Το ΔΣ του ΣΑΔΑΣ-Τμήμα Αττικής (Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών) σε συνεδρίασή του την  1η του Ιούλη αποφάσισε την έκδοση Ψηφίσματος για τον Μεγάλο Περίπατο. Ολόκληρη η Ανακοίνωση των Αρχιτεκτόνων της Αττικής:

Ο Μεγάλος Περίπατος αποτελεί ένα σύνολο παρεμβάσεων στο κέντρο της Αθήνας, το οποίο μέσω κυκλοφοριακών ρυθμίσεων μείωσης της κίνησης των αυτοκινήτων σε σημαντικούς οδικούς άξονες, οριοθετεί έναν θύλακα «ελεύθερο από Ι.Χ.» ο οποίος περιλαμβάνει τους σημαντικότερους τουριστικούς πόρους της πόλης. Αποτέλεσε εισήγηση της σημερινής δημοτικής αρχής του Δήμου Αθηναίων, την οποία υπερψήφισαν επί της αρχής μεταξύ άλλων και οι δημοτικές παρατάξεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ. Η παρέμβαση επικαλείται την «αύξηση του δημόσιου χώρου», την «βιώσιμη κινητικότητα», ακόμα και την «μείωση του κινδύνου διασποράς του κορονοϊού», στοχεύοντας στην πραγματικότητα στον αστικό εξευγενισμό (gentrification) του κέντρου δια μέσω της τουριστικοποίησης. Πρόκειται για επιλεκτική συρραφή παλαιότερων μελετών, προτάσεων και ιδεών για το κέντρο της πόλης, όπως η Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων και το Rethink Athens.

Η παρέμβαση υλοποιείται ως αποτέλεσμα απλά μιας κυκλοφοριακής μελέτης (ερευνητικό πρόγραμμα του τομέα μεταφορών και συγκοινωνιακής υποδομής του ΕΜΠ), χωρίς πολεοδομική μελέτη και ρύθμιση των χρήσεων γης, που είναι αναγκαίες ώστε οι αναμενόμενες αυξήσεις στις τιμές της γης και των ακινήτων που θα πυροδοτήσουν οι αναπλάσεις να μην οδηγήσουν σε αλλοίωση της φυσιογνωμίας του κέντρου. Η πολεοδομική μελέτη (Ειδικό Πολεοδομικό Σχέδιο – ΕΠΣ), έπεται των παρεμβάσεων και αναμένεται απλά να τις επικυρώσει. Αντίθετα, όπου υπάρχουν υφιστάμενες πολεοδομικές ρυθμίσεις στο κέντρο, οι οποίες αποτελούν εμπόδιο στην τουριστικοποίηση, άρονται, όπως έγινε με την περίπτωση του περιορισμού των 100 κλινών στα ξενοδοχεία στις περιοχές με χρήση Γενική Κατοικία στην περιοχή Ψυρρή – Κέντρο, του από 18.03.1998 Π.Δ. (ΦΕΚ Δ΄ 233). Η άρση επιχειρήθηκε με το άρθρο 99 του αντιπεριβαλλοντικού νόμου Χατζηδάκη, αποσύρθηκε εν μέρει και το Υπουργείο υποσχέθηκε να την επαναφέρει σε επόμενο νομοσχέδιο.

Βεβαίως είναι αμφίβολο αν, μετά το πέρας της πανδημίας, οι πεζοδρομήσεις θα διατεθούν για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες των πεζών και κατοίκων ή οι «ανάγκες» των επιχειρήσεων εστίασης για αδηφάγα ιδιοποίηση δημόσιου υπαίθριου ή αυθαιρέτως στεγασμένου χώρου. Το φαινόμενο αυτό έχει εκδηλωθεί εδώ και καιρό στην Ελλάδα και αλλού, παράλληλα με την ιδιωτικοποίηση του πολεοδομικού σχεδιασμού.

