Διαμαρτυρία σήμερα Πέμπτη 7 Μάη των εργαζομένων στον Πολιτισμό, για τον εμπαιγμό της κυβέρνησης και τη μη στήριξή τους, λόγω του κοροναϊού: Στην Αθηνα, στις 12 το μεσημέρι, στο Σύνταγμα, έξω από τη Βουλή, και στις 19.30 έξω από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος για τη Θεσσαλονίκη

Σε μία ακόμα κίνηση εντυπωσιασμού και δημιουργίας εντυπώσεων, προκειμένου να καλύψει τις αστοχίες και την ανυπαρξία ουσιαστικής υποστήριξης της πλειοψηφίας των εργαζόμενων στον χώρο του Πολιτισμού, προχώρησε το μεσημέρι της Τετάρτης η κυβέρνηση, δηλαδή σε λιγότερες από 24 ώρες πριν από την προγραμματισμένη πανελλαδική κινητοποίηση των καλλιτεχνών και των εργαζόμενων στον ευρύτερο καλλιτεχνικό χώρο.

Αφού πραγματοποίησε… ευρύτατη κυβερνητική τηλεδιάσκεψη με αντικείμενο τα «επιπλέον μέτρα στήριξης του πολιτισμού», άρχισαν οι «διαρροές» για ανακοινώσεις της υπουργού Πολιτισμού, Λίνας Μενδώνη το μεσημέρι της Πέμπτης, ενώ για την ίδια ημέρα, άπαντες έχουν δώσει ραντεβού στους δρόμους ζητώντας την ουσιαστική στήριξη της πολιτείας στον χώρο του Πολιτισμού. Στις 12 το μεσημέρι της Πέμπτης έξω από τη Βουλή το ραντεβού για την Αθήνα, στις 19.30 το απόγευμα έξω από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος για τη Θεσσαλονίκη.

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές που μεταφέρουν δημοσιεύματα, κατά την κυβερνητική τηλεδιάσκεψη συζητήθηκε η ένταξη στην περίμετρο των μέτρων που έχουν ήδη ανακοινωθεί, επιμέρους κατηγοριών εργαζομένων, καθώς και η βραχυπρόθεσμη και μεσοπρόθεσμη στήριξη του κλάδου του Πολιτισμού. Όπως έγινε γνωστό από το Μέγαρο Μαξίμου, η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Λίνα Μενδώνη θα πάρει μέρος στη σημερινή ενημέρωση των πολιτικών συντακτών από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, Στέλιο Πέτσα, για την περαιτέρω εξειδίκευση των δράσεων για τον Πολιτισμό.

Κατά τις ίδιες πληροφορίες, οι δράσεις αυτές θα συμπληρώσουν τις πρωτοβουλίες που έχουν ήδη αναληφθεί για τη στήριξη του κόσμου του Πολιτισμού, όπως για παράδειγμα τη χορήγηση της αποζημίωσης ειδικού σκοπού των 800 ευρώ σε εργαζόμενους που είχαν ενεργές συμβάσεις είτε ανήκαν σε ειδικές κατηγορίες πριν τη λήψη των περιοριστικών μέτρων, όπως οι ωρομίσθιοι, ή τα προγράμματα για τους ανέργους και μακροχρόνια άνεργους καλλιτέχνες.

Την ίδια ώρα, η επιλογή της κυβέρνησης να αφήσει εκτός στήριξης έναν ολόκληρο «υδροβιότοπο» παραγωγικών και δημιουργικών ανθρώπων οι οποίοι από την έναρξη της καραντίνας είναι άνεργοι και λόγω των περιοριστικών μέτρων θα συνεχίσουν να είναι για τους επόμενους μήνες έχει δημιουργήσει ένα πρωτοφανές κύμα στήριξης το οποίο αγνοεί εδώ και μέρες η πολιτεία, όπως αγνόησε εξάλλου και όλο τον καλλιτεχνικό κλάδο.

Σωματείο Εργαζομένων Θεάματος

Επειδή κράτησε πολύ αυτή η κοροϊδία και η σιγή ιχθύος απ’την πλευρά της κυβέρνησης.

Επειδή τα προβλήματα των ανθρώπων της τέχνης δεν λύνονται με ευχές προσευχές και παρηγοριές.

Επειδή κανείς δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει αυτή η νέα κρίση και τα απόνερά της..

Επειδή οι καλλιτέχνες έχουν κι αυτοί ανάγκες, λογαριασμούς,τρόφιμα και φάρμακα ν’ αγοράσουν

Επειδή οι τεχνικοί που πλαισιώνουν τους καλλιτέχνες και είναι απαραίτητοι βοηθοί και συμπαραστάτες σε καθετί που οι καλλιτέχνες «στήνουν»

Γι’αυτό: την ΠΕΜΠΤΗ 7/5 στις 12 το μεσημέρι το Σωματείο Εργαζομένων Θεάματος θα συμμετέχει στην συγκέντρωση στο Σύνταγμα και θα «θυμίσει» στους αρμόδιους την άμεση ανάγκη να δοθεί το επίδομα και η στήριξη που κάθε κράτος δικαίου οφείλει να παρέχει στους πολίτες του.

ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΌΛΟΙ ΕΚΕΙ!!

ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ!!

ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ!!!

Καλή δύναμη σε όλους μας

πηγη:  ergasianet.gr

Ενδιαφέρουσα συνέντευξη έδωσε ο Υπουργός Υγείας στην Καθημερινή της Κυριακής.

Είναι καταρχήν θετικό ότι η κυβέρνηση και η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου κατανοούν την ανάγκη ενίσχυσης του ΕΣΥ ενόψει του νέου επιδημικού κύματος και έχουν υπαναχωρήσει από την αρχική καταστροφική διαβεβαίωση και πολιτική ότι “το ΕΣΥ είναι θωρακισμένο”. Διαβεβαίωση που είχε στόχο να μην δοθεί ούτε ένα ευρώ για τη Δημόσια Υγεία.

