Τι κοινό έχουν μια μερίδα τηγανητές πατάτες, μια μοσχαρίσια μπριζόλα και ένα παγωτό; Εκτός από τέλεια γεύση, αρκετά βλαβερά κορεσμένα λιπαρά.

Σύμφωνα με τις νέες διατροφικές συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, που ήρθαν να επικαιροποιήσουν αυτές του 2002, οι θερμίδες που προέρχονται από τα «κακά» λιπαρά δεν πρέπει να ξεπερνούν το 10% των συνολικών θερμίδων που λαμβάνουμε μέσα στην ημέρα. Αυτό ισχύει τόσο για τους ενήλικες όσο και για τα παιδιά και τους εφήβους.

Η σύσταση αυτή αποσκοπεί στην πρόληψη χρόνιων παθήσεων όπως ο διαβήτης τύπου 2 και η παχυσαρκία και κυρίως των καρδιαγγειακών νοσημάτων, στα οποία αποδίδεται το συντριπτικό 72% των 54,7 εκατομμυρίων θανάτων που καταγράφονται ετησίως σε όλο τον κόσμο.

«Τα κορεσμένα και τα τρανς λιπαρά οξέα που λαμβάνονται μέσω της διατροφής εγείρουν σοβαρές ανησυχίες, καθώς η μεγάλη πρόσληψή τους συσχετίζεται με τον αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών νοσημάτων» εξηγεί ο Δρ Francesco Branca, Διευθυντής του Τμήματος Διατροφής για την Υγεία και την Ανάπτυξη του ΠΟΥ.

Είναι σημαντικό λοιπόν να περιορίσουμε την πρόσληψη κορεσμένων λιπαρών από τη διατροφή μας, ταυτόχρονα όμως πρέπει να φροντίζουμε να λαμβάνουμε αρκετά «καλά» ακόρεστα λιπαρά, όπως αυτά που βρίσκονται στο ψάρι, στο αβοκάντο και στους ξηρούς καρπούς. Η επαρκής πρόσληψη ακόρεστων λιπαρών συνδέεται μεταξύ άλλων με μικρότερο κίνδυνο καρδιοπάθειας και άνοιας.

Τα «καλά» λιπαρά πρέπει να καλύπτουν ποσοστό περίπου 30% των ημερήσιων θερμίδων μας. Δεδομένου ότι 1 γραμμάριο λιπαρά έχει 9 θερμίδες, στο πλαίσιο μιας διατροφής 2.000 θερμίδων, το ποσοστό αυτό μεταφράζεται σε περίπου 66 γραμμάρια την ημέρα και σχεδόν 600 θερμίδες. Από την άλλη, όπως ήδη αναφέρθηκε παραπάνω, τα «κακά» λιπαρά δεν πρέπει να καλύπτουν πάνω από το 10% των συνολικών ημερήσιων θερμίδων μας, ποσοστό που αντιστοιχεί σε μόλις 22 γραμμάρια την ημέρα και σχεδόν 200 θερμίδες.

Επειδή τα ποσοστά δεν βοηθούν ιδιαίτερα να υπολογίσουμε με ακρίβεια πόσα λιπαρά μπορούμε να λαμβάνουμε από το κάθε είδος, πάμε να δούμε μερικά παραδείγματα.

«Καλά» ακόρεστα λιπαρά

Παράδειγμα 1:

• 28 γραμμάρια καρύδια: 16 γραμμάρια λιπαρά & 144 θερμίδες
• 28 γραμμάρια ηλιόσποροι: 15 γραμμάρια λιπαρά & 135 θερμίδες
• 2 κουταλιές της σούπας φιστικοβούτυρο: 16 γραμμάρια λιπαρά & 144 θερμίδες
• 1 κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο: 14 γραμμάρια λιπαρά & 126 θερμίδες

Σύνολο: 63 γραμμάρια λιπαρά & 567 θερμίδες

Εναλλακτικά:

• 28 γραμμάρια αμύγδαλα: 14 γραμμάρια λιπαρά & 126 θερμίδες
• 1 κουταλιά της σούπας λάδι κανόλα: 14 γραμμάρια λιπαρά & 126 θερμίδες
• Μισό αβοκάντο: 12 γραμμάρια λιπαρά & 108 θερμίδες
• 1 κουταλιά της σούπας σπόροι τσία: 5 γραμμάρια λιπαρά & 45 θερμίδες
• 2 κουταλιές της σούπας βινεγκρέτ βαλσάμικου: 20 γραμμάρια λιπαρά & 180 θερμίδες

Σύνολο: 65 γραμμάρια λιπαρά & 585 θερμίδες

«Κακά» κορεσμένα λιπαρά

Παράδειγμα 1:

• ¾ του φλιτζανιού παγωτό: περίπου 14 γραμμάρια λιπαρά & 126 θερμίδες
• 56 γραμμάρια τυρί: περίπου 10 λιπαρά & 90 θερμίδες

Σύνολο: 24 γραμμάρια λιπαρά & 216 θερμίδες

Εναλλακτικά:

• 1 φλιτζάνι γάλα 2%: 7 γραμμάρια λιπαρά & 63 θερμίδες
• 1 κουταλιά του γλυκού βούτυρο: 4 γραμμάρια λιπαρά & 36 θερμίδες
• 1 κουταλιά της σούπας κοκοφοινικέλαιο: 11 γραμμάρια λιπαρά & 99 θερμίδες

Σύνολο: 22 γραμμάρια λιπαρά & 198 θερμίδες

Φροντίστε να διαβάζετε προσεκτικά τις ετικέτες των προϊόντων που αγοράζετε ώστε να μπορείτε να υπολογίσετε εύκολα και γρήγορα την ποσότητα λιπαρών που σας δίνουν ανά μερίδα.

