαν τα «Κίτρινα Γιλέκα» είναι ακόμη αισθητή, όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η Deutsche Welle τον αναγόρευσε στη «νέα ηγετική φυσιογνωμία της Ευρώπης». Με την Αγκελα Μέρκελ να οδεύει προς την έξοδό της από την πολιτική σκηνή και τη Βρετανία απορροφημένη από το Brexit, ο δρόμος για τον Γάλλο πρόεδρο είναι ανοιχτός. Ο ίδιος φαίνεται ότι αδημονεί να αδράξει την ευκαιρία.

Την περασμένη Τρίτη, μία ημέρα μετά την επικοινωνιακή επιτυχία του στην Μπιαρίτζ, ο Μακρόν εκφώνησε την πιο σημαντική, μέχρι σήμερα, ομιλία του για τη γαλλική εξωτερική πολιτική, στην ετήσια διάσκεψη των Γάλλων πρεσβευτών. Σκιαγράφησε μια νέα «στρατηγική της τόλμης», κάνοντας λόγο για μετάβαση της Γαλλίας «από τον πόλεμο των χαρακωμάτων, στον πόλεμο κινήσεων». Λίγες ημέρες νωρίτερα, είχε καυτηριάσει τις αντιστάσεις που προβάλλει στην πολιτική του το «βαθύ κράτος». Ο συνδυασμός όρων που προέρχονται από το λεξιλόγιο του Ιταλού μαρξιστή Αντόνιο Γκράμσι και του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ ξενίζει, αλλά μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τη σημειολογία είχε το πολιτικό περιεχόμενο της ομιλίας του.

Το κεντρικό σημείο της ήταν το θεαματικό άνοιγμα προς τη Ρωσία. Ο Γάλλος πρόεδρος εκτίμησε πως η Ευρώπη κινδυνεύει να περιθωριοποιηθεί από έναν νέο διπολισμό μεταξύ ΗΠΑ – Κίνας και ότι δεν έχει κανένα συμφέρον να αφήσει τη Μόσχα να στραφεί προς μια μεγάλη ευρασιατική συμμαχία με το Πεκίνο. Ο ίδιος είχε προλειάνει το έδαφος για την «Οστ Πολιτίκ» του λίγες ημέρες νωρίτερα, όταν υποδέχθηκε στη θερινή προεδρική κατοικία της Μπρεγκανσόν τον Βλαντιμίρ Πούτιν, με λυρικές αναφορές στον Ντοστογέφσκι, στον Τουργκένιεφ και στον Στραβίνσκι, εκθειάζοντας τη Ρωσία ως «μεγάλη δύναμη του Διαφωτισμού». Μάλιστα, διπλωματικές πηγές αναφέρουν ότι ο Μακρόν βολιδοσκόπησε Ευρωπαίους ηγέτες για το ενδεχόμενο να επανέλθει, τώρα ή μελλοντικά, η Ρωσία στο G7 –κάτι που πρότεινε και ο Τραμπ– αλλά συνάντησε αντιδράσεις, κυρίως από χώρες της ανατολικής Ευρώπης.

Ισορροπιστής σε έναν αβέβαιο κόσμο

Ο Μακρόν μοιάζει να αναβιώνει τις προσφιλείς από την εποχή του Ντε Γκωλ γαλλικές φιλοδοξίες για μια ανεξάρτητη Ευρώπη με μεγαλύτερο ρεαλισμό, χωρίς εκρήξεις εθνικού μεγαλείου. Στην ομιλία του περιέγραψε τον νέο ρόλο της Γαλλίας ως «δύναμης ισορροπίας» σε έναν επικίνδυνα αβέβαιο κόσμο. Το άνοιγμα προς τη Ρωσία αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της φιλοσοφίας. Κομβικής σημασίας πρόβλημα είναι η διευθέτηση της κρίσης στην ανατολική Ουκρανία, κάτι που θα επιτρέψει την άρση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας (η προσάρτηση της Κριμαίας αποτελεί, ανομολόγητα, τετελεσμένο γεγονός για τους δυτικούς). Μετά την εκλογή του Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην Ουκρανία, έγιναν κάποια βήματα αποκλιμάκωσης της σύγκρουσης. Παρασκηνιακά, από ό,τι μαθαίνουμε, διεξάγονται βολιδοσκοπήσεις για ένα καθεστώς αυτονομίας του Ντονμπάς, που θα επιτρέπει στους ρωσόφωνους να έχουν τη δική τους αστυνομία και προνομιακές οικονομικές σχέσεις με τη γειτονική Ρωσία. Αλλά ο δρόμος είναι μακρύς.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Έκπτωτη κηρύχτηκε η εταιρεία «ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» από την επιδοτούμενη ακτοπλοϊκή γραμμή 

Αλεξανδρούπολη-Σαμοθράκη.

Η απόφαση δημοσιεύεται στο «Διαύγεια» με ημερομηνία 6/9/2019 και υπογράφεται από τον υπουργό Ναυτιλίας Γιάννη Πλακιωτάκη με θέμα «Κήρυξη της εταιρείας με την επωνυμία ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ έκπτωτης της υπ’ 

αριθμ.3328.1.8.17/01/11/09.08.2011 σύμβασης όπως τροποποιήθηκε με την υπ’ αριθμ. 3328.1.8.17/01/13/29-11-2013 σύμβαση ανάθεσης δημόσιας υπηρεσίας για την εξυπηρέτηση της δρομολογιακής γραμμής ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ – ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ και επιστροφή και κατάπτωση εγγυητικής επιστολής συμμετοχής».

Όπως αναφέρεται στην απόφαση, οι «κυρώσεις επιβάλλονται, καθόσον, η εταιρεία με την επωνυμία "ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", από την 6η Αυγούστου 2019 και εντεύθεν δεν εκτελεί τα εγκεκριμένα δρομολόγια της παρόλη την 

πίστωση χρόνου που της χορηγήθηκε, είτε για να ολοκληρώσει τις εργασίες αποκατάστασης της βλάβης του υπό πλοιοκτησίας της Ε/Γ-Ο/Γ ΣΑΟΣ ΙΙ Ν.Π. 10599, είτε να αντικαταστήσει αυτό με άλλο πλοίο κατά παράβαση των συμβατικών της υποχρεώσεων για την εξυπηρέτηση της ακτοπλοϊκής δρομολογιακής γραμμής ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ -ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ και επιστροφή».

Υπενθυμίζεται ότι από τις 6 Αυγούστου η Σαμοθράκη αποκλείστηκε ακτοπλοϊκά, όταν χάλασαν τα δύο πλοία που εξυπηρετούσαν τη γραμμή «ΣΑΟΣ ΙΙ» και «SAONISOS» και στη συνέχεια το «Ζέφυρος» και τα τρία της ίδιας εταιρείας.

Από κει και μετά προκλήθηκε το γνωστό κομφούζιο που πήρε διεθνείς διαστάσεις και ακόμα και σήμερα, ένα μήνα μετά μόνιμη λύση δεν έχει δοθεί και η γραμμή εξυπηρετείται από διάφορα πλοία της ακτοπλοΐας που δρομολογούνται για μικρό χρονικό διάστημα.

Αναλυτικά η απόφαση όπως δημοσιεύθηκε χθες στη Διαύγεια

Χριστίνα Παπασταθοπούλου

ΠΗΓΗ:  Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ - peiratikoreportaz.blogspot.com