Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών κηρύσσει 24ωρη απεργία στον Όμιλο ΕΛΛΑΚΤΩΡ την Τετάρτη 22/07/2020 για όλους τους εργαζόμενους τεχνικούς
Στάση εργασίας για τις τρεις πρώτες ώρες εργασίας την ίδια ημέρα για όλους τους εργαζόμενους τεχνικούς του κλάδου
Συγκέντρωση στην έδρα του ομίλου, Ερμού 25 Νέα Κηφισιά, ώρα 8πμ

Η ανακοίνωση του Σωματείου αναφέρει:

Όμιλος Ελλάκτωρ: Πάρτε πίσω το αντεργατικό τελεσίγραφο
Οι εργαζόμενοι πληρώσαμε πολλά… Δε θα πληρώσουμε ξανά

Την Παρασκευή 10 Ιούλη, η διοίκηση του ομίλου ΕΛΛΑΚΤΩΡ ανακοίνωσε, μέσω νυχτερινού μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προς τους εργαζόμενους των θυγατρικών της (ΑΚΤΩΡ, ΤΟΜΗ και ΑΚΤΩΡ FM), το νέο γενικευμένο αντεργατικό «πογκρόμ». Στην εν λόγω ανακοίνωση – μνημείο μένους ενάντια στους εργαζόμενους στις εργαζόμενες – όπου η διοίκηση κατάφερε να χωρέσει τόσο την ανάπτυξη και τον χορό των εκατομμυρίων που «είναι να έρθουν» όσο και την επαπειλούμενη περικοπή των εργατικών δικαιωμάτων, στάλθηκε ένα σαφές μήνυμα: θα ξαναματώσετε προκειμένου να έχουμε τα κέρδη που επιδιώκουμε. Η νέα επίθεση βάζει ξανά στο στόχαστρο αυτούς κι αυτές που έχουν εργασιακές σχέσεις λάστιχο, που δεν σταμάτησαν να δουλεύουν και ρίσκαραν την υγεία τους με τον COVID , τους οικοδόμους και εργατοτεχνίτες με τα εκατοντάδες εργατικά «ατυχήματα» (2 εργάτες έχουν ήδη χάσει τη ζωή τους με ευθύνη της εργοδοσίας το τελευταίο τρίμηνο). Όλους αυτούς που με την βαθιά εκμετάλλευσή τους, τον «νόμιμα» απλήρωτο χρόνο δουλειάς τους, δημιούργησαν τα δις Ευρώ κερδοφορίας και έφεραν τον Ελλάκτωρ στη θέση του «εθνικού πρωταθλητή» των κατασκευών τις τελευταίες δεκαετίες.

Οι εργαζόμενοι κι οι εργαζόμενες που παραμένουν, μετά τις εκαντοντάδες απολύσεις της τελευταίας διετίας της «αναδιάρθρωσης», τώρα καλούνται να «συναινέσουν» στο τελεσίγραφο και να αποδεχτούν: μειώσεις μισθών (από 4% έως 15% επί του μεικτού και 6% έως 20% επί του καθαρού), πρόγραμμα εθελούσιας αποχώρησης (για ηλικίες από 40 έως 55 ετών) και «Sabbatical» (για τους άνω των 55). Οι περικοπές είναι τέτοιες που ακόμα και όσοι δουλεύουν στα έργα με 1000€ μεικτά (715€ καθαρά), προβλέπεται να έχουν μείωση 4% επί του μεικτού μισθού! (6% στον καθαρό μισθό).

Έχουν προηγηθεί πάνω από 700 απολύσεις από τον Ιούνη του 2018, μεταξύ των οποίων δεκάδες τηλε-απολύσεις εργαζόμενων που βρίσκονταν σε καθεστώς τηλεργασίας στην πανδημία. Οι καθυστερήσεις μισθών φτάνουν τον ένα μήνα για τους μηχανικούς με ΔΠΥ ενώ στα έργα εξωτερικού υπερβαίνει τους δύο και τρεις μήνες κατά περίπτωση. Οι εργαζόμενες με ΔΠΥ λαμβάνουν «χαριστικά» άδεια μητρότητας 25 ημερών. Η επίθεση περιλαμβάνει απώλεια ασφαλιστικών δικαιωμάτων με «επιλογή» ασφάλισης αυταπασχολούμενου για τα «μπλοκάκια», επίθεση μέσω του αντιδραστικού Κώδικα Δεοντολογίας στην πολιτική και συνδικαλιστική δράση, με ενεργοποίηση του χαφιεδισμού της ηλεκτρονικής πλατφόρμας «καταγγελιών». Στο διάστημα της πανδημίας ήταν ανύπαρκτα τα μέτρα για την προστασία των εργαζομένων έναντι του κορωνοϊού στα εργοτάξια. Ενώ τα ανεπαρκή μέτρα υγείας και ασφάλειας στα έργα προκαλούν διαρκώς νέα ατυχήματα.

