Πανελλαδική 24ωρη απεργία για τις 24 Σεπτέμβρη προκήρυξε η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ). Στην Αθήνα θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση στο υπουργείο Υγείας στις 12 το μεσημέρι.

Η ΟΕΝΓΕ τονίζει την ανάγκη να δυναμώσει ο αγώνας για την υπεράσπιση της υγείας του λαού και για την ουσιαστική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας.

Το κάλεσμα της ΟΕΝΓΕ αναφέρει:

Με «φιέστες», επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και ψέματα δε θωρακίζεται το δημόσιο σύστημα υγείας.

Με ελάχιστες προσλήψεις συμβασιούχων με ημερομηνία λήξης, με μετακινήσεις προσωπικού και υποδομών από το ένα τμήμα στο άλλο, από το ένα νοσοκομείο στο άλλο, από τα Κέντρα Υγείας στα Νοσοκομεία, με «εντέλλεσθε» για 10 και 15 εφημερίες το μήνα, δεν αντιμετωπίζονται οι τραγικές ελλείψεις σε προσωπικό και υποδομές αποτέλεσμα της διαχρονικής πολιτικής της εμπορευματοποίησης, της υποχρηματοδότησης και της υποστελέχωσης που εφάρμοσαν όλες οι κυβερνήσεις μέχρι τώρα.

Τώρα να δυναμώσει ο αγώνας για την υπεράσπιση της Υγείας του λαού!

Είμαστε μόλις στην αρχή του δεύτερου κύματος, και το, έτσι και αλλιώς, τραγικά υποστελεχωμένο δημόσιο σύστημα υγείας «ζορίζεται», όπως η ίδια η κυβέρνηση παραδέχεται.

Το αφήγημα για την ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας καταρρέει σαν χάρτινος πύργος.

«Ο διπλασιασμός των κρεβατιών ΜΕΘ» για τον οποίο πανηγυρίζει η κυβέρνηση αποδεικνύεται «φύκια για μεταξωτές κορδέλες».

Απόδειξη: αντί για αύξηση των διαθέσιμων κλινών ΜΕΘ έχουμε ΜΕΙΩΣΗ σύμφωνα με τα στοιχεία της ίδιας της ηγεσίας του Υπουργείου Υγείας.

«1017» στο πρώτο κύμα της επιδημίας, «931» στις 18/09, πολλές από αυτές στα χαρτιά. Το 67% των κλινών ΜΕΘ για Covid-19 είναι ήδη κατειλημμένες και τα δύσκολα είναι μπροστά.

Αυτό είναι το περίφημο σχέδιο που έχει εκπονήσει η κυβέρνηση.

Αυξομείωση των διαθέσιμων απλών κλινών και κλινών ΜΕΘ για Covid-19, ξαναμοίρασμα της τράπουλας σε βάρος της αντιμετώπισης άλλων ασθενειών.

Η δέσμευση και όχι η ανάπτυξη νέων κρεβατιών για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού, έχει σαν αποτέλεσμα οι κλινικές που απομένουν να νοσηλεύουν διπλάσιο και τριπλάσιο αριθμό ασθενών από τον προβλεπόμενο.

Οn–off στην τακτική λειτουργία των δημόσιων νοσοκομείων για τα υπόλοιπα νοσήματα, μετατροπή του συστήματος υγείας σε σύστημα μιας νόσου με ολέθριες επιπτώσεις για την υγεία των ασθενών.

Μέτρα ακορντεόν που δεν αντιμετωπίζουν τις ανάγκες που συνεχώς αυξάνονται.

Η αυξητική τάση και ο διπλασιασμός των κρουσμάτων, η υπέρβαση των 300 κρουσμάτων την ημέρα είναι απόδειξη της χρεοκοπημένης πολιτικής της κυβέρνησης. Είναι το αποτέλεσμα της άρνησης της κυβέρνησης να πάρει ουσιαστικά μέτρα προστασίας της υγείας του λαού και των εργαζομένων, μέτρα ενίσχυσης του δημόσιου συστήματος υγείας γιατί κοστίζουν στο κεφάλαιο και το κράτος του. Είναι αποτέλεσμα των υγειονομικών πρωτοκόλλων λάστιχο, με ευθύνη της κυβέρνησης και της εργοδοσίας. Στον τουρισμό, στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στις συγκοινωνίες, στις δομές προσφύγων και μεταναστών, στις μονάδες φροντίδας ηλικιωμένων, στους χώρους δουλειάς. Είναι αποτέλεσμα της υποταγής της επιστήμης στα όρια των δημοσιονομικών αντοχών της οικονομίας που σχεδιάζεται με γνώμονα το κέρδος και όχι την ικανοποίηση των αναγκών του λαού.