Πηγή: Reader’s Digest - onmed.gr

Η «κομματική» ηγεσία (ΝΔ-ΚΙΝΑΛ) της ΠΟΕΔΗΝ πρέπει να καταλάβει
ότι η Ομοσπονδία δεν είναι παράρτημα του υπουργείου υγείας
και ότι τα πρωτοβάθμια σωματεία δεν είναι τσιφλίκια της

Ενώ όλοι γνωρίζουν:

-Την άθλια ως τώρα στάση της κυβέρνησης της ΝΔ και των υπουργών υγείας για χιλιάδες συναδέλφους μας συμβασιούχους στα νοσοκομεία. Συνεχή ψέματα, “δεσμεύσεις” που αθετούνται, προσπάθεια διαχωρισμού σε διάφορες ομάδες για να διασπάσει και να περιορίσει τη δυναμική του κινήματος (άλλα τάζει στους ΟΑΕΔίτες, άλλα στους καινούριους επικουρικούς, άλλα στους παλιούς, άλλα στους νοσηλευτές, άλλα στους διοικητικούς, άλλα στους φύλακες και πάει λέγοντας). Τους βαφτίζει “ήρωες” όταν τους έχει ανάγκη αλλά τους αντιμετωπίζει ως “παρακατιανούς” εργαζόμενους με μισά δικαιώματα όταν διεκδικούν μόνιμη και σταθερή δουλειά. Αυτή η κυβέρνηση που μέσα σε μια νύχτα νομοθέτησε δεκάδες έκτακτες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, που παραβιάζει στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα – ακόμα και το Σύνταγμα – όταν είναι να διασώσει τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα και να καταστείλει τους αγώνες, θεωρεί αντισυνταγματική τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων στην υγεία!  Αντισυνταγματικές είναι προσλήψεις έκτακτου προσωπικού για την κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών, όπως γίνεται, όχι μόνο στο χώρο της υγείας, αλλά συνολικά στο δημόσιο. Είναι λοιπόν στο χέρι των κυβερνήσεων η μονιμοποίηση των συμβασιούχων και απαιτεί πολιτική βούληση. Είναι όμως αδιάλλακτοι γιατί θέλουν τον εργαζόμενο όμηρο, αναλώσιμο, να παρακαλά διαρκώς τους βουλευτές και τους κομματάρχες για μια δουλίτσα, μέσα στην κόλαση της ανεργίας. Γιατί ετοιμάζουν τις ΣΔΙΤ, την άλωση του δημοσίου από τους μεγαλοϊδιώτες, οι οποίοι αποστρέφονται τη μόνιμη δουλειά.

-Τη «συμπολιτευόμενη»  αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ δεν τολμά να διατυπώσει το αίτημα του κινήματος για ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ, παρά ζητάει “ειδική μοριοδότηση”. Θυμίζουμε ότι ως κυβέρνηση διατήρησε και διεύρυνε το θεσμό των επικουρικών, των ΟΑΕΔιτών και των ΣΟΧ, που “έδιωξε” τους εργολάβους αλά καρτ.

-Η “μοριοδότηση” είναι μια απάτη. Οδηγεί την πλειοψηφία των συμβασιούχων στην ανεργία. Αυτό έδειξε ο διαγωνισμός της 2Κ στα Νοσοκομεία ανάλογη ήταν και η εμπειρία στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Η ηγεσία της ΠΟΕΔΗΝ όχι απλά συντάσσεται με αυτές τις πολιτικές αλλά ανοίγει ανοιχτό μέτωπο με τους συμβασιούχους συναδέλφους.

Με αλλεπάλληλα έγγραφα (13/2, 24/6 και 15/7) επιχειρεί να αποκλείσει την εγγραφή των εργαζομένων με ελαστικές εργασιακές σχέσεις στα σωματεία των νοσοκομείων και την συμμετοχή τους στις εκλογές για ανάδειξη αντιπροσώπων για το Συνέδριο της ΠΟΕΔΗΝ, παραβιάζοντας τα καταστατικά των Σωματείων, που ορίζουν ότι τα μέλη τους έχουν ισότιμα δικαιώματα όσον αφορά το «εκλέγειν και εκλέγεσθαι».

Δεν διστάζει – σαν τον χειρότερο εργοδότη – να προσφεύγει στα αστικά δικαστήρια ενάντια στη συνδικαλιστική οργάνωση των συμβασιούχων συναδέλφων και τις δημοκρατικές αρχαιρεσίες των σωματείων.