Ωστόσο το πρόγραμμα «μείωσης του λειτουργικού κόστους» που ήδη εξελίσσεται με την πίεση των στελεχών για «αποκατάσταση της ρευστότητας» και εξασφάλιση τραπεζικής δανειοδότησης έχει και «ψιλά γράμματα» που η Διοίκηση δεν ανέφερε στην ανακοίνωση ούτε στα πληρωμένα δημοσιεύματα που κατακλύζουν έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Η διοίκηση του Ελλάκτωρ αποκαλύπτει τις «λεπτομέρειες» σταδιακά για να αποφύγει την κατακραυγή:

1. Το πρόγραμμα μαζικών απολύσεων συνεχίζεται κανονικά. Ακόμα και εάν οι εργαζόμενοι αποδεχτούν τις μειώσεις μισθών δε διασφαλίζουν τη θέση εργασίας τους.
2. Όσοι δεν αποδεχτούν τη μείωση μισθού απειλούνται με απόλυση μέχρι 31/8/2020.
3. Οι εργαζόμενοι με ΔΠΥ απειλούνται με απώλεια της νόμιμης αποζημίωσης τους. Ακόμα και αυτές τις θεσμικά κατοχυρωμένες αποζημιώσεις απόλυσης (μέσω της κλαδικής ΣΣΕ που είχε υπογράψει το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών με τους εργοδοτικούς φορείς) για τα μπλοκάκια η διοίκηση τις εμφανίζει ως «οικειοθελείς παροχές» του εργοδότη, θέτοντας ευθέως υπό αίρεση τη μελλοντική απόδοσή τους.
4. Όσοι επιλέξουν «εθελούσια» αποχώρηση με αυξημένη αποζημίωση, δε διασφαλίζουν ότι θα την πάρουν. Εφόσον η εταιρεία κρίνει ότι είναι «απαραίτητοι με βάση τις ανάγκες» θα τους επιβάλει μείωση μισθού επί ποινή απόλυσης εάν δεν αποδεχτούν

Ζητούν από τους εργαζόμενους να επιλέξουν τον τρόπο «εκτέλεσής» τους. Δεν είναι μόνο οι περισσότερες από 700 απολύσεις της διετίας. Μεγάλο τμήμα των εργαζόμενων έχει ήδη υποστεί σημαντική μείωση μισθού στα χρόνια της προηγούμενης κρίσης.

Σήμερα αποδεικνύεται περισσότερο από ποτέ ότι η αποδοχή των απολύσεων, των μειώσεων μισθών και απωλειών δικαιωμάτων δεν διασφαλίζει ούτε τις θέσεις εργασίας, ούτε βέβαια την «επαναφορά του 50% των απωλειών» που σήμερα δήθεν υπόσχεται ο Ελλάκτωρ μέχρι τα τέλη του 2022.

Ο πραγματικός στόχος της αντεργατικής επίθεσης

Στόχος του Ελλάκτωρ είναι η διασφάλιση μεγαλύτερων κερδών για τους μετόχους και τις τράπεζες που τον δανείζουν. Η διοίκηση της ΕΛΛΑΚΤΩΡ έχοντας όλα τα αντεργατικά όπλα της κυβέρνησης ΝΔ σήμερα και του κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ χθες, στοχεύει μακριά: θέλει να διαμορφώσει εκείνους τους εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα και χωρίς κόστος, ώστε να είναι εγγυημένη η νέα απογείωση των κερδών της. Τα κέρδη δεν «πέφτουν απ’ τον ουρανό» αλλά προκύπτουν απ’ την εκμετάλλευση των εργαζόμενων. Οι μαζικές απολύσεις συνοδεύονται από την άκρατη εντατικοποίηση για όσους μένουν και «βγάζουν» την ίδια με πριν ή και επιπλέον δουλειά. Γι’ αυτό απολύσεις και «εθελούσιες αποχωρήσεις» ισοδυναμούν με επένδυση για τους εργοδότες. Μαζί με τις μειώσεις μισθών και αφαίρεση ασφαλιστικών και υπόλοιπων εργασιακών δικαιωμάτων συμπιέζουν ακόμα περισσότερο το «κόστος εργασίας», φέρνουν τον όμιλο σε πλεονεκτική «προοπτική» ώστε να σπάσει τα ρεκόρ κερδοφορίας την επόμενη μέρα της έναρξης των νέων μεγάλων έργων στις Κατασκευές. Η επίθεση του Ελλάκτωρ αποτελεί οδηγό για τους υπόλοιπους κατασκευαστικούς ομίλους και τεχνικές –μελετητικές εταιρείες και για όλο τον κλάδο μελέτης-κατασκευής.

