- Γράφει ο Δημήτρης Μπούρλος

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μεγάλη καθυστέρηση στην απονομή των συντάξεων είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του ασφαλιστικού μας συστήματος. Είναι ένα πρόβλημα διαχρονικό, το οποίο οξύνθηκε τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά τη δημιουργία του ΕΦΚΑ, κορυφώθηκε δε την περίοδο της πανδημίας.

Γράφει ο δικηγόρος, Δημήτρης Μπούρλος
Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις ασφαλισμένων, ιδίως αυτών που κατά την διάρκεια του ασφαλιστικού βίου τους έχουν μεταβάλει ασφαλιστικό φορέα (διαδοχική ασφάλιση), που έχουν υποβάλει συνταξιοδοτικό αίτημα και αναμένουν την απόδοση της σύνταξης περισσότερο από τρία έτη. Πολλοί δε από αυτούς δεν λαμβάνουν ούτε προσωρινή σύνταξη κατά την διάρκεια της αναμονής. Είναι προφανώς μια απαράδεκτη κατάσταση η οποία πρέπει άμεσα να αντιμετωπισθεί. Η χορήγηση προσωρινής σύνταξης είναι μια μικρή βοήθεια στον ασφαλισμένο που περιμένει, δεν είναι όμως η λύση στο πρόβλημα. Ενδεχομένως συνιστά και μια αναγνώριση της αδυναμίας εξεύρεσης λύσης στο πρόβλημα.
Η ψηφιακή σύνταξη, που ξεκίνησε να λειτουργεί σε κάποιες κατηγορίες ασφαλισμένων, είναι αναμφίβολα σημαντική υπόθεση που θα βοηθήσει στην αντιμετώπιση του προβλήματος, όμως απαιτεί χρόνο και αλλαγές που δεν έχουν προχωρήσει έως σήμερα. Αλλαγές οι οποίες αφορούν κυρίως στην απλοποίηση της λειτουργίας και των κανόνων που διέπουν τη χορήγηση των συνταξιοδοτικών παροχών. Κι αυτό βεβαίως δεν είναι εύκολο να γίνει, είναι όμως απαραίτητο. Είναι απαραίτητο να προχωρήσουν βελτιωτικές αλλαγές, οι οποίες προεχόντως θα στοχεύουν σε απλοποίηση του συστήματος στη λογική λειτουργίας ενός ενιαίου φορέα και ενιαίους κανονισμούς ασφάλισης, παροχών κ.λπ.
Κατά την άποψή μου θα πρέπει ο ΕΦΚΑ να ενισχυθεί με προσωπικό, δεδομένου ότι σήμερα λειτουργεί υποστελεχωμένος και κυρίως να οργανωθεί ως ενιαίος φορέας, κάτι που δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα. Η ταχεία απονομή της σύνταξης δεν είναι θέμα μόνο των διευθύνσεων των τμημάτων συντάξεων. Απαιτεί αρμονική λειτουργία και των λοιπών διευθύνσεων με τις οποίες άρρηκτα συνδέεται (ασφάλισης, εσόδων κλπ), που πολλαπλώς εμπλέκονται στην συνταξιοδοτική διαδικασία. Αν λοιπόν όλος ο μηχανισμός ΕΦΚΑ δεν αποκτήσει εύρυθμη λειτουργία, ούτε οι διευθύνσεις συντάξεων δεν θα μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις για ταχεία συνταξιοδότηση.
Επομένως ενίσχυση με προσωπικό, οργάνωση του ΕΦΚΑ και απλοποίηση του συστήματος είναι το τρίπτυχο που θεωρώ ότι θα μπορούσε να έχει καλά αποτελέσματα σε μια προσπάθεια βελτίωσης των χρόνων απονομής των συντάξεων. Ο σημαντικός περιορισμός των εκκρεμών συντάξεων θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα μιας οργανωμένης προσπάθειας που θα αντιμετωπίζει παθογένειες που βασανίζουν χρόνια το σύστημα και θα στοχεύει στην ριζική αναμόρφωση και βελτίωσή του και όχι μια προσωρινή, χωρίς σταθερά ερείσματα διευθέτηση, η οποία συν τη παρόδω του χρόνου θα επανεμφανίσει τις απαράδεκτες σημερινές καταστάσεις.

