Η πανδημία έρχεται να υπογραμμίσει πόσο σημαντικές ήταν κατηγορίες εργαζομένων που αντιμετωπίζονταν ως οι αποτυχημένοι της αγοράς εργασίας

Για πολλά χρόνια είχε διαμορφωθεί μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα ως προς το τι συνιστά επαγγελματική επιτυχία: κατά βάση σήμαινε την αποφυγή οποιασδήποτε χειρωνακτικής εργασίας και τη στροφή προς θέσεις «στελέχους» π.χ. στο χρηματοοικονομικό τομέα ή σε άλλους αντίστοιχους κλάδους. Αυτό αποτυπωνόταν στον βαθμό κοινωνικής αποδοχής των επαγγελμάτων, στους όρους μισθολογικής αντιμετώπισής τους, στις επιλογές σταδιοδρομίας ή σπουδών που έκαναν οι νέοι.

Αυτό διαμόρφωνε και μια πολύ έντονη πόλωση ανάμεσα σε διαφορετικές θέσεις εργασίας και επαγγελματικές κατηγορίες. Ακόμη χειρότερα: σε σημαντικό βαθμό το μειωμένο κοινωνικό κύρος που φαίνονταν να απολαμβάνουν διάφορα επαγγέλματα και το οποίο δεν είχε καμία σχέση με την πραγματική κοινωνική χρησιμότητά τους, αξιοποιείτο ως νομιμοποίηση των εξαιρετικά χαμηλών αμοιβών τους και των ιδιαίτερα επισφαλών και ελαστικών εργασιακών σχέσεών τους.

Ποιοι κρατούν τη χώρα όρθια;

Και όμως την ώρα της πανδημίας φαίνεται ποιες είναι οι κατηγορίες εργαζομένων που κυριολεκτικά κρατούν τη χώρα όρθια.

Έχουμε καταρχάς τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που στηρίζουν το σύστημα υγείας. Είναι αλήθεια ότι οι γιατροί απολάμβαναν κοινωνικού κύρους και αναγνώρισης και πριν. Όμως, δεν ίσχυε το ίδιο για τις νοσηλεύτριες και τους νοσηλευτές αλλά και όλο το νοσηλευτικό και βοηθητικό προσωπικό. Και όμως η εμπειρία έδειχνε και η πραγματικότητα της πανδημίας δείχνει πόσο σημαντικό είναι όλο αυτό το προσωπικό. Χωρίς επαρκή αριθμό νοσηλευτών δεν μπορεί να υπάρξει αύξηση του αριθμού των κλινών σε θαλάμους αλλά και σε ΜΕΘ.

Χωρίς επαρκές προσωπικό καθαριότητας, τραπεζοκόμους, τραυματιοφορείς δεν μπορούν τα νοσοκομεία να χειριστούν με αποτελεσματικότητα και ασφάλεια τα περιστατικά Covid-19 ούτε να εφαρμόσουν πιστά τα αυξημένα πρωτόκολλα απολύμανσης και καθαριότητας.

Ούτε μπορούν να οργανωθούν χωρίς τους νοσηλευτές και το βοηθητικό προσωπικό οι διαδικασίες υποδοχής κρουσμάτων. Και όμως μιλάμε για κατηγορίες εργαζομένων που χρόνια διαμαρτύρονται για τις ελλείψεις αλλά και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, ενώ δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και όλο το πρόβλημα που είχε υπάρξει με την ανάθεση των υπηρεσιών καθαριότητας, φύλαξης, εστίασης και σίτισης σε εργολάβους με όλα τα προβλήματα που έχουν καταγραφεί ως προς τις εργασιακές σχέσεις εκεί.

Έπειτα έχουμε όλους τους ανθρώπους που δουλεύουν σε αυτό που συνηθίσαμε να ονομάζουμε «εφοδιαστικές αλυσίδες». Για να μπορούμε εμείς να έχουμε τα βασικά προϊόντα που χρειαζόμαστε, όσο «μένουμε σπίτι», υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται ιδιαίτερα σκληρά. Είναι οι άνθρωποι που δουλεύουν στις μεγάλες αποθήκες και στα κέντρα logistics. Είναι οι άνθρωποι που δουλεύουν στα δίκτυα διανομής. Είναι οι άνθρωποι που δουλεύουν στα σούπερ μάρκετ αλλά και τα μίνι μάρκετ που παραμένουν ανοιχτά.