Άλλωστε οι «συμμετοχές» στις άλλες εταιρείες του Ομίλου, οι δημόσεις παχυλές συμβάσεις και το σημερινό ανεκτέλεστο του Ομίλου «φτάνει και περισσεύει» για να διατηρηθούν θέσεις εργασίας και μισθοί. Σήμερα ο Ελλάκτωρ διατηρεί και επεκτείνει κερδοφόρες δραστηριότητες στους υπόλοιπους, εκτός Κατασκευών, τομείς: Παραχωρήσεις Αυτοκινητοδρόμων, Ενέργεια, Απορρίμματα, Διαχείριση Ακινήτων. Έτσι ενώ απομυζά περίσσεια κρατικού χρήματος «επιστρέφει» στην κοινωνία περίσσεια εκμετάλλευση, απολύσεις και μειώσεις εργατικών δικαιωμάτων.

Ο Ελλάκτωρ αλλά και οι υπόλοιποι όμιλοι πληρώνονται από το κράτος που με τη φοροληστεία των εργαζόμενων χρημαδοτεί τα Έργα, ανεξάρτητα απ’ τους όρους εργασίας και τους μισθούς των εργαζόμενων που παράγουν το κατασκευαστικό έργο.

Το κράτος δεν προστατεύει θέσεις εργασίας, μισθούς και δικαιώματα αλλά τα κέρδη των μετόχων και των τραπεζών, τις οποίες «ανακεφαλαιοποίησε» ξανά και ξανά με τις δικές μας αιματηρές θυσίες.

Οι εργαζόμενοι δεν είναι μέτοχοι του ομίλου, δεν πήραν μερίδιο από τα προηγούμενα κέρδη, ούτε θα πάρουν μερίδιο από τα μελλοντικά. Η «έξοδος» από τη νέα κρίση του συστήματος δεν θα είναι «για όλους», έχει προϋποθέσεις: ανεργία και εξαθλίωση με νέες απώλειες των εργαζόμενων ώστε να διασφαλιστεί η νέα εκτόξευση κερδών για τους εργοδότες.

Δεν υπογράφουμε τη σφαγή μας! Να σταθούμε όρθιοι απέναντι στο τελεσίγραφο

Καλούμε τους εργαζόμενους του ΑΚΤΩΡΑ να μην αποδεχτούν τις μειώσεις μισθών, ούτε τις επερχόμενες απολύσεις και «εθελούσιες αποχωρήσεις». Η εργοδοτική επίθεση δεν πρόκειται να σταματήσει με τις δικές μας υποχωρήσεις. Αντίθετα θα ζητηθούν σύντομα νέες θυσίες. Δεν τσιμπάμε με την ανακύκλωση του εργατικού δυναμικού την οποία επιδιώκει ενωμένη η εργοδοσία του κλάδου και η οποία στόχο έχει την καθήλωση των εργατικών δικαιωμάτων στην επόμενη φάση.

Το σχέδιο της εργοδοσίας πρέπει να μας βρει αποφασιστικά ενωμένους απέναντι τους!

Οι εργαζόμενοι του Ελλάκτωρ δεν είναι μόνοι. Παίρνουμε απόφαση αγώνα και σηκώνουμε το ανάστημά μας. Αδύναμοι είναι αυτοί όταν μας βρουν απέναντί τους αποφασισμένους για το δίκιο μας.

Το δίκιο θα κριθεί στο δρόμο, όπως πάντα έτσι και σήμερα: Με την ένταξη στα ταξικά σωματεία, τη σύγκρουση με τη εργοδοσία μαζί με τις υπόλοιπες ζωντανές ταξικές δυνάμεις του εργατικού κινήματος.