πηγη: enikos.gr

, των Ρομπόλη Σάββα και Μπέτση Βασίλη

Πηγή: SLPress.gr

Το κυβερνητικό εγχείρημα κεφαλαιοποίησης της επικουρικής κοινωνικής ασφάλισης, χαρακτηρίζεται, μεταξύ των άλλων, από σοβαρές ελλείψεις και παραλείψεις. Αυτές αφορούν αφενός την αναγκαία και απαιτούμενη από τις σχετικές ευρωπαϊκές Οδηγίες τεκμηριωμένη και ποσοτικοποιημένη πληροφόρηση των πολιτών για το περιεχόμενο, αφετέρου τους κινδύνους για τους ίδιους τους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους.

Πιο συγκεκριμένα υποστηρίζεται ότι το κεφαλαιοποιητικό σύστημα είναι πιο ασφαλές από το διανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, όταν είναι γνωστό και αποδεκτό από όλη την επιστημονική κοινότητα και τους μελετητές των συνταξιοδοτικών οικονομικών (Pensions Economics), ότι το διανεμητικό σύστημα υπόκειται μόνο στον δημογραφικό κίνδυνο και εξαρτάται από την ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας.

Αντίθετα, το κεφαλαιοποιητικό σύστημα υπόκειται όχι μόνο στον δημογραφικό κίνδυνο, αλλά επιπλέον υπόκειται στον κίνδυνο των χρηματαγορών και κεφαλαιαγορών (επενδυτικός κίνδυνος), στον κίνδυνο του πληθωρισμού, στον κίνδυνο των εξόδων διαχείρισης και στην εμφάνιση ανισοτήτων, αφού οι πιο εύποροι ζούν κατά μέσο όρο περισσότερο χρόνο από τις φτωχότερες κοινωνικές τάξεις δες σχετικά στον ΟΟΣΑ εδώ και εδώ.

Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι η επιλογή σύστασης και ανάπτυξης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης διανεμητικού χαρακτήρα και διαγενεακής αλληλεγγύης, βασίστηκε, σε πολιτικούς και κοινωνικούς όρους. Βασίστηκε στην επιλογή ικανοποίησης κοινωνικών αναγκών και δικαιωμάτων -σε συνθήκες καπιταλιστικής λειτουργίας- μέσω ενός αναδιανεμητικού συστήματος (δευτερογενής ανακατανομή των πόρων) κοινωνικής προστασίας σε είδος και σε χρήμα. Αυτό είχε ως στόχο την άμβλυνση των ανισοτήτων της πρωτογενούς κατανομής των πόρων μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας.

Τα αδύναμα σημεία του κεφαλαιοποιητικού συστήματος

Παράλληλα, σε κοινωνικο-ασφαλιστικούς και τεχνικούς όρους, η σύσταση και η έναρξη λειτουργίας του κοινωνικο-ασφαλιστικού συστήματος βασίστηκε στο δεδομένο ύπαρξης του πληθυσμού των εργαζομένων (15-64 ετών) και του γηραιότερου πληθυσμού (65 ετών και άνω). Αυτό σημαίνει ότι εάν η κοινωνικο-πολιτική επιλογή ήταν το κεφαλαιοποιητικό σύστημα, τότε η ανυπαρξία ενός κοινωνικο-οικονομικού θεσμού δευτερογενούς ανακατανομής των πόρων θα σήμαινε "θεσμοποιημένη θέσπιση" των κοινωνικών και των εισοδηματικών ανισοτήτων.

Ταυτόχρονα, κατά τη σύσταση και έναρξη του κεφαλαιοποιητικού συστήματος, σε κοινωνικο-ασφαλιστικούς και τεχνικούς όρους, θα έπρεπε να επιλυθούν τρία συγκεκριμένα προβλήματα:

πως θα ελάμβανε σύνταξη ο γηραιότερος πληθυσμός, αφού οι εισφορές των εργαζομένων θα έπρεπε να συσσωρεύονται στον ατομικό τους κουμπαρά;

οι εργαζόμενοι που ήταν κοντά στην συνταξιοδότηση (50 ετών και άνω), θα ελάμβαναν μια πενιχρή σύνταξη αφού δεν θα είχαν αποταμιεύσει στον ατομικό τους κουμπαρά αρκετά χρήματα, και

τι σύνταξη θα ελάμβαναν όσοι έμειναν ανάπηροι από εργατικό ατύχημα αφού θα είχαν αποταμιεύσει λίγα χρήματα.