Οι μαχόμενοι γιατροί που είμαστε στην πρώτη γραμμή για την αντιμετώπιση της πανδημίας, εμείς που δίνουμε καθημερινό αγώνα για τη ζωή των ασθενών μας δεν πρόκειται να κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι στο συνεχιζόμενο έγκλημα της κυβέρνησης σε βάρος της υγείας του λαού μας.

Δυναμώνουμε τον αγώνα μας απέναντι στην αντιλαϊκή, ανθυγιεινή πολιτική που εφαρμόζουν διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις. Την πολιτική που αντιμετωπίζει την υγεία από την μία σαν κόστος που πρέπει να συμπιεστεί, σπατάλη που πρέπει να εξορθολογιστεί και από την άλλη σαν ευκαιρία για κερδοφόρες μπίζνες.

Κλιμακώνουμε με 24ωρη πανελλαδική απεργία την Πέμπτη 24/9!

Μέτρα τώρα για την προστασία της υγείας του λαού, για την ουσιαστική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

_ Όχι στην υπερεφημέρευση. Δεν θα ανεχτούμε να γίνουμε επικίνδυνοι για τους ασθενείς μας εξαιτίας της εντατικοποίησης και της εξουθένωσης. Άμεση πληρωμή του συνόλου των δεδουλευμένων εφημεριών (τακτικών και πρόσθετων).

_ Όχι στα «μπαλώματα» και στις μετακινήσεις προσωπικού και εξοπλισμού. Κατεπείγουσες μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στα νοσοκομεία και τα ΚΥ. Ανάπτυξη και στελέχωση της ΠΦΥ με όλο το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό. Σχεδιασμός για την ανάπτυξη με όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές και τη στελέχωση με το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό 3.500 κρεβατιών ΜΕΘ και ΜΑΦ, που έχει ανάγκη η χώρα μας. Δεν ανεχόμαστε να λειτουργούν κλίνες εντατικής θεραπείες χωρίς να πληρούν τις ελάχιστες προδιαγραφές ασφάλειας. Για κάθε 1 κρεβάτι ΜΕΘ που ανοίγει πρέπει να προσλαμβάνονται τουλάχιστον 4 νοσηλευτές και 1 γιατρός. Όχι όπως γίνεται στα περισσότερα νοσοκομεία. Π.χ. στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο Θεσσαλονίκης για τη λειτουργία των 30 νέων κρεβατιών ΜΕΘ προκήρυξαν μόλις 19 θέσεις μόνιμων γιατρών όταν και τα ήδη υπάρχοντα είναι υποστελεχωμένα.

_ Καμία απόλυση επικουρικού, καμία απόλυση συμβασιούχου. Μονιμοποίηση όλων τώρα, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

_ Μαζικά επαναλαμβανόμενα τεστ με προτεραιότητα στην Υγεία και την Πρόνοια, στους μεγάλους εργασιακούς χώρους, στις κλειστές δομές (σωφρονιστικά ιδρύματα, ψυχιατρικές δομές, δομές προσφύγων και μεταναστών κλπ.)

_ Άμεση επίταξη όλων των δομών και υπηρεσιών του ιδιωτικού τομέα Υγείας και Πρόνοιας και ένταξη τους σε ένα ενιαίο κρατικό σχέδιο, για να μπει σε εφαρμογή ανάλογα με τις ανάγκες.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

του Θανάση Σκαμνάκη

Εμείς είμαστε άνθρωποι της επιείκειας. Όχι εκδικητές. Ούτε τιμωροί. Θέλουμε να εξαντλήσουμε τις δυνατότητες. Να επαναδιαμορφώσουμε τις συνθήκες. Να δώσουμε τα περιθώρια στους ανθρώπους να ξαναδούν τα λάθη με άλλη ματιά. Να ξαναδούν τον εαυτό τους. Γι’ αυτό και μερικές (κρίσιμες) φορές είμαστε υπέρ της τιμωρίας. Της δικαιοσύνης που δεν εξισώνει θύτη και θύμα. Που διεκδικεί την δικαίωση του δεύτερου μέσω της τιμωρίας του πρώτου. Αλλά πρωτίστως, που υπερασπίζεται το κοινωνικό αγαθό απέναντι σε εκείνους που το επιβουλεύονται. Κι αυτή είναι μια αναγκαία επιείκεια απέναντι στην κοινωνία. Η προστασία της.