• Καλούμε τη Διοίκηση του ομίλου ΕΛΛΑΚΤΩΡ να πάρει πίσω αμέσως το κατάπτυστο αντεργατικό τελεσίγραφο
• Καμιά αρνητική αλλαγή, στους όρους και τις συνθήκες δουλειάς μας, στα δικαιώματα μας για τη διάσωση των κερδών του Ομίλου
• Διεκδικούμε αναπλήρωση των απωλειών και υπογραφή κλαδικής ΣΣΕ με βάση τις ανάγκες μας

Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών καλούμε τους εργαζόμενους με συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς να οργανώσουμε την αντίστασή μας ενάντια στην επίθεση. Να προχωρήσουμε σε κινητοποιήσεις για την ακύρωση του αντεργατικού σχεδίου.

Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών

πηγη: pandiera.gr

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΑΕΔ, τον Ιούνιο του 2020 το ποσοστό των ανέργων, με κριτήριο την αναζήτηση εργασίας, αυξήθηκε κατά 50,16% σε σχέση με τον Ιούνιο του 2019. Το σύνολο των επιδοτούμενων ανέργων έφτασε τους 171.521 άτομα όταν τον Ιούνιο του 2019 ήταν 89.026 άτομα. Διαβάστε αναλυτικά τα στοιχεία του ΟΑΕΔ.

Σύμφωνα με τον ΟΑΕΔ το σύνολο των επιδοτούμενων ανέργων έφτασε τους 171.521 άτομα όταν τον Ιούνιο του 2019 ήταν 89.026 άτομα. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΑΕΔ το σύνολο των εγγεγραμμένων ανέργων, με κριτήριο την αναζήτηση εργασίας (αναζητούντων εργασία), για τον μήνα Ιούνιο 2020, ανήλθε σε 1.068.856 άτομα.

Από αυτά, τα 536.144 (ποσοστό 50,16%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα ίσο ή και περισσότερο των 12 μηνών και 532.712 (ποσοστό 49,84%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα μικρότερο των 12 μηνών.

Οι άνδρες ανέρχονται σε 391.401 (ποσοστό 36,62%) και οι γυναίκες ανέρχονται σε 677.455 (ποσοστό 63,38%). Το σύνολο των εγγεγραμμένων λοιπών (μη αναζητούντων εργασία), για τον μήνα Ιούνιο 2020, ανήλθε σε 57.317 άτομα. Οι άνδρες ανέρχονται σε 18.668 (ποσοστό 32,57%) και οι γυναίκες σε 38.649 (ποσοστό 67,43%).

Το σύνολο των επιδοτούμενων ανέργων, για τον μήνα Ιούνιο 2020, (αφορά τον αριθμό των δικαιούχων που πληρώθηκαν εντός του αντίστοιχου μήνα) ανέρχεται σε 171.521 άτομα, από τα οποία οι 133.423 (ποσοστό 77,79%) είναι κοινοί και λοιπές κατηγορίες επιδοτουμένων και οι 38.098 (ποσοστό 22,21%) είναι εποχικοί τουριστικών επαγγελμάτων. Οι άνδρες ανέρχονται σε 79.848 (ποσοστό 46,55%) και οι γυναίκες σε 91.673 (ποσοστό 53,45%).

Από το σύνολο των επιδοτουμένων ανέργων 122.712 (ποσοστό 71,54%) είναι κοινοί, 3.615 (ποσοστό 2,11%) είναι οικοδόμοι, 38.098 (ποσοστό 22,21%) είναι εποχικοί τουριστικών επαγγελμάτων, 6.230 (ποσοστό 3,63%) είναι εποχικοί λοιποί (αγροτικά), 334 (ποσοστό 0,19%) είναι εκπαιδευτικοί, και 532 (ποσοστό 0,31%) είναι λοιποί.