Με τον Μεγάλο Περίπατο μπαίνει σε κλοιό το κέντρο της Αθήνας προκειμένου να «αποστειρωθεί», ώστε να παραδοθεί στην ανάπτυξη των μεγάλων τουριστικών επενδύσεων. Αποτελεί ακόμα ένα βήμα στην υλοποίηση του σχεδίου ριζικής αλλαγής στις οικονομικές δραστηριότητες, στην παραγωγική δομή και στον εκτοπισμό των λαϊκών στρωμάτων, που κατοικούν ακόμα στο κέντρο. Το ιστορικό τρίγωνο των Αθηνών, μετατρέπεται σε προαύλιο των μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων άνω των 150 κλινών και των διεθνών αλυσίδων εμπορίου και διασκέδασης. Η εμπειρία που υπάρχει από άλλες ευρωπαϊκές πόλεις δείχνει ότι τέτοιες αναπλάσεις οδηγούν σε υψηλότερες αξίες ακινήτων, άρα υψηλότερα ενοίκια και στη συνέχεια υψηλότερα τέλη. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι μόνιμοι κάτοικοι και οι μικροί επαγγελματίες του κέντρου, θα αναγκαστούν να μετακομίσουν ή αντίστοιχα να κλείσουν.

Από την κατάσταση αυτή αναμένεται να επωφεληθεί το κεφάλαιο των μεγάλων τουριστικών επενδύσεων και στις συνοδές του χρήσεις, ενώ η υπόσχεση στους εργαζόμενους είναι η «προσέλκυση νέων επενδύσεων και η αύξηση των θέσεων εργασίας». Πρόκειται βέβαια για τις διαβόητα επισφαλείς, ελαστικές και χαμηλής εξειδίκευσης θέσεις εργασίας που δημιουργεί η βιομηχανία του τουρισμού και της αναψυχής. Ταυτόχρονα η μεταφορά ακόμα περισσότερης εμπορικής κίνησης στο κέντρο της πόλης θα οδηγήσει στην ακόμα μεγαλύτερη χειροτέρευση των όρων δουλειάς για δεκάδες χιλιάδες επαγγελματίες που δραστηριοποιούνται στις γειτονιές της Αθήνας, ενώ μικροί επαγγελματίες και έμποροί στο κέντρο της πόλης θα έχουν αντιμετωπίσουν ένα άνισο ανταγωνισμό από τα μεγαθήρια του κλάδου. Επίσης, κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα όπως τα στέκια εγκληματικότητας, οι πιάτσες ναρκωτικών κ.λπ., δεν εξαλείφονται εάν δεν αντιμετωπιστούν οι όροι ύπαρξης τους, με κοινωνική πολιτική και όχι καταστολή, απλά μετακομίζουν σε κοντινές περιοχές. Κατά τον ίδιο τρόπο και τα σημεία κυκλοφοριακής συμφόρησης, μετατοπίζονται σε παράπλευρους δρόμους.

Παράλληλα, με τη «λήψη έκτακτων μέτρων για την αντιμετώπιση σοβαρού κινδύνου διασποράς του COVID-19» η δημοτική αρχή κάνει προσχηματική επίκληση της πανδημίας, ώστε ο «σχεδιασμός» και η εκτέλεση του Μ. Περιπάτου να μεθοδευτούν σκόπιμα και εσπευσμένα με όρους έλλειψης διαφάνειας, διαβούλευσης και λογοδοσίας.

Από την παρέμβαση λείπει επίσης, όχι μόνο η ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών και των εργαζόμενων σε έναν σχεδιασμό που τους αφορά, αλλά ακόμα και αυτή η τυπική διαβούλευση που προβλέπεται από την νομοθεσία κατά την διαδικασία της περιβαλλοντικής αδειοδότησης. Και αυτή έπεται και θα συντελεστεί με την ΣΜΠΕ που θα συνοδεύει το ΕΠΣ, όταν οι «πιλοτικές» παρεμβάσεις, μνημείο προχειρότητας και μη φιλικού στο χρήστη και το περιβάλλον σχεδιασμού (μεταλλικά παγκάκια, χρωματισμός δαπέδων με χρώματα που δεν εντάσσονται στο περιβάλλον, ακριβές ζαρντινιέρες που δεν ευνοούν την ανάπτυξη των φυτών, κ.λπ.) θα έχουν υλοποιηθεί, λειτουργήσει και παράξει αποτελέσματα.