Στρέφεται ενάντια στα ίδια τα σωματεία της βάσης της, τον μοναδικό αιμοδότη του οργανωμένου υγειονομικού κινήματος.

Υπονομεύει ανοικτά τον αγώνα των συμβασιούχων για μονιμοποίηση σε μια κρίσιμη στιγμή που η κυβέρνηση ετοιμάζει απολύσεις χιλιάδων συμβασιούχων και την επιστροφή των εργολάβων.

Δεν θέλουν τη μονιμότητα των συμβασιούχων γιατί νοιάζονται για τη δική τους «μονιμότητα» στις καρέκλες του γραφειοκρατικού, υποταγμένου, κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Είναι πάνω από 15.000 οι εργαζόμενοι με ελαστικές εργασιακές σχέσεις (επικουρικοί, μέσω ΟΑΕΔ, μέσω ΕΟΔΥ, με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, εργολαβικοί) που καλύπτουν κρίσιμες ανάγκες στις δημόσιες μονάδες Υγείας και αναπληρώνουν ένα σημαντικό μέρος των μεγάλων ελλείψεων σε προσωπικό όλων των ειδικοτήτων.

Οι συμβασιούχοι είναι ισότιμοι συνάδελφοι μας, στήριξαν και στηρίζουν το δημόσιο σύστημα υγείας κάθε μέρα, πριν και κατά τη διάρκεια της πανδημίας,

Δεν είναι επικουρίες των μόνιμων για να ξεκουραστούν, όπως ισχυρίζονται οι Γιαννάκοι και οι Παπαναστάσηδες, αναμασώντας την επιχειρηματολογία των Υπουργών Υγείας, ούτε είναι κομπάρσοι στο τσίρκο της για να τους μοιράζει μπαλόνια, να τους χωρίζει σε ΟΑΕΔίτες, επικουρικούς, ΙΔΟΧ.

Δεν είναι καιρός όμως μόνο για διαπιστώσεις. Αυτές έχουν βγει από καιρό!

Είναι καιρός για δράση!

• Nα γίνουν οι συμβασιούχοι ισότιμα μέλη και με πλήρη δικαιώματα εκλέγειν και εκλέγεσθαι σε όλα τα Σωματεία
• Μόνιμη δουλειά για όλους, δωρεάν δημόσιο σύστημα υγείας για όλους. Κατάργηση όλων των ελαστικών εργασιακών σχέσεων
• ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ, ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΛΑΔΩΝ ΤΩΡΑ. Με νόμο που θα έχει γενική ισχύ και άμεση εφαρμογή και κάλυψη όλων των αναγκών με μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού.
• Έξω οι εργολάβοι από τα νοσοκομεία
• Συντονισμός των πρωτοβάθμιων σωματείων των Νοσοκομείων τώρα για να σπάσει το πραξικόπημα της διασπαστικής, συμβιβασμένης ηγεσίας της ΠΟΕΔΗΝ.
  

Υπογραφές

Αμπελογιάννη Βάσω Γραμματέας του Δ.Σ. Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου Άρτας και μέλος του Γ.Σ. της ΑΔΕΔΥ

Αντωνόπουλος Τάσος Πρόεδρος Σωματείου  Εργαζομένων Λαϊκού Νοσοκομείου και μέλος των Ε.Ε. της ΠΟΕΔΗΝ και της ΑΔΕΔΥ

Βουγέλλης Στρατής Πρώην Πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου Πρέβεζας

Βουτσινά Βάσω Πρώην Πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου Κεφαλονιάς

Γαρδικλής Δημήτρης Γραμματέας Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου Ασκληπιείου

Γκούμπλιας Δημήτρης μέλος του ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων στο ΑΧΕΠΑ και μέλος του ΓΣ της ΠΟΕΔΗΝ

Κόνιαρης Χρήστος μέλος  Δ.Σ. Σωματείου Εργαζομένων στο ΕΚΑ και μέλος του Γ.Σ. της ΠΟΕΔΗΝ

Κοσμοπούλου Όλγα μέλος ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων Νοσοκομείου Νίκαιας – ΔΑ

Κουρμουλάκης Γιάννης μέλος ΔΣ Σωματείου Εργαζομένων ΨΝΑ

Κραβαρίτης Νίκος αναπληρωτής Γραμματέας του Δ.Σ. Σωματείου Εργαζομένων Αττικού

Μαλίνογλου Νίκος μέλος του Δ.Σ. Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου Σισμανόγλειο

Μανουσάκης Γιώργος Πρώην πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων Αγ. Νικολάου και πρώην μέλος του ΓΣ της ΠΟΕΔΗΝ

Μερμίγκης Στέλιος μέλος Δ.Σ. Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου Αγρινίου

Μηνδρινός Ντίνος Πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου Βόλου

Μπέκος Χρήστος Πρώην Πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου Τρικάλων

Ορφανός Νίκος Γραμματέας Σωματείου  Εργαζομένων Λαϊκού Νοσοκομείου και μέλος του Γ.Σ. της ΠΟΕΔΗΝ