Μια δικαστική απόφαση είναι απονομή δικαιοσύνης, λένε. Για τη δικαιοσύνη δεν έχουν όλοι την ίδια άποψη. Είναι όμως βέβαιο πως αν μαζί με την κρινόμενη πράξη και δράση δεν συνυπολογίσουμε την κοινωνική διάσταση, αν δεν συνυπολογίσουμε την παγκοσμιότητα, αν δεν αναλογιστούμε την Ιστορία, αν δεν υπολογίσουμε την ουσιαστική ιδέα της επιείκειας, ό,τι απονέμεται δεν είναι δικαιοσύνη αλλά πρόσχημα, άρα άδικοπραξία. 

Όταν ζητάμε, διεκδικούμε, απαιτούμε, να τιμωρηθούν οι αυτουργοί των εγκλημάτων της Χρυσής Αυγής, αλλά και η ίδια η οργάνωση ως εγκληματική που είναι, δεν πρόκειται για επιθυμία εκδίκησης. Δεν είναι για να απαιτήσουμε ζωές στη φυλακή έναντι ζωών που τις μακέλεψαν οι δράστες. Είναι η διεκδίκηση αυτής της ύψιστης δοκιμασίας για τους εγκληματίες με ιδεολογία, την ιδεολογία του φασισμού, που λόγω μιας καταδικαστικής απόφασης μπορούν να βρεθούν αντιμέτωποι κάποια στιγμή με τα εγκλήματά τους και κυρίως, ελπίζουμε, με το εαυτό τους. Να αναλογιστούν, πως ο χρόνος τους αδίκησε, αλλά κυρίως τους αδίκησαν οι επιλογές, οι αποφάσεις και οι πράξεις τους, πως αν είχαν να ξαναδιαλέξουν θα έπρεπε να σκεφτούν και να πορευτούν αλλιώς, ώστε να μην κάνουν τα ίδια. Κι αυτό είναι μια κάποια δικαίωση για τα θύματα. Είναι ένα μήνυμα προς τους ομοίους τους και προς την κοινωνία, πως η ζωή δεν ξαναγυρίζει πίσω. Κι όπως ξοδεύτηκε για ασήμαντη αιτία από τα θύματα, τον Παύλο Φύσσα, τον Σαχζάτ Λουκμάν και τους άλλους, είτε αφαιρέθηκε είτε “απλώς” υπεξαιρέθηκε και μετατράπηκε σε φόβο, έτσι κι ο φόβος χρειάζεται να κατακυριεύσει τις ψυχές και το μυαλό των θυτών, κι εκείνων που θα ονειρεύονταν να γίνουν θύτες. Είναι πράξη άμυνας εξ ονόματος των θυμάτων απέναντι σε εμάς τους άλλους.

Γιατί, το τελευταίο διάστημα, διαρρέουν τα ποντίκια του φασισμού ένα ένα από σκάφος με το οποίο έκαναν “καριέρα” στην πολιτική και στο έγκλημα, και κατασκευάζουν νέα σκάφη, για να κάνουν την ίδια δουλειά αλλά με πιθανόν περισσότερα προσχήματα. Και, με την κάλυψη των ίδιων εκείνων παραγόντων, οικονομικών, πολιτικών, αστυνομικών και την ευγενική φροντίδα των κατάλληλων μέσων της κατ’ ευφημισμόν ενημέρωσης, επανακάμπτουν. Ένας άνεμος παρακμής και σήψης φέρνει στους δρόμους μας τις οχληρές και θανατηφόρες οσμές του φασισμού, με πολλές μορφές και τρόπους εμφανιζόμενου. Η άγνοια, η έλλειψη μνήμης, η βλακεία περισσεύουν σε έναν κόσμο που χάνει τα σημεία αναφοράς του.

Σα να ξεχάσαμε μέσα στα χρόνια που μεσολάβησαν, με τόσα συμβάντα (αλλάζουν και οι γενιές), την πικρή εμπειρία της φασιστικής κορύφωσης όταν κυριάρχησε το ναζιστικό τέρας. Γι’ αυτό είναι αναγκαία η επιστροφή στη μνήμη και στην εξ αυτής γνώση. Είναι ένα έδαφος που μπορείς να πατήσεις.      