Λείπει επίσης η ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής ως αρχιτεκτονικό προγραμματικό στοιχείο. Αντίθετα συντελείται η πολιτική υποβάθμιση και προσβολή της πόλης και των κατοίκων με πολύ προβληματικές μορφολογικά επεμβάσεις.

Τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, λείπει ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός ο οποίος θα έπρεπε να προηγείται μιας τόσο σημαντικής παρέμβασης και θα έπρεπε να αφορά το σύνολο του σχεδιασμού. Πρόσφατο είναι και το παράδειγμα της πλατείας Ομόνοιας για την οποία η δημοτική αρχή υπόσχονταν αρχιτεκτονικό διαγωνισμό στο προεκλογικό της πρόγραμμα και τελικά υλοποίησε αυθαίρετο σιντριβάνι με άδεια δαπεδόστρωσης, με σχεδιασμό και δωρεά του ξενοδοχειακού κεφαλαίου.

Η έλλειψη δημόσιων χώρων και χώρων πράσινου στην Αθήνα είναι μία πραγματικότητα η οποία διαμορφώθηκε ιστορικά με την μεταπολεμική ανάπτυξη της πόλης με το καθεστώς της αυθαίρετης δόμησης – αντιπαροχής και τις καταπατήσεις από μικρούς και μεγάλους ιδιοκτήτες του καπιταλιστικού τρόπου ανάπτυξης. Οι λίγοι σχετικά δημόσιοι χώροι και χώροι πράσινου στην έκταση του Δήμου Αθηναίων είναι και άνισα κατανεμημένοι, με τις μεγαλύτερες ελλείψεις να παρατηρούνται στις περιοχές που κατοικούν τα λαϊκότερα στρώματα του πληθυσμού, όπως τα Σεπόλια, ο Κολωνός, τα Πατήσια και η Κυψέλη.

Η Αθήνα χρειάζεται σημαντικές παρεμβάσεις, οι οποίες πρέπει να υπηρετούν τις ανάγκες και τους όρους ζωής των εργαζομένων, των κατοίκων, των επαγγελματιών, του ευρύτερου κέντρου της Αθήνας και όχι όσων προσδοκούν να βγάλουν και άλλα υπερκέρδη, αλλοιώνοντας την φυσιογνωμία του και μετατρέποντας το σε κλειστό κλαμπ μεγαλοξενοδόχων, μεγαλεμπόρων και επιχειρηματιών, βραχυχρόνιων μισθώσεων. Χρειάζεται επιπλέον η αντικατάσταση των άθλιων οδοστρωμάτων της πόλης, κατά προτεραιότητα, η ενίσχυση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, η πύκνωση του δικτύου και του προσωπικού, ώστε να αποτελεί η οποιαδήποτε πεζοδρόμηση υποκατάστασης των ΙΧ, από τα ΜΜΜ. Επίσης παρέμβαση σημαντική θα αποτελούσε ένα αντίστοιχο σχέδιο αύξησης του δημόσιου χώρου σε όλη την έκταση του Δήμου με δημιουργία πλατειών, πάρκων κλπ. Η πρόσβαση στους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως δικαίωμα και όχι ως ένα πανάκριβο τουριστικό προϊόν για τα λαϊκά στρώματα της πόλης.