Παναρέτου Λευτέρης Πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου ΕΛΠΙΣ

Πασχάλη Βιβή μέλος του Δ.Σ. του Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου Ευαγγελισμός

Ρίζος Μιχάλης Πρόεδρος Σωματείου  Εργαζομένων Αττικού Νοσοκομείου και μέλος της Ε.Ε. ΑΔΕΔΥ

Σαλωνίδης Θεοφύλακτος ΔΣ  Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου ΕΛΠΙΣ

Τοσονίδου Δέσποινα Πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων  Νοσοκομείου Ασκληπιείου και μέλος της ΕΕ της ΟΕΝΓΕ

Τσολάκης Γιάννης Μέλος του Δ.Σ. του  Συλλόγου Εργαζομένων Νοσοκομείου Νίκαιας – ΔΑ

Η συγκέντρωση των υπογραφών συνεχίζεται

ΠΗΓΗ:  ergasianet.gr

Προσπαθώντας να υποστηρίξει ότι «δεν ευθύνεται ο τουρισμός για την έξαρση των κρουσμάτων», ο υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας, Νίκος Χαρδαλιάς χρησιμοποίησε το «ακλόνητο» επιχείρημα ότι το ποσοστό πλέον των εγχώριων κρουσμάτων είναι στο 83%. Μόνο που έδωσε έμμεσα και ένα άλλο ποσοστό, σίγουρα πιο σημαντικό, που προσφέρεται για περισσότερη ουσία αντί εντυπώσεων.

Ανέφερε λοιπόν, κατά τη σημερινή ενημέρωση, ότι έχουν ελεγχθεί περίπου 319.000 άτομα από τα 2,5 εκατ. που έχουν μπει στη χώρα από τη 1η Ιουλίου. Το ποσοστό αυτό είναι περίπου 12%. Έχουν βρεθεί 615 κρούσματα, δηλαδή στατιστικά ίσως μπήκαν κάπου 5.000 φορείς. Εξάλλου, στα μοντέλα των λοιμωξιολόγων υπήρχε αυτό το σενάριο των χιλιάδων εισαγόμενων κρουσμάτων. Για παράδειγμα,ο καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος της Επιτροπής για τον κορονοϊό, Νίκος Σύψας, στα μέσα Ιουλίου, σχολιάζοντας το άνοιγμα των αεροδρομιων Αθήνας – Θεσσαλονίκης είχε αναφερθεί σε αυτό το σενάριο. Δεν λέει φυσικά ότι τα συνολικά εισαγόμενα κρούσματα είναι περισσότερα από τα εγχώρια. Ισχύει όμως ότι κάναμε εισαγωγή κρουσμάτων, για τις ανάγκες της οικονομίας.

Από την πρώτη στιγμή της πανδημίας, η μετακύλιση της όποιας ευθύνης, άμεσης ή δυνητικής, είναι ειδίκευση της κυβέρνησης. Μαζί φυσικά με τη συνεχή προσπάθεια να οικειοποιηθεί και να μεγεθύνει τις όποιες επιτυχίες. Το είδαμε στην πρώτη περίοδο της πανδημίας, με το διαρκές κυνήγι των «ανεύθυνων» και τα πανηγύρια γιατί «κερδίσαμε», με την αυτονόητη τακτική της καραντίνας που εφάρμοσαν οι περισσότερες χώρες παγκοσμίως. Τώρα όμως που η καραντίνα δεν είναι λύση, η κατάσταση γίνεται πολύ πιο σύνθετη. Η διαχείριση όμως παραμένει η ίδια. Φταίτε και θα φταίτε για ό,τι κακό θα σας συμβεί. Πριν μία δεκαετία η οικονομική κρίση, αντί για σκάνδαλα, καπιταλιστική ασυδοσία και διάσωση τραπεζών εξηγήθηκε με το «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου και με τις «αποδείξεις που δεν κόβονταν». Το modus operandi είναι γνωστό.

Φταίει λοιπόν ο τουρισμός; Ναι εννοείται, προσέφερε την σπίθα του δεύτερου κύματος. Φταίει μόνο ο τουρισμός; Όχι. Κρούσματα υπήρχαν και πριν ανοίξουν τα σύνορα, λίγες δεκάδες μεν, καταγεγραμμένα, αλλά με μηδενικούς περιορισμούς σίγουρα θα είχαμε σταδιακή αύξηση. Να μέναμε κλειστοί; Όχι, αλλά όλο το άνοιγμα της χώρας είναι γεμάτο παλινωδίες και βιαστικά πανηγύρια από κυβερνητικούς παράγοντες τον Ιούνιο – Ιούλιο, με αποκορύφωμα την εμφάνιση του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, στις εκδηλώσεις στη Σαντορίνη που άνοιξαν την αυλαία της τουριστικής περιόδου.

Σχόλια στην κριτική του Ριζοσπάστη στην απόφαση της Πολιτικής Επιτροπής του ΝΑΡ.