Είναι θετικό ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει δηλώσει ότι αποτελεί προσωπικό του στοίχημα να κάνει το ΕΣΥ πανευρωπαϊκό σημείο αναφοράς. Επίσης παραδέχτηκε αυτοκριτικά ότι έχει αλλάξει γνώμη και έχει πλέον μεγαλύτερη εμπιστοσύνη σ’ αυτό. Δεν κάνουμε δίκη προθέσεων για την ειλικρίνεια των δηλώσεων, προκύπτουν ωστόσο ορισμένα ερωτήματα για το πώς και πότε ακριβώς θα υλοποιηθούν όλα τα παραπάνω. Θα παραμείνουν απλές εξαγγελίες χωρίς αντίκρισμα; Θα μπουν στην Προκρούστειο κλίνη, ενόψει της νέας μεγάλης οικονομικής κρίσης;

Ερώτημα πρώτο. Ο κ. Κικίλιας δήλωσε ότι θα μονιμοποιηθούν οι 2.000 επικουρικοί νοσηλευτές που προσλήφθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες για τις ανάγκες της επιδημίας. Για ποιο λόγο εξαιρούνται οι υπόλοιποι χιλιάδες ελαστικά και προσωρινά εργαζόμενοι νοσηλευτές (ΟΑΕΔ, μπλοκάκι, ΙΔΟΧ κτλ), αλλά και οι υπόλοιπες ειδικότητες (πχ. εργαστηριακοί, τραυματιοφορείς, καθαρίστριες, βοηθοί θαλάμου, τεχνικοί, διοικητικοί κτλ);
Όλοι αυτοί περισσεύουν, σε ένα σύστημα υγείας που έχει σχεδόν 30.000 κενές οργανικές θέσεις;
Πώς ακριβώς θα γίνει σημείο αναφοράς το ΕΣΥ βασισμένο σε εποχιακά εργαζόμενους που καλύπτουν όμως αποδεδειγμένα πάγιες και διαρκείς ανάγκες;
Δεν ξέρουν ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση ότι τους επόμενους μήνες θα περάσουν στην ανεργία χιλιάδες υγειονομικοί;
Δεν ξέρουν ότι τον Οκτώβριο και Νοέμβριο λήγουν οι διετείς συμβάσεις των επικουρικών που είχαν προσληφθεί το 2018, τον Δεκέμβριο οι θητείες των ΙΔΟΧ και τον Φεβρουάριο οι παρατάσεις θητείας των συμβασιούχων του ΟΑΕΔ;

Ερώτημα δεύτερο. Για ποιο λόγο εξαιρούνται οι 400 επικουρικοί γιατροί; Ο ίδιος ο Υπουργός δεν είχε κάνει έκκληση στις 12/3 σε γιατρούς, νοσηλευτές και παραϊατρικό προσωπικό, να υποβάλουν αίτηση, να προσληφθούν με διετείς συμβάσεις και μετά να παραμείνουν στο Σύστημα Υγείας;
Τόσο γρήγορα ξεχνάει;
Δεν είναι στυγνός εμπαιγμός προς τους “ήρωες” που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά του;
Μήπως τελικά η επίσημη και ειλικρινής κυβερνητική γραμμή εκφράζεται από τον κ. Κοντοζαμάνη; «Ο αριθμός 3073 είναι πολύ παραπάνω από τον αρχικό προγραμματισμό των 2000 προσλήψεων και βεβαίως πολύ παραπάνω από αυτόν που χρειάστηκε το σύστημα».
Για ποιο λόγο δεν προβλέπεται έστω μια αυξημένη μοριοδότηση γι’ αυτούς, σε πιθανή διεκδίκηση μόνιμης θέσης στο ΕΣΥ, όπως ακριβώς νομοθετήθηκε για τους ιδιώτες;
Γίνεται να βασίζεται το ΕΣΥ σε 3.500 επικουρικούς και πλέον γιατρούς, των οποίων οι συμβάσεις λήγουν κατά εκατοντάδες κάθε 3-6 μήνες;
Για ποιο λόγο δεν μετατρέπονται και δεν προκηρύσσονται ως μόνιμες οι χιλιάδες αυτές θέσεις, που αποδεδειγμένα είναι ζωτικής σημασίας για το ΕΣΥ και την κοινωνία;

Ερώτημα τρίτο. Πόσες  μόνιμες θέσεις γιατρών και νοσηλευτών προτίθεται η κυβέρνηση να προκηρύξει; Πότε και με ποιο σχεδιάγραμμα;
Να θυμίσουμε ότι οι 940 πολυδιαφημισμένες θέσεις γιατρών που βρίσκονται στη διαδικασία των κρίσεων (σέρνονται εδώ και ένα χρόνο περίπου, αφού αρχικά προκηρύχθηκαν από την προηγούμενη κυβέρνηση λίγες μέρες πριν τις εκλογές, στη συνέχεια επαναπροκηρύχθηκαν το Φεβρουάριο), είναι κυριολεκτικά σταγόνα στον ωκεανό των 8.000 και πλέον οργανικών κενών.
Θα περάσουν αρκετοί μήνες μέχρι να αναλάβουν καθήκοντα οι συνάδελφοι αυτοί, ενώ στο ενδιάμεσο θα προστεθούν άλλα 400 κενά που θα προκύψουν από τις αναμενόμενες συνταξιοδοτήσεις στο τέλος του έτους.