Οι εργαζόμενοι της πόλης ήδη βιώνουν τον Μεγάλο Περίπατο ως μεγάλη ταλαιπωρία, καθώς οι παρεμβάσεις μείωσης του επιπέδου εξυπηρέτησης της κίνησης των αυτοκινήτων σε σημαντικούς οδικούς άξονες, δεν συνοδεύεται από την απαραίτητη σημαντική ενίσχυση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και ειδικότερα των Μέσων Σταθερής Τροχιάς. Επιπλέον, για να καταστεί το ποδήλατο πραγματικά εναλλακτικό μέσο μετακίνησης, απαιτείται ο σχεδιασμός και η υλοποίηση δικτύου ποδηλατοδρόμων που θα συνδέουν τις γειτονιές της πόλης με το κέντρο και όχι η χωροθέτησή τους σε έναν θύλακα στο κέντρο, ο οποίος παραπέμπει περισσότερο σε τουριστικές βόλτες.

Ζητάμε:

• Την απόσυρση των σχεδίων μετατροπής του κέντρου της Αθήνας σε οριοθετημένο θύλακα επέλασης, του τουριστικού κεφαλαίου και κτηματαγοράς, μεγαλοξενοδόχων, μεγαλεμπόρων και επιχειρηματιών βραχυπρόθεσμων μισθώσεων.
• Δημόσιοι χώροι και χώροι πράσινου που θα απευθύνονται στους κατοίκους, εργαζόμενους και επισκέπτες του κέντρου, θα συγκροτούν δίκτυα και όχι θύλακες στην πόλη, με προτεραιότητα τις λαϊκές σύγχρονες ανάγκες. Ελεύθεροι και δημόσιοι χώροι προσβάσιμοι σε όλους και όλες, συμπεριλαμβανομένων των ΑΜΕΑ, των ηλικιωμένων, των γονέων με καροτσάκια κ.λπ.
• Άμεση ενίσχυση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς (μετρό, τραμ, λεωφορεία) με δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα. Δίκτυο ποδηλατοδρόμων που θα συνδέει τις γειτονιές με το κέντρο και εξυπηρέτηση των ποδηλάτων από τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.
• Σύγκλιση δημοκρατικής δημόσιας διαβούλευσης με επαγγελματικούς και μαζικούς φορείς, ενεργές ομάδες κατοίκων της πόλης, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και πανεπιστημιακά ιδρύματα της Αθήνας, καθώς και επιστημονικούς συλλόγους (ΣΑΔΑΣ, ΣΕΠΟΧ κ.λπ.). Αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί για όλα τα έργα υπερτοπικής και εμβληματικής σημασίας.
• Υπεράσπιση του δικαιώματος στην πόλη και του δικαιώματος στην κατοικία. Μέτρα για την αντιμετώπιση της αύξησης των ενοικίων που φέρνει η επέκταση της τουριστικής βιομηχανίας, αξιοποίηση του κτιριακού αποθέματος για την αντιμετώπιση της αστεγίας.
• Αντιπλημμυρικά έργα με επαναφορά της φυσικής κοίτης των ρεμάτων, έργα αντιμετώπισης των φυσικών καταστροφών που πλήττουν κυρίως τους ταξικά ασθενέστερους

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Γράφει ο Παναγιώτης Ζαβουδάκης.

Το δρόμο της πλήρους ρήξης με τη δημοκρατία και το λαϊκό κίνημα έχει επιλέξει η κυβέρνηση της ΝΔ καθώς, μέρα με τη μέρα, κλιμακώνει την ωμή κρατική βία κατά του «εχθρού λαού».

Πριν ακόμα η κοινοβουλευτική της ομάδα επικυρώσει το χουντικής έμπνευσης νομοσχέδιο για την απαγόρευση των διαδηλώσεων, οι κρατικοί ραβδούχοι σπεύδουν να δώσουν μια πρώτη γεύση των προθέσεων της πολιτικής ηγεσίας.

Επιθέσεις κατά μεταναστών με ρίψη ασφυξιογόνων σε κλειστούς χώρους συμπληρώνουν τις επιδρομές δικυκλιστών της ομάδας ΔΡΑΣΗ στα Εξάρχεια κι όλα αυτά βρίσκουν την ολοκλήρωσή τους με τις… καθιερωμένες επιθέσεις κατά διαδηλωτών από ψευτοπαλληκαράδες των ΜΑΤ.