Πρόσφατα ο Ριζοσπάστης με άρθρο του Γιάννη Γκιόκα απάντησε στην απόφαση της πολιτικής επιτροπής του ΝΑΡ σχετικά με τις εξελίξεις στην ανατολική Μεσόγειο και με το «δημοκρατικό» πρόβλημα στη Χώρα.

Πρόκειται για άρθρο που ασκεί ισοπεδωτική και υποτιμητική κριτική με διαστρεβλώσεις και γενικεύσεις χωρίς καμία βάση. Και μόνο ο τίτλος του άρθρου «για έναν ειρηνικό και δημοκρατικό καπιταλισμό», αφού κατά τη γνώμη του αρθρογράφου αυτό προωθεί το ΝΑΡ, επιβεβαιώνει τα παραπάνω. 

Η αντικειμενική και εντελώς συγκεκριμένη αξιολόγηση των θέσεων όλων των πολιτικών δυνάμεων και ιδιαίτερα των αριστερών, στοιχείο της πρακτικής και της κουλτούρας των κομμουνιστών παλαιότερα, έχει από ότι φαίνεται χαθεί μαζί φυσικά με πολλά άλλα. Έτσι όμως δημιουργείται μία εικονική πραγματικότητα μακριά από ό,τι αντικειμενικά υπάρχει και η πολιτική που μπορεί να χαραχθεί με βάση αυτά είναι λανθασμένη. Έτσι πολώνονται σε εντελώς λανθασμένη βάση οι κομμουνιστές και ο κόσμος της αριστεράς, υψώνονται τείχη, γιατί ποιός μπορεί να αντιμετωπίσει ως συναγωνιστή κάποιον που επιδιώκει έναν δημοκρατικό και ειρηνικό καπιταλισμό; Είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα η πολιτική κριτική και η ιδεολογική σύγκρουση και άλλο η διαστρέβλωση των θέσεων και του χαρακτήρα κάποιου πολιτικού φορέα. Το ΚΚΕ θεωρεί ότι, ισοπεδώνοντας όλες τις αριστερές δυνάμεις και χρεώνοντας τες στην υπηρέτηση του καπιταλισμού, θα απαλλαγεί από αυτές, θα μείνει η μόνη γνήσια αριστερή δύναμη και θα είναι όλο το πεδίο στη διάθεσή του. Μέχρι σήμερα αυτή η πρακτική δεν απέδωσε το παραμικρό, αλλά συνεχίζεται.

Το άρθρο απαντά σε δύο ζητήματα, στις εξελίξεις στην ανατολική Μεσόγειο και στους κινδύνους που υπάρχουν και στα ζητήματα της περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Στο πρώτο είναι γνωστό ότι οι θέσεις του ΝΑΡ είναι λανθασμένες και αυτό ξεκινά από το γεγονός ότι δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη εθνικών προβλημάτων στην εποχή του ιμπεριαλισμού, θεωρεί ότι αυτά χαρακτήριζαν την πρώτη φάση του καπιταλισμού, την εποχή του ελεύθερου ανταγωνισμού και έχουν προ πολλού εκλείψει. Το ζήτημα όμως αυτό έχει ξεκαθαριστεί θεωρητικά από το Λένιν και τις επεξεργασίες του κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και ιστορικά ολόκληρο τον 20ο αιώνα. Εθνικά προβλήματα υφίστανται σε πολλές χώρες και περιοχές με προφανή και οξύτατα το Κουρδικό πρόβλημα και αυτό της εθνικής αποκατάστασης των Παλαιστινίων. Αυτό δεν σημαίνει ότι βρισκόμαστε στον 19ο αιώνα, στην εποχή των εθνικών κινημάτων για την εθνική και κρατική αποκατάσταση, ούτε ότι όλες οι διεκδικήσεις και τα αιτήματα τους σήμερα είναι προοδευτικά, απαιτείται συγκεκριμένη εξέταση και ανάλογη στάση από τους κομμουνιστές. Αυτά το ΝΑΡ τα αρνείται με αποτέλεσμα η στάση του να είναι άρνηση και αδιαφορία απέναντι σε όλα αυτά τα προβλήματα και σε ότι σχετικό συμβαίνει στη Βαλκανική και τη Μέση Ανατολή.

Αντίστοιχες όμως είναι και οι συνεδριακές θέσεις του ΚΚΕ όπως περιλαμβάνονται στο 19ο συνέδριο του όπου ρητά αναφέρεται ότι «σε περίπτωση εμπλοκής της Ελλάδας σε πόλεμο είτε ως αμυνόμενη, είτε ως επιτιθέμενη χώρα το κόμμα πρέπει να ηγηθεί στην αυτοτελή οργάνωση της εργατικής- λαϊκής πάλης με όλες τις μορφές, ώστε αυτή να συνδεθεί με τον αγώνα για ολοκληρωτική ήττα της αστικής τάξης εγχώριας και ξένης ως εισβολέα, έμπρακτα να συνδεθεί με την κατάκτηση της εξουσίας. Με πρωτοβουλία του κόμματος να συγκροτηθεί εργατικό- λαϊκό μέτωπο με όλες τις μορφές δράσης και με σύνθημα «ο λαός θα δώσει την Ελευθερία και τη διέξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα, πού, όσο κυριαρχεί, φέρνει τον πόλεμο και την “ειρήνη” με το πιστόλι στον κρόταφο». 