πηγη: thepressproject.gr

Χρίστος Κρανάκης

«Οι φτωχότεροι των φτωχών αντιμετωπίζουν τεράστιο πρόβλημα», δήλωσε στον Guardian αναλυτής που κλήθηκε να σχολιάσει τη ραγδαία αύξηση κοστολόγησης του νερού στις ΗΠΑ. Σε μια κοινωνία που, σε μεγάλο βαθμό, οι «πληγές» που άφησε η κρίση του ’08 δεν έχουν επουλωθεί, μεγάλο ποσοστό των λαϊκών νοικοκυριών αδυνατεί να ανταποκριθεί στην πληρωμή του λογαριασμού του νερού. Η έρευνα της βρετανικής εφημερίδας έδειξε πως από το 2010 μέχρι το 2018, σε 12 αμερικανικές πόλεις, το κόστος του νερού αυξήθηκε τουλάχιστον κατά 27%, ενώ στην ακραία εκδοχή του φαινομένου η αύξηση έφτασε μέχρι και το 154% — στο Όστιν του Τέξας. Ακόμα, στατιστικοί πίνακες από την ερευνητική-δημοσιογραφική ομάδα Circle of Βlue δείχνουν πως το 2018, σε 30 αμερικανικές πόλεις, μια 4μελής οικογένεια πλήρωνε για 560 λίτρα νερού 112 δολάρια τον μήνα, ενώ το αντίστοιχο ποσό πριν δέκα χρόνια ήταν 71 δολάρια. Η έρευνα είναι αποκαλυπτική όσον αφορά την ταξική ανισομέρεια του φαινομένου. Από τη μία, υπάρχουν οι περιοχές με υψηλό μέσο εισόδημα που ακόμα δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα στην πληρωμή των λογαριασμών τους, από την άλλη εκείνες με υψηλό ποσοστό πληθυσμού κάτω από το όριο της φτώχειας που «στενάζουν». Ενδεικτικά, στο Κλίβελαντ, το 93% των πολιτών που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας αδυνατεί να ανταπεξέλθει στους «φουσκωμένους» λογαριασμούς.

Όσο για τις αιτίες, πρέπει να αναζητηθούν στην υπερκοστολόγηση των βασικών αναγκών και στο «αόρατο χέρι» της αγοράς. Ενδεικτικά, μέχρι το 2016 ιδιωτικές εταιρείες νερού εξυπηρετούσαν πάνω από 73 εκ. Αμερικανούς, με αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση των τιμών. Η δημόσια κριτική οδήγησε 59 αμερικανικές πόλεις να αναιρέσουν τις συμβάσεις τους με τις εταιρείες αυτές, καθώς, σύμφωνα με στοιχεία της Food & Water Watch, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις χρεώνουν κατά μέσο όρο 59% περισσότερο απ’ ό,τι οι δημόσιες για τις υπηρεσίες τους.

πηγη: prin.gr

ΛΑΜΠΡΟΣ ΤΟΚΑΣ

Σαν σήμερα, πριν 46 χρόνια, το στρατιωτικοφασιστικό καθεστώς της Ελλάδας, αποφάσισε να ανατρέψει τον νόμιμα εκλεγμένο- προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Μακάριο, για να διορίσει θέση του έναν αχυράνθρωπο. Το ημερολόγιο έγραφε 15 Ιούλη 1974, όταν η χούντα των Αθηνών (με επικεφαλής τον ταξίαρχο Ιωαννίδη) σε αγαστή συνεργασία με την εθνικιστική αντικομμουνιστική οργάνωση ΕΟΚΑ Β΄ και τις ευλογίες των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, ανέτρεψαν με πραξικόπημα τον Μακάριο και διόρισαν στη θέση του έναν φασίστα με το όνομα Σαμψών. Με την εγκληματική αυτή ενέργεια, η χουντική κυβέρνηση της Ελλάδας, έστρωνε το χαλί για την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο.

Αξιοποιώντας την ευκαιρία που της πρόσφερε η ελληνική χούντα με το πραξικόπημα, η Τουρκία (μαζί με την Ελλάδα και την Αγγλία, ήταν μια από τις 3 εγγυήτριες της Κύπρου), αντέδρασε δυναμικά. Τα ξημερώματα, της 20ης Ιουλίου 1974, στις ακτές της Κερύνειας ξεκίνησε στην Κύπρο η τουρκική εισβολή («ΑΤΤΙΛΑΣ 1»), η οποία ολοκληρώθηκε στις 16 Αυγούστου 1974 με την επιχείρηση «ΑΤΤΙΛΑΣ 2». Από τότε η μέχρι σήμερα η Τουρκία κατέχει παράνομα το 37% της Κύπρου και το μεγαλύτερο τμήμα της ακτογραμμής της Μεγαλονήσου.

Η πρώτη Τουρκική εισβολή στην Κύπρο (ΑΤΤΙΛΑΣ 1), αντιμετώπισε τη σθεναρή- αλλά ασυντόνιστη- αντίσταση της κυπριακής εθνοφρουράς και των δυνάμεων της ΕΛΔΥΚ. Παρά τα ανακοινωθέντα της χούντας των Αθηνών, για θριαμβευτικές νίκες των Ελλήνων, οι Τούρκοι εισβολείς είχαν δημιουργήσει μέχρι το βράδυ της 20ής Ιουλίου μικρό προγεφύρωμα δυτικά της Κυρήνειας και με την αεροπορία τους είχαν εξαρθρώσει την Εθνοφρουρά, σπέρνοντας πανικό σε ολόκληρη την Κύπρο.