Μιλάμε για ανθρώπους που δουλεύουν κάτω από σκληρές συνθήκες, είναι εκτεθειμένοι στην πανδημία και ταυτόχρονα είναι κατηγορίες εργαζομένων με ιδιαίτερα χαμηλά αμοιβές και συχνά συμβάσεις μερικής απασχόλησης και οι οποίοι ουσιαστικά καλύπτονται απλώς από την ΕΓΣΕΕ και το νομοθετημένο βασικό μισθό.

Έπειτα, έχουμε όλους τους ανθρώπους που εργάζονται σε πρακτικές διανομής κατ’ οίκον. Με το take away να είναι η μόνη επιτρεπτή πρακτική στο χώρο της εστίασης εξαρτιόμαστε σε σημαντικό βαθμό από την εργασία των ανθρώπων που κάνουν delivery, έναν κλάδο με μεγάλα προβλήματα, ούτως ή άλλως επικίνδυνες συνθήκες εργασίας και μεγάλη επισφάλεια, αφού οι αμοιβές είναι χαμηλές, η πίεση μεγάλη και το όποιο εισόδημα διαμορφώνεται από τα φιλοδωρήματα. Και βέβαια για τα πράγματα που παραγγέλνουμε σημαίνει ότι συνεχίζουν να λειτουργούν και μάλιστα εντατικά, σε έναν κλάδο, αυτόν της μαζικής εστίασης, που είχε σημαντικά προβλήματα και χαμηλές αμοιβές.

Το ίδιο ισχύει και όλους τους εργαζομένους που εργάζονται σε ταχυδρομικές υπηρεσίες. Με την ηλεκτρονική παραγγελία να έχει γίνεις ο μόνος τρόπος για να αγοράσουμε προϊόντα που θα βρίσκαμε στα εμπορικά καταστήματα, εξαρτόμαστε αναγκαστικά από την εργασία των διανομέων, έναν κλάδο εργαζομένων που ούτως ή άλλως αντιμετώπιζε μεγάλα προβλήματα και που σήμερα έχει και μεγάλο φόρτο εργασίας και σημαντική έκθεση στον κίνδυνο.

Την ίδια στιγμή εξαρτιόμαστε σε πάρα πολλά πράγματα που κάνουμε από τις τηλεπικοινωνίες και ειδικά το διαδίκτυο. Αυτό σημαίνει ότι εξαρτιόμαστε από τους εργαζόμενους σε αυτούς τους κλάδου, τόσο των τεχνικών που πρέπει να εξασφαλίζουν ότι αντιμετωπίζονται βλάβες αλλά και των τηλεφωνικών κέντρων εξυπηρέτησης που ανταποκρίνονται στα αιτήματά μας.

Και βέβαια, ας μην υποτιμήσουμε ότι την ίδια στιγμή εξακολουθούν να λειτουργούν υπηρεσίες όπως η καθαριότητα των δήμων, ένας κλάδος που μπορεί να ανήκει στο δημόσιο, όμως οι εργαζόμενοι εκεί συχνά είναι συμβασιούχοι και σε διαρκή ανασφάλεια. Άλλωστε, ειδικά ο κλάδος των εργαζομένων σε συνεργεία καθαριότητας κτιρίων και εγκαταστάσεων, με πολλά και μεγάλα προβλήματα εργοδοτικής αυθαιρεσίας (ας θυμηθούμε πώς τα είχε φέρει στο προσκήνιο η επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα το 2008, που παρ’ ολίγο να της κοστίσει τη ζωή), είναι κυριολεκτικά στην πρώτη γραμμή της μάχης κατά της πανδημίας αφού συμβάλλουν αποφασιστική στη μείωση της διασποράς.