Ερώτημα τέταρτο. Γνωρίζει το υπουργείο ότι θα δημιουργηθεί τεράστια δυσλειτουργία ενόψει επανέναρξης της τακτικής  λειτουργίας των νοσοκομείων, καθώς αρκετοί συνάδελφοι από άλλες ειδικότητες –πλην παθολογίας, πνευμονολογίας κτλ- θα επιστρέψουν στα τμήματά τους με αποτέλεσμα την απογύμνωση των πτερύγων covid;
Γνωρίζει το υπουργείο ότι δεν έχουν καλυφθεί τα εκατοντάδες κενά υγειονομικών που βρίσκονται σε ειδική άδεια ή ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες ή έχουν νοσήσει ή βρίσκονται σε καραντίνα;
Γνωρίζει ότι σε αρκετά νοσοκομεία υπάρχει οξύ πρόβλημα καθώς κλινικές και κλίνες που είχαν επιταχθεί για νοσηλεία ασθενών με covid, πρέπει τώρα να επανέλθουν στην πρότερη λειτουργία και να νοσηλεύσουν χειρουργικούς ή ογκολογικούς ασθενείς;
Γνωρίζει ότι βασικές κλινικές, όπως η παθολογική, σε νοσοκομεία της περιφέρειας απειλούνται με λουκέτο;

Ερώτημα πέμπτο. Για ποιο λόγο δεν προχωρά η πολιτική ηγεσία στην έμπρακτη αναγνώριση και ενίσχυση του έργου των υγειονομικών;
Γιατί δεν προχωρά στην ένταξη όλων στα ΒΑΕ χωρίς όρους και προϋποθέσεις;
Γιατί δεν αυξάνει τις απολαβές νοσηλευτών -βοηθητικού προσωπικού και δεν επαναφέρει το ιατρικό μισθολόγιο στα προ Μνημονίων επίπεδα, όπως είναι υποχρεωμένη από τη δεσμευτική απόφαση του ΣτΕ;
Αρκεί το έκτακτο επίδομα και τα φιλικά χτυπήματα στην πλάτη;

Ερώτημα έκτο. Για ποιο λόγο δεν απαλλάσσονται μόνιμα και όλες οι ειδικότητες από την υποχρεωτική υπηρεσία υπαίθρου (αγροτικό) ως προϋπόθεση για να δώσουν εξετάσεις ειδικότητας. παρά μόνο όσοι είναι αναισθησιολόγοι ή πνευμονολόγοι και μόνο έως 31/12;
Στους αγροτικούς γιατρούς πρέπει να βασίζεται η πρωτοβάθμια φροντίδα στην επαρχία; Αυτό επιφυλάσσει το υπουργείο για την ελληνική ύπαιθρο;
Δεν πρέπει επιτέλους να στελεχωθεί με μόνιμους ειδικευμένους γιατρούς;
Αν πραγματικά θέλει να δώσει κίνητρα για να καλυφθούν άμεσα οι δύο παραπάνω ειδικότητες, που όντως είναι «στα αζήτητα» από τους νέους γιατρούς, παρότι νευραλγικές για την αντιμετώπιση της επιδημίας, θα μπορούσε να τις χαρακτηρίσει άγονες, απαλλάσσοντας από την υποχρέωση στρατιωτικής θητείας και την υποχρέωση εκπλήρωσης του αγροτικού για να διεκδικήσεις μόνιμη θέση.

Ερώτημα έβδομο. Ο κ. Κικίλιας δήλωσε ότι στόχος είναι οι 1200 κλίνες ΜΕΘ πανελλαδικά και ότι έως τώρα έχουν εξασφαλιστεί συνολικά 1017 από 565 που ήταν προ επιδημίας, εκ των οποίων 840 στα νοσοκομεία του ΕΣΥ, 145 στα ιδιωτικά και 32 στα στρατιωτικά. Εξ αυτών 352 κλίνες είναι για νοσηλεία ασθενών με covid σύμφωνα με τον υπουργό.

Ας υποθέσουμε ότι τα στοιχεία είναι όλα πραγματικά και όχι πλασματικά.
Με βάση τα στοιχεία αυτά, άνοιξαν 275 περίπου πρόσθετες κλίνες ΜΕΘ σε δημόσια νοσοκομεία. Με πόσο και ποιο προσωπικό έχουν στελεχωθεί οι κλίνες αυτές, δεδομένων των ελάχιστων προϋποθέσεων για τη λειτουργία ενός τμήματος ΜΕΘ, όπως αυτές περιγράφονται από το ΚΕΣΥ, παίρνοντας υπόψη τις κατευθυντήριες των διεθνών οργανισμών;
Με βάση τα παραπάνω προκύπτει η αντίστοιχη ανάγκη πρόσληψης τουλάχιστον 100 εντατικολόγων γιατρών, 1100 τουλάχιστον πλήρως εκπαιδευμένων νοσηλευτών με επιπλέον εκπαίδευση στην εντατική και επείγουσα ιατρική, 40 τραυματιοφορέων, 40 βοηθών θαλάμων, 40 καθαριστών, 40 τεχνολόγων και 70 φυσικοθεραπευτών «αποκλειστικής απασχόλησης».
Πληρούνται τα  παραπάνω ελάχιστα ποιοτικά και ποσοτικά κριτήρια ή ο Υπουργός αποφάσισε μόνος του να ορίσει ως «κλίνη ΜΕΘ» έναν αναπνευστήρα + ένα κρεβάτι + ένα μόνιτορ παρακολούθησης;
Απ‘ ό, τι γνωρίζουμε, στα περισσότερα νοσοκομεία, οι ΜΕΘ στελεχώθηκαν με προσωρινές μετακινήσεις προσωπικού από άλλα τμήματα, που λόγω της  επανέναρξης της τακτικής λειτουργίας των νοσοκομείων καλούνται να επιστρέψουν στα αρχικά πόστα τους ή με δίχως πείρα επικουρικό προσωπικό, που χωρίς στοιχειώδη εκπαίδευση ρίχτηκε κατευθείαν στα βαθιά.
Γνωρίζει η πολιτική ηγεσία ότι ακόμα κι αν επιτευχθεί ο στόχος των 1200 κλινών ΜΕΘ , η χώρα μας θα συνεχίσει να υπολείπεται κατά πολύ των προβλεπόμενων γενικών αναγκών  βάση του πληθυσμού της;
Η Ελλάδα ήταν από τις τελευταίες χώρες σε αναλογίες κλίνες ΜΕΘ – κάτοικοι. Ακόμα και με την αύξηση που δηλώνει το Υπουργείο, παραμένει στις τελευταίες θέσεις. Γιατί όλες οι χώρες ενόψει και εν μέσω πανδημίας, πολλαπλασίασαν τη χωρητικότητα του συστήματος εντατικής παρακολούθησης. Και πάλι, εκεί που η νόσος εξαπλώθηκε, ήταν ανεπαρκής.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, σημειώνει, ότι το 10% των συνολικών νοσοκομειακών κλινών ενός νοσοκομείου, απαιτείται να είναι εντατικής θεραπείας, με τάση αύξησης σε 15-20%.
Οι ανάγκες, λοιπόν, της χώρας μας σύμφωνα με το παραπάνω (και ανεξαρτήτως επιδημίας) είναι τουλάχιστον 3.500 μόνιμες δημόσιες κλίνες ΜΕΘ. Είναι παράλογο ή μαξιμαλιστικό το αίτημα της ΟΕΝΓΕ για 2000 κλίνες ΜΕΘ και 1500 κλίνες ΜΑΦ;
Λαμβάνει υπόψη το υπουργείο και η κυβέρνηση τις πολλαπλάσιες ανάγκες που θα προκύψουν από φθινόπωρο; Μόνο λόγω της επιδημικής έξαρση της γρίπης καλύπτονταν κάθε χρόνο και για πολλούς μήνες σχεδόν το 40% των διαθέσιμων κλινών ΜΕΘ , με αποτέλεσμα μόνο στην Αττική να υπάρχουν 50 και πλέον διασωληνωμένοι ασθενείς εκτός ΜΕΘ, σε «λίστα αναμονής» για ανεύρεση κλίνης ΜΕΘ, με ανεπανόρθωτες συνέπειες στην έκβαση της υγείας τους επειδή νοσηλεύονταν σε κοινούς θαλάμους νοσηλείας χωρίς επαρκή ιατρο-νοσηλευτική παρακολούθηση ή σε πρόχειρα διαμορφωμένες εγκαταστάσεις  που δεν τηρούν τις προδιαγραφές.
Θεωρεί η κυβέρνηση ότι το δεύτερο αναμενόμενο επιδημικό κύμα του covid δεν θα ξεπεράσει το «ψυχολογικό όριο» των 100 διασωληνωμένων ασθενών που άγγιξε το σύστημα κατά το Μάρτιο; Δεν πρέπει να υπάρχει προετοιμασία για το χειρότερο δυνατό σενάριο;

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα, θα αποδείξει στην πράξη αν η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός  νοιάζονται για τη θωράκιση του ΕΣΥ και την προετοιμασία του ενόψει του νέου επιδημικού κύματος.

Θα αποδείξει στην πράξη αν η κυβέρνηση έχει όντως εγκαταλείψει τις καταστροφικές νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες για απαξίωση του δημόσιου ως μοχλό πίεσης  για την ιδιωτικοποίησή του. Αν εννοούν όσα λένε για το ΕΣΥ και δεν το κάνουν για καθαρά επικοινωνιακούς και εκλογικούς λόγους κάτω από την πίεση των υγειονομικών και της κοινωνίας.

Θα αποδείξει στην πράξη αν η κυβέρνηση ΘΑ αξιοποιήσει (γιατί μέχρι τώρα δεν το έκανε) τον χρόνο που κερδήθηκε. Γιατί κακά τα ψέματα, παράταση πήραμε, και παρατάσεις διεκδικούμε απέναντι στην πανδημία, όσο τουλάχιστον δεν προκύπτει αποτελεσματική θεραπεία ή εμβόλιο.
Το να κερδίσουμε παράταση ήταν ο στόχος των περιοριστικών μέτρων. Δεν «κερδίσαμε την πανδημία» όπως βλακωδώς επαίρονται τα κυβερνητικά στελέχη και τα ΜΜΕ. Πήραμε παράταση.
Αλλά η παράταση έχει νόημα όταν ανασυντάσσεις δυνάμεις, αυξάνεις κατακόρυφα τη δυναμικότητα του υγειονομικού συστήματος, χρησιμοποιείς τον χρόνο για να προετοιμαστείς και όχι για να ξεγελάσεις.

Ιδού η Ρόδος λοιπόν.

του Αλέξη Λιοσάτου

Κυβερνητική “μέριμνα” για τις επιχειρήσεις κατασκευής μασκών

Όσο δεν υπήρχε στοκ, ο Τσιόδρας μάς έλεγε ότι οι μάσκες δεν είναι απαραίτητες. Μόλις οι επιχειρήσεις άρχισαν να στοκάρουν μαζικά, μας είπε ότι είναι υποχρεωτική. Όταν μέτρησαν τις ημερήσιες ανάγκες και την ημερήσια παραγωγική δυνατότητα των επιχειρήσεων και άρχισε η «καζούρα» από τα σόσιαλ μίντια, μίλησαν για «αυστηρές συστάσεις». Απ’ότι φαίνεται, μέτρησαν καλύτερα ότι η υποχρεωτική χρήση τους για κάποιες κατηγορίες, συν ότι η αγορά τους από επιχειρήσεις, μαζί με την αγορά από εύπορα στρώματα, καλύπτει την προσφορά… Η υπόθεση μάσκες είναι σερβίς προς τους ιδιώτες κατασκευαστές μασκών.

Να φοράμε ή όχι;

Να φοράμε φυσικά. Προσπαθώντας να διατηρήσουμε τις κοινωνικές αποστάσεις και το επόμενο διάστημα, είναι σημαντικό να φοράμε και μάσκα στους κλειστούς χώρους (αλλά και σε ανοιχτό, εφόσον δεν μπορεί να αποφευχθεί ο συνωστισμός), τόσο για να προστατευόμαστε από όσους βρίσκονται στον ίδιο χώρο όσο και –το σημαντικότερο- για να προστατεύουμε εμείς τον κοινωνικό μας περίγυρο, καθώς πρέπει να συνεχίσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν δυνητικοί φορείς για αρκετό καιρό (μέχρι η επιστημονική κοινότητα να καταλήξει σε ασφαλέστερα συμπεράσματα για τα χαρακτηριστικά του ιού, να ανακαλύψει αποτελεσματικότερα φάρμακα ή εμβόλιο κι εν πάση περιπτώσει μέχρι η πανδημία να τεθεί οριστικά υπό έλεγχο). Ωστόσο για να είναι η χρήση μάσκας απόλυτα ασφαλής κι όχι άλλη μια πιθανή αιτία μόλυνσης θα πρέπει να είναι μιας χρήσης– κι όταν λέμε μιας χρήσης, σημαίνει ότι φοράμε πχ τη μάσκα στο σπίτι, βγαίνουμε και δεν την ξαναγγίζουμε μέχρι να επιστρέψουμε στο σπίτι. Αυτό είναι σχεδόν απίθανο, επειδή πρώτον στην καθημερινότητά μας μπορεί να χρειαστεί να βγάλουμε τη μάσκα μας ξανά και ξανά για διάφορους λόγους, δεύτερον υπάρχουν έρευνες που δείχνουν ότι οι άνθρωποι αγγίζουν το πρόσωπό τους περίπου 23 φορές την ώρα, άρα εκατοντάδες φορές τη μέρα, άρα είναι πολύ πιθανό να αγγίξουν το πρόσωπό τους –και τη μάσκα-, και τρίτον άλλη μελέτη διαπίστωσε πως «μόνο το 21% των ανθρώπων είναι σε θέση να κρατήσει τις μάσκες για την συνιστώμενη ώρα»1, Συνεπώς ακόμα πιο ασφαλές είναι να κυκλοφορούμε με επιπλέον μάσκες στην τσάντα μας – και φυσικά και αντισηπτικό. Τέλος, ακόμα και καθόλου να μην αγγίξουμε τη χειρουργική μάσκα, κρίνεται ακατάλληλη μετά από λίγες ώρες.2 Κάποιο άρθρο στα «Νέα» έγραφε ότι «μια τετραμελής οικογένεια χρειάζεται 4 με 6 μάσκες μιας χρήσης για τα παιδιά και άλλες τόσες για τους γονείς, το κόστος ανέρχεται στα 8 με 12 ευρώ τη μέρα και στα 240 με 360 ευρώ τον μήνα.» Ξέρουμε ότι οι απλές χειρουργικές μάσκες σήμερα κοστίζουν από 0,70 λεπτά έως 1,5 ευρώ3,οπότε ισχύει ο πολλαπλασιασμός για 4-6 μάσκες, όμως εφόσον θέλουμε να «επιστρέψουμε στην κανονικότητα» και επειδή όπως προανέφερα το πιθανότερο είναι να μην φτάνει 1 και 2 μάσκες σε κάθε διαδρομή, το πραγματικό κόστος είναι μεγαλύτερο, και πρέπει να προσθέσουμε και το κόστος των αντισηπτικών. Οι μισθοί και οι συντάξεις ωστόσο δεν αλλάξαν, συνεχίζουν να κυμαίνονται στην πλειοψηφία τους μεταξύ 300, 500 και 800 ευρώ. (Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε σε πιο μεγάλης προστατευτικότητας μάσκες, που είναι δύσχρηστες και πιο ακριβές, ούτε αυτές που διαθέτουν φίλτρο, οπότε προστατεύουν μεν καλύτερα αυτόν που τη φοράει αλλά καθόλου τους γύρω του.) Κυβερνητικοί εκπρόσωποι βγήκαν στα κανάλια και δήλωσαν ότι υπάρχει επάρκεια σε μάσκες, με απόθεμα 30 εκατομμύρια τεμάχια. Επιπλέον η μηνιαία δυνατότητα παραγωγής της Ελλάδας φτάνει στα 9 εκατομμύρια τεμάχια το μήνα και θα φτάσει στα 18 εκατομμύρια τεμάχια το μήνα.4

Εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι

Α) Δεν υπάρχει επάρκεια σε μάσκες. Τα νούμερα δεν «βγαίνουν». 4 μάσκες επί 10 εκ κάνει 40 εκατομμύρια. Ο αναγκαίος αριθμός κατά άτομο είναι μεγαλύτερος έως πολύ μεγαλύτερος (εγώ θα πω ότι χρειαζόμαστε 20 και 30 μάσκες τη μέρα, κι αυτό ας το πολλαπλασιάσουμε επί 10 εκατομμύρια). Και να λάβουμε υπόψη ότι μεγάλος αριθμός μασκών θα κατευθυνθεί στους χώρους υγείας, μεγάλος αριθμός μασκών θα δεσμευτεί από εύπορα στρώματα αλλά κι επιχειρήσεις (που θα θέλουν να προμηθεύσουν το προσωπικό τους ή τους πελάτες τους) κλπ

Β) θα οδηγηθούμε σε μια κατάσταση όπου οι πολίτες θα κάνουν «οικονομία» στις μάσκες με κίνδυνο να μολύνουν τον εαυτό τους και τους γύρω τους. Ίσως αυτός είναι ένας λόγος που οδηγηθήκαμε στην κωμικοτραγική κατάσταση να οδηγούμαστε από το «μάσκα υποχρεωτικά παντού» στο «μάσκα σε συγκεκριμένους χώρους», αφού μέχρι λίγες μέρες πριν πάσχιζαν να μας πείσουν ότι «δεν χρειάζεται μάσκα». Βεβαίως υπάρχουν και οι υφασμάτινες μάσκες, μικρότερης προστασίας. Οι υφασμάτινες μάσκες «πωλούνται 2-2,5 ευρώ και φτάνουν έως και 6 ευρώ, ανάλογα με το είδος του υφάσματος» και είναι ποικίλης ποιότητας, «ανάλογα με το ύφασμα» με το οποίο είναι κατασκευασμένες.5 Και για τις υφασμάτινες μάσκες ισχύει ότι δεν είναι για να τις φοράς με τις ώρες, αφού «ποτίζουν» ακόμα πιο γρήγορα. Και σε αυτή την περίπτωση ισχύει ότι μια οικογένεια πρέπει να διαθέτει αρκετές μάσκες, ώστε να μη χρειάζεται …μπουγάδα τουλάχιστον 4-5 φορές τη μέρα. Και πάλι χρειάζονται πολλές υφασμάτινες μάσκες στη διάρκεια της μέρας, περισσότερες από ότι χειρουργικές. Κι αυτό συνεπάγεται και ανάλογο κόστος. Τέλος αφθονούν οι προτροπές να φτιάξουμε μόνο μας αυτοσχέδιες μάσκες, που και πάλι η ποιότητά τους είναι «ανάλογα με το ύφασμα». Θα ήταν σημαντικό το κράτος και η επιστημονική κοινότητα να φροντίζουν για την ποιότητα των υφασμάτινων μασκών που κυκλοφορούν στην αγορά, αντί να μας αφήνουν στο έλεος επίδοξων κατασκευαστών ή σάιτ που μας προτρέπουν να φτιάξουμε μάσκα από … χαρτί και παλιά φανελάκια.

Και πάλι εξυπηρέτηση καπιταλιστικών συμφερόντων και «φίλων» του Μητσοτάκη

Όπως ο Νταβέλης της εταιρείας Animus στη Λάρισα, ο ένας εκ των δυο επιχειρηματιών και στενών φίλων της οικογένειας Μητσοτάκη, που θα αναλάβουν την μαζική παραγωγή χειρουργικών μασκών, που έγινε πανελληνίως γνωστός για τον θαυμασμό του στο χιτλερικό καθεστώς (βλέπε προπαγανδιστική αφίσα της ναζιστικής Ολυμπιάδας στο γραφείο του).

Είναι χαρακτηριστικό το ζήτημα της κυβερνητικής αντιμετώπισης της αναγκαιότητας ή όχι της χρήσης μασκών: Όταν δεν υπήρχε στοκ, ο Τσιόδρας μάς έλεγε ότι οι μάσκες δεν είναι απαραίτητες. Όσο μεγάλωνε το απόθεμα σε μάσκες, οδηγηθήκαμε σε μια σουρεαλιστική κατάσταση όπου περίπου ο συμπαθής λοιμωξιολόγος Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή αποφαινόταν ότι δεν χρειάζεται να φοράμε όλοι μάσκα και Τρίτη-Πέμπτη-Σάββατο ότι χρειάζεται να φοράμε. Όταν άρχισε να μεγαλώνει κι άλλο το επιχειρηματικό στοκ σε μάσκες, το εθνικό δίδυμο Τσιόδρα-Χαρδαλιά και κυβέρνηση κατέληξαν ότι είναι υποχρεωτική παντού με πρόστιμο 150 ευρώ για τους «παραβάτες». Έτσι και με τις παρούσες τιμές στη μάσκα εξασφαλίζονταν κέρδη εκατομμυρίων για τους κατασκευαστές. Τελικά όταν σύγκριναν τις πραγματικές ημερήσιες ανάγκες και την ημερήσια παραγωγική δυνατότητα των επιχειρήσεων, αλλά ενδεχομένως κι επειδή παράλληλα άρχισε η “καζούρα” από τα σόσιαλ μίντια, άρχισαν να μιλούν για “αυστηρές συστάσεις”. Φαίνεται πως υπολόγισαν ότι η υποχρεωτική χρήση τους για κάποιες κατηγορίες (και η διατήρηση του προστίμου) συν η αγορά τους από επιχειρήσεις συν η αγορά από εύπορα στρώματα, καλύπτει την προσφορά. Και στις δυο τελευταίες περιπτώσεις το πρόστιμο διατηρεί τη σημασία του για την εξασφάλιση κερδών στους σχετιζόμενους επιχειρηματίες. Τελικά η κυβερνητική απόφαση για τις μάσκες δεν παύει να αποτελεί σερβίς προς τους ιδιώτες κατασκευαστές μασκών και όχι απόφαση που έχει ως κριτήριο την υγεία των πολιτών. Και σίγουρα το σύνολο των κυβερνητικών χειρισμών (καμία ενίσχυση του ΕΣΥ, δώρα στους κλινικάρχες, δώρα στους ΚΕΚάρχες, χειρισμοί στο ζήτημα της μάσκας, καραντίνα α λα καρτ κλπ) δεν μας πείθουν καθόλου ότι πρέπει να τους εμπιστευτούμε την υγεία μας.

Συμπέρασμα Αν το κράτος το εννοεί ότι είναι σημαντικό να φοράμε μάσκα για να προστατευτούμε από την πανδημία (είτε είναι υποχρεωτικό είτε … ισχυρή σύσταση), αντί να επιβάλλει πρόστιμα των 150 ευρώ, χρειάζεται να εξασφαλίσει πολύ μεγαλύτερη παραγωγή μασκών (χειρουργικών ή υφασμάτινων καλής ποιότητας), να τις διανέμει δωρεάν στους πολίτες (ακόμα και με την «παλιά τιμή» της χειρουργικής μάσκας το κόστος δεν είναι αμελητέο για μια οικογένεια, εφόσον είναι απαραίτητο να φοράμε τη μάσκα πάντα και ΣΩΣΤΑ) μαζί με αντισηπτικά (που και αυτά έχουν γίνει πανάκριβα), να εξασφαλίζει σε όλους τους μαζικούς χώρους δωρεάν διάθεση αντισηπτικών και μασκών. Διαφορετικά η κυβερνητική υποκρισία περισσεύει. Οι ταξικές ανισότητες θα καθορίσουν τον βαθμό …ορθής χρήσης της μάσκας και θα κρίνουν τον βαθμό αυτοπροστασίας από τη χρήση της, ενώ θα επιβεβαιωθεί το γνωστό ανέκδοτο σε μια παραλλαγή: «εμείς θα κάνουμε πως φοράμε μάσκα κι αυτοί θα κάνουν πως μας επιβραβεύουν». Η κυβέρνηση ακόμα μια φορά προσπαθεί να μετακυλήσει τις ευθύνες της στην ατομική ευθύνη, χωρίς να φροντίσει για την «ατομική ενημέρωση» ή για …το ατομικό πορτοφόλι. Ακόμα πιο σημαντικό, ένα κράτος που πραγματικά ενδιαφέρεται για τους πολίτες του είναι υποχρεωμένο να αντιμετωπίζει τέτοιου είδους ζητήματα με κεντρικό σχεδιασμό αντί να τα εγκαταλείπει στη διακριτική ευχέρεια της αγοράς και σε όσους έχουν στόχο το ατομικό κέρδος. Η υγεία του πληθυσμού μπορεί να προστατευτεί και να εξασφαλιστεί καθολικά μόνο με κυβερνητική-κρατική ευθύνη, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις πανδημίας. Και το «δημόσια δωρεάν υγεία για όλους» πρέπει να εξειδικεύεται πλέον από την Αριστερά και τα συνδικάτα και στα υπο-αιτήματα «όχι στο πρόστιμο των 150 ευρώ- δωρεάν μάσκες και αντισηπτικά για όλους σε επαρκείς ποσότητες».

Αρθρογραφία:

1.https://ygeiamou.gr/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B5%CE%BE%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82/59772/gripi-i-chirourgiki-maska-profilassi-i-ochi/

2. https://www.scielo.br/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S1517-83822006000300003

3. https://www.tanea.gr/2020/04/30/greece/panakrives-oi-prostayeytikes-maskes-poso-tha-kostisoun-se-mia-tetrameli-oikogeneia/

4. https://www.iefimerida.gr/ellada/nikos-papathanasis-ohi-ypohreotiki-maska-dromo

5. https://www.kathimerini.gr/1076078/article/epikairothta/ellada/eparkeia-sthn-agora-alla-ay3anetai-h-zhthsh-gia-maskes

ΠΗΓΗ: redtopia.gr

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Με πρόκληση για εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους που είναι αναγκασμένοι να ζουν χωρίς επίδομα ανεργίας και οικονομικό σκάνδαλο ολκής θα ισοδυναμεί η κρατική επιδότηση της αεροπορικής εταιρείας Aegean.

Ο «εθνικός αερομεταφορέας», όπως χωρίς καμία αίσθηση αιδούς χαρακτηρίζουν την Aegean ακόμη κι όσοι ομνύουν στον ελεύθερο ανταγωνισμό, βρίσκεται σε δεινή θέση, όπως και όλες οι αεροπορικές εταιρείες του κόσμου, μετά την απαγόρευση των ταξιδιών που επιβλήθηκε για να ελεγχθεί η πανδημία του κορονοϊού. Την δεινή θέση της Aegean την περιέγραψε ο ίδιος ο πρόεδρός της, Ευτ. Βασιλάκης, δηλώνοντας ότι τα τρέχοντα έσοδα της ισοδυναμούν με το 0,05% των εσόδων του παρελθόντος και, πιο παραστατικά, «ξαφνικά σε έναν μήνα πήγαμε από το το ρετιρέ στο υπόγειο».

Σε αυτό το πλαίσιο συζητιέται η κρατική επιδότηση της εταιρείας, όπως έχουν ήδη πράξει άλλες χώρες, από τις ΗΠΑ (25 δισ. δολ.) μέχρι τη Γερμανία (επιδότηση στη Lufthansa 9 δισ. ευρώ), κι όπως κατ’ επανάληψη έχει συμβεί από το 2008 μέχρι και το 2015 με τις τράπεζες.

Η επιδότηση της Aegean, που θα συνοδευτεί με απολύσεις εργαζομένων και μείωση μισθών, θα αποτελέσει πρόκληση γιατί η συγκεκριμένη εταιρεία έχει διανείμει εκατοντάδες εκατομμύρια τα τελευταία χρόνια στους μετόχους της. Γιατί λοιπόν να περάσει η ζημιά στους εργαζόμενους και την κοινωνία και να μην την αναλάβουν οι μέτοχοι που όλα τα προηγούμενα χρόνια θησαύριζαν από την γιγάντωση του μονοπωλίου της Aegean.

Μια ματιά στις οικονομικές καταστάσεις της εταιρείας, προσπερνώντας μάλιστα και κάτι αμοιβές μελών ΔΣ που φτάνουν το 1,5 εκ. ετησίως, δείχνει ότι λεφτά …υπάρχουν! Από το 2005 μέχρι και το 2019, αφαιρώντας μάλιστα τις ζημιές που εμφάνισε η εταιρεία με βάση τις οικονομικές της καταστάσεις κατά τα έτη 2010-12, τα μετά φόρων κέρδη της εταιρείας έφτασαν τα 522,9 εκ. ευρώ! Αν δε, μείνουμε μόνο στα μερίσματα που διένειμε στους μετόχους της η Aegean από το 2015 ως το 2019 το συνολικό ποσό που έθεσε στη διάθεσή τους ανήλθε στα 210,7 εκ. ευρώ.

Το αίτημα μεταφοράς της ζημιάς στις τσέπες των μετόχων δικαιολογείται και στη βάση των όσων ψήφισε η Ευρωπαϊκή Ένωση για τις τράπεζες προκειμένου να μην μεταφερθεί ξανά το κόστος της διάσωσής τους στους φορολογούμενους: bail-in και όχι bail-out. Σε καλύτερα ελληνικά, την ευθύνη διάσωσης των τραπεζών φέρουν κατά σειρά προτεραιότητας μέτοχοι, ομολογιούχοι και πελάτες και μετά το κράτος. Αν αυτός ο κανόνας ισχύει για τις τράπεζες γιατί να μην ισχύσει και για τις αεροπορικές εταιρείες που (χωρίς μάλιστα να παράγουν και κάτι αναγκαίο πχ είδη διατροφής) εξελίσσονται στον μεγάλο ασθενή;

Το αίτημα «κανένα ευρώ για τη διάσωση ιδιωτικών εταιρειών» προβάλλει επιτακτικά, για πολλούς λόγους:

Πρώτο, γιατί από την πικρή πείρα των τραπεζών ξέρουμε ότι οι διασώσεις αποτελούν πιθάρι των Δαναΐδων. Ας θυμηθούμε όλα τα επιχειρήματα που ακούσαμε από τον Γ. Αλογοσκούφη και τον Π. Δούκα το 2008 μέχρι τον Ευκλ. Τσακαλώτο και τον Γ. Σταθάκη το 2015 για τα …καλά που θα έφερνε η διάσωση των τραπεζών: υπέρβαση της κρίσης, στήριξη της αναπτυξιακής προσπάθειας, δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, κ.λπ. Και φτάνουμε σήμερα να μετράμε μέρες για την εκκίνηση των πλειστηριασμών που θα μετατρέψουν σε άστεγους χιλιάδες πολίτες…

Δεύτερο, γιατί κάθε ευρώ που θα δοθεί από το δημόσιο θα συνοδευτεί από νέα αντιλαϊκά μέτρα. Κανείς μας δεν αμφιβάλλει ότι την ίδια ώρα που η κυβέρνηση προσπαθεί να επιταχύνει την άρση των απαγορεύσεων κάποια γραφεία στο υπουργείο Οικονομικών σχεδιάζουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα  που θα εφαρμοστούν για να καλυφθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2020: νέοι φόροι, μείωση συντάξεων και δαπανών, κλπ. Από πού κι ως που να πληρώσουμε νέους φόρους για να διασωθούν δισεκατομμυριούχοι μεγαλομέτοχοι, όπως ο Δαυίδ;

Τρίτο, γιατί με αυτά τα χρήματα που θα δοθούν στην Aegean θα μπορούσαν να σωθούν  εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι που προϋπήρχαν κι εκατοντάδες άλλες χιλιάδες άνεργοι που θα προστεθούν στην ουρά εξ αιτίας της κρίσης του κορονοϊού. Αν δε, προσθέσουμε και μερικές ακόμη εκατοντάδες χιλιάδες που ζουν στην επισφάλεια (προερχόμενοι από την αδήλωτη εργασία ή όσους εργάζονται υπό ελαστικές σχέσεις εργασίας) καταλαβαίνουμε πόση σημασία έχει να πάρουν έστω λίγα οι πολλοί κι όχι για πολλοστή φορά να πάρουν πολλά οι λίγοι.

Τέταρτο και σημαντικότερο, για λόγους …αρχής! Γιατί θα το ξανακάνουν! Οι περίφημες διασώσεις, όπως ξεκίνησαν με τα λαμόγια της Lehman Brothers για να φτάσει σήμερα ο οικονομικός της διευθυντής Λουίς ντε Γκουίντος αφού πέρασε από υπουργός Οικονομικών του δεξιού Μαριάνο Ραχόι στην Ισπανία να είναι αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, έχουν ξαναγράψει τους κανόνες του παιχνιδιού. Τουλάχιστον για την αφρόκρεμα. Αφότου ανακαλύφθηκαν οι «διασώσεις» τα κέρδη είναι ιδιωτικά («στον καπιταλισμό ζούμε» είναι ο αντίλογος) και οι ζημιές δημόσιες (ελέω «εκτάκτων περιστάσεων και αναγκών» είναι το επιχείρημα, παρότι εξακολουθούμε να ζούμε στον καπιταλισμό). Αν αντίθετα, το κράτος πει ό,τι λέει και στους εργαζόμενους όταν ζητούν αυξήσεις μισθών («ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος»), είναι πιο πιθανό οι μεγαλομέτοχοι να βάλουν το χέρι στην τσέπη (προσχωρώντας πχ σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου) και να καλύψουν τις ζημιές. Αν όμως η κυβέρνηση της ΝΔ για μια ακόμη φορά στηρίξει μια ιδιωτική εταιρεία μόλις λίγους μήνες μετά τα δημόσια εγκώμια που της έπλεκε ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης δηλώνοντας με αφορμή την παραλαβή 3 Airbus το …αδιανόητο, ότι «είναι φωτεινή μέρα για την  πατρίδα μας και την εθνική οικονομία», τότε θα είναι υπόλογη ότι εκτρέφει μια κρατικοδίαιτη αστική τάξη, εθισμένη στο εύκολο χρήμα του κρατικού κορβανά…

Πηγή : του Λεωνίδα Βατικιώτη στο wordpress.com - imerodromos.gr