“Κατά την αναμέτρηση με τους βασανιστές μου, με όσους τους βοήθησαν αλλά και με όσους απλώς παρακολουθούσαν αμέτοχοι και σιωπηλοί, κάθε απαίτηση για αντικειμενικότητα μου φαίνεται εντελώς παράλογη. Το έγκλημα ως έγκλημα δεν έχει αντικειμενικό χαρακτήρα. Από αντικειμενική άποψη, οι ομαδικές σφαγές, τα βασανιστήρια, οι ψυχικές και οι σωματικές βλάβες δεν είναι παρά αλυσίδες φυσικών συμβάντων, τα οποία ερμηνεύονται με την τυποποιημένη γλώσσα των θετικών επιστημών: Πρόκειται για γεγονότα εντός ενός φυσικού συστήματος, όχι για πράξεις εντός ενός ηθικού συστήματος.  Τα εγκλήματα του εθνικοσοσιαλισμού δεν είχαν ηθική ποιότητα για τον δράστη ο οποίος υπάκουσε τυφλά στις νόρμες του Φύρερ και το Ράιχ του. Ο εγκληματίας ο οποίος ενεργεί δίχως να δεσμεύεται η συνείδησή του, αντιμετωπίζει από τη δική του σκοπιά την πράξη του μόνο ως αντικειμενικοποίηση της βούλησής του και όχι ως ηθικό συμβάν.

Θυμάμαι καλά πως όταν δεν έσκαβα αρκετά γρήγορα, ο Βάις, ο Φλαμανδός λακές των Ες Ες, εμψυχωμένος από τους Γερμανούς αφέντες του, με χτυπούσε με το στειλιάρι του φτυαριού στο κεφάλι, νιώθοντας το εργαλείο σαν προέκταση του χεριού του και τον ξυλοδαρμό σαν κυματαγωγή της ψυχοσωματικής του δυναμικής. Το γεγονός ότι μόνο εγώ γνώριζα και ακόμα γνωρίζω την ηθική αλήθεια των χτυπημάτων, που βουίζουν μέχρι σήμερα μες στο κεφάλι μου, με καθιστά πολύ πιο αρμόδιο ως κριτή εν συγκρίσει όχι μόνο με το δράστη αλλά και με την κοινωνία, η οποία δεν νοιάζεται παρά μόνο για την επιβίωσή της…

Ο Βάις, ο συνεργάτης των Ες Ες από την Αμβέρσα, κατ’ επανάληψη δολοφόνος και επιτήδειος βασανιστής, έμελλε να πληρώσει με τη ζωή του. Τι άλλο θα ήθελε η αχρεία δίψα μου για εκδίκηση; Εντούτοις, όσο κι αν βασανίζω το μυαλό μου, δεν νομίζω ότι πρόκειται για εκδίκηση ή για εξιλέωση. Σε τελευταία ανάλυση, το βίωμα της καταδίωξης ισοδυναμούσε με κατάσταση ακραίας μοναξιάς. Για μένα, το ζήτημα είναι να λυτρωθώ από το φάντασμα της εγκατάλειψης, που έκτοτε δεν έχει πάψει να με στοιχειώνει. Ο Βάις, ο Φλαμανδός συνεργάτης των Ες Ες συνειδητοποίησε την ηθική αλήθεια των εγκλημάτων του όταν στάθηκε ο ίδιος απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα. Εκείνη τη στιγμή ήταν μαζί μου - κι εγώ δεν ήμουν πια μόνος με το στειλιάρι του φτυαριού. Θέλω να πιστεύω ότι τη στιγμή της εκτέλεσης του ποθούσε, όσο ακριβώς και εγώ, να γυρίσει πίσω το χρόνο, να μην αφήσει να συμβούν όσα είχαν συμβεί. Όταν το οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης, από αντι-άνθρωπος είχε μεταμορφωθεί και πάλι σε συνάνθρωπο”. 

Όποιος συγχωρεί από οκνηρία και ευτέλεια, υποτάσσεται στην κοινωνική και βιολογική αίσθηση του χρόνου, η οποία, εν γένει, αποκαλείται “φυσιολογική”… Ό,τι έγινε, έγινε: η ρήση είναι τόσο αληθινή όσο και εχθρική προς την ηθική και το πνεύμα. Η ηθική αντοχή εμπεριέχει τη διαμαρτυρία, τον ξεσηκωμό ενάντια στην πραγματικότητα, η οποία παραμένει λογική μόνο όσο διατηρείται ηθική. Ο ηθικός άνθρωπος απαιτεί την κατάργηση του χρόνου - πράγμα το οποίο στην προκειμένη περίπτωση επιτυγχάνεται με την ενσφήνωση του εγκληματία στο έγκλημα του, ούτως ώστε, μέσα από την ηθική αναστροφή του χρόνου, ο εγκληματίας να σμίξει με το θύμα του ως συνάνθρωπος”.   

Ο Ζαν Αμερί που τα γράφει αυτά στο βιβλίο του Πέρα από την ενοχή και την εξιλέωση (εκδ. Άγρα), εβραίος της Αυστρίας, αντιστασιακός, γνώρισε τα στρατόπεδα. Τόλμησε το 1964 να μιλήσει γι’ αυτά. Και προειδοποίησε πως το τέρας δεν έχει εξαληφθεί. Από τότε ακόμα και με τα εξασκημένα μάτια του έβλεπε τι γίνεται, κατ’ αρχήν στη Γερμανία.

Ο Βάις επέστρεψε. Χρειάζεται να του κλείσουμε το δρόμο. Δεν είναι το θέμα αν θα ξανακάνει ακριβώς τα ίδια. Ο καινούργιος Βάις δεν έμαθε από τον παλιό. Ίσως θα επιθυμούσε να κάνει τα ίδια, αν του δινόταν η ευκαιρία. Το σημαντικό όμως, και το πραγματικό, είναι ότι βουλιάζει τη ζωή εδώ και τώρα. Την κάνει μίσος μεταδιδόμενο. Την κάνει ρατσισμό. Τραμπουκισμό. Φόνο, αν χρειαστεί. Ακόμα κι έτσι, και χωρίς εξουσία, αρκεί για να δηλητηριάζει το νερό της καθημερινότητάς μας. Αλλοίμονο αν δεν κλείσουμε τώρα, στην ιστορική αυτή στιγμή, το δρόμο σε αυτή την έρπουσα βρωμερότητα. 

Ο Αμερί έδωσε το ουσιαστικό νόημα στην τιμωρία και την επιείκεια. Για να μη χρειαστεί σε κάποιον επόμενο χρόνο να βρεθούν στην ανάγκη αυτή, κριτές και θύτες, να σκεφτούν πως πρέπει να γυρίσει ο χρόνος, ώστε να μην κάνουν το ίδιο λάθος.

Κι όλοι οι άλλοι, οι “αθώοι”, να μη χρειαστεί να νοιώσουμε το βάρος μιας συλλογικής ενοχής για πράξεις που παραλείψαμε να κάνουμε ώστε να αποτρέψουμε το κακό.

Κάθε ευθύνη μετράει στην ώρα της.   

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα «εξελίσσεται» και θα «πλαταίνει» πολύ περισσότερο από όσο θα… αντιπολιτεύεται. Αυτό είναι –όπως προκύπτει από τις εξελίξεις– η νέα πραγματικότητα για την αξιωματική αντιπολίτευση. Με κυρίαρχη τη λογική του «ώριμου φρούτου» και την αναμονή στα αδιέξοδα που θα περιέλθει η πολιτική της Νέας Δημοκρατίας, ο ΣΥΡΙΖΑ προετοιμάζεται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα με επικοινωνιακούς/εκλογικούς όρους να αποτελέσει –κάποια στιγμή– την εναλλακτική λύση στο πλαίσιο του νέου δικομματισμού. Μια διαδικασία που (για λόγους αυτοπροστασίας) ο ΣΥΡΙΖΑ θα φροντίσει να είναι μακριά από την κοινωνική δράση και τα κινήματα και να εξαντλείται σε «χαρτοπόλεμο» ανακοινώσεων και «εποικοδομητικές προτάσεις».

Η αντιπαράθεση με τη Δεξιά περιορίζεται στο πώς θα γίνει «η ψηφιακή και η πράσινη μετάβαση»

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, μιλώντας στο συνέδριο του Economist, ξεκαθάρισε ότι ο μετασχηματισμός του κόμματος σε κόμμα της «προοδευτικής παράταξης» είναι μη διαπραγματεύσιμος. Δήλωσε χαρακτηριστικά πως «ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρεθεί μπροστά σε κρίσιμες αποφάσεις», τονίζοντας πως σε τέτοιες περιπτώσεις το θέμα είναι «να έχεις σαφή προσανατολισμό προς τα πού θέλεις να πας», αλλά και «με ποιους θέλεις να πάς και ποιους είσαι αναγκασμένος να αφήσεις». Όπως δήλωσε, θα μετατραπεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε ένα «κόμμα μαζικό δημοκρατικό που θα εκφράσει τις ελπίδες της κοινωνικής πλειοψηφίας» και «αυτή η διαδικασία του μετασχηματισμού είναι στη σωστή κατεύθυνση για αυτό και θα έχει στο τέλος θετικό αποτέλεσμα». Μάλιστα, με αφορμή την παρουσίαση του νέου σήματος του ΣΥΡΙΖΑ με έμφαση στο «αστέρι», επισήμανε ότι δεν αρκεί από μόνο του για να προωθήσει μία σημαντική εσωκομματική αλλαγή, επισημαίνοντας όπως «λέει μια ελληνική παροιμία ότι τα ράσα δεν κάνουν τον παπά, είναι θέμα ουσίας ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ, που θα έχει μια διαδραστική επικοινωνία με τη νέα γενιά». Παράλληλα, αναφέρθηκε στα νέα όρια αριστεράς και δεξιάς, μιλώντας για τη «ψηφιακή και την πράσινη μετάβαση», θέτοντας το ερώτημα, εάν αυτές οι αλλαγές θα γίνουν «με την κοινωνία εντός ή εκτός»· «αυτή είναι η νέα διαφοροποίηση αριστεράς-δεξιάς», ισχυρίστηκε.

Ο Αλέξης Τσίπρας, αναφερόμενος στην τακτική που θα ακολουθήσει ως αξιωματική αντιπολίτευση, κράτησε σαφέστατες αποστάσεις από τους κοινωνικούς αγώνες και περιέγραψε –ουσιαστικά– μια κλασσική τακτική «ώριμου φρούτου», εκτιμώντας ότι η πολιτική που ασκεί η ΝΔ θα οδηγήσει σε κοινωνικά αδιέξοδα.

Στο εσωκομματικό τοπίο, ο Αλέξης Τσίπρας, έχοντας ξεπεράσει το «εμπόδιο» του συ-νεδρίου –αναβλήθηκε για το 2021– και διορίζοντας τους νέους τομεάρχες του κόμματος, έχει διασφαλίσει για την ώρα κάποιες σταθερές εσωκομματικές ισορροπίες. Εξαίρεση, ίσως, αποτελεί το τμήμα εκείνο που ζητά πιο δυναμικά βήματα μετασχηματισμού, με κύριους εκφραστές τον Νίκο Παππά και τον Χρήστο Σπίρτζη. Ιδίως από τη στιγμή που η επιρροή του έχει μειωθεί, ενώ αντίθετα έχει πλέον ισχυρότερο εσωκομματικό ρόλο ο γραμματέας του κόμματος Δημήτρης Τζανακόπουλος, μαζί με την Έφη Αχτσιόγλου, τη νέα τομεάρχη οικονομίας. Οι «εσωτερικές» μάχες των μηχανισμών του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν καμφθεί αλλά δεν θα εκφραστούν δημόσια για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα. Από την άλλη, τόσο
οι «53» με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο και λοιποί διαφωνούντες που εκφράζονται από τον Πάνο Σκουρλέτη έχουν επίσης εσωκομματικά «συνθηκολογήσει». Διεκδικούν απλά να καταγράφεται η διαφωνία τους για
επιμέρους ζητήματα.

ΠΗΓΗ: prin.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Αν και η ελληνική κυβέρνηση δηλώνει σε όλους τους τόνους ότι το μόνο ανοιχτό ζήτημα που έχει να συζητήσει με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών σε Αιγαίο και ανατολική Μεσόγειο, είναι προφανές ότι οι εντατικές προετοιμασίες για την εκκίνηση ενός ελληνοτουρκικού διαλόγου περιλαμβάνουν πολύ περισσότερα θέματα.