ποιό θα ήταν το ποσό σύνταξης για τις χήρες των θανόντων από εργατικό ατύχημα;

Ακριβώς, για τους προαναφερόμενους κοινωνικο-πολιτικούς και τεχνικούς λόγους σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο, κατά την περίοδο σύστασης των δημόσιων συνταξιοδοτικών συστημάτων, υιοθετήθηκε το διανεμητικό σύστημα της αλληλεγγύης των γενεών και της συλλογικής αντιμετώπισης. Αντίθετα, απορρίφθηκε το κεφαλαιοποιητικό σύστημα της ατομικής αντιμετώπισης των κινδύνων του γήρατος, της αναπηρίας και του θανάτου.

Αποσιωπάται το κόστος

Έτσι, το διανεμητικό σύστημα της αλληλεγγύης των γενεών είναι αυτό που συνάδει με την έννοια της δημόσιας, καθολικής κοινωνικής ασφάλισης ως κοινωνικό δικαίωμα. Αντίθετα, το κεφαλαιοποιητικό σύστημα της ατομικής ευθύνης, υιοθετήθηκε από την ιδιωτική κερδοσκοπική ασφάλιση ως ατομική προαιρετική επιλογή του κάθε ατόμου για επιπρόσθετη σύνταξη, εφόσον έχει την οικονομική δυνατότητα μέσω της αποταμίευσης. Η διανεμητική σύνταξη της αλληλεγγύης των γενεών της κοινωνικής ασφάλισης (κύριας και επικουρικής) έχει την εγγύηση του Κράτους (πρόσφατες αποφάσεις του ΣτΕ και Ν. 4670/2020), γεγονός που δεν ισχύει, εξ ορισμού, στην κεφαλαιοποιητική σύνταξη του ατομικού κουμπαρά.

Στις συνθήκες αυτές, αξίζει να σημειωθεί ότι την αβέβαιη και ανασφαλή προοπτική της κεφαλαιοποίησης και των ατομικών λογαριασμών της επικουρικής κοινωνικής ασφάλισης, συνοδεύει η συστηματική αποσιωποίηση του κόστους μετάβασης που προκαλείται στην ελληνική οικονομία και κοινωνία από το εγχείρημα της κεφαλαιοποίησης της επικουρικής κοινωνικής ασφάλισης. Παράλληλα, προβάλλεται το επιχείρημα ότι καμία επικουρική σύνταξη δεν θα μειωθεί.

Αντίθετα, αντί της επίτευξης αυτής της ανέφικτης υπόσχεσης, θα προκληθεί, κατά τους υπολογισμούς μας, τόσο το κόστος μετάβασης των 57 μέχρι 67 δισ. ευρώ, όσο και η μείωση των συντάξεων των σημερινών και μελλοντικών συνταξιούχων (σημερινών εργαζομένων). Σημειώνεται ότι σ’ αυτό το κόστος μετάβασης δεν λαμβάνονται υπόψη οι εκκρεμείς 120.000 επικουρικές συντάξεις, οι οποίες συνιστούν κρυφές ετήσιες υποχρεώσεις 280 εκατ. ευρώ του κοινωνικο-ασφαλιστικού συστήματος στην επικουρική ασφάλιση.

Πανδημία και κεφαλαιοποιητικό σύστημα: μάστιγες

Εάν σε αυτό προσθέσουμε και τις 165.000 εκκρεμείς αιτήσεις της κύριας ασφάλιση, περίπου 1,4 δισ. ευρώ, τότε το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης θα έχει συνολικά 1,7 δισ. ευρώ κρυφές ετήσιες υποχρεώσεις που θα επιβαρύνουν τον Κρατικό Προϋπολογισμό. Έτσι, σε αυτές τις ετήσιες κρυφές υποχρεώσεις το κυβερνητικό εγχείρημα της κεφαλαιοποίησης της επικουρικής κοινωνικής ασφάλισης, θα προσθέσει και το ετήσιο κόστος μετάβασης που αρχικά εκτιμάται στα 250 εκ. ευρώ και θα αυξάνεται συνεχώς κατά την τρέχουσα δεκαετία προσεγγίζοντας το 1 δισ. ευρώ ετησίως το 2030.

