Αυτό σημαίνει πως χιλιάδες νέες και νέοι, καθώς και εκπαιδευτικοί, διαδήλωσαν μαχητικά κατά του νομοσχεδίου Κεραμέως. Είναι ήδη η τέταρτη βδομάδα κινητοποιήσεων, εν μέσω πανδημίας, και τίποτα δεν δείχνει πως το κίνημα «κουράζεται», αντίθετα παραμένει ιδιαίτερα ζωντανό. Η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να ψηφίσει το νομοσχέδιο μέσα σε μαζικές διαδηλώσεις. Η υλοποίησή του όμως κρίνεται εξαιρετικά αβέβαιη…

Ιδιαίτερη σημασία είχε η εμφάνιση πλακάτ αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους στην Τουρκία φοιτητές. Η πλευρά της διεθνιστικής αλληλεγγύης δυναμώνει τη φυσιογνωμία και τα χαρακτηριστικά του φοιτητικού κινήματος.

πηγη: prin.gr

Περισσότεροι από τους μισούς εργαζόμενους που συμμετείχαν σε έρευνα, έχουν βιώσει σεξουαλική παρενόχληση κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής τους ζωής. Σχεδόν το 40% αυτών δεν γνωρίζει τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθήσει το θύμα για να προστατευτεί. Τα παραπάνω προκύπτουν από έρευνα που έκανε στην Ελλάδα στην Ελλάδα το Κέντρο Κοινωνικής Δράσης και Καινοτομίας- ΚΜΟΠ και την οποία παρουσιάζει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Συγκεκριμένα:

•  52,38% απάντησαν ότι έχουν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής τους ζωής.
• 42,86% των ερωτηθέντων εργαζόμενων δήλωσε ότι έχει υπάρξει μάρτυρας κάποιας μορφής σεξουαλικής παρενόχλησης κατά συναδέλφων στο χώρο εργασίας.
• Η συντριπτική πλειοψηφία του δείγματος (91,27%) διαπίστωσε ότι οι γυναίκες είναι περισσότερο εκτεθειμένες στη σεξουαλική παρενόχληση.

Η πλειοψηφία των εργαζόμενων που συμμετείχαν στην έρευνα του ΚΜΟΠ ανέφερε ότι οι μορφές σεξουαλικής παρενόχλησης που ασκούνται συχνότερα στο χώρο εργασίας τους αφορούν

• σεξουαλικές προτάσεις ή αστεία που τους κάνουν να αισθάνονται προσβεβλημένοι (70,63%),
• ανεπιθύμητα σεξουαλικά υπονοούμενα (65,08%),
• συζητήσεις σχετικά με τη σεξουαλική ζωή ενός συναδέλφου (59,52%)
• και σεξουαλικά σχόλια για την εμφάνιση ενός ατόμου (59,52%).
• Το 2,38% του δείγματος ανέφερε ότι ο εξαναγκασμός στην πορνεία ή τη σεξουαλική εκμετάλλευση είναι διαδεδομένα φαινόμενα
• και το 1,59% δήλωσε ότι εκδηλώνονται συχνά στο χώρο εργασίας τους βιασμοί.
• Σχεδόν οι μισοί από τους εργαζόμενους που απάντησαν στο ερωτηματολόγιο ανέφεραν ότι συχνά ή σε καθημερινή βάση εκδηλώνεται ψυχολογική βία στο χώρο όπου εργάζονται.

Την ίδια ώρα, το 39,68% του συνολικού δείγματος των εργαζόμενων ανέφερε ότι δεν γνωρίζει τις διαδικασίες στις οποίες πρέπει να προβεί ένα θύμα για να αναζητήσει προστασία στην εταιρεία που εργάζεται, ενώ το 42,06% υπογράμμισε ότι η εταιρεία όπου εργάζεται δεν διαθέτει κανένα έγγραφο που να περιλαμβάνει ρήτρες που απαγορεύουν τη σεξουαλική παρενόχληση. Οι ανώνυμες καταγγελίες δεν αποτελούν ενεργό πρακτική για το 73,02% των οργανισμών, σύμφωνα με τους ερωτηθέντες.