Η ΕΛΑΣ δεν κάνει τίποτα περισσότερο απ’ αυτό για το οποίο φτιάχτηκε: την καταστολή των λαϊκών αντιδράσεων. Ούτε την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος ή της τρομοκρατίας επιδιώκει, ούτε κανένα κοινωνικό ρόλο «προστασίας του πολίτη» παίζει η ΕΛΑΣ. Ακόμα και η εξάρθρωση της «17 Νοέμβρη» για την οποία πολυδιαφημίζεται ο… «νυν και αεί» υπουργός δημόσιας «τάξης» δεν οφείλεται σε δικές της ενέργειές αλλά σε ένα λάθος του Σάββα Ξηρού που αποτέλεσε τη θρυαλλίδα των εξελίξεων. Τα μόνα επιτεύγματά της ΕΛΑΣ, από τη μεταπολίτευση που «εκδημοκρατίστηκε» (sic) μέχρι σήμερα, είναι τα βίαια επεισόδια κατά απεργών, συνταξιούχων, φοιτητών και πάσης φύσης διαδηλωτών, τα οποία αρκετές φορές καταλήγουν σε δολοφονίες με θύματα διαδηλωτές και ένστολους θύτες που μένουν ουσιαστικά ατιμώρητοι για όσα έπραξαν πάνω «στο καθήκον».

Αυτή, κατά βάση, είναι η ΕΛΑΣ και, όπως δείχνουν τα έργα της, παίζει μια χαρά το ρόλο για τον οποίο την θέλουν οι κυβερνώντες. Το θέμα είναι πρωτίστως πολιτικό. Όλες οι δεξιές, «σοσιαλιστικές» και «αριστερές» κυβερνήσεις εκμεταλλεύτηκαν τους ένστολους τραμπούκους για να περνούν τις πολιτικές επιλογές τους με τις μικρότερες αντιστάσεις από το κίνημα.

Η ΝΔ διαχρονικά πιστεύει πως η αστυνομία είναι ο «αρχάγγελος Μιχαήλ» που κυνηγά τους.. «δαίμονες»[1] (όπου, καλά καταλάβατε, «δαίμονες» είναι το λαϊκό κίνημα) και πάντα χρησιμοποιεί τις «ρομφαίες» της για ίδιον όφελος. Επίσης η ΝΔ δεν έχει και τόσο μεγάλες ευαισθησίες για τα ατομικά και δημοκρατικά δικαιώματα. Κανείς βέβαια δεν περίμενε πως οι μεταγραφές πρώην «σοσιαλιστών» και πρώην «κομμουνιστών» στελεχών θα αλλοίωσαν καθόλου το DNA της, το αντίθετο: τα συγκεκριμένα πρόσωπα μετά από περιπλανήσεις και «νεανικές αφέλειες», αγκυροβόλησαν επιτέλους στο ιδεολογικό τους «λιμάνι».

Λειτουργώντας με το αμερικανόπνευστο δόγμα «Νόμος και Τάξη» (δηλαδή επιβολή της κρατικής εξουσίας με όποιο κόστος), οι κυβερνήσεις της ΝΔ πρώτα χτυπάνε στο ψαχνό και μετά ανοίγουν διάλογο με το κίνημα. Κι επειδή οι πολιτικοοικονομικές εξελίξεις προμηνύουν μέτρα περαιτέρω φτωχοποίησης των λαϊκών στρωμάτων, μέτρα που πάντα εφαρμόζονται με ωμή βία, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ετοιμάζει από τώρα το πλαίσιο και το οπλοστάσιο της σύγκρουσης της με το λαό.