Έτσι, εάν εντός του 2021 διευθετηθούν, σύμφωνα με τις κυβερνητικές ανακοινώσεις, οι εκκρεμείς αιτήσεις σύνταξης, λαμβάνοντας υπόψη και την ύφεση του 2020, η οποία εκτιμάται σε 10% με 11%, τότε ο δείκτης συνταξιοδοτικής δαπάνης προς το ΑΕΠ θα προσεγγίσει (2021) το 18,9% από 15,6% του ΑΕΠ το 2019, εξαιτίας κατά βάση, της σημαντικής, λόγω της πανδημίας, μείωσης του ΑΕΠ.

Οι δυσμενείς αυτές εξελίξεις της ελληνικής οικονομίας, επιδεινούμενες και από το εγχείρημα της κεφαλαιοποίησης της επικουρικής κοινωνικής ασφάλισης και το κόστος μετάβασης, θα επιταχύνουν την δημοσιονομική κρίση της χώρας μας, αφού για να μειωθεί ο δείκτης της συνταξιοδοτικής δαπάνης προς ΑΕΠ κάτω από το 16,2% (επιβαλλόμενο όριο του πρώτου Μνημονίου που ισχύει και με τον πρόσφατο Ν. 4670/2020), θα πρέπει το ΑΕΠ να ανέλθει το 2021 στα 194 δισ. (187 δισ. ευρώ το 2019). Στην προοπτική αυτή, αναδεικνύεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, ότι η αποφυγή επιδείνωσης της δημοσιονομικής κρίσης στην Ελλάδα, προϋποθέτει κατά τα επόμενα τέσσερα χρόνια μία μέση ετήσια αύξηση του ΑΕΠ πάνω από 4,5%.

πηγη; kommon.gr

Ενάντια στις επερχόμενες αλλαγές οι φοιτητικοί σύλλογοι καλούν σε πανελλαδικές κινητοποιήσεις σε:

• Αθήνα: 12 μ. στα Προπύλαια.
• Θεσσαλονίκη: 12 μ. στο Άγαλμα Ελ. Βενιζέλου.
• Πάτρα: 12 μ. στην Πλατεία Γεωργίου.
• Γιάννενα: 12 μ. στην Περιφέρεια .
• Θεσσαλονίκη: 12 μ. στο Άγαλμα Ελ. Βενιζέλου
• Ηράκλειο: 12 μ. στα Λιοντάρια

Δείτε το event στο facebook εδώ.

Σε κινητοποιήσεις προχωρούν την ίδια μέρα και οι εκπαιδευτικοί.

Συγκεκριμένα, παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο Παιδείας έχουν προγραμματίσει για το μεσημέρι της Πέμπτης (1 μ.μ.) πρωτοβάθμια εκπαιδευτικά σωματεία με αίτημα την ασφαλή επαναλειτουργία των σχολείων.

Αντίστοιχη κινητοποίηση θα πραγματοποιηθεί και στην Θεσσαλονίκη, την ίδια ώρα, έξω από το υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης.

Αναλυτικά, το ψήφισμα/κάλεσμα των φοιτητικών συλλόγων αναφέρει:

Σε συνέχεια των αντι-εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων το Υπουργείο Παιδείας θέτει σε διαβούλευση νέο νομοσχέδιο για την ανώτατη εκπαίδευση το οποίο αλλάζει τον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, εισάγει όριο φοίτησης στα πανεπιστήμια και δημιουργεί ομάδα πανεπιστημιακής αστυνομίας.

Πρόκειται για μέτρα που αποτελούν casus belli για το φοιτητικό και μαθητικό κίνημα εδώ και δεκαετίες και θα αλλάξουν άρδην τον χάρτη της δημόσιας εκπαίδευσης στην κατεύθυνση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που τίθεται σε εφαρμογή όλα τα προηγούμενα χρόνια και η οποία δε φέρει νομιμοποίηση από κανένα κομμάτι της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Ο τρόπος εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αλλάζει ουσιαστικά, καθώς πλέον θα ορίζεται ελάχιστη βάση εισαγωγής από τα ίδια τα ιδρύματα και στη συνέχεια οι μαθητές/ριες θα καλούνται να συμπληρώσουν τα μηχανογραφικά τους σε δύο φάσεις. Ο καθορισμός της βάσης εισαγωγής από τα πανεπιστήμια θα καθορίζεται ως ποσοστό του μέσου όρου των επιδόσεων των μαθητών, το οποίο διαμορφώνεται με αυθαίρετο τρόπο από τα ιδρύματα στα πλαίσια μιας κακώς εννοούμενης ακαδημαϊκότητας και αριστείας.

