Δέσποινα Κουτσούμπα

Το μήνυμα του δημοψηφίσματος, το 61,3% του «Όχι», έπρεπε επειγόντως να φιμωθεί, να παρερμηνευτεί, να λοιδορηθεί και τελικά να ξεχαστεί.

Έχουν περάσει πέντε χρόνια από εκείνο το βράδυ που μας σημάδεψε. Από όλες τις στιγμές των χρόνων 2010-2015 και της κινητοποίησης του κόσμου που συνηθίσαμε να ονομάζουμε «αντιμνημονιακό κίνημα», το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν μια στιγμή τομής. Μπορεί να συνιστά τομή το αποτέλεσμα μιας κάλπης; Ναι, όταν αυτό είναι τόσο αντίθετο στην Εκάλη από το Περιστέρι, στις ψήφους των εργοδοτών από τις ψήφους των εργαζομένων, των πλούσιων από τους φτωχούς. Ναι, ήταν ένα ταξικό αποτέλεσμα, που είχε σμιλευτεί μέσα σε πέντε χρόνια σκληρών αγώνων, μεγάλων απεργιών, συνελεύσεων και συγκρούσεων στις πλατείες, στησίματος της αλληλεγγύης των από κάτω. Ήταν ένα ταξικό αποτέλεσμα που ήρθε να βροντοφωνάξει ότι η πλειοψηφία είμαστε εμείς οι «από κάτω», κι αν αψηφήσουμε την τρομοκρατία, το φόβο, την εκμετάλλευση, μπορούμε να κερδίσουμε. Κι αυτός είναι βασικός λόγος που το μήνυμα του δημοψηφίσματος, το 61,3% του «Όχι», έπρεπε επειγόντως να φιμωθεί, να παρερμηνευτεί, να λοιδορηθεί και τελικά να ξεχαστεί.

Δε θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα η αστική τάξη της χώρας, που μετά από πολλά χρόνια ένιωσε να απειλείται από τους «ξεβράκωτους»

Δεν θέλει να θυμάται το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που προκάλεσε το δημοψήφισμα. Γιατί η ηγεσία του πίστευε εξαρχής ότι ήταν ένα «κόλπο grosso», ένας τρόπος να «διαπραγματευτούν» καλύτερα το μνημόνιο, που είχαν ξεκινήσει να ετοιμάζουν από τη συμφωνία της 20 Φλεβάρη 2015. Σε αντίθεση με τα εξαγγελλόμενα, δεν ήθελαν να διαπραγματευτούν με την τρόικα, αλλά με τον ίδιο τον κόσμο που τους είχε ψηφίσει. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πόνταρε στον φόβο που θα δημιουργούσε η αντίδραση των «ισχυρών» της ΕΕ. Ο εργαζόμενος λαός τους διέψευσε. Από το βράδυ του δημοψηφίσματος η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ανασυντάχθηκε και έδειξε ποιους ήθελε για συμμάχους, καλώντας το συμβούλιο των (παντελώς ηττημένων) πολιτικών αρχηγών για να ξεπεράσουν με «εθνική ομοψυχία» τον κραδασμό του δημοψηφίσματος.

Δε θέλει να θυμάται το 61,3% η ΝΔ, το ΚΙΝΑΛ και το Ποτάμι που πολέμησαν λυσσαλέα για να νικήσει ο φόβος -και έχασαν κατά κράτος. Το βράδυ του δημοψηφίσματος ο τότε αρχηγός της ΝΔ Β. Μεϊμαράκης προειδοποίησε ότι «οι δυνάμεις της αστικής τάξης θα απαντήσουν». Ήταν η αναμενόμενη αντίδραση όλου του αστικού πολιτικού κόσμου απέναντι στην ψήφο του «κυρίαρχου λαού», που κατά τα άλλα ισχυρίζονται ότι «τιμούν» και «σέβονται». Γιατί όταν το μαχαίρι φτάνει στο κόκκαλο και διακυβεύεται αληθινά το συμφέρον της αστικής τάξης, οι «καθώς πρέπει» πολιτικές διαμεσολαβήσεις πάνε περίπατο και τη θέση τους παίρνει η ωμότητα του αστικού πολιτικού συστήματος και των συμφερόντων που καλείται να υπηρετήσει, που δεν έχουν καμία σχέση με… δημοκρατικές ανησυχίες.