Η εργασία δίνει τη μάχη και ζητά αξιοπρέπεια

Τα παραπάνω παραδείγματα, στα οποία θα μπορούσαν να προστεθούν πολλά ακόμη (για παράδειγμα οι εργαζόμενοι στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς) έρχεται να θυμίσει την πραγματική χρησιμότητα της εργασίας ανθρώπων που συχνά αντιμετωπίζονταν ως οι «αποτυχημένοι» μιας αγοράς εργασίας, αυτοί που δεν μπορούσαν να έχουν μια θέση σε ένα γραφείο, έναν πιο εντυπωσιακό «τίτλο» ή το χαρακτηρισμό της «μεσαίας τάξης». Για να μην αναφερθούμε στο πώς όσοι από αυτούς βρίσκονταν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα αντιμετωπίστηκαν κυρίως ως δημοσιονομικό κόστος ή περιττό φορτίο.

Και όμως τώρα συνειδητοποιούμε όλοι πόσο σημαντικοί είναι όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι. Ανακαλύπτουμε ότι δεν αποτελούν απλώς μια στατιστική παράμετρο της αγοράς εργασίας, ούτε και μπορούν να αντιμετωπίζονται πρωτίστως ως απλό «κόστος εργασίας» που πάντα θα μπορεί να μειωθεί. Διαπιστώνουμε ότι χωρίς αυτούς δεν μπορεί να υπάρξει η κοινωνική ζωή, με τον ίδιο τρόπο που διαπιστώνουμε ότι είναι ιδιαίτερα φτωχή η κοινωνική ζωή χωρίς όλους εκείνους τους ανθρώπους που εργάζονται στους κλάδους που σήμερα έχουν κλείσει και οι παρέχουν αγαθά, υπηρεσίες ή διευκολύνσεις που σήμερα μας λείπουν.

Όλες αυτές, όμως, οι διαπιστώσεις μικρή σημασία έχουν εάν μείνουν απλώς σε ένα επίπεδο συμβολικής αναγνώρισης, όσο σημαντικό και εάν είναι ότι αυτές τις μέρες όλοι αυτοί οι άνθρωποι αποκτούν την ορατότητα εκείνη που δεν είχαν πριν, ακόμη και τους συναντούσαμε καθημερινά.

Όλα αυτά θα αποκτήσουν αξία εάν ο ρόλος αυτών των ανθρώπων αναγνωριστεί. Εάν τα αιτήματα που με αγωνία διατύπωναν πριν την πανδημία εισακουστούν. Εάν οι αμοιβές και οι εργασιακές τους σχέσεις είναι ανάλογες της προσφοράς τους και δεν αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμο υλικό. Εάν οποιαδήποτε συζήτηση για την επόμενη μέρα βάλει στο επίκεντρό της την εργασία και τα δικαιώματά της. Εάν, τελικά, μιλήσουμε για την ανάπτυξη όχι με όρους «δεικτών» αλλά με όρους πραγματικών αναγκών και των ανθρώπων που τις καλύπτουν.

Πηγή: Παναγιώτης Σωτήρης – in.gr -  vathikokkino.gr

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Μπορεί με κάθε … «κορονο-εβδομάδα» που περνά το κυβερνητικό σχέδιο για την διαχείριση της υγειονομικής κρίσης και της βαθιάς οικονομικής κρίσης που ακολουθεί σε αντιλαϊκή κατεύθυνση να γίνεται ολοένα πιο σαφές και συγκεκριμένο. Όμως γίνεται εξίσου ξεκάθαρο πώς αυτό θα «ξετυλιχθεί» μέσα σε κλίμα βαλτώδους συναίνεσης. Στοιχείο που διασφαλίζει η ύπαρξη μιας αποστασιοποιημένης ή στην καλύτερη μουδιασμένης αντιπολίτευσης.

Τα γενικευμένης πολιτικής αποδοχής, μέτρα ανάσχεσης της μετάδοσης του ιού διασφαλίζουν την πολυδιάσπαση, την (αυτό)απομόνωση και εν τέλει την απουσία του κοινωνικού λαϊκού παράγοντα από τις εξελίξεις. Παρά τον όποιο ορθολογικό χαρακτήρα των μέτρων, δημιουργούν ένα αντικειμενικό δεδομένο που σαφώς διευκολύνει την σταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος σε νέες βάσεις. Τέτοιες μάλιστα που να διαμορφώνουν τους όρους διαχείρισης των όσων έπονται. Οι κινητοποιήσεις των νοσοκομειακών γιατρών αποτελούν στο ευρύτερο σκηνικό την μόνη ηχηρή  πολιτική «παραφωνία».