Το αποτέλεσμα ενός τέτοιου μέτρου θα είναι αφ’ ενός η άμεση μείωση του αριθμού των εισακτέων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, κίνηση που διασπά την ενιαία και με μαζικούς όρους ένταξη της νεολαίας στην Τριτοβάθμια, η οποία σαν τέτοια αποτελεί αγκάθι διαχρονικά για τα σχέδια των κυβερνήσεων, αφ’ ετέρου εντατικοποίηση της νεολαίας ήδη από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, προσθέτοντας έξτρα εξεταστικά φίλτρα τα οποία κάνουν ακόμα πιο επίπονη τη διαδικασία των εξετάσεων για να μπορέσει κάποιος να περάσει σε μια σχολή, ενώ διαμορφώνουν ένα πρότυπο μαθητικής ζωής στο οποίο η έννοια της συλλογικής διεκδίκησης δεν θα χωράει. Με αυτόν τον τρόπο θα οδηγήσει με βεβαιότητα στο πέταγμα μεγάλου ποσοστού μαθητών εκτός των Πανεπιστημίων, οι οποίοι θα οδηγούνται στην επαγγελματική εκπαίδευση. Στην κατηγορία αυτή θα ανήκουν κυρίως οι μαθητές, οι οικογένειες των οποίων θα αδυνατούν να αντεπεξέλθουν οικονομικά στα αλλεπάλληλα εξεταστικά φίλτρα που τίθενται σε ισχύ.

Όσοι μπορέσουν να εξασφαλίσουν την πρόσβαση τους στο πανεπιστήμιο θα φοιτούν υπό τη συνεχή απειλή του ορίου φοίτησης στα Ν+Ν/2 έτη. Το όριο φοίτησης βάζει το μαχαίρι στο λαιμό σε χιλιάδες φοιτητές, καθώς θα θέτει ένα συγκεκριμένο χρονικό όριο το οποίο εάν κάποιος ξεπεράσει θα διαγράφεται από τη σχολή, πετώντας πραγματικά στον κάλαθο των αχρήστων τον κόπο και την οικονομική εξάντληση τόσων χρόνων. Η επίθεση θα είναι πολύ σφοδρότερη για τους εργαζόμενους φοιτητές, οι οποίο λόγω της εργασίας τους αδυνατούν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους εντός του προβλεπόμενου ορίου. Ο παράλογος χαρακτήρας των διαγραφών γίνεται φανερός από το γεγονός ότι ο μέσος όρος περάτωσης των σπουδών σε πολλές σχολές είναι μεγαλύτερος από το προβλεπόμενο όριο φοίτησης, ενώ το μέτρο στοχεύει να αυταρχικοποιήσει ακόμα περισσότερο το καθεστώς υπό το οποίο σπουδάζουμε, δίνοντας στο καθηγητικό στρώμα τη δυνατότητα περαιτέρω πάτημα για καθηγητικές αυθαιρεσίες. Με την εφαρμογή τους διαμορφώνεται ένα αυταρχικό περιβάλλον φοίτησης, στο οποίο οι φοιτητές υπό τον συνεχή φόβο δε θα έχουν χρόνο για άλλα ενδιαφέροντα, για υγιή και κοινωνικοποίηση και πολιτική δράση και διεκδίκηση. Με αυτήν την καθημερινότητα, διαμορφώνονται μελλοντικοί απόφοιτοι – εργαζόμενοι εκπαιδευμένοι στον ατομικό δρόμο, ώστε να μην αγωνίζονται και να διεκδικούν συλλογικά, αλλά να υποτάσσονται και να αποδέχονται στους κανόνες του εργοδότη τους. Οι διαγραφές αποτελούν, συγχρόνως, μέτρο-κρίκο για την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, καθώς ο αριθμός των ενεργών φοιτητών είναι βασικό κριτήριο για την αξιολόγηση των ιδρυμάτων και την χρηματοδότησή τους από το κράτος. Με αυτόν τον τρόπο λειτουργούν και ως μοχλός πίεσης προς τις διοικήσεις για την εφαρμογή της αναδιάρθρωσης.