Δε θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα η αστική τάξη της χώρας, που μετά από πολλά χρόνια ένιωσε να απειλείται από τους «ξεβράκωτους». Δε θέλουν να θυμούνται το δημοψήφισμα οι ολιγάρχες των μίντια, που πίστευαν ότι με στημένες εκπομπές και δημοσκοπήσεις (που μέχρι την τελευταία στιγμή έδιναν υπεροχή στο «Ναι») θα μπορούσαν να καναλιζάρουν τη βούληση της πλειοψηφίας -κι όμως είχαν ήδη χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας και δεν το ξαναβρήκαν ποτέ.

Δεν θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα ούτε η πολιτική τάξη της ΕΕ, γιατί ήταν ένα από τα πιο ηχηρά χαστούκια που είχε δεχτεί μέσα στην καπιταλιστική κρίση που μαινόταν από το 2008. Παρά την τρομοκρατία και τις απειλές για την φτώχεια στην οποία θα καταδίκαζε τη χώρα η σύγκρουση με την ΕΕ (λες και δεν είχε καταδικάσει το λαό στη φτώχεια η πρόσδεση στο άρμα της ΕΕ), παρά τις προειδοποιήσεις ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος εξόδου από το ευρώ, το 61,3% του «Όχι», αν διαδιδόταν όπως διαδόθηκε η φλόγα των πλατειών λίγα χρόνια πριν, θα οδηγούσε την ΕΕ σε μια πρωτοφανή πολιτική κρίση. Έπρεπε με κάθε τρόπο να ηττηθεί και να ξεχαστεί.

Δε θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα, όμως, ούτε το ΚΚΕ. Ο θλιβερός απών από τη μάχη που δόθηκε, το κόμμα που αναφέρεται στην εργατική τάξη αναζητά δικαίωση για τη στάση του άκυρου/αποχής στην προδοσία του δημοψηφίσματος από τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάνει ότι ξεχνά ότι το βασικό του σύνθημα, η «ανυπακοή», είχε γίνει πράξη από την εργατική τάξη, τους ανέργους, τη νεολαία, τα φτωχά λαϊκά στρώματα εκείνη τη μέρα. Κι όμως, μόλις το ΚΚΕ βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα να εκφράσει αυτό το ορμητικό ποτάμι της ανυπακοής, οχυρώθηκε πίσω από το «δεν θα πετύχετε τίποτα», ενώ εννοούσε ότι δεν ήθελε να αναλάβει την ευθύνη να συμβεί κάτι διαφορετικό.

Για μας εκείνο το βράδυ ήταν κάτι διαφορετικό. Γιατί είχαμε ζήσει μαζί με τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους την αγωνία των πρώτων ημερών. Περάσαμε μαζί τους τις ώρες έξω από τα ΑΤΜ. Το σφίξιμο των δοντιών στην ερώτηση αν μπορούμε να τα καταφέρουμε, αν θα χουμε φαγητό, αν θα χουμε φάρμακα. Γιατί είχαμε βρεθεί στα ίδια μετερίζια στις διαδηλώσεις του 2010, είχαμε ξανακάνει τις συζητήσεις για το ευρώ και τη διαγραφή του χρέους στις πλατείες του 2011, είχαμε ανάψει μαζί φωτιές τον Φλεβάρη του 2012. Είχαμε ξενυχτήσει μαζί με τις καθαρίστριες έξω από το Υπουργείο Οικονομικών και μέσα στην κατειλημμένη ΕΡΤ. Αναγνωρίσαμε το χαμόγελο όταν μοιράζαμε για το «τριπλό όχι», σφίξαμε μαζί τη γροθιά, κι αναγνωρίσαμε την αλλαγή των τελευταίων ημερών όταν σηκώθηκαν πια οι μαγκούρες ενάντια στις απειλές της Μέρκελ και του Σόιμπλε. Νιώσαμε το ποτάμι του «Όχι» πολύ πριν αποτυπωθεί στην κάλπη και για πρώτη φορά βλέπαμε ότι είχε πίσω του την αποφασιστικότητα της επίγνωσης ότι δεν ζητάμε να γυρίσουμε στη ζωή μας πριν το 2010, ζητάμε να χτίσουμε κάτι διαφορετικό.