Την ημέρα της εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο βρισκόταν το ελικοπτεροφόρο «HMS Hermes» της Αγγλίας, μαζί με ένα αντιτορπιλικό και δύο φρεγάτες

Το πρωί της 20ής Ιουλίου- και ενώ στην Κύπρο οι Τούρκοι εισβολείς προχωρούσαν ακάθεκτοι- στην Αθήνα, συσκεπτόταν στο γραφείο του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγού Γρ. Μπονάνου, η στρατιωτική ηγεσία με τους Αμερικανούς. Στη σύσκεψη μετείχαν, εκτός από τον στρατηγό Μπονάνο, οι αρχηγοί των κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, ο αόρατος δικτάτορας ταξίαρχος Ιωαννίδης και ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών Τζ. Σίσκο (συνοδευόμενος από τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα Χ. Τάσκα, τον υφυπουργό Άμυνας Μπομπ Έλσγουορθ και τον ελληνομαθή Έβερετ Μάρντερ). Στη συζήτηση, η αμερικανική αντιπροσωπεία έκανε απόλυτα σαφές, πως για τις ΗΠΑ προείχε να διαφυλαχτεί ανέπαφη η νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και όχι η ακεραιότητα της Κύπρου. Στην ουσία, οι αμερικανοί αξίωσαν από τη ηγεσία της χούντας των Αθηνών να μην αναλάβει η Ελλάδα στρατιωτική πρωτοβουλία σε βάρος της Τουρκίας και να ανεχτεί την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Πιόνια των Αμερικανών

Έτσι εξηγείται και η αντίδραση του Ιωαννίδη, ο οποίος αποχώρησε από την αίθουσα της σύσκεψης λέγοντας- προφανώς στους Αμερικανούς αξιωματούχους: “Μας εξαπατήσατε. Εμείς θα κηρύξουμε τον πόλεμο”! Με τη θεατρινίστικη αυτή στάση ο Ιωαννίδης, προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις για το γεγονός ότι ο ίδιος μαζί με τους υπόλοιπους χουντικούς αξιωματικούς, υπηρετούσαν πιστά τις εντολές των υπερατλαντικών του αφεντικών (ΗΠΑ- ΝΑΤΟ), που ήταν σε βάρος της Ελλάδας. Αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι λίγα λεπτά μετά την «έκρηξή» του ο αόρατος δικτάτορας επέστρεψε ξανά στη θέση του, εξηγώντας με νεύματα στους συναδέλφους του, πως προηγουμένως έπαιζε θέατρο για να… πιέσει, τάχα, τον Σίσκο και την παρέα του. Ουσιαστικά με τη φράση του “μας εξαπατήσατε”, ο Ιωαννίδης ομολογούσε δημόσια πως η χούντα των Αθηνών προχώρησε στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, καθώς είχαν αποσπάσει φραστικές διαβεβαιώσεις από τις ΗΠΑ πως δε θα επακολουθούσε τουρκική εισβολή στο νησί, κάτι που δεν τηρήθηκε. Από μόνο του το παραπάνω περιστατικό, είναι αρκετό για να εξηγήσει ποιοι προετοίμασαν και έδωσαν …σάρκα και οστά την κυπριακή τραγωδία.

Ουσιαστικά, με το έγκλημα σε βάρος της Κύπρου, οι Απριλιανοί πραξικοπηματίες είχαν εκπληρώσει την αποστολή τους και, έτσι, έπρεπε να παραδώσουν την εξουσία στα αστικά πολιτικά κόμματα. Όλοι εκείνοι που τους στήριζαν στην μαύρη 7ετία, έχοντας πετύχει τους στόχους τους, άφησαν τους χουντικούς… μισοξεκρέμαστους! Έτσι, μπροστά στην απροθυμία των ευρωατλαντικών τους συμμάχων (Αμερικάνοι, ΝΑΤΟ, ΕΟΚ κλπ) να αποτρέψουν τα κατακτητικά σχέδια των Τούρκων, οι «υπερπατριώτες» ηγέτες της ελληνικής χούντας, άφησαν την Κύπρο να αντιμετωπίσει μόνη της, τους περίπου 43.000 βαριά οπλισμένους Τούρκους στρατιώτες.