Με βάση αυτή τη θέση δεν υπάρχει καθόλου χώρος για άλλου είδους δράση πέραν της μετατροπής του πολέμου σε εμφύλιο για την εξουσία, δεν θα υπάρξει προσπάθεια υπεράσπισης των συνόρων και της κυριαρχίας της χώρας, της εστίας του ελληνικού λαού σε καμία περίπτωση. Η θέση αυτή μάλιστα και η πρακτική που τροφοδοτούσε οδήγησαν την περίοδο εκείνη σε μεγάλο διχασμό της δύναμης του κόμματος. Η θέση αυτή οδήγησε στην απόρριψη των πιο φωτεινών στιγμών της ιστορίας του ΚΚΕ όπως είναι το ΕΑΜ και ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας και φυσικά δεν  υποστηρίζουμε τα λάθη που έγιναν και οδήγησαν στην ήττα το κίνημα της κατοχής.

Βέβαια σταδιακά το ΚΚΕ σιωπηρά μετακινήθηκε στην πράξη από τη θέση αυτή κάτω από τις αντιδράσεις που συναντούσε και την αναποτελεσματικότητα της, χωρίς πότε ωστόσο ανοιχτά να την αναθεωρήσει. Η συνεδριακή θέση ισχύει αλλά γίνονται διάφοροι  ελιγμοί σε πολλές περιπτώσεις που όχι μόνο δεν ισορροπούν σε μία λενινιστική γραμμή, αλλά ορισμένες φορές προσεγγίζουν θέσεις που παίρνουν τα αστικά κόμματα. Να θυμίσουμε την απόρριψη της συμφωνίας των Πρεσπών από το ΚΚΕ με το πιο βασικό επιχείρημα ότι η τότε κυβέρνηση έδωσε στους σλαβομακεδόνες γλώσσα και εθνικότητα. Έπρεπε δηλαδή να αναγκάσουν τους σλαβομακεδόνες, παρότι κάτοικοι της Μακεδονίας για 15 αιώνες, να παραιτηθούν από τη λέξη «Μακεδονία». Ακριβώς αυτό ήταν το επιχείρημα των αστικών κομμάτων.

Άλλο παράδειγμα είναι τα γεγονότα στον Έβρο πριν μερικούς μήνες. Τότε ο γραμματέας του κόμματος αναφέρθηκε, στους πρόσφυγες που πίεζαν για να περάσουν τα σύνορα ότι αποτελούν «ασύμμετρη απειλή» για τη χώρα και συμφώνησε  στα κλειστά σύνορα χωρίς καμία άλλη εξήγηση. Κλειστά σύνορα απέναντι σε ποιον; Όχι στον αντίπαλο στρατό, αλλά στους εξαθλιωμένους και ξεριζωμένους πρόσφυγες. Εντελώς αδικαιολόγητος χαρακτηρισμός ακόμη και στην περίπτωση αυτή που την όλη εξέλιξη έκανε μεγάλη προσπάθεια να την εκμεταλλευτεί η τουρκική κυβέρνηση.

Στη σημερινή φάση στην ανατολική Μεσόγειο το ΚΚΕ κατακεραυνώνει το ΝΑΡ με το ερώτημα αν είναι αντικαπιταλιστική θέση να αγνοεί την αμφισβήτηση  συνόρων και κυριαρχικών δικαιωμάτων πράξη που υπηρετείται με τη μειωμένη επήρεια των νησιών στον καθορισμό των θαλάσσιων ζωνών. Το ερώτημα μας είναι αν “είναι ορθό τα σύνορα της χώρας και τα χωρικά ύδατα της να θεωρούνται το ίδιο, ότι έχουν το ίδιο βάρος με τα κυριαρχικά δικαιώματα της”.

Τα σύνορα είναι το εδαφικό όριο της χώρας και η κατάργηση τους σημαίνει κατοχή, ενώ τα κυριαρχικά δικαιώματα είναι μία ασαφής έννοια την οποία ορίζει το δίκαιο της θάλασσας. Οι όποιες διαφορές στην ουσία επιλύονται από πολιτικό δικαστήριο και μάλιστα κατά τη θέληση των ισχυρών. Φυσικά το δίκαιο της θάλασσας, παρότι αστικό Δίκαιο, σήμερα ισχύει. Στη βάση του λύνονται οι όποιες διαφορές και στις συνθήκες που επικρατούν συμβάλλει στο να αποφεύγεται ο νόμος της ζούγκλας. Να σημειώσουμε επίσης ότι το δίκαιο αυτό διαμορφώθηκε σε προγενέστερη ιστορική περίοδο με ένα παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης πολύ πιο θετικό για το εργατικό κίνημα και τους λαούς. Η επήρεια των νησιών στη θάλασσα μπορεί να φτάσει και τα 200 μίλια και αυτού του είδους τις διεκδικήσεις τις καθορίζει η αστική τάξη της χώρας. Ως εκ τούτου θέλει προσοχή, όχι να απορρίψουν οι κομμουνιστές την ύπαρξη και διεκδίκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στη θάλασσα, αλλά να αποφύγουν τις παγίδες που ενδεχομένως στήνονται.