Η Νέα Δημοκρατία είναι κάτι παραπάνω από σαφές πως έχει επενδύσει πολιτικά στην φαινομενική κοινωνική αποδοχή της αντίληψης περί «έγκαιρης παρέμβασης» της, η οποία «απέτρεψε τα χειρότερα». Γνωρίζει όμως πολύ καλά ότι αυτό το στοιχείο είναι πρόσκαιρο, αφού και στο «καλύτερο σενάριο» δεν είναι πολιτικά διαχειρίσιμο το «μετά» της υγειονομικής κρίσης. Δηλαδή μια ύφεση που θα κινηθεί «από 6 έως 10%» όπως χαρακτηριστικά είπε την Πέμπτη στην Βουλή ο Χρηστος Σταϊκούρας. Αναθεωρώντας για 3η φορά τις εκτιμήσεις του οικονομικού επιτελείου. Θυμίζουμε πως  αρχικά ο υπουργός Οικονομικών είχε μιλήσει για στασιμότητα του 0.1%, στην συνέχεια ύφεση που δεν θα ξεπεράσει το 5% ενώ τώρα πλέον κάνει λόγο για διψήφια νούμερα ανάσχεσης της οικονομίας. Αν και οι κυβερνητικοί υπουργοί δεν κρύβουν την άγνοια τους για την όξυνση των οικονομικών φαινομένων το κυβερνητικό σχήμα «ποντάρει» στο σενάριο της «υποχώρησης» της επιδημίας στο επόμενο δίμηνο ξεκαθαρίζοντας ότι αυτό που πρωτίστως  ενδιαφέρει είναι η διατήρηση των επιπέδων της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Οι κινήσεις ενίσχυσης άλλωστε του χρηματοπιστωτικού συστήματος που παρουσιάζονται ως επιτυχίες, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η δυνατότητα των τραπεζών να προσφέρουν αφειδώς δανειακές διευκολύνσεις, την ίδια ώρα που θα ελοχεύει ο κίνδυνος μίας ακόμη έμμεσης ανακεφαλαιοποίησής τους με χρήματα του δημοσίου. Στον ίδιο στόχο φυσικά είναι ενταγμένα και τα αντεργατικά μέτρα των ΠΝΠ που οδηγούν σε μειώσεις μισθών, αναστολές συμβάσεων, ελαστικοποίησης της εργασίας και αύξησης της υπο-απασχόλησης.

Με την κοινωνία σε απομόνωση οι συνιστώσες του πολιτικού σκηνικού δημιουργούν συνθήκες πολιτικού βάλτου ενόψει της επερχόμενης οικονομικής ύφεσης

Στον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να επιφυλάσσει για τον εαυτό του έναν ρόλο μικρής παρεμβατικότητας στις εξελίξεις. Θεωρώντας προφανώς ότι στην παρούσα φάση δύσκολα θα ανατραπούν υπέρ του οι δημοσκοπικοί συσχετισμοί, προκρίνει την τακτική της «υπεύθυνης αντιπολίτευσης». Δηλαδή την εκπόνηση και την κατάθεση ενός οικονομικού προγράμματος, της τάξης των 26 δις  Η διαφοροποίηση του σε σχέση με την κυβερνητική τακτική συνίσταται στον «εμπροσθοβαρή» χαρακτήρα του. Δηλαδή στην ενίσχυση άμεσα με σημαντική ρευστότητα των επιχειρήσεων ανά κλάδο πριν εμφανιστούν τα σημάδια της ύφεσης τους επόμενους μήνες. To «πάζλ» συμπληρώνει το ΚΚΕ που παρά την πολιτική στήριξη αντιδράσεων στον χώρο της υγείας μετέχει στο ευρύτερο κλίμα ανοχής.