Αναγνωρίσαμε το χαμόγελο όταν μοιράζαμε για το «τριπλό όχι», σφίξαμε μαζί τη γροθιά, είδαμε την αλλαγή των τελευταίων ημερών όταν σηκώθηκαν πια οι μαγκούρες ενάντια στις απειλές της Μέρκελ και του Σόιμπλε

Εκείνο το αποτέλεσμα ήταν για τη δική μας αριστερά μια δικαίωση πολλών χρόνων. Κι όμως, ήταν μαζί κι ένα τραύμα. Γιατί από την επομένη του δημοψηφίσματος, από τη στιγμή που, μετά το πρώτο σοκ, όλες οι δυνάμεις του συστήματος ενώθηκαν για να το εξαφανίσουν, είδαμε ότι οι δυνάμεις μας δεν ήταν επαρκείς. Ότι οι αυταπάτες, οι παλινωδίες, οι υστερήσεις του κινήματος, μαζί με τις δικές μας αδυναμίες να έχουμε οικοδομήσει πραγματικούς κοινωνικούς δεσμούς με αυτό το πλατύ κομμάτι του λαού, η δική μας λειψή προετοιμασία στο πώς θα γίνουν όλα αυτά, τη στιγμή που περισσότερο από ποτέ φαινόταν ότι μπορούσαν να είναι εφικτά, είχαν ως αποτέλεσμα λίγες εβδομάδες μετά η οργή για την ψήφιση του νέου μνημονίου, κόντρα στη βούληση του 61,3%, να μη μετασχηματιστεί σε μάχιμη δύναμη ανατροπής.

Έχουμε πολλά ακόμη να μάθουμε από κείνη την τομή. Είμαστε οι μόνοι που θέλουμε να τη θυμόμαστε, κι όμως ακόμη δεν την έχουμε αξιολογήσει επαρκώς. Αν θέλουμε να είμαστε η αριστερά αυτού του 61,3%, η αντικαπιταλιστική αριστερά των «από τα κάτω», θα πρέπει να ξαναδούμε τη στάση μας πριν και μετά το δημοψήφισμα. Κι αν δεν άλλαξε τον ρου της ιστορίας, μπορούσε όμως να αλλάξει εμάς. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά…

(Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στον Σωτήρη, που έλειπε το βράδυ του δημοψηφίσματος και μας λείπει ακόμη)

ΠΗΓΗ: prin.gr

Χωρίς ΠΑΣΟΚ τίποτε δεν γίνεται. Πώς δικαιολόγησε το ΚΙΝ.ΑΛ την απόφασή του να ψηφίσει το νομοσχέδιο με τα διατάγματα της δικτατορίας.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει πολλά παραδείγματα για το πώς πολιτικές δυνάμεις, προκειμένου να δικαιολογήσουν επιλογές τους, επιχειρούν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα.  Με αυτή την λογική μας έχει προκύψει στο πρόσφατο παρελθόν το «μνημόνιο με ανθρώπινο πρόσωπο». Όμως το Κίνημα Αλλαγής φαίνεται ότι κατάφερε να …απογειώσει αυτή την λογική. Έτσι, μας προέκυψε η δυνατότητα ένας απροσχημάτιστος «χουντονόμος» να μπορεί να έχει προοδευτικά χαρακτηριστικά. Προφανώς μιλάμε για το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις που πρόκειται να ψηφιστεί τη Πέμπτη 9 Ιουλίου, από την Νέα Δημοκρατία, το ΚΙΝ.ΑΛ και κατά πάσα πιθανότητα την Ελληνική Λύση.

Το Κίνημα Αλλαγής, αν και όπως δείχνει ο χρόνος που απαιτήθηκε για την λήψη της απόφασης με αρκετές εσωτερικές αντιρρήσεις, ανακοίνωσε περίτρανα δια της προέδρου του, Φώφης Γεννηματά, ότι θα ψηφίσει το νομοσχέδιο. Μάλιστα – συναισθανόμενο ίσως τον βαθμό της έκθεσής του – εξέδωσε και ειδικό ενημερωτικό σημείωμα στην συνέχεια για να αιτιολογήσει την πράξη του. Στα εντυπωσιακά της ανακοίνωσης μπορεί κανείς να συμπεριλάβει την αναφορά που λέει πως «οι αρχές και οι αξίες του ΠΑΣΟΚ και του Κινήματος Αλλαγής επέβαλαν μία δυναμική αλλά δημιουργική αντιπολίτευση».