Όπως διαπιστώνεται στην το φαινόμενο της σεξουαλικής παρενόχλησης στο εργασιακό περιβάλλον είναι ευρέως διαδεδομένο αλλά τα καταγεγραμμένα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης είναι λιγότερα από τον πραγματικό αριθμό. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι εκπρόσωπος του Συνηγόρου του Πολίτη ανέφερε σε συνέντευξη κατά τη διάρκεια της έρευνας ότι ενώ η ανεξάρτητη αρχή δέχεται περίπου 2.000 καταγγελίες κάθε χρόνο για διακρίσεις λόγω φύλου, μόνο το 1-2% των υποθέσεων αφορούν στη σεξουαλική παρενόχληση.

Τα περισσότερα από τα θύματα αποφεύγουν να καταγγείλουν το περιστατικό, επειδή φοβούνται το κοινωνικό στίγμα, την απώλεια της θέσης εργασίας τους ή πιθανές πράξεις αντεκδίκησης από τον δράστη. Επιπλέον, η ίδια εκπρόσωπος εκτίμησε ότι το φαινόμενο φαίνεται να είναι εξίσου διαδεδομένο τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα, ωστόσο, η οικονομική εξάρτηση στον ιδιωτικό τομέα θα μπορούσε να αποτελέσει πρόσθετο εμπόδιο στην καταγγελία ενός τέτοιου περιστατικού.

Σε ό,τι αφορά τους κλάδους στους οποίους είναι πιθανότερο να εμφανιστούν περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης, η εκπρόσωπος του Συνηγόρου διαπίστωσε ότι δεν υπάρχουν σχετικά στοιχεία, αν και έχει παρατηρηθεί ότι μεγάλος αριθμός περιστατικών σημειώνεται κυρίως σε επιχειρήσεις εστίασης και ψυχαγωγίας. Εκπρόσωπος του ΠΑΜΕ σημείωσε ότι στον ιδιωτικό τομέα τα φαινόμενα αυτά εκδηλώνονται σε μεγαλύτερη συχνότητα στον τομέα του εφοδιασμού τροφίμων, π.χ. σούπερ μάρκετ.

Σημειώνεται ότι η συγκεκριμένη έρευνα πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού έργου TEAMWORK (combaT sExuAl harassment in the WORKplace), που έχει ασχολείται με το θέμα στην Ελλάδα, τη Βουλγαρία, την Ισπανία και την Ιταλία. Όπως εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η υπεύθυνη της έρευνας από την πλευρά του ΚΜΟΠ, Νατάσα Αλεξοπούλου, ήταν κοινός τόπος στις έρευνες και των τεσσάρων χωρών ότι τα θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης είτε από φόβο είτε από ντροπή δεν θέλουν το περιστατικό που βίωσαν να γίνει ευρύτερα γνωστό.

Οι εργοδότες που συμμετείχαν στην έρευνα αναφέρουν σε ποσοστό 77,78% ότι το πρόβλημα της σεξουαλικής παρενόχλησης είναι πολύ σοβαρό. Πάντως, το 33,33% δηλώνει ότι δεν έχουν εκδηλωθεί ποτέ περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης στην εταιρεία τους και το 29,83% ότι δεν παρατηρούνται συχνά τέτοια περιστατικά. Υποστηρίζουν ότι σε περίπτωση σεξουαλικής παρενόχλησης ειδοποιείται ο προϊστάμενος (44,44%), υποβάλλονται οι καταγγελίες στο τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού (29,63%), ακολουθείται η γενική διαδικασία για την καταγγελία παραβιάσεων των εσωτερικών εργασιακών δικαιωμάτων και πειθαρχίας (22,22%). Μόνο 11,11% των εταιρειών διαθέτουν ειδικό πρωτόκολλο για την πρόληψη και την καταπολέμηση της σεξουαλικής παρενόχλησης. Σχεδόν οι μισοί από τους ερωτηθέντες εκπρόσωπους των εργοδοτών (48,15%) σημείωσαν ότι δεν υπάρχουν μέτρα πρόληψης σε ισχύ στην εταιρεία που εργάζονται.

Η έρευνα, που πραγματοποιήθηκε την περίοδο Ιουνίου- Σεπτεμβρίου 2020, περιλάμβανε συνεντεύξεις με εκπροσώπους συνδικαλιστικών οργανώσεων, ενώσεων εργοδοτών, ΜΚΟ και του Συνηγόρου του Πολίτη, καθώς και διαδικτυακή έρευνα σε εργαζόμενους και εργοδότες. Συμμετείχαν 126 εργαζόμενοι, 27 εργοδότες και επτά εκπρόσωποι φορέων.

Ο αντιδραστικός κατήφορος