πηγη:  prin.gr

Αποτελούν όμως το μέσο και όχι το σκοπό για την αλλαγή  του κυβερνητικού αφηγήματος στην μετα-κρισιακή περίοδο.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας τις αποκλείει με έντονο τρόπο, ο Αλέξης Τσίπρας τις θεωρεί απαράδεκτες, η Φώφη Γεννηματά τις αποκάλεσε «ύβρη», όμως οι πρόωρες εκλογές, συνεχίζουν να εξάπτουν την δημοσιογραφική φαντασία και υφίστανται ως σενάριο στο πολιτικό σκηνικό.

Η ρευστότητα στις εξελίξεις που αφορούν την υγειονομική κρίση σε εθνικό αλλά και παγκόσμιο επίπεδο, δεν ευνοούν την δυνατότητα σχεδιασμών χρονικής ακρίβειας. Όμως για την κυβέρνηση είναι σαφές ότι από τώρα πρέπει να καθορίσει τον σχεδιασμό της πολιτικής διαχείρισης της «επόμενης ημέρας». Ακόμη και αν δεν είναι καθαροί οι όροι με τους οποίους αυτή θα επέλθει. Δηλαδή ούτε το εύρος της οικονομικής ύφεσης, ούτε το αν τελικά θα είναι υπό (σχετικό) έλεγχο η πανδημία. Είναι σαφές ότι τυχόν διενέργεια εκλογικής διαδικασίας θα έχει και την παράμετρο της δυνατότητας για την τέλεσή της με όρους δημόσιας υγείας.

Οι εκλογές μέσο όχι σκοπός

Το βασικό ζητούμενο για τη Νέα Δημοκρατία, δεν είναι πρωτίστως η ανανέωση της κυβερνητικής εντολής. Το κυρίαρχο πρόβλημά της είναι το πώς θα εμπεδωθεί η αλλαγή του κυβερνητικού αφηγήματος. Δηλαδή να περάσει από το τρίπτυχο «ανάπτυξη-φορο-απαλλαγές – ενίσχυση της μεσαίας τάξης» με το οποίο κέρδισε της εκλογές της 7^ης Ιουλίου σε μια εντελώς διαφορετική εξιστόρηση. Αυτή δηλαδή που περιέγραψε αν και όχι σε …όλο το μεγαλείο της, στο τελευταίο διάγγελμά του ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Η «φράση κλειδί» του πρωθυπουργικού διαγγέλματος ήταν αυτή που ακολούθησε την ανακοίνωση για ενίσχυση με 400 ευρώ 155.000 μακροχρόνια ανέργων, καθόλου τυχαία: «Θυσιάζουμε συνειδητά ένα μέρος της ευημερίας μας για να προστατεύσουμε την υγεία και την κοινωνική συνοχή. Γιατί η ύφεση το 2020 θα είναι μεγάλη. Ακόμα μεγαλύτερη, όμως, μπορεί να είναι η ανάκαμψη το 2021. Και, σε αντίθεση με το παρελθόν, σήμερα διαθέτουμε ένα μεγάλο πλεονέκτημα: Ένα τεράστιο απόθεμα αξιοπιστίας και σοβαρότητας». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρόσθεσε μάλιστα πως «θα μοιραστούμε τα βάρη της κρίσης με τρόπο δίκαιο» ώστε «να έχουν όλοι μετά, μέρισμα από την αναπτυξιακή έκρηξη που θα ακολουθήσει».

Η αναφορά αυτή δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο «πρόλογος» για ένα αφήγημα σκληρής πολιτικής λιτότητας, περικοπών και περιορισμών στο δημόσιο, μείωσης συντάξεων και γενικευμένης συρρίκνωσης παροχών. Παράλληλα με μία άνευ προηγουμένου ανατροπή στο σύνολο των εργασιακών σχέσεων. Όλα αυτά με μία υπόσχεση αναπτυξιακής έκρηξης το 2021, από την ίδια κυβέρνηση που είχε προεκλογικά υποσχεθεί οικονομική ανάπτυξη 4% και ήδη στα τέλη του 2019 οι ρυθμοί καταγράφονταν μόλις στο 1,9%.