Πού οδήγησαν λοιπόν αυτές οι αξίες; Στο συμπέρασμα ότι «χωρίς το Κίνημα Αλλαγής, το νομοσχέδιο θα περνούσε με την αρχική, αυταρχική μορφή του». Μόνο που το νομοσχέδιο διατηρεί αλώβητα όλα άρθρα του που προκύπτουν από μεταφρασμένα στην δημοτική διατάγματα της Χούντας. Πράγμα που μάλλον διατηρεί την «αυταρχική μορφή του» εκτός πια αν τα χουντικά διατάγματα δεν ήταν τελικά και τόσο …αυταρχικά.

Μάλιστα, το ΚΙΝ.ΑΛ υποστηρίζει πως ως προς την απαγόρευση μίας διαδήλωσης «το αρχικό σχέδιο προέβλεπε απαγόρευση από την αστυνομική αρχή μόνον με απλή γνώμη του δημάρχου.Μετά από δική μας πρόταση, προβλέπεται πλέον η σύμφωνη γνώμη του προέδρου Πρωτοδικών». Μόνο που η σύμφωνη γνώμη του δικαστικού προβλέπεται να είναι απαραίτητη μέχρι και 24 ώρες πριν την διαδήλωση. Εφόσον παρέλθει η προθεσμία (πράγμα εξαιρετικά πιθανό αφού ουδείς υποχρεώνει την δικαστική αρχή να εκδώσει απόφαση) τότε το θέμα επαφίεται στην αστυνομία.

Επίσης, σημειώνει ότι «στο αρχικό νομοσχέδιο οι αυθόρμητες συναθροίσεις κατά κανόνα απαγορεύονταν και για να επιτραπούν ήταν απαραίτητη ειδική απόφαση. Μετά από δική μας πρόταση, η αυθόρμητη συνάθροιση επιτρέπεται και μόνο κατ’ εξαίρεση μπορεί να απαγορευθεί αν απειλείται η δημόσια ασφάλεια και μετά από ενημέρωση του αρμόδιου εισαγγελέα Πρωτοδικών». Με απλά λόγια η αστυνομία – και πάλι- θα κρίνει αν απειλείται η δημόσια ασφάλεια (που πάντα θα …απειλείται) και έχει την δυνατότητα να …ενημερώσει τον εισαγγελέα.  Παράλληλα το ΚΙΝ.ΑΛ υποστηρίζει ότι οι διαλύσεις συγκεντρώσεων θα γίνονται παρουσία εισαγγελέα (ενώ το νομοσχέδιο δεν το θέτει ως επιχειρησιακή προϋπόθεση) λες και αυτό ήταν το σημαντικό πρόβλημα του νομοσχεδίου. Όπως και το ότι απαλείφθηκαν τα άρθρα που προέβλεπαν ποινές σε μετέχοντες σε απαγορευμένη διαδήλωση. Αυτά δηλαδή που η κυβέρνηση γνώριζε ότι θα ήταν αδύνατον να εφαρμοστούν.

Φυσικά, το πιο ουσιώδες σημείο του νομοσχεδίου, δηλαδή το ότι …πρέπει να πάρει κανείς άδεια από τον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη για να κάνει διαδήλωση δεν έχει θιχτεί ούτε στο ελάχιστο. Αντιθέτως, με την πρακτική που ακολουθεί το Κίνημα Αλλαγής, ο νυν υπουργός Προ-Πο και πρώην στέλεχος του ΠΑΣΟΚ απλά θα μπορεί να λέει ότι το νομοσχέδιο του πέρασε με ευρεία πλειοψηφία.