Πρώτο βήμα είναι η νομοθέτηση της απαγόρευσης των διαδηλώσεων την οποία έχει τα κοινοβουλευτικά «κουκιά» και αναμένεται να την περάσει. Το θέμα δεν είναι να ψηφιστεί ένας νόμος, το θέμα είναι αν θα καταφέρει η κυβέρνηση να τον εφαρμόσει. Η ΝΔ έχει αποδείξει ότι δεν διδάσκεται τίποτα από την ιστορία, ακόμα και τη δική της. Αν το έκανε, θα θυμόταν έναν υπουργό της από το μακρινό 1976, τον Κωνσταντίνο Λάσκαρη, ο οποίος σοβαρότατα διακήρυξε ότι «δεν θα επιτρέψομεν την πάλη των τάξεων». Παρά τις απαγορεύσεις του Λάσκαρη και γενικότερα της ΝΔ, η ταξική πάλη είναι ακόμα παρούσα, έστω κι αν «η ταξική πάλη δεν μπορεί να ανατρέψει τη στρατηγική του κεφαλαίου» παρά μόνο «να αποσπάσει κάποιες κατακτήσεις» όπως ισχυρίζεται η κυρία Παπαρήγα (αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία).   Όπως και τότε έτσι και τώρα, η ψήφιση του περιορισμού των διαδηλώσεων θα μείνει μια ακόμα απόφαση που το κίνημα de facto θα ανατρέψει στην πράξη.

Το δεύτερο βήμα που κάνει η κυβέρνηση είναι η όξυνση του αυταρχισμού και της κρατικής βίας με την επιστράτευση των πιο ακραίων στοιχείων της ΕΛΑΣ[2]. Η ασυδοσία που τους παρέχει η κυβέρνηση έχει αποθρασύνει τόσο πολύ τους ένστολους τρομοκράτες που καθημερινά ξεπερνούν τον εαυτό τους σε πράξεις ωμής φασιστικής βίας. Κι επειδή κι αυτοί όπως η ΝΔ έχουν ως πρότυπό τους τη «γη της ελευθερίας», τα πρώτα θύματα τους είναι οι μειονότητες. Στην ελληνική εκδοχή οι δικοί τους “Floyd” είναι οι μετανάστες, έτσι ώστε τα «παλληκάρια» των ομάδων κρούσης να προετοιμάζονται για το κυρίως πιάτο: τη βίαιη καταστολή των κινητοποιήσεων μετά την ψήφιση του αντιαπεργιακού νόμου.

Με όλο αυτό το πολεμικό κλίμα που καλλιεργεί η κυβέρνηση και με τον υπερβάλλοντα ζήλο των ραβδούχων, δεν είναι καθόλου φιλολογικός ο κίνδυνος μιας ακόμη «υπερβολής» κατά την ώρα της «εκτέλεσης του καθήκοντος». Δίπλα στα ονόματα του Ιάκωβου Κουμή, της Σταματίνας Κανελλοπούλου, του Μιχάλη Καλτεζά και του Αλέξη Γρηγορόπουλου, που δολοφονήθηκαν από αστυνομικούς, δεν πρέπει να προστεθεί κανένα άλλο! Η κυβέρνηση αναλαμβάνει σοβαρές πολιτικές ευθύνες χρησιμοποιώντας το όπλο της κρατικής βίας κατά του λαού.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται πως έχει κάνει τις δικές της επιλογές. Το θέμα ποτέ δεν ήταν οι επιλογές των εκμεταλλευτών και των εκφραστών του συστήματος. Αυτοί έχουν πάρει ταξική θέση και οι επιλογές τους την υπηρετούν μια χαρά. Το ζητούμενο πάντα ήταν η αντίδραση του κινήματος σ’ αυτές τις επιθέσεις.

Ναι, το κίνημα σήμερα δεν είναι στα καλύτερά του: διασπασμένο, συκοφαντημένο, απογοητευμένο, ορφανό από μια αγωνιστική πρωτοπορία αλλά γεμάτο με μπόλικους μνηστήρες που διαγκωνίζονται ποιος θα το πατρονάρει καλύτερα. Όμως η ιστορία έχει δείξει πως ακόμα κι εκεί που όλοι πίστευαν πως έχουν τελειώσει μαζί του, εκείνο πεισματικά σαν το φοίνικα αναγεννιέται από τις στάχτες του. Ιδιαίτερα όποτε κινδυνεύουν οι δημοκρατικές και συνδικαλιστικές κατακτήσεις του. Τότε τις υπερασπίζεται με πάθος όπως επιτάσσει το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος. Γιατί όποτε οι εκμεταλλευτές νομοθετούσαν, ο λαός προτιμούσε την πάλη αντί για τις αλυσίδες που πήγαιναν να του φορέσουν.