Οι κομμουνιστές υπερασπίζουν την εστία του λαού και του έθνους τους, εκεί που ζει, προοδεύει και δημιουργεί,  διαμορφώνει τη γλώσσα και τον πολιτισμό του. Υπερασπίζουν δηλαδή τα σύνορα, την ακεραιότητα της χώρας και την ανεξαρτησία της και όχι την πατρίδα όπως την εννοούν οι αστοί. Υπερασπίζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της με βάση τα λαϊκά συμφέροντα και όχι κατά τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Οι κομμουνιστές μάχονται εναντίον του ιμπεριαλισμού, της εθνικής καταπίεσης και των πολέμων, εναντίων των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, διεκδικούν την αποδέσμευση της χώρας από το ΝΑΤΟ, την απομάκρυνση των βάσεων και την κατάργηση του πλέγματος της εξάρτησης της χώρας, αγωνίζονται για την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση από κοινού με τα κινήματα και τους λαούς όλων των χωρών της Ευρώπης.

Δεν φτάνει η γενική καταγγελία του ιμπεριαλισμού που δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία απλή πολιτική ζύμωση. Είναι αναγκαίος ο αγώνας για να διαμορφωθεί ένα ισχυρό ενωτικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα με κορμό την εργατική τάξη. Αντί για αυτό το ΚΚΕ αναπτύσσει μόνο μία επιδερμική δράση η οποία δεν δίνει αποτελέσματα, αφού ένα τέτοιο κίνημα για να το αγκαλιάσει ο λαός πρέπει να έχει την ελκτική δύναμη να τον κινητοποιήσει πλατιά να έχει σαφείς στόχους την έξοδο από το ΝΑΤΟ και την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ΚΚΕ δεν προωθεί την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά την παραπέμπει στη δικτατορία του προλεταριάτου και ούτε την άμεση έξοδο από το ΝΑΤΟ υποστηρίζει.

Με μία τέτοια ολοκληρωμένη πολιτική χωρίς παλινωδίες, με σαφή διαχωρισμό από την αστική τάξη και τις επιδιώξεις της, με ένα ισχυρό κίνημα εναντίον του ιμπεριαλισμού και των επεμβάσεων, κίνημα για την υπεράσπιση της ζωής του λαού διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις ώστε την ώρα της βαθιάς κρίσης της αστικής τάξης και του κράτους της η εργατική τάξη και συνολικά οι εργαζόμενοι «να παλέψουν για τη δική τους εξουσία».

Το άρθρο θεωρεί την αναφορά στο «δημοκρατικό» ζήτημα όχι απλώς επιλήψιμη αλλά προσχώρηση στην αστική λογική. Όμως οι όροι “δημοκρατικός”, “δημοκρατικό ζήτημα”, “δημοκρατικά προβλήματα”, “δημοκρατικές διεκδικήσεις”, “δημοκρατική επανάσταση” υπάρχουν όσο υπάρχει το κομμουνιστικό κίνημα και θέλουν να δείξουν ακριβώς ότι η ταξική ουσία των προβλημάτων αυτών δεν προϋποθέτει εργατική εξουσία για να λυθούν ή για να υπάρξουν κατακτήσεις σε αυτά.

Αναρωτιέται κανείς αν ο αρθρογράφος τα αγνοεί όλα αυτά ή θεωρεί ότι δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία ο αγώνας για αυτού του είδους τα προβλήματα, αφού ως εγγενή προβλήματα της αστικής εξουσίας θα λυθούν στην επαναστατική ανατροπή. Αφού όσο υπάρχει αστική εξουσία θα υπάρχουν προβλήματα δημοκρατίας πρέπει να προτιμήσουμε να αγωνιστούμε για την ανατροπή του καπιταλισμού; Τι διαφορετικό μπορεί να σημαίνει η τοποθέτηση του αρθρογράφου ότι η χρήση του όρου «δημοκρατικό» ζήτημα είναι θολή και αταξική επειδή αποσυνδέει το ζήτημα της δημοκρατίας από το ζήτημα της εξουσίας; Η θέση αυτή οδηγεί στη λογική να καταγγέλλουμε απλά την έλλειψη δημοκρατίας αλλά να μη οργανώνεται κίνημα διεκδίκησης δημοκρατικών κατακτήσεων μία και αυτά θα λυθούν με την ανατροπή της αστικής εξουσίας. Μ’ αυτό φαίνεται να εξηγείται η διάλυση εκ μέρους της ηγεσίας του ΚΚΕ της Συσπείρωσης για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες, η ουσιαστική διάλυση της ΕΕΔΥΕ και ότι δεν προωθήθηκαν αποφάσεις για παρόμοια κινήματα, όπως κίνημα εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό όμως είναι τεράστιο λάθος. Οι κομμουνιστές αναπτύσσουν δράση και κίνημα για όλα τα προβλήματα και τις αντιθέσεις που ταλανίζουν την κοινωνία, καθένα από αυτά έχει τη σχετική αυτοτέλεια  και την αξία του πρέπει όμως να συναρθρώνονται οι δράσεις αυτές πάνω στη βασική αντίθεση του καπιταλισμού, στον αγώνα εναντίον του κεφαλαίου για την υπεράσπιση των εργαζομένων με προοπτική την επαναστατική ανατροπή.