Μετά την αποχώρηση της αμερικανικής αντιπροσωπείας από το Πεντάγωνο, πραγματοποιήθηκε πολεμικό συμβούλιο, όπου αποφασίστηκε να μην κηρυχτεί πόλεμος κατά της Τουρκίας (όπως ακριβώς είχαν υποδείξει οι Αμερικανοί), αλλά να δοθεί μόνοδιαταγή γενικής επιστράτευσης. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, προετοιμάστηκε ουσιαστικά– από την ίδια τη χούντα και τους υποστηρικτές της- η αλλαγή φρουράς, δηλαδή η επιστροφή στον κοινοβουλευτισμό.

Μετά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, η χουντική κυβέρνησης της Ελλάδας ήταν ανύπαρκτη, καθώς οι «υπερπατριώτες» δικτάτορες … κρυβόταν! Όπως ήταν αναμενόμενο, μέσα σε λίγα 24ωρα κατέρρευσαν οι χουντικές κυβερνήσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο.

Η χαρμόσυνη είδηση για την πτώση της δικτατορίας Ελλάδα, έγινε γνωστή γύρω στις 7:30 βράδυ της 23^ης Ιούλη. Ακολούθησαν, ολονύκτιες μαζικές διαδηλώσεις στους δρόμους της Αθήνας και άλλων μεγαλουπόλεων της Ελλάδας, όπου οι διαδηλωτές, ζητούσαν την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων με το σύνθημα «δώστε τη χούντα στο λαό». Παράλληλα με τις διαδηλώσεις, είχαν αρχίσει οι διαβουλεύσεις, με επίκεντρο τους όρους μεταβίβασης της εξουσίας από τη χούντα στα αστικά πολιτικά κόμματα. Οι διαβουλεύσεις ανάμεσα στους στρατιωτικούς και πολικούς, ολοκληρώθηκαν τα ξημερώματα της 24^ης Ιούλη, που ανακοινώθηκε η συμφωνία, για το σχηματισμό κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας» με πρωθυπουργό τον πρώην ηγέτη της ΕΡΕ Κωνσταντίνο Καραμανλή. Η νέα κυβέρνηση, που ορκίστηκε την ίδια μέρα, αποτελούνταν από πολιτικούς, κυρίως, από τα προδικτατορικά κόμματα της ΕΡΕ και της Ένωσης Κέντρου.

Από τον «Αττίλα 1» στον «Αττίλα 2»

Η τούρκικη εισβολή στην Κύπρο έγινε αμέσως θέμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο- ύστερα από πιέσεις της Σοβιετικής Ένωσης- κατέληξε ομόφωνα, στο γνωστό ψήφισμα 353 της 20ής Ιουλίου. Το ψήφισμα αυτό ζητούσε παύση των εχθροπραξιών και των ξένων στρατιωτικών επεμβάσεων στην Κύπρο, σεβασμό στην ανεξαρτησία, την κυριαρχία και την εδαφική της ακεραιότητα, άμεση αποχώρηση από το νησί κάθε ξένου στρατιωτικού δυναμικού που υπήρχε εκεί και έναρξη διαπραγματεύσεων ανάμεσα σε Ελλάδα, Τουρκία και Βρετανία για αποκατάσταση της ειρήνης και της συνταγματικής κυπριακής κυβέρνησης.

Επρόκειτο για ένα πολύ σημαντικό ψήφισμα του ΟΗΕ, επειδή αντιμετώπιζε την Κύπρο ως ενιαία και ανεξάρτητη κρατική οντότητα και ταυτόχρονα ζητούσε το σταμάτημα του πολέμου και την αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης που είχε καταλύσει το πραξικόπημα της 15ής Ιούλη.

Δυστυχώς, όμως, η τραγωδία του κυπριακού λαού βρισκόταν ακόμη στην αρχή κι όχι στο τέλος της. Λίγες ώρες αργότερα, τα χαράματα της 22ας Ιουλίου καταλήχτηκε η συμφωνία ανακωχής, την οποία ανακοίνωσαν οι Αμερικανοί, οι οποίοι είχαν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στις εξελίξεις. Χαρακτηριστικό εκείνων των ιστορικών ημερών είναι το γεγονός, ότι οι Τούρκοι είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο τη σθεναρή αντίσταση του κυπριακού λαού και των Ενόπλων Δυνάμεων που βρίσκονταν στο νησί, καθώς στην Αθήνα δεν υπήρχε κυβέρνηση, τουλάχιστον, από τις 21 Ιουλίου. Με δεδομένο ότι είχαν εξαφανιστεί οι πάντες, τις διαπραγματεύσεις με τους Αμερικανούς για το σταμάτημα των εχθροπραξιών στην Κύπρο, τις είχε αναλάβει εξ ολοκλήρου ο αρχηγός του στόλου ναύαρχος Αραπάκης.