Όλα αυτά φυσικά δεν είναι καθόλου παράξενα αν σκεφτεί κανείς πως ανάλογη πρόταση έχει διαμορφώσει στο παρελθόν και ο Γιώργος Καμίνης, πρώην δήμαρχος και νυν βουλευτής επικρατείας του ΚΙΝ.ΑΛ που ήταν και εισηγητής στο νομοσχέδιο. Η διαπραγμάτευση άλλωστε των δύο χώρων δεν ήταν κρυφή η κάτω από το τραπέζι. Αντιθέτως διεξήχθη δημοσίως την προηγούμενη Παρασκευή όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο στην Βουλή στην «Ώρα του Πρωθυπουργου». Εκεί η Φώφη Γεννηματά κάλεσε τον πρωθυπουργό να κάνει αλλαγές στο νομοσχέδιο  λέγοντας πώς «έτσι όπως είναι δεν ψηφίζεται». Η κυβέρνηση προφανώς ανταποκρίθηκε.

Έτσι ίσως πήραμε μια γεύση πώς θα είναι στο πιθανό μέλλον μια συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας – ΚΙΝ.ΑΛ….

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Σχετικά με την επαναλαμβανόμενη καθυστέρηση που αφορά την έκτακτη αποζημίωση των Ναυτεργατών που καλύπτονται από την αναστολή των συμβάσεων εργασίας λόγω κορωνοϊού, σημειώνουμε ότι η ΠΕΝΕΝ έχει ως σήμερα προβεί σε πλήθος ενεργειών αλλά και δράσεων έτσι ώστε και αυτή η υποβαθμισμένη αποζημίωση να καταβάλλεται άμεσα διότι αποτελεί το μόνο μέσο επιβίωσης χιλιάδων Ναυτεργατών και των οικογενειών τους.

Στην κατεύθυνση αυτή πραγματοποιήσαμε:

- παράσταση διαμαρτυρίας στον Υπουργό Ε.Ν στον οποίο επισημάναμε την αναπροσαρμογή στο ύψος της ενίσχυσης, την καθυστέρηση στον χρόνο απόδοσης αλλά και το αντίστοιχο επίδομα ανεργίας

- παρέμβαση στον Υπουργό Εργασίας

- επανειλημμένα απευθυνθήκαμε στις υπηρεσίες του ΥΕΝ που έχουν την αρμοδιότητα και που ασχολούνται με το ίδιο ζήτημα

- έχουμε προβεί σε σχετικές διαμαρτυρίες στα κόμματα που εκπροσωπούνται στην Βουλή προκειμένου και αυτά με την σειρά τους να παρέμβουν για την πιο σύντομη διεκπεραίωση του προβλήματος.

Θεωρούμε παντελώς ανεπίτρεπτη αυτή την χρονοβόρα και αδικαιολόγητη διαδικασία για την οποία υπάρχουν σοβαρές ευθύνες και σε συνδικαλιστικό επίπεδο (ΠΝΟ - Σωματεία) όπου τα διάφορα μπλοκ διαγκωνίζονται για την θέση του Γ.Γ στην ΠΝΟ και παράλληλα έχουν οδηγήσει σε ουσιαστική διάλυση την Ομοσπονδία εδώ και πολλούς μήνες με σοβαρές συνέπειες στα ναυτεργατικά προβλήματα και δικαιώματα.

Η ΠΕΝΕΝ θα συνεχίσει τις προσπάθειές της ώστε το πρόβλημα αυτό να αντιμετωπισθεί με τρόπο που θα καλύπτει τις ανάγκες των Ναυτεργατών και η καταβολή του να γίνεται με την λήξη του κάθε μήνα.

Κυβέρνηση - ΥΕΝ - υπηρεσίες οφείλουν να πάρουν όλα εκείνα τα μέτρα για την άμεση πίστωση στους τραπεζικούς λογαριασμούς των Ναυτεργατών της έκτακτης οικονομικής αποζημίωσης για τους μήνες Μάη - Ιούνη 2020.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Το έγγραφο της ΠΕΝΕΝ αποστέλλεται:

Πρωθυπουργό

Βουλή των Ελλήνων

Υπουργό Εργασίας

Υπουργό Ε.Ν

Κοινοποίηση: ΔΝΕΡ - ΠΝΟ - Ναυτεργατικά και τοπικά Σωματεία - ΜΜΕ

Όπως έχουμε ενημερώσει αναλυτικά με προγενέστερα κείμενά μας, η ΔΕΣΚ (ΠΑΜΕ) στο Ε.Κ. Πειραιά το τελευταίο χρονικό διάστημα με αφορμή τις πρωτοβουλίες του Δ.Σ του Ε.Κ.Π ενάντια στο MasterPlanτης Cosco έχει εξαπολύσει μια λυσσαλέα επίθεση με σκοπό να υπονομεύσει και στην πράξη να ακυρώσει τις δράσεις και τις κινητοποιήσεις του ΕΚΠ ενάντια στα καταστροφικά σχέδια Cosco - κυβέρνησης στο λιμάνι του Πειραιά. Οι προσπάθειές τους αυτές έχουν πέσει και θα συνεχίσουν να πέφτουν στο κενό.

Εντελώς πρόσφατη είναι η αποτυχημένη απόπειρά τους να οργανώσουν συνέδριο παρωδία μέσα στο κατακαλόκαιρο με σκοπό την ανατροπή των αποφάσεων του Ε.Κ.Π ενάντια στο αποικιοκρατικό καθεστώς που έχει δημιουργήσει η κινέζικη Cosco και οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ - Ν.Δ στο λιμάνι του Πειραιά.

Μάλιστα για αυτό το συνέδριο επινόησαν ότι το ζητούν προκειμένου τα συνδικάτα και οι εργαζόμενοι στον Πειραιά να αντιδράσουν οργανωμένα και δυναμικά στα αντεργατικά σχέδια της κυβέρνησης που βρίσκονται πραγματικά σε πλήρη εξέλιξη αυτό το διάστημα, μεταξύ των οποίων και το αντιδραστικό χουντικής έμπνευσης σχέδιο νόμου για τις διαδηλώσεις.

Όμως όταν η κυβέρνηση το έφερε για ψήφιση στην Βουλή αναδιπλώθηκαν και σε πλήρη συμμαχία με τις δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού επέλεξαν τον δρόμο των άσφαιρων και αναποτελεσματικών παραστάσεων και συγκεντρώσεων, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων το όπλο της απεργίας με το οποίο έπρεπε να απαντήσει το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στην πρωτοφανή επίθεση της κυβέρνησης ενάντια στους συλλογικούς αγώνες, τα δημοκρατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα!!!

Μάλιστα στο Δ.Σ του ΕΚΠ που έγινε με πρόταση της ΤΕΣ, δείχνοντας την τραγική τους αδυναμία δεν μπόρεσε κανείς τους να δώσει απάντηση στα αμείλικτα ερωτήματα που τέθηκαν σχετικά με την επιλογή τους να παραιτηθούν από την αναγκαία απεργιακή μάχη.

Καταψήφισαν την πρότασή μας για απεργία η οποία κατατέθηκε σε αυτούς την ίδια μέρα που η κυβέρνηση εισήγαγε το αντιδημοκρατικό νομοσχέδιο στην Βουλή, σε συμμαχία βεβαίως με τις άλλες δυνάμεις του αστικοποιημένου συνδικαλισμού.....

Μάλιστα ένας εξ αυτών (Ευαγγελάκης της ΠΕΜΕΝ) ισχυρίστηκε ότι αυτοί δεν ξεχωρίζουν το είδος των κινητοποιήσεων που πραγματοποιούν.... προφανώς το ίδιο είναι η παράσταση, η εκδήλωση, η συγκέντρωση, το ίδιο είναι και η απεργία!!!

Επίσης πρόταση που καταθέσαμε για μέρα πανελλαδικής δράσης των συνδικάτων με συγκεντρώσεις - διαδηλώσεις σε όλη την χώρα (εάν ψηφιστεί ο νόμος) με τις οποίες οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα ανοιχτά και έμπρακτα θα δείξουν απειθαρχία - ανυπακοή στο αντιδραστικό τερατούργημα, επίσης οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ την οδήγησαν στις καλένδες..... και προφανώς θα ισχυριστούν αύριο ότι δεν μπορεί να υπάρχει κοινό πλαίσιο σε μια τέτοια κινητοποίηση!!!!

Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι φορείς της συναίνεσης και της ηττοπάθειας δεν είναι μόνο το μπλοκ του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού......

Κατά τα λοιπά εμφανίζονται ως πολέμιοι του λιγότερου - μικρότερου κακού το οποίο όμως επανειλημμένα με τις επιλογές τους στηρίζουν και έμπρακτα νομιμοποιούν!

Σε συνέχεια αυτής της "ταξικής" τους γραμμής καθόλου δεν μας προξενεί εντύπωση ότι οι δυνάμεις της ΔΕΣΚ και ο Πρόεδρος του ΕΚΠ εκμεταλλευόμενος την απουσία μελών του Δ.Σ έκανε χρήση εργατοπατερικής διάταξης του καταστατικού (λόγω ισοψηφίας) με διπλή ψήφο για να υφαρπάξουν απόφαση για στήριξη της συγκέντρωσης που έκαναν σωματεία της δύναμής τους στον Πειραιά για το λιμάνι, χωρίς το θέμα να το εισάγουν στην ημερήσια διάταξη, την στιγμή που οι ίδιοι πριν λίγες μέρες προσπάθησαν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο να τορπιλίσουν την μεγάλη συγκέντρωση του ΕΚΠ για το MasterPlan της Cosco και τα εργατικά δικαιώματα στο λιμάνι.

Δεν θα κρίνουμε ούτε θα σχολιάσουμε την συγκέντρωση των σωματείων τους και την συμμετοχή σε αυτή που έγινε στις 7/7.... όμως σε αυτή δύο σημεία της ομιλίας του Προέδρου του ΕΚΠ δείχνουν τον κατήφορο στον οποίο οδηγούνται χρησιμοποιώντας την γκεμπελίστικη ρήση "πες πες ψέματα στο τέλος κάτι θα μείνει"

Σημείο 1: "Ο ΣΥΡΙΖΑ του οποίου οι βουλευτές και οι δήμαρχοι παίρνουν θέσεις κρατώντας πανό και πλακάτ σε κινητοποιήσεις της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας του ΕΚΠ, έχει ψηφίσει την σύμβαση παραχώρησης του ΟΛΠ στην Cosco, έχει συναινέσει στην χρηματοδότηση των σχεδιασμών της. Η δική τους Περιφερειακή αρχή (Δούρου) χρηματοδότησε με πάνω από 114 εκατομμύρια ευρώ τις επεκτάσεις της Coscoστην Πειραϊκή. Ο δικός τους δήμαρχος στο Κερατσίνι απέρριψε το δίκαιο λαϊκό αίτημα να φύγουν εδώ και τώρα τα καζάνια αποδεχόμενος να μείνουν για άλλα 2 χρόνια και βλέπουμε".

Μέσα σε τόσες λίγες γραμμές δεν θα μπορούσαν να ειπωθούν περισσότερα ψέματα!!!

Η απάντηση και το σχόλιό μας αναφορικά με τα ψεύδη τους πάνω στα οποία προσπαθούν αγωνιωδώς κάνοντας το άσπρο - μαύρο να πείσουν και να δικαιώσουν την λαθεμένη και αδιέξοδη γραμμή τους είναι η παρακάτω:

Ψέμα πρώτο: Δεν υπήρξαν κινητοποιήσεις του ΕΚΠ όλα τα τελευταία χρόνια και κυρίως όλη την περίοδο που το ΠΑΜΕ έχει την πρώτη θέση ευθύνης σε αυτό, αφού επέλεξε με δική του ευθύνη το ΕΚΠ να το παροπλίσει και να το μετατρέψει σε άδειο κουφάρι χρησιμοποιώντας το μόνο ως μηχανισμό έκδοσης ψηφισμάτων.

Ψέμα δεύτερο: Οι αναφορές για τις ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση και της Περιφερειακής αρχής Δούρου είναι καταγεγραμμένες στο κείμενο θέσεων του ΕΚΠ στο οποίο οι ίδιοι διαφώνησαν....

Ψέμα τρίτο: Δυστυχώς για αυτούς στην μοναδική συγκέντρωση του ΕΚΠ στις 25-6-2020 δεν υπήρχαν ούτε πρώην ούτε νυν βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπήρχαν ούτε πρώην ούτε νυν δήμαρχοι ούτε βέβαια εκπρόσωποι και περιφερειακά πρόσωπα - στελέχη που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ....

Συμπληρώνουμε κάτι το οποίο οι ίδιοι άριστα γνωρίζουν ότι η συνεργασία και απόφαση του Δ.Σ του ΕΚΠ είχε ως απαραίτητη προϋπόθεση ότι οι δυνάμεις αυτές δεν έχουν θέση στο κίνημα, στις κινητοποιήσεις και τους αγώνες των εργαζομένων.