Η πρόταση του ΝΑΡ για το δημοκρατικό ζήτημα είναι η ανάπτυξη του κινήματος αυτού με τη δημιουργία αυτοτελούς συσπείρωσης που θα παρεμβαίνει και στην αντιφασιστική πάλη και θεωρεί ότι πρέπει να μονιμοποιηθεί ο συντονισμός πολιτικών οργανώσεων για το θέμα αυτό.

Με την πρόταση αυτή καθένας μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί να έχει τις παρατηρήσεις και τις ενστάσεις του.

Ο αρθρογράφος όμως ανακαλύπτει το καταπληκτικό ότι ο απώτερος στόχος της είναι να εγκλωβιστεί σε αυτήν το ΚΚΕ σε μία λογική δεξιά- αντιδεξιά, όπως αναφέρει, φιλική ουσιαστικά προς το ΣΥΡΙΖΑ που θα κατατείνει σε μία προοδευτική κυβέρνηση από μία σειρά αριστερές οργανώσεις και σε αυτές συμπεριλαμβάνει και τον Εργατικό Αγώνα.

Το τι θα πράξει ο Εργατικός Αγώνας και πώς σκέφτεται τις εξελίξεις και τη δράση των κομμουνιστών το έχει δημοσιοποιήσει πολλές φορές και το τελευταίο διάστημα με εκτενές κείμενο του γύρω από κρίσιμα ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος και της προοπτικής του. 

Ο Εργατικός Αγώνας παραμένει πιστός στο μαρξισμό-λενινισμό,  αγωνίζεται για την υπεράσπιση της ιστορίας του ΚΚΕ και του κομμουνιστικού κινήματος πάντα με ένα κριτικό πνεύμα, είναι σταθερός αντίπαλος της αστικής τάξης και του δεξιού και αριστερού οπορτουνισμού, αγωνίζεται για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και την επανάσταση στη χώρα.

Πάντως είναι απίθανη η σκέψη που πολλές φορές επαναλαμβάνεται ότι όλοι και όλα βυσσοδομούν να εγκλωβίσουν το ΚΚΕ σε μία οπορτουνιστική συνεργασία με κατάληξη μία “προοδευτική κυβέρνηση” που θα διασώσει τον καπιταλισμό, το μόνιμο μοτίβο χρόνια τώρα. Οι πάντες θέλουν να αποκόψουν το ΚΚΕ από την επαναστατική του πορεία και να το ενσωματώσουν στο σύστημα. Οι οργανώσεις των λίγων μελών η καθεμία επιδιώκουν να εγκλωβίσουν τη μεγαλύτερη και πιο οργανωμένη δύναμη του κομμουνιστικού χώρου.

Το άρθρο κάνει έκκληση στους αγωνιστές τα μέλη και τους φίλους του ΝΑΡ να συνεργαστούν ή να ενταχθούν στο ΚΚΕ. Θα προτείναμε αν έτσι είναι τα πράγματα,  και με βάση τον συσχετισμό αυτό το ΚΚΕ στη βάση ενός πλαισίου που το ίδιο θα διαμορφώσει να καλέσει όλες αυτές τις οργανώσεις και αγωνιστές να συζητήσουν και να συστρατευτούν. Εκεί θα αποκαλυφθούν οι στόχοι και οι πονηρές δεύτερες σκέψεις κάποιων και θα διευκολυνθούν οι τίμιοι αγωνιστές να το πλαισιώσουν. Αυτό φυσικά δεν πρόκειται να γίνει. Το ΚΚΕ αντί πολιτικές συμφωνίες και πολιτική δράση και να ηγεμονεύσει σ’ αυτές, προτιμά να ασχολείται με συνωμοτικά σχέδια που εξυφαίνουν όλοι σε βάρος του.

Βλέπει την οργάνωση της λαϊκής δράσης απέναντι στην καταστολή, την εργοδοτική τρομοκρατία και τον αυταρχισμό να την αναλαμβάνει το «ταξικό εργατικό κίνημα», το ΠΑΜΕ δηλαδή και η Κοινωνική Συμμαχία, αν και όταν δημιουργηθεί, δηλαδή μόνο του το ΚΚΕ χωρίς πολιτικές συμμαχίες και άλλα τέτοια μπερδέματα.

Για το τέλος του άρθρου του ο αρθρογράφος θέλησε να μας υπενθυμίσει ότι αυτές τις εκτιμήσεις τις είχε κάνει πριν ένα χρόνο η ΚΕ του ΚΚΕ και επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά. Όπως συμβαίνει… πάντα θα προσθέταμε εμείς.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr