Όπως σημειώνουν, το κάλεσμα απευθύνεται σε κάθε αγωνιστικό, ταξικό σχήμα σε κλάδο ή χώρο του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα καθώς και ταξικούς συνδικαλιστές. «Η αντιλαϊκή και υπέρ των επιχειρηματικών συμφερόντων διαχείριση της πανδημίας από την κυβέρνηση της ΝΔ, ο “μαύρος χειμώνας” που έρχεται λόγω της ανεργίας και της νέας φτωχοποίησης, η πολεμική προετοιμασία και η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, προκαλούν έντονη δυσφορία σε μεγάλα τμήματα εργαζομένων και νεολαίας. Την ίδια ώρα οι κυρίαρχες παρατάξεις προωθούν ένα παρατεταμένο συνδικαλιστικό lockdown και στηρίζουν την κυβέρνηση και την υποταγή στα συμφέροντα του ΣΕΒ και των επιχειρηματιών», σημειώνεται στο κάλεσμα.

πηγη: prin.gr

Στον χορό των αποζημιώσεων μπαίνει για πολλοστή φορά το Δημόσιο από τους παραχωρησιούχους των αυτοκινητοδρόμων. Οι επτά παραχωρησιούχοι ζητούν να τους καταβάλει το κράτος συνολικά 83,41 εκατ. ευρώ για τις απώλειες εσόδων που είχαν στα διόδια λόγω κορονοϊού.

Το Δημόσιο αναγνωρίζει μέρος της ευθύνης, σημειώνει όμως ότι οι περισσότεροι από τους παραχωρησιούχους δεν αφαίρεσαν από τις διεκδικήσεις τους την εξοικονόμηση που εξασφάλισαν εντασσόμενοι στις «πληττόμενες επιχειρήσεις». Τέλος, απορρίπτει τα αιτήματα της Αττικής Οδού και του Μορέα, υποστηρίζοντας ότι είναι ασφαλισμένοι και για απώλεια εσόδων λόγω πανδημίας.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Καθημερινή της Κυριακής», οι επτά παραχωρησιούχοι (Αττική Οδός, Ολυμπία Οδός, Νέα Οδός, Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου, Γέφυρα Α.Ε., Μορέας και Κεντρική Οδός) κατέθεσαν επισήμως τα αιτήματά τους τον Ιούνιο και τον Ιούλιο συγκεκριμενοποιώντας τις διεκδικήσεις τους. Ενδιαφέρον είναι ότι δεν διεκδικούν όλοι αποζημιώσεις για το ίδιο διάστημα: η Αττική Οδός και ο Μορέας διεκδικούν την απώλεια εσόδων για ένα τρίμηνο (Μάρτιος – Μάιος), η Ολυμπία Οδός για ένα τετράμηνο (Μάρτιος – Ιούνιος), ενώ οι υπόλοιποι για ένα εξάμηνο (Ιανουάριος – Ιούνιος).

Αναλυτικά:

– Η Αττική Οδός διεκδικεί 29.249.567 ευρώ. Οπως επισημαίνει, η πρόβλεψη του χρηματοοικονομικού μοντέλου για έσοδα από διόδια (Μάρτιος – Μάιος) ήταν 54,97 εκατ. ευρώ, ενώ τα πραγματικά έσοδα έφτασαν τα 25,72 εκατ. ευρώ. Η μέση ημερήσια κυκλοφορία το τρίμηνο αυτό ήταν 117.379 διελεύσεις έναντι 234.014 που προέβλεπε το χρηματοοικονομικό μοντέλο.

– Η Ολυμπία Οδός διεκδικεί 17.421.341 ευρώ. Οπως αναφέρει, τα έσοδα (Μάρτιος – Ιούνιος) ήταν 23,09 εκατ. ευρώ έναντι 40,56 εκατ. ευρώ που προβλέπει το μοντέλο. Επισημαίνει ότι αφαίρεσε από τις διεκδικήσεις της τη μείωση εξόδων κατά 400.000 ευρώ κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

– Η Νέα Οδός διεκδικεί 15,4 εκατ. ευρώ. Οπως υποστηρίζει, τα πραγματικά έσοδα από διόδια (Ιανουάριος – Ιούνιος) ήταν 39,91 εκατ. ευρώ έναντι 51,45 εκατ. ευρώ της πρόβλεψης του χρηματοοικονομικού μοντέλου. Τα ποσά αυτά επιμερίζονται σε έσοδα 10,5 εκατ. ευρώ έναντι 14,4 εκατ. ευρώ στην Ιόνια Οδό και 39,9 εκατ. έναντι 51,4 εκατ. ευρώ στην ΠΑΘΕ (Μεταμόρφωση – Σκάρφεια). Η Νέα Οδός σημειώνει ότι το εν λόγω διάστημα συνέχισε κανονικά τη λειτουργία της με όλο το προσωπικό και τους υπεργολάβους (δηλαδή δεν έκανε χρήση των ευεργετικών διατάξεων περί πληττόμενων επιχειρήσεων).

– Ο Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου διεκδικεί 7.083.574 ευρώ. Όπως αναφέρει, εισέπραξε 29,47 εκατ. ευρώ (Ιανουάριος – Ιούνιος) έναντι 36,55 εκατ. ευρώ της πρόβλεψης.

– Ο Μορέας διεκδικεί 6.426.347 ευρώ. Οπως υποστηρίζει, η εταιρεία θα έπρεπε σύμφωνα με το χρηματοοικονομικό μοντέλο να εισπράξει 10,11 εκατ. ευρώ (Μάρτιος – Μάιος), ενώ εισέπραξε 3,68 εκατ. ευρώ.

– Η Γέφυρα Α.Ε. διεκδικεί 5.895.000 ευρώ. Οπως σημειώνει, τα έσοδα από τα διόδια (Ιανουάριος – Ιούνιος) ήταν 13,59 εκατ. ευρώ έναντι 19,49 της πρόβλεψης.

– Η Κεντρική Οδός διεκδικεί 1.937.765 εκατ. ευρώ. Οπως αναφέρει, εισέπραξε 6,98 εκατ. ευρώ από διόδια έναντι 8,91 εκατ. ευρώ της πρόβλεψης.

Το Δημόσιο αναγνωρίζει απώλειες στο διάστημα Μαρτίου – Μαΐου

Από την πλευρά του το Δημόσιο αρχικά υποστήριξε ότι είχε το δικαίωμα (από τη σύμβαση παραχώρησης) να ζητήσει περιορισμούς στις μετακινήσεις για λόγους εθνικού συμφέροντος, αναγνωρίζοντας ότι με την επιλογή αυτή πρέπει να καταβάλει αποζημίωση, όμως:

– Απέρριψε εξαρχής τις διεκδικήσεις της Αττικής Οδού και του Μορέα, σημειώνοντας ότι καλύπτονται από το ασφαλιστικό τους συμβόλαιο για περίπτωση πανδημίας. Οι δύο εταιρείες υποστήριξαν ότι «σύμφωνα με την ενημέρωση που έχουμε, μεγάλος αριθμός ασφαλιστών που παρέχουν κάλυψη έναντι διακοπής εργασιών, απορρίπτουν τις απαιτήσεις.

Φυσική ζημία

Με το σκεπτικό ότι δεν υπάρχει φυσική ζημία ή ότι το ασφαλιστήριο συμβόλαιο προορίζεται να παρέχει κάλυψη για την εμφάνιση μιας ασθένειας που υπέστησαν άτομα εντός των εγκαταστάσεων της καλυπτόμενης επιχείρησης και δεν είχε ποτέ σκοπό να ανταποκριθεί σε μια πανδημία, που πλήττει ολόκληρες κοινωνίες και την παγκόσμια οικονομία».

– Δεν επιθυμεί να αναγνωρίσει διεκδικήσεις εκτός του διαστήματος της «βαριάς» καραντίνας (Μάρτιος-Μάιος), καθώς σε αντίθετη περίπτωση μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπο με συνεχείς νέες διεκδικήσεις. Επίσης θα ζητήσει να συνυπολογιστεί για τη μείωση των αποζημιώσεων η εξοικονόμηση που είχαν οι κοινοπραξίες εντασσόμενες στις διατάξεις περί πληττόμενων επιχειρήσεων.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», το Δημόσιο θα επιδιώξει γενικώς να υπάρξει συμβιβασμός και να μην οδηγηθούν οι διεκδικήσεις σε νέες διαιτησίες. Απορρίπτει όμως κατηγορηματικά το ενδεχόμενο παράτασης οποιασδήποτε σύμβασης παραχώρησης έναντι της καταβολής των αποζημιώσεων (σύμφωνα με πληροφορίες η Αττική Οδός το έθεσε ανεπίσημα στο «τραπέζι»).

Ανωτέρα βία

Σύμφωνα με τους παραχωρησιούχους, το Δημόσιο έλαβε ήδη από τον Φεβρουάριο μέτρα για τον περιορισμό της εξάπλωσης της πανδημίας και από τις 20 Μαρτίου έως τις 3 Μαΐου απαγόρευσε τις μετακινήσεις πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Κατόπιν και έως τις 18 Μαΐου ίσχυσε περιορισμός για τις μετακινήσεις εκτός περιφερειακής ενότητας. Παράλληλα, τέθηκαν περιορισμοί στην είσοδο πολιτών εκτός Ε.Ε. και Ζώνης Σένγκεν. Επομένως, αναφέρουν, πρόκειται για «γεγονός ανωτέρας βίας» το οποίο οι παραχωρησιούχοι δεν μπορούσαν να έχουν προβλέψει και βάσει των συμβάσεων παραχώρησης αποτελεί τη βάση αποζημίωσης.

πηγη: ergasianet.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΛΑΛΗΣ

ΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ με μια παραδοχή. Η κρίση του 2010 αποτέλεσε ιδανική ευκαιρία για το ξήλωμα  του ήδη κουτσουρεμένου κράτους πρόνοιας στην Ελλάδα. Αυτό δεν έγινε γιατί οι έχοντες την  οικονομική και κατ’ επέκταση πολιτική εξουσία στη χώρα είναι κακοί άνθρωποι. Μα, γιατί οι με  αίμα κατεκτημένες από τους εργαζόμενους παραχωρήσεις του κεφαλαίου εμπόδιζαν την  μεγαλύτερη απόδοση της κερδοφορίας του σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης. Επομένως, η μισθολογική καθίζηση του κόσμου της εργασίας και από κοντά το πετσόκομμα των συντάξεων  ήταν η αναγκαία συνθήκη για τη μετάβαση του ελληνικού καπιταλισμού στη νέα εποχή. Τα  μηνύματα είχαν σταλεί άλλωστε καιρό πριν…

ΗΤΑΝ το 1997, την εποχή της σημιτικής εκσυγχρονιστικής αναγέννησης όταν διάφοροι διαμορφωτές γνώμης  άρχιζαν να μπάζουν από την πίσω πόρτα τα οικονομικά ευεργετήματα αιμοσταγών καθεστώτων,  όπως αυτό του Πινοσέτ. Θυμηθείτε τι έγραφε στην Έκθεση της “επιτροπής σοφών”  για τη… σωτηρία των  ασφαλιστικών ταμείων και γενικότερα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης ο κατά δήλωσή του  “αριστερότερος από τους περισσότερους (…)που αριστερίζουν” καθηγητής Γ. Σπράος. Στηριζόμενος εξ ολοκλήρου στην έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας που κυκλοφόρησε με τον τίτλο Averting the  Old Age Crisis τον Ιανουάριο του 1994, ο Σπράος και οι συνεργάτες του πρότειναν τότε ένα σύστημα  “τριών στυλοβατών”: “1) Το πρώτο επίπεδο αντιστοιχεί στην κοινωνική πρόνοια και  χρηματοδοτείται από γενική φορολογία. 2) Το δεύτερο επίπεδο αντιστοιχεί στην αναπλήρωση  εισοδήματος και χρηματοδοτείται με εισφορές με το διανεμητικό σύστημα. 3) Το τρίτο επίπεδο  αντιστοιχεί στην κλαδική αποταμίευση, συνήθως σαν επαγγελματική ασφάλιση. Χρηματοδοτείται  με το κεφαλαιοποιητικό σύστημα και είναι συνήθως ιδιωτικό” , διαβάζουμε στις σελίδες XXVIII, 74  και 88.

Η Έκθεση των Ελλήνων ειδικών ακολουθούσε την πεπατημένη δανείζοντας το επιστημονικό της κύρος σε ειλημμένες αποφάσεις της εκάστοτε κυβέρνησης. Ανάλογο παράδειγμα ήταν και η ανάθεση Γιαννίτση στον βρετανικό αναλογιστικό οίκο Government Actuary’s, προκειμένου να “ντύσει” επιστημονικά τη μεταρρύθμιση του στο ασφαλιστικό που τελικά δεν πέρασε. Την ίδια εποχή, αρκετά διεθνή “θινκ τανκς”, μα και αναλυτές σε θέματα σχετικά με τις ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπάστρεμα του  μεταπολεμικού κοινωνικού κράτους εκθείαζαν το χιλιανό μοντέλο, τη «Mercedes-Benz» των  συνταξιοδοτικών παροχών. Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι τον Μάρτιο του 1995 ήταν το περιοδικό  Time που απέτινε φόρο τιμής στο “θαύμα” της χιλιανής Χούντας, προτείνοντάς το παράλληλα ως  λύση για τις ΗΠΑ. Αλλά και ο Σιλβέστερ Σράιμπερ, μέλος τότε του Συμβουλίου Κοινωνικών  Ασφαλίσεων του Κλίντον παρατηρούσε ότι:“Είχαν και κάποια καλά στη Χιλή. Είχαν δικτατορία και  διέθεταν και τον πλήρη έλεγχο των μίντια”.

Αυτός ο επιθυμητός έλεγχος των μίντια, έγραφε παλιότερα ο Ιός της Ελευθεροτυπίας, εξασφαλίζεται με τη συνεχή τροφοδότηση σεναρίων πτώσης του “ισχύοντος ασφαλιστικού  συστήματος και την προβολή σφυγμομετρήσεων της κοινής γνώμης που πολλαπλασιάζουν την  ανησυχία”.

ΚΟΝΤΑ σαράντα χρόνια μετά, το νομοθετικό εξάμβλωμα των δικτατόρων έχει υιοθετηθεί από μια  σειρά χώρες. Όχι μόνο στη Λ. Αμερική, όπως καμάρωναν οι συντάκτες της Έκθεσης Σπράου, αλλά  και από πολλά κράτη της Δύσης. Στα χνάρια τους, χρόνια τώρα, βαδίζει κι η Ελλάδα.

Η περίφημη 16μελής επιτροπή του νομπελίστα κυρίου Πισσαρίδη και η πρόσφατη Έκθεσή της, ήρθε να ντύσει με την πανεπιστημιακή της τήβεννο το προεκλογικό, πάντα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας.

ΠΙΑΝΟΝΤΑΣ το νήμα από την Έκθεση Σπράου, το πόρισμα Πισσαρίδη έρχεται να ικανοποιήσει το πάγιο αίτημα της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών για τη διαχείριση των κεφαλαίων της επικουρικής ασφάλισης από ιδιώτες. Ιδιώτες που θα διαχειρίζονται το 10% του μισθού που επενδύεται και σε ενδεχόμενη κερδοφορία, θα το δίνουν στους συνταξιούχους.

Τουλάχιστον αυτό γινόταν στην αιματοβαμμένη Χιλή του Πινοσέτ.

“Οι περίφημοι τρεις πυλώνες του συνταξιοδοτικού στη χώρα μας  κι αλλού στην Ευρώπη είναι στη γραμμή Πινοσέτ”, μου λέει ο κ. Δήμος Κουμπούρης, πρόεδρος της  Ομοσπονδίας Συνταξιούχων ΙΚΑ Ελλάδας. Για τον κ. Κουμπούρη ο στόχος είναι ένας και προφανής: Η μετατροπή των συντάξεων σε προνοιακά βοηθήματα εντασσόμενα και στη δραστηριότητα  επιχειρηματικών ομίλων.

Οδηγούμαστε δηλαδή σε ένα σύστημα στο οποίο ο κρατικός κουμπαράς (τα αποθεματικά των  επικουρικών στην ΤτΕ) θα δώσει τη θέση του στον ατομικό κουμπαρά, σε ιδιώτες διαχειριστές που  θα τσεπώνουν το παραδάκι των εισφορών αντί για το Ταμείο; Ναι, είναι η απάντηση. Είναι ο  τελικός προορισμός όλων των σχετικών νομοθετημάτων της τελευταίας δεκαετίας. Εξάλλου, δεν  μιλάμε πλέον για ασφάλιση, αλλά για τζογάρισμα. Κανονικό. Με τα όλα του. Τα χρήματα των  εισφορών “θα επενδύονται στον χρηματιστηριακό τζόγο”, επισημαίνει ο κ. Κουμπούρης. Που  σημαίνει ότι διάφορα funds και ασφαλιστικές εταιρείες θα παίζουν στο χρηματιστηριακό  μπαρμπούτι τον ιδρώτα των εργαζομένων για μια χούφτα δολάρια. Δικά μας τα… δολάρια. Δική  τους όμως η χούφτα.

ΚΙ ΑΝ φαλιρίσει η ασφαλιστική ή το fund που διαχειρίζεται το μέλλον των γηρατειών μας;

Τότε, δεν  έχουμε λαμβάνειν τίποτα. 

Δεν απασχολούν αυτά την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Άλλα είναι τα προβλήματα… Όπως μου έλεγαν πρόσφατα καλά ενημερωμένες πηγές, αγκάθι αποτελεί για το Μαξίμου το  γεγονός ότι δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι τα χρήματα που θα λάβουν οι ιδιώτες θα τα επενδύσουν  στην Ελλάδα. Ενώ προβληματισμός επικρατεί σχετικά με το ποιος θα πληρώσει τις επικουρικές των ήδη συνταξιούχων. Το κόστος της μετάβασης αυτής είναι μεγάλο. Θα το φορτωθεί το κράτος; Θα  γίνει νέα περικοπή; Θα γίνουν και τα δύο;

 Άγνωστο ακόμη.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι  περισσότεροι από εμάς θα παρακαλάμε να μην πάθουμε κάτι στα γεράματα μας. Ή θα αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε μέχρι το τέλος της ζωής μας. 

SOS: Σαντιάγο καλεί Αθήνα

ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΥΣ ΧΙΛΙΑΝΟΥΣ το ιδιωτικοποιημένο συνταξιοδοτικό σύστημα, ακόμη και τώρα, μετά τις  παρεμβάσεις Πινέρα που περιλαμβάνουν εκτός των άλλων την καταβολή εισφοράς εκ μέρους των εργοδοτών της τάξης του 3%, το δίλημμα είναι ακριβώς αυτό που περιγράφω πάνω. Πληρώνεις τις  εισφορές σου και στερείσαι όλων των λοιπών αγαθών στην καθημερινότητά σου ή δεν πληρώνεις  και δουλεύεις μέχρι το φυσικό σου τέλος;

Φυσικά, “δεν μπορώ να αντέξω οικονομικά να πάω διακοπές ή να κάνω οτιδήποτε άλλο εκτός από  τα πιο βασικά έξοδα. Αν μου συμβεί το παραμικρό – πάει! – Καταστράφηκα”, έλεγε στους Financial  Times η 75χρονη Πατρίσια Ασάγκρα, πρώην δημοτική κοινωνική λειτουργός. Η κατάστασή της, αν και επισφαλής, είναι τουλάχιστον καλύτερη από εκείνη του 80% των Χιλιανών συνταξιούχων που  λαμβάνουν λιγότερο από τον κατώτερο μισθό που ανέρχεται περίπου στα 400 δολάρια.

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ «λειτουργεί καλά περίπου για το ένα πέμπτο του πληθυσμού, αλλά όχι για τη συντριπτική πλειονότητα. Η τελευταία είναι ξεχασμένη», λέει ο Άντρας Ούτχοφ, ειδικός στον τομέα  των συντάξεων στο Σαντιάγο. Ενώ για τον Αντρέις Σολιμάνο, οικονομολόγο και πρώην διευθυντή  της Παγκόσμιας Τράπεζας στο Σαντιάγο, το γεγονός ότι η Χιλή δεν άφησε πίσω της το  νεοφιλελεύθερο μοντέλο, της εποχής της δικτατορίας είχε ως αποτέλεσμα να μην υφίσταται  κοινωνική ασφάλιση για τους εργαζόμενους της χώρας.

Οι αναλυτές υποστηρίζουν ότι το ποσοστό αποταμίευσης ύψους 10% – σχεδόν το μισό επίπεδο των  εισφορών στις ανεπτυγμένες χώρες – είναι πολύ χαμηλό για να προσφέρει στους συνταξιούχους  ένα αξιοπρεπές εισόδημα. Την ώρα μάλιστα που οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες έχουν μεγάλα κέρδη. Από την άλλη, ο Φερνάντο Λαρέν, γενικός διευθυντής της ένωσης διαχειριστών των  συντάξεων, υποστηρίζει ότι ακόμη και αν τα κέρδη των εταιρειών του κλάδου δίνονταν στους  συνταξιούχους, αυτά δεν θα ξεπερνούσαν τα 13 δολάρια ανά άτομο. Αυτό που χρειάζεται η Χιλή είναι καλύτερες συντάξεις, οι οποίες θα πρέπει να χρηματοδοτηθούν τουλάχιστον εν μέρει από την  κυβέρνηση, υποστηρίζει, διαλύοντας το success story του πινοσετικού νεοφιλελευθερισμού.

ΑΡΑΓΕ, ακούει η Αθήνα; Πολύ αμφιβάλλω. Δεν αμφιβάλλω όμως καθόλου για το αντικοινωνικό  πρόσημο των αγοριών της Σχολής του Σικάγου. Την οικονομική σκέψη των οποίων ασπάζεται η  σημερινή ελληνική κυβέρνηση. Ίσως, λίγο παραπάνω από τους προκατόχους της. Μια οικονομική  σκέψη που επιστράτευσε τα τανκς για να επιβληθεί. Έναν δικτάτορα (που εξαίρεσε τον εαυτό του  και τους συναδέλφους του, στρατιωτικούς και αστυνομικούς από την ιδιωτικοποίηση του  συνταξιοδοτικού) για να την υπερασπιστεί και χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους για να  επιβιώσει. Ποιος όμως είπε ότι ο νεοφιλελευθερισμός είχε ποτέ σχέση με τη δημοκρατία;

πηγη: imerodromos.gr

Του Βασίλη Καλαματιανού.

Περισσότερο από έναν μήνα, 33 μέρες για την ακρίβεια, το Oruç Reis «οργώνει» την ελληνική υφαλοκρηπίδα νότια του Καστελόριζου στην ανατολική Μεσόγειο κάνοντας έρευνα με πλήρη ανάπτυξη των συστημάτων του.

Από την πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης βλέπαμε και ακούγαμε μονότονα τα ίδια προπαγανδιστικά επιχειρήματα: «η Ελλάδα έχει συμμάχους», «τα σύνορα της Ελλάδας είναι και σύνορα της ΕΕ», «θα επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία», «η Ελλάδα έχει κόκκινες γραμμές, θα κάνει ό,τι χρειαστεί», μ’ άλλα λόγια ακούγαμε αοριστίες.

Από τα λεγόμενα της κυβέρνησης δεν αποδείχτηκε τίποτα. Δεν είδαμε συμπαράσταση, βοήθεια από ισχυρούς συμμάχους, δεν είδαμε η ΕΕ να υπερασπίζεται τα σύνορα των κρατών-μελών της (Ελλάδα-Κύπρος), δεν είδαμε κυρώσεις στην Τουρκία. Κυρίως όμως δεν είδαμε τις κόκκινες γραμμές της κυβέρνησης της ΝΔ δηλαδή στα 6 ναυτικά μίλια της αιγιαλίτιδας ζώνης, στα 12 ναυτικά μίλια στην πλήρη επήρεια των νησιών είναι και το σύμπλεγμα της Στρογγύλης; Σα να ομολογούσε η κυβέρνηση ότι “λέμε εξυπναδούλες, δεν οριοθετούμε τις κόκκινες γραμμές, δεν είμαστε υποχρεωμένοι για κάτι , απλά περιμένουμε τις εξελίξεις”.

Ταυτόχρονα με τις διακηρύξεις και διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης ότι «δεν κάνουμε διάλογο όσο το Oruç Reis βρίσκεται στην ελληνική υφαλοκρηπίδα», διάλογος γινόταν εντός ΝΑΤΟ και εκτός αυτού, στο Βερολίνο.

Τώρα βρισκόμαστε εν αναμονή της Συνόδου κορυφής της ΕΕ στις 24/9 και των κυρώσεων που αυτή θα επιβάλλει ή δεν θα επιβάλλει στην Τουρκία. Θα υπάρξουν όμως κυρώσεις σε βάρος της Λευκορωσίας και της Ρωσίας.

Ωστόσο, αυτό που δεν λέγεται, το μεγάλο μυστικό, είναι οι κυρώσεις που έχουν επιβληθεί σε βάρος της Ελλάδας. Κάποιες θα φανούν στο άμεσο μέλλον. Ένα μέρος τους ανακοίνωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τη Θεσσαλονίκη στις 11 Σεπτέμβρη και αφορά την αγορά νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων και των εκσυγχρονισμό των υπαρχόντων, μια νέα «αγορά του αιώνα». Το ποσό δεν ανακοινώθηκε, θα διαμορφωθεί και με τις απαιτήσεις των ισχυρών «συμμάχων».

Ας δούμε ορισμένα στοιχεία των δυο προηγούμενων αγορών και όσων ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός για τη νέα ώστε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα:

• Η πρώτη αναγγέλθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1985 και αφορούσε 40 αεροσκάφη F16 και 40 Mirage. Ως βασική αναγκαιότητα αναφέρθηκε το «ενιαίο αμυντικό δόγμα» Ελλάδας-Κύπρου. Η αγορά των αεροσκαφών ανακοινώθηκε ότι ανήλθε στα 200 δισεκατομύρια δραχμές
• Η δεύτερη έγινε το 1997, επί κυβέρνησης Σημίτη, έναν χρόνο μετά τα Ίμια. Αφορούσε 60 F16, 15 Mirage, 4 υποβρύχια και διάφορα άλλα. Οι δαπάνες για εξοπλισμούς, που το 1990 ήταν 1,8 δισεκατομύρια ευρώ, έφτασαν τα 4,5 δισεκατομύρια ευρώ και μέχρι το 2006 έφτασαν τα 25 δισεκατομύρια ευρώ. Κύριοι προμηθευτές ήταν οι ΗΠΑ, η Γερμανία και η Γαλλία που κάλυπταν τα ¾ των παραγγελιών με αναλογία 45% για τις ΗΠΑ, 30% για τη Γερμανία και 15% για τη Γαλλία.
• Με βάση τις εξαγγελίες Μητσοτάκη, η νέα αγορά περιλαμβάνει συντήρηση και αναβάθμιση όλων των εξοπλισμών σε αέρα, θάλασσα και ξηρά (84 F16, Mirage, φρεγάτες, πυραυλικά και άλλα συστήματα). Επίσης περιλαμβάνει νέες αγορές: 18 Rafale, 4 φρεγάτες, 2-4 υποβρύχια και στο βάθος F35. Όλα αυτά με πλήρη εξοπλισμό. Σημειώνουμε ότι το προβλεπόμενο στον προϋπολογισμό κόστος των εξοπλιστικών προγραμμάτων είναι 530 εκατομύρια ευρώ ετησίως, ενδεχομένως να φτάσει το 1 δισεκατομμύριο για 7-10 χρόνια. Στην πράξη όλοι γνωρίζουμε ότι το κόστος είναι πάντα πολύ μεγαλύτερο από την αρχική πρόβλεψη.

Ιδιαίτερη σημασία παρουσιάζουν οι εξαγγελίες του Κ. Μητσοτάκη για ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας, μέσα από ιδιωτικοποιήσεις, η αύξηση της στρατιωτικής θητείας, η κλήτευση στα 18 και η ένταξη 15.000 εμμίσθων στρατιωτών.

Κάνοντας αυτές τις ανακοινώσεις, ο πρωθυπουργός παρέλειψε, σκόπιμα ή από αδυναμία, να ενημερώσει τον ελληνικό λαό για τα «γιατί» για τις εκτιμήσεις της κυβέρνησης, για τους στόχους που θέτει για το μέλλον. Όσα προβάλλει ως επιτυχίες της κυβέρνησης (πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, ισχυροί σύμμαχοι, διεθνές δίκαιο) θα μπορούν να οδηγήσουν σε συνομιλίες με την Τουρκία και σε επίλυση των διαφορών; Τους ισχυρούς συμμάχους τι τους θέλουμε; Για να τους πληρώνουμε; Βέβαια, γνωρίζουμε ότι τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, που υπηρετεί ο Κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του, δεν ταυτίζονται με τα λαϊκά και εθνικά, κυριαρχούν τα ταξικά.

Ταξικές ήταν και οι πολιτικές των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στον τομέα των Ενόπλων Δυνάμεων και της Εθνικής Άμυνας. Υπάρχουν τα γνωστά και άγνωστα σκάνδαλα. Το «κουβάρι» των ναυπηγείων (παραχωρήσεις, επιδοτήσεις, δάνεια, κρατικοποιήσεις και πάλι ιδιωτικοποιήσεις) όλα στο σκοτάδι κι όλα τα πλήρωνε ο λαός ο οποίος δεν χρειαζόταν να γνωρίζει τίποτα. Τα ίδια και με την ΠΥΡΚΑΛ και την ΕΒΟ. Στη «λογική» των αποκρατικοποιήσεων, κατάργησαν τα στρατιωτικά εργοστάσια στην Ανδραβίδα, το Ρίο, στο Ελληνικό, στο ναύσταθμο, παντού, και παραχώρησαν τη συντήρηση σε εργολάβους.

Τώρα η πολεμική βιομηχανία παραδίνεται στους αμερικάνους (τα ναυπηγεία Ελευσίνας-Σύρου, το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης) και στο Ισραήλ (η ΕΛΒΟ). Είναι αυτό ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας ή μια παραπέρα παράδοση και έλεγχος της χώρας από τους ξένους; Σε Καναδούς ή Ισραηλινούς πρόκειται να παραδοθεί και το Διεθνές Εκπαιδευτικό Κέντρο Πτήσεων που θα ιδρυθεί στην 120 Πτέρυγα Μάχης στην Καλαμάτα.

Η αύξηση της θητείας και η κλήτευση στα 18 παρουσιάζεται ως ανάγκη λόγω δημογραφικού προβλήματος και μετανάστευσης των νέων. Το δημογραφικό ζήτημα είναι υπαρκτό μεν, βαραίνει όμως τις κυβερνήσεις και τις πολιτικές τους. Αποκρύπτεται η επιδίωξη ιδεολογικο-πολιτικής πειθάρχησης των στρατεύσιμων που εύκολα επιτυγχάνεται στην ηλικία των 18, δυσκολότερα στα 25.

Το βάρος αυτών των μέτρων καλείται να αντιμετωπίσει ο λαός μας παράλληλα με ό,τι πληρώνει επί μια δεκαετία λόγω των μνημονίων και της πολιτικής λιτότητας της κυβέρνησης της ΝΔ. Προπαγανδιστές της κυβέρνησης και συστημικά ΜΜΕ προσπαθούν να καθησυχάσουν, να αποπροσανατολίσουν και να αδρανοποιήσουν το λαό, προβάλλοντας λύσεις από έξωθεν ισχυρούς «φίλους» που αρχίζουν τάχα να κατανοούν το δίκαιο της Ελλάδας. Άλλοτε προβάλλουν αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ και της Γαλλίας ως στήριγμα της χώρας, έμμεσα προβάλλουν τις αμερικανικές εκλογές ως αφετηρία αλλαγών, παρουσιάζουν την οικονομία της Τουρκίας να καταρρέει και διάφορα άλλα.

Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα συμβεί αν ο λαός αδρανεί. Αλλαγές προς όφελος του λαού μπορεί να φέρει μόνο ένα πλατύ αντιπολεμικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, σαν τμήμα ενός ισχυρού λαϊκού κινήματος για τα ζωτικά προβλήματα, προβάλλοντας ιδιαίτερα την κατάργηση των αμερικανοΝΑΤΟϊκών βάσεων, τη μείωση των εξοπλισμών, προβάλλοντας σα λύση την Ειρήνη και την καταδίκη κάθε πολιτικής βίας και απειλής βίας. Ένα τέτοιο κίνημα σε Βαλκάνια και Ευρώπη μπορεί να έχει κάποια αποτελέσματα. Εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν.

πηγη:  ergatikosagwnas.gr