Κι αυτή είναι μια τέτοια περίπτωση. Και δεν πρέπει να την αφήσουμε να περάσει. Να υπερασπιστούμε τις ατομικές και δημοκρατικές ελευθερίες με αμείωτη ένταση. Ιδιαίτερα μετά τις 9 Ιούλη που η αδικία θα έχει γίνει «νόμος» και θα κληθούμε όλοι να τον κουρελιάσουμε στην πράξη.

[1] Μετά τις μαζικές αντιδράσεις για τη δολοφονία των Κουμή – Κανελλοπούλου από τα ΜΑΤ, τον Νοέμβρη του 1980, ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης είχε πει τη φράση «Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί στα χέρια του για να αμυνθεί εναντίον των δαιμόνων. Δεν κρατεί άνθη» παρομοιάζοντας τους διαδηλωτές με «δαίμονες» και τους δολοφόνους αστυνομικούς με… «αρχαγγέλους».

[2] Ευτυχώς υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις αστυνομικών που δεν έχουν καμμιά σχέση με φασιστοειδή τύπου Σταύρου Μπαλάσκα και προτιμούν να στέκονται δίπλα στους λαϊκούς αγώνες παρά απέναντι τους, όπως δείχνει αυτή η ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Αστυνομικών. Δυστυχώς προς το παρόν είναι μειοψηφία μέσα στην ΕΛΑΣ.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Μαζική και μαχητική η διαδήλωση που το απόγευμα της Τρίτης 7 Ιουλίου 2020 έδωσε απάντηση στους δρόμους της Αθήνας σε όσους ονειρεύονται να καταργήσουν το δικαίωμα στη διαδήλωση.

Περίπου 5.000 διαδηλωτές και πάρα πολλές οργανώσεις, φοιτητικοί σύλλογοι, εργατικά σωματεία και συλλογικότητες συμμετείχαν στην πορεία που ξεκίνησε από τα Προπύλαια και μέσω Πανεπιστημίου πέρασε από Χαυτεία, Σταδίου, πλατεία Συντάγματος, Όθωνος, Αμαλίας, Βουλή, Πανεπιστημίου διατρανώνοντας ηχηρό μήνυμα αντίστασης και ανυπακοής στην περιστολή του δικαιώματος στη διαδήλωση.

Σ’ αυτή την πόλη, σ’ αυτή τη χώρα, τις διαδηλώσεις δεν κατάφεραν να τις καταργήσουν οι σιδερόφρακτες χιτλερικές δυνάμεις κατοχής. Ας μη βαυκαλίζονται η κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Ένωση ότι θα το καταφέρουν σήμερα.

Δείτε στα βίντεο που ακολουθούν, στιγμιότυπα από τη σημερινή διαδήλωση, στην κεφαλή της οποίας βρισκόταν το πανό της Επιτροπής για την Ελευθερία στη Διαδήλωση.

Σημειώνεται ότι ανάλογη κινητοποίηση έχει προκηρυχθεί και για την Πέμπτη, ημέρα ψήφισης του κατάπτυστου νομοσχεδίου στη Βουλή.

Κινητοποιήσεις έγιναν και σε άλλες πόλεις, όπως στα Γιάννενα.

Δείτε επίσης βίντεο με τη συνέντευξη τύπου της νεοσύστατης Επιτροπής για την Ελευθερία στη Διαδήλωση εδώ: Επιτροπή για την Ελευθερία στη Διαδήλωση: ΟΧΙ στο τερατώδες Νομοσχέδιο! (Βίντεο)

πηγη: pandiera.gr