Οι Τούρκοι, όμως, δε συμμορφώθηκαν αμέσως με την ανακωχή. Στις 22 Ιουλίου περικύκλωσαν την Κυρήνεια, ενώ η αεροπορία τους βομβάρδιζε συνεχώς την πόλη (έπεσε στα χέρια τους πριν την καθορισμένη ώρα κατάπαυσης του πυρός). Ταυτόχρονα, οι τουρκικές δυνάμεις παραβίαζαν συνεχώς την ανακωχή, έχοντας ως στόχο να επεκτείνουν τις θέσεις τους και να καταλάβουν το αεροδρόμιο της Λευκωσίας, για να δημιουργήσουν αερογέφυρα με την Τουρκία.

Μετά από 23 μέρες, στις 4.30 π.μ. της 14ης Αυγούστου 1974, ξεκίνησε η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής που έχει μείνει στην ιστορία με την επωνυμία “ΑΤΤΙΛΑΣ 2”. Με την ολοκλήρωση αυτής της επιχείρησης- στις 16 Αυγούστου- πέρασε στα χέρια των Τούρκων το 36,3% του κυπριακού εδάφους. Η Μεγαλόνησος είχε διχοτομηθεί και η κατάσταση αυτή παραμένει, μέχρι σήμερα, η ίδια.

Αξίζει να θυμίσουμε, ακόμα, ότι η διχοτόμηση της Κύπρου, ανάγκασε την κυβέρνηση του «Εθνικής Ενότητας» που είχε ορκιστεί το πρωί της 24ης Ιουλίου 1974, να προχωρήσει στο μέτρο της αποχώρησης της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Στην σχετική ανακοίνωση αναφέρεται: “Κατόπιν της αποδείξεως της ανικανότητας της Ατλαντικής Συμμαχίας, όπως αναχαιτίσει την Τουρκίαν από του να δημιουργήσει κατάσταση συρράξεως μεταξύ δύο Συμμάχων, ο πρόεδρος της Κυβερνήσεως κ. Κ. Καραμανλής έδωσεν εντολήν όπως αι ελληνικαί Ενοπλοι Δυνάμεις αποσυρθούν από της Συμμαχίας του ΝΑΤΟ”.

Η ανακοίνωση αυτή φανέρωνε καθαρά ότι το πρόβλημα του κινδύνου εξ Ανατολών δεν είναι πρόβλημα, κυρίως ελληνοτουρκικών σχέσεων αλλά πρωτίστως πρόβλημα των σχέσεων της Ελλάδας με την ευρωατλαντική λυκοσυμμαχία (ΗΠΑ- ΝΑΤΟ- ΕΕ). Εκεί βρισκόταν και εξακολουθεί να βρίσκεται η «ρίζα του κακού», που ενθαρρύνει τον τουρκικό επεκτατισμό και υπονομεύει την εδαφική ακεραιότητα και ανεξαρτησία της χώρας μας.

Αν η Τουρκία, δεν είχε τις «πλάτες» των Αμερικανών, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, το Κυπριακό πρόβλημα όχι μόνο θα είχε λυθεί αλλά δεν ούτε καν δημιουργηθεί. Μόνο όποιος δεν κλείνει σκόπιμα τα μάτια, δεν μπορεί να δει αυτή την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα λέει πως η εισβολή και κατοχή της μισής σχεδόν Κύπρου από τους Τούρκους το 1974, όπως και ο επαπειλούμενος «ΑΤΤΙΛΑΣ 3» (εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου κλπ ή οι προκλητικές αξιώσεις της Τουρκίας στην Ελλάδα), είναι προβλήματα που τα δημιουργούν οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ. Με βάση αυτή την πικρή αλήθεια, η λύση του Κυπριακού- όπως επίσης του Παλαιστινιακού, του Λιβυκού κλπ καθώς και άλλων προβλημάτων- βρίσκεται στους αγώνες των λαών για την διάλυση των ιμπεριαλιστικών ευρωατλαντικών συμμαχιών και οργανισμών με την αποδέσμευση των χωρών που μετέχουν σ’ αυτές.

πηγή: imerodromos.gr