Την ίδια στιγμή και στη ζοφερή καθημερινότητα που προκύπτει από τα παραπάνω, η κυβέρνηση νομοθετεί την ίδρυση σώματος πανεπιστημιακής αστυνομίας, το οποίο θα υπάγεται στην ΕΛΑΣ σε πρώτη φάση θα δρα στα κεντρικά ιδρύματα της χώρας και θα αποτελεί την κίνηση ματ της ΝΔ για την δημιουργία ενός πανεπιστημίου αποστειρωμένου και πλήρως ασφυκτικού για την όποια φωνή αντίδρασης. Τόσο για τους φοιτητές, όσο και για τους εργαζόμενους των ιδρυμάτων, η πανεπιστημιακή αστυνομία (σε συνδιασμό με τις πειθαρχικές διώξεις και τις κάρτες εισόδου) σημαίνουν τον καθημερινό έλεγχο και face-control όσων σπουδάζουν και δουλεύουν στο πανεπιστήμιο, με σκοπό κανένας να μην ξεφύγει από τα «όρια» που θέτουν οι καθηγητές, οι Πρυτάνεις ή το ίδιο το Υπουργείο.

Οι εικόνες από την αστυνομική επέμβαση στη ΦΕΠΑ στις 30/12 καθιστούν σαφή τον ρόλο και τον τρόπο δράσης που θα έχει ένα τέτοιο σώμα εντός των σχολών.
Προφανώς, η πανεπιστημιακή αστυνομία αποτελεί αποκορύφωμα της κατασταλτικής μανίας της κυβέρνησης που βάζει στο στόχαστρο το λαϊκό κίνημα και ειδικά τη νεολαία με στόχο να μπλοκαριστεί κάθε κίνηση Φοιτητικών Συλλόγων η οποία πηγαίνει κόντρα στις πολιτικές της κυβέρνησης. Έρχεται ως συνέχεια της κατάργησης του ασύλου και της χυδαίας καταπάτησης του από τις δυνάμεις καταστολής στοχοποιώντας τους φοιτητές που όλο το προηγούμενο διάστημα μπλοκάρουν την κυρίαρχη πολιτική στην εκπαίδευση αλλά και καθίστανται τροφοδότης και πυροδότης ευρύτερων πολιτικών εξελίξεων.

Από τα παραπάνω γίνεται προφανές, ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο έρχεται να αλλάξει ουσιαστικά την τριτοβάθμια εκπαίδευση, από τη δυνατότητα πρόσβασης σε αυτήν μέχρι τους όρους και το περιβάλλον φοίτησης. Η χρονική περίοδος στην οποία κατατίθεται το νομοσχέδιο δεν είναι καθόλου τυχαία, αλλά έρχεται σε μια συγκυρία στην οποία με επιλογή της κυβέρνησης τα πανεπιστήμια είναι κλειστά για σχεδόν έναν χρόνο και την ίδια στιγμή πλησιάζει η περίοδος της εξεταστικής. Κάνουν μεγάλο λάθος αν πιστεύουν ότι το φοιτητικό κίνημα δε θα δώσει μαχητική απάντηση! Οι Σύλλογοι δεν «έσβησαν» εν μέσω πανδημίας και θα το αποδείξουν στην πράξη.

Είναι χρέος ολόκληρης της ακαδημαϊκής κοινότητας να μπλοκάρει τα σχέδια της κυβέρνησης που θέλει να περιορίσει τον τρόπο με τον οποίο η πανεπιστημιακή κοινότητα θα συζητάει και θα αντιμετωπίζει τα ζητήματα που προκύπτουν, προσπαθώντας να επιβληθεί μέσω εισβολής των δυνάμεων καταστολής στις σχολές μας. Θα μας βρουν μπροστά τους! Το φοιτητικό κίνημα, μαζί με όλη την πανεπιστημιακή και εκπαιδευτική κοινότητα και τον κόσμο της εργασίας, θα δώσουν τη μάχη και τα επιχειρούμενα αυταρχικά σχέδια τους θα μείνουν στα χαρτιά!

ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΤΕΘΕΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΩΤΑΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΟΡΙΟ ΦΟΙΤΗΣΗΣ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ, ΒΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ

Καλούμε σε κεντρική κινητοποίηση την Πέμπτη 14/1 στις 12:00 στα Προπύλαια μαζί με μαθητές, εκπαιδευτικούς και εργαζόμενους με όλα τα μέτρα προστασίας.

πηγη: prin.gr