Η ατζέντα του ελληνοτουρκικού διαλόγου έχει διαμορφωθεί και διαμορφώνεται από τα θέματα που θέτει η Άγκυρα και καταφέρνει να τα αναγορεύσει σε ελληνοτουρκικές διαφορές. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των νησιών, βράχων και βραχονησίδων στο Αιγαίο με αδιευκρίνιστη (κατά την τουρκική αντίληψη) κυριαρχία.

Το ζήτημα αυτό εμφανίστηκε στο προσκήνιο μετά την κρίση των Ιμίων το 1996 και παγιώθηκε ως ελληνοτουρκική διαφορά με τη Συμφωνία της Μαδρίτης έναν χρόνο αργότερα, όταν η κυβέρνηση Σημίτη αναγνώρισε τουρκικά ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο. Έκτοτε η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο προϋποθέτει μια αποσαφήνιση κυριαρχίας επί δεκάδων νησιών και νησίδων…

Αποστρατιωτικοποίηση νησιών

Αυτήν ακριβώς την περίοδο το νέο ζήτημα που η Τουρκία επιχειρεί να τοποθετήσει στο τραπέζι των ελληνοτουρκικών συνομιλιών είναι η παράνομη (σύμφωνα με τους τουρκικούς ισχυρισμούς) στρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών. Σύμφωνα με την τουρκική επιχειρηματολογία τα νησιά στο βόρειο Αιγαίο και τα Δωδεκάνησα αποδόθηκαν στην Ελλάδα με τον όρο να παραμείνουν αποστρατιωτικοποιημένα. 

Ο τουρκικός Τύπος (εφημερίδα «Turkiye») την περασμένη Τρίτη έγραφε: «Κλειδαριά στον Βόσπορο, πολιορκία στα νησιά. Έχουμε το δικαίωμα να μπλοκάρουμε τη διέλευση των ελληνικών καραβιών από τα στενά και θα πολιορκήσουμε τα νησιά, τα οποία θα αποστρατιωτικοποιηθούν. Να κόψουμε την επαφή μας με την Αθήνα». 

Οι εν λόγω αναφορές του τουρκικού Τύπου έχουν ιδιαίτερη σημασία, καθώς την ίδια στιγμή στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ Ελλάδα και Τουρκία «ανταλλάσσουν απόψεις» για την υιοθέτηση μέτρων που θα εκτονώσουν τη στρατιωτική ένταση που έχει συσσωρευτεί έτσι ώστε οι δύο χώρες να προσέλθουν στο τραπέζι των συνομιλιών. 

Αξίζει να υπογραμμιστεί ότι, σύμφωνα με τις πληροφορίες του «Ποντικιού», το θέμα της «μερικής αποστρατιωτικοποίησης» ελληνικών νησιών τέθηκε κατά τις μυστικές διαβουλεύσεις στο Βερολίνο μεταξύ των διπλωματικών συμβούλων της Γερμανίδας καγκελαρίου, του Έλληνα πρωθυπουργού και του Τούρκου Προέδρου…

Έτσι, λοιπόν, στις ελληνικές «απαιτήσεις» για απομάκρυνση των τουρκικών ερευνητικών και των πολεμικών πλοίων που τα συνοδεύουν προκειμένου να ξεκινήσει μια ελληνοτουρκική συζήτηση, η τουρκική πλευρά απαντά με το «αίτημα» της αποστρατιωτικοποίησης ελληνικών νησιών.

Ταυτόχρονα η Άγκυρα, όσο διαρκούν οι τρέχουσες διαβουλεύσεις και οι συζητήσεις στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, διατηρεί αμείωτη την απειλή της επανάληψης των ερευνών νότια του Καστελλόριζου. Όπως έγραψε η εφημερίδα του Ερντογάν «Yeni Safak» «το Oruc Reis έχει καταπλεύσει για συντήρηση στο λιμάνι της Αττάλειας και σύντομα θα συνεχίσει τις έρευνές του με νέα Navtex». Η εφημερίδα σημειώνει επίσης ότι «το ερευνητικό σκάφος “Oruc Reis”, μετά τη συντήρησή του, θα ταξιδέψει νότια του Καστελλόριζου και οι έρευνες θα έχουν διάρκεια δύο μηνών».

Ευρωπαίοι… Πιλάτοι

Όλα αυτά συμβαίνουν καθώς πλησιάζει η ημερομηνία (24-25 Σεπτεμβρίου) κατά την οποία οι Ευρωπαίοι εταίροι θα ασχοληθούν με το θέμα των κυρώσεων που Ελλάδα και Κύπρος έχουν ζητήσει να επιβληθούν κατά της Τουρκίας για τη στάση της στην ανατολική Μεσόγειο.
Όπως διαβεβαιώνουν το «Π» έμπειροι διπλωμάτες, παρά τις ηχηρές τοποθετήσεις (κάποιων) εταίρων υπέρ των ελληνικών θέσεων, η Ε.Ε. αποκλείεται να προχωρήσει σε επιβολή κυρώσεων (με ουσιαστικό περιεχόμενο) κατά της Τουρκίας για τρεις λόγους: 

● Επειδή η Τουρκία είναι βασικός εμπορικός εταίρος των «κορυφαίων» ευρωπαϊκών οικονομιών και κατά συνέπεια οι κυρώσεις θίγουν συμφέροντα χωρών της Ε.Ε.
● Επειδή η διαπλοκή των στενών οικονομικών σχέσεων κάποιων ευρωπαϊκών χωρών (Γερμανία, Ολλανδία, Δανία κ.λπ.) με την Τουρκία συνοδεύεται με την ύπαρξη συμπαγών τουρκικών πληθυσμών στα εν λόγω κράτη, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει διαταραχές στην κοινωνική και πολιτική ζωή σ’ αυτές τις χώρες.
● Επειδή η Τουρκία αποτελεί κομβικό σημείο για τη διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος για τους Ευρωπαίους.
Επιπρόσθετα κατά των αυστηρών κυρώσεων κατά της Τουρκίας είναι και όσοι (ΗΠΑ) αποτιμούν το γεωστρατηγικό αποτέλεσμα της ακόμη μεγαλύτερης απομάκρυνσης της Τουρκίας από τη δυτική σφαίρα επιρροής.
Για όλους αυτούς τους λόγους η γερμανική προεδρία της Ε.Ε. και οι ΗΠΑ στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ έχουν επιδοθεί σε αγώνα δρόμου προκειμένου να διαμορφώσουν το πλαίσιο ενός ελληνοτουρκικού διαλόγου και να προβάλουν την εικόνα επικείμενων συνομιλιών, γεγονός που, εκ των πραγμάτων, θα παγώσει το όποιο ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων στην «άτακτη» Τουρκία.

Νόμος η δύναμη…

Όσο για το αντικείμενο των ελληνοτουρκικών συνομιλιών, έσπευσε να το αποσαφηνίσει ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου με άρθρο του στην «Καθημερινή» την Τρίτη. Στο εν λόγω άρθρο ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας επαναλαμβάνει έμμεσα αλλά με σαφή τρόπο ότι η χώρα του δεν ενδιαφέρεται για τις νομικές πτυχές των ελληνοτουρκικών διαφορών, καθώς η προσέγγισή της είναι καθαρά πολιτική. 

Πιο απλά ο Τούρκος ΥΠΕΞ ξεκαθαρίζει ότι η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για το αν έχει δίκιο, αλλά προβάλλει την ικανότητα και την αποφασιστικότητά της να επιβάλει τις θέσεις της. Αναφερόμενος στο Καστελλόριζο ο Τσαβούσογλου έγραψε χαρακτηριστικά: «Μια σειρά μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις δεν μπορούν να επιβληθούν στην Τουρκία μέσω της Ε.Ε., η οποία δεν έχει καμία αρμοδιότητα επί ζητημάτων οριοθέτησης θαλασσίων συνόρων. (…) Δεν μπορεί να αποκοπεί η πρόσβαση της Τουρκίας στην ανοιχτή θάλασσα και στις δικές της θαλάσσιες ζώνες, διεκδικώντας 40.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα υφαλοκρηπίδας για ένα μικρό νησί όπως το Μέις ή Καστελλόριζο, που είναι μόνο δύο χιλιόμετρα μακριά από την Τουρκία και 580 από την ελληνική ηπειρωτική ακτή».

Δεδομένων όλων αυτών οι απορίες που προκύπτουν είναι απλές:
● Μπορεί να εξελιχθεί ένας ελληνοτουρκικός διάλογος μόνο για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών; 
● Είναι δυνατόν η (όποια) ελληνική κυβέρνηση να προσέλθει σε έναν ελληνοτουρκικό διάλογο όπως έχει προσδιοριστεί από την Άγκυρα;

Οι απαντήσεις προσεχώς…