Επίσης γνωρίζουν τις δυνάμεις που έθεσαν αυτό τον όρο και την πολιτική αιτιολόγηση και τεκμηρίωση...

Όμως η πολιτική χυδαιότητά τους και ο εμφανής ξεπεσμός τους εντάσσεται στην προσπάθειά τους να τσουβαλιάσουν τον χρεοκοπημένο και αστικοποιημένο ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του με την δράση και τους αγώνες μας, δεν πρόκειται να πείσουν ούτε και αυτούς ακόμη που αποτελούν το μόνιμο ακροατήριό τους....

Για να αποδείξουμε όμως πόση πολιτική αξία, συνέπεια συνέχεια και αξιοπιστία έχουν τα λεγόμενά τους (οι λασπολογίες και οι κορώνες τους) αλλά κυρίως για να τους εκθέσουμε στον ίδιο τον δικό τους κόσμο σημειώνουμε:

Το περασμένο φθινόπωρο στην Δραπετσώνα (11-9-2019) με πρωτοβουλία συλλόγου που πρόσκειται στο ΚΚΕ και με την συμμετοχή εργατικών σωματείων και φορέων του ΠΑΜΕ έγινε συγκέντρωση για τα καζάνια.

Σε αυτή την συγκέντρωση έδωσαν το "αγωνιστικό" τους παρόν πρόσωπα του ΣΥΡΙΖΑ που μετά βδελυγμίας καταγγέλλει και αποκηρύσσει (σωστά) ο πρόεδρος του ΕΚΠ, όπως ο δήμαρχος Δραπετσώνας - Κερατσινίου, ο πρώην αντιπεριφερειάρχης Πειραιά και πλήθος Συριζαίων στελεχών βρισκόμενοι όλοι μαζί σε πρώτο τραπέζι πίστας.

Προφανώς συμπληρώνουμε εμείς ότι όλοι αυτοί δεν κλήθηκαν με απόφαση του Δ.Σ του ΕΚΠ το οποίο εξάλλου ήταν όπως πάντα μόνιμα απών....

Να λοιπόν ποιοί είναι αυτοί με όνομα και επίθετο που νομιμοποιούν (ξεπλένουν) τους Συριζαίους στο κίνημα!!!

Τα συμπεράσματα ανήκουν στους εργαζόμενους που με αλάνθαστο κριτήριο για άλλη μια φορά καλούνται να κρίνουν σε ποια πλευρά είναι η αλήθεια!

Σημείο 2: Θεωρούμε θετικό ότι οι δυνάμεις της ΔΕΣΚ στο ΕΚΠ προσχώρησαν έστω και τραγικά καθυστερημένα και χωρίς ίχνος αυτοκριτικής στην πάλη ενάντια στο τερατώδες έργο της Cosco στο λιμάνι (αποφεύγουμε σε αυτό το σημείωμα να παραθέσουμε τα γραφόμενά τους σε σύσκεψη εργατικών σωματείων τον περασμένο Νοέμβρη στο ΕΚΠ για την Πειραϊκή) για την οποία με καθυστέρηση μηνών και κατόπιν εορτής διαπίστωσαν ότι το συγκεκριμένο έργο συνιστά περιβαλλοντικό έγκλημα!!!

Τέλος σχετικά με την κριτική τους για την θέση του ΕΚΠ για τον χαρακτήρα του λιμανιού αναπαράγουν πλέον και οι ίδιοι (χωρίς να το ομολογούν) την ίδια ακριβώς θέση και τα ίδια συνθήματα τα οποία αναφέρονται με σαφήνεια στο κείμενο θέσεων του ΕΚΠ, στην αφίσα της συγκέντρωσής του και στο ψήφισμα που ενέκριναν οι εργαζόμενοι σε αυτήν....

Το γεγονός αυτό κάνει ακόμη πιο έωλη την προσπάθειά τους να διαχωρίσουν την θέση τους από αυτήν της Διοίκησης του ΕΚΠ.... και το μόνο που απομένει να απαντήσουν είναι γιατί επιλέγουν τον δρόμο της διάσπασης στο Εργατικό Κέντρο του Πειραιά.

Πειραιάς 8/7/2020

Η Ταξική Εργατική Συσπείρωση ΕΚΠ