Οι απόψεις εντός Ν.Δ

Έτσι λοιπόν οι σχεδιασμοί της ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας, σχετίζονται με αυτό ακριβώς το πολιτικό σχέδιο, και αναζητεί τον πλέον πρόσφορο τρόπο προκειμένου να συναντήσει την μεγαλύτερη δυνατή κοινωνική αποδοχή η ανοχή. Το αν οι πρόωρες εκλογές θα συμβάλλουν σε κάτι τέτοιο είναι ένα ερώτημα που υφίσταται χωρίς στο κυβερνητικό στρατόπεδο να απαντάται με τον ίδιο τρόπο. Ουσιαστικά οι πρόωρες εκλογές αποτελούν απλά μία επιλογή και μάλιστα υψηλού ρίσκου.

Έτσι λοιπόν υπάρχει έντονη φημολογία για εισηγήσεις προς τον πρωθυπουργό να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές τον Σεπτέμβρη. Σε αυτές τις προτάσεις το βασικό επιχείρημα, πέραν της ανάγκης ανανέωσης του αφηγήματος και αλλαγής των συνθηκών, είναι το ότι πρόκειται για την καλύτερη επιλογή χρόνου ώστε να κεφαλαιοποιηθεί πολιτικά η εντύπωση της «έγκαιρης παρέμβασης» από την πλευρά της κυβέρνησης στην αντιμετώπιση της πανδημίας.

Επίσης, όσοι υποστηρίζουν το σενάριο σημειώνουν  πως μια τέτοια κίνηση θα «προλάβει» το να γίνουν εμφανείς οι οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας. Μάλιστα θα πρόκειται για εκλογές που θα γίνουν σε ευνοϊκό για την κυβέρνηση «μιντιακό» κλίμα, μια και η πλειοψηφία των ΜΜΕ δεν ασκούν πολεμική στην κυβερνητική πολιτική. Μάλιστα ο ρόλος των μέσων ενημέρωσης θα είναι αντικειμενικά εξαιρετικά αυξημένος αφού θα έχουμε κατ’ ουσίαν μια συντομότατη προεκλογική περίοδο, τηλε-εκλογών. Δίχως περιοδείες, συγκεντρώσεις και φυσικά κοινωνική- συνδικαλιστική δράση. Στοιχεία που διαμορφώνουν ένα ελεγχόμενο περιβάλλον πολιτικής συζήτησης με αισθητά περιορισμένους τους αστάθμητους παράγοντες.

Παρ’ όλα αυτά δεν λείπουν στο γαλάζιο στρατόπεδο και αυτοί που έχουν διαφορετική εκτίμηση. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά που έκανε στο θέμα αυτό ο ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Γιώργος Κύρτσος επισημαίνοντας ότι «δεν νομίζω ότι χρειάζεται ο πρωθυπουργός να πάει σε εκλογές για να εξηγήσει στον κόσμο ότι άλλαξαν δραματικά οι συνθήκες και πως ο κρατικός προϋπολογισμός όπως και οι στόχοι για την ανάπτυξη είναι, δυστυχώς, ξεπερασμένοι από τις εξελίξεις». Επίσης, ο φερόμενος ως άτυπος εκπρόσωπος της καραμανλικής πτέρυγας στη Νέα Δημοκρατία Γιώργος Βλάχος αν και θεωρεί, με βάση όσα είπε στην πρόσφατη ομιλία του στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής «πως στις κρίσεις οι πολίτες συσπειρώνονται γύρω από τις κυβερνήσεις τους. Αυτό γινόταν, γίνεται και θα γίνεται πάντα» επισήμανε ότι «κάποιες κυβερνήσεις από αυτό βγαίνουν κερδισμένες και κάποιες βγαίνουν χαμένες». Εκτίμηση που μάλλον δεν θεωρεί δεδομένη την δυνατότητα πολιτικής κεφαλαιοποίησης της υπόθεσης της πανδημίας από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Το εκλογικό σύστημα

Οποιοσδήποτε σχεδιασμός πρόωρων εκλογών, δεν μπορεί φυσικά να μην λάβει υπόψη την παράμετρο του εκλογικού συστήματος. Εδώ τα πράγματα δεν είναι εύκολα για το κυβερνών κόμμα εφόσον στοχεύει σε αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Οι επόμενες εκλογές θα γίνουν με το σύστημα που προβλέπεται στην νομοθεσία που ψηφίστηκε τον Ιούλιο του 2016 και προβλέπει την αναλογική εκπροσώπηση των υποψήφιων συνδυασμών στο κοινοβούλιο με την παράλληλη ύπαρξη του πλαφόν του 3%. Σε σημαντικό βαθμό δηλαδή τα κόμματα που θα μείνουν εκτός Βουλής θα διαμορφώσουν το ποσοστό που απαιτεί το πρώτο κόμμα προκειμένου να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Εδώ πρέπει να ξεκαθαριστεί πως παρά το ότι το εκλογικό σύστημα αποκαλείται «απλή αναλογική» ο σχηματισμός αυτοδύναμης κυβέρνηση δεν προϋποθέτει ποσοστό για το πρώτο κόμμα που να ξεπερνά το 50% ακριβώς επειδή όπως αναφέραμε υπάρχει πλαφόν εισόδου.

Παρ’ όλα αυτά τα ποσοστά που θα απαιτηθούν ώστε το πρώτο κόμμα να κυβερνήσει αυτόνομα θα πρέπει να ξεπεράσουν το 46 και να προσεγγίσουν ίσως και το 47% εφόσον τα εκτός Βουλής κόμματα κυμανθούν σε «λογικά» ποσοστά. Προφανώς πρόκειται για εξαιρετικά υψηλά ποσοστά για τα δεδομένα των εκλογικών αναμετρήσεων των τελευταίων 10 ετών. Όμως μια κυβερνητική επιλογή προσφυγής στις κάλπες προφανώς θα βασίζεται προφανώς στο ότι αυτά τα δεδομένα θα ανατραπούν. Επίσης στη αναμονή εκλογών πολύ ισχυρής πόλωσης αλλά και με ένα τέτοιο αποτέλεσμα που θα αποκλείει την δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης δίχως την Ν.Δ.

Εξυπακούεται πώς πάντα υφίσταται και το σενάριο νέας και διαδοχικής προσφυγής στις κάλπες ενώ είναι αυτονόητο ότι η μια τέτοια επιλογή ρίσκου, μπορεί να οδηγήσει, ανάλογα πάντα με το εκλογικό αποτέλεσμα, στο αν έρθουν και άλλες επιλογές κυβερνητικής διαχείρισης στο «τραπέζι». Όπως οι κυβερνήσεις ειδικού σκοπού με την συνεργασία 3 κομμάτων ή οι κυβερνήσεις συνεργασίας με την εμπλοκή δύο κομμάτων.

Οι βεβαιότητες

Το μόνον βέβαιο για τη Νέα Δημοκρατία είναι πως ανεξαρτήτως αν θα επιλέξει ή όχι την οδό των πρόωρων εκλογών, αυτό θα διαμορφώσει ένα πρόγραμμα μετα-κρισιακής διακυβέρνησης που θα ενσωματώσει τις απόψεις των πλέον ακραίων κύκλων του εγχώριου κεφαλαίου. Ήδη άλλωστε αυτοί έχουν αρχίσει να διαμορφώνονται (imerodromos.gr/daneismo-ton-ergazomenon-proteinei-o-sev). Όπως εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς από την πρόταση του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών, για τον δανεισμό εργαζομένων, απαιτούν …νεοφιλελεύθερα άλματα, τόσο στην εργατική νομοθεσία όσο και συνολικά στον έλεγχο των κοινωνικών διεργασιών.

Η «έκρηξη ανάπτυξης» για την σημερινή ηγετική της ομάδα, με βάση τα δείγματα γραφής που έχει δώσει δεν μπορεί να σημαίνει παρά ένα ακόμη πιο «απαιτητικό» πρόγραμμα προσέλκυσης επενδύσεων. Όταν ο υπουργός Ανάπτυξης Άδωνις Γεωργιάδης έχοντας αναπτυξιακό στόχο της τάξης του 2,5% δήλωσε πάνω από 10 φορές στην Βουλή ότι «είμαστε εδώ για να κάνουμε πιο εύκολη την ζωή των επενδυτών», ποιο θα είναι άραγε το «μότο» που θα χρησιμοποιήσει για να υποσχεθεί ανάπτυξη που θα ξεπερνά το 5% το 7%;

πηγη: imerodromos.gr

Η πρεμούρα, το άγχος, η μονομέρεια και η απόλυτη προσήλωση στο δόγμα: "στηρίζουμε, προβάλουμε, αναδεικνύουμε οτιδήποτε παράγει στο συνδικαλιστικό κίνημα το ΠΑΜΕ και τα Σωματεία που βρίσκονται στην επιρροή του" βρίσκει απόλυτη έκφραση σε σχέδιο ανακοίνωσης που συνέταξαν και προώθησαν για έγκριση μόλις προχθές.

Η άλλη όψη της ίδιας απαράλλαχτης "ταξικής" αντίληψης είναι επίσης σαφής και υποδηλώνει: "Αποσιωπούμε και απαξιώνουμε ότι το αγωνιστικό βγαίνει από το υπόλοιπο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και τις δυνάμεις του έτσι ώστε στον λογαριασμό που θα κάνουμε στο τέλος να συνάγεται το συμπέρασμα ότι μόνο το ΠΑΜΕ και οι δυνάμεις του παλεύουν και αντιστέκονται για τα προβλήματα της εργατικής τάξης και στην πολιτική κυβέρνησης - κεφαλαίου".

Αυτή είναι η πλέον μετριοπαθής πολιτική ερμηνεία από την μια η ΔΕΣΚ να ζητάει την έγκριση ανακοίνωσης - αλληλεγγύης στον δίκαιο αγώνα Σωματείων στα SuperMarket ενώ από την άλλη ο Πρόεδρος του Ε.Κ.Π (ΔΕΣΚ - ΠΑΜΕ) δεν άκουσε, δεν έμαθε και δεν διάβασε..... τίποτα..... σχετικά με την αγωνιστική συγκέντρωση δεκάδων συνδικαλιστικών οργανώσεων στο Υπουργείο Εργασίας, μεταξύ αυτών και Ομοσπονδιών, για την δράση τους με επίκεντρο την αντιλαϊκή πολιτική και τα εργατικά δικαιώματα.

Είναι τόση και τέτοια η "αμερόληπτη" στάση τους που δεν είχαν την στοιχειώδη πολιτική - συνδικαλιστική ευαισθησία τουλάχιστον στο προτεινόμενο κείμενο ανακοίνωσης να συμπεριλάβουν και τις δύο αγωνιστικές κινητοποιήσεις!!

Πώς άραγε θα μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά, όταν συνιστά θανάσιμο ιδεολογικό - πολιτικό ατόπημα, με την δική τους υπογραφή να αναγνωρίσουν ότι και άλλες δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα παλεύουν με συνέπεια τα εργατικά προβλήματα, ιδιαίτερα αυτή την περίοδο που ο αστικοποιημένος και παραδομένος εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός έχει κατεβάσει τα ρολά σε όλες τις μεγάλες και μικρές συνδικαλιστικές οργανώσεις και ο Πρόεδρος της ΓΣΕΕ διατυμπανίζει σε όλους τους τόνους ότι "τις συνέπειες της κρίσης πρέπει να τις επωμισθούμε όλοι μας".

Έχει ενδιαφέρον να σημειώσουμε επίσης την παρελκυστική στάση της ΔΕΣΚ στην επείγουσα παρέμβαση - πρόταση της "Ταξικής Εργατικής Συσπείρωσης" του Ε.Κ.Πειραιά , η οποία ζήτησε την άμεση σύγκληση του Προεδρείου και του Δ.Σ μεταξύ των θεμάτων να συζητηθεί η οργάνωση και προετοιμασία της Εργατικής Πρωτομαγιάς, ότι δεν αποτελεί μέρος του σχεδιασμού τους οι άλλες αγωνιστικές δυνάμεις να έχουν την πρωτοβουλία των κινήσεων και προσπαθούν να κωλυσιεργήσουν και να το ακυρώσουν.

Τελικά παρά τα σαθρά επιχειρήματά τους συνομολόγησαν και αυτοί να συγκληθούν τα όργανα του Ε.Κ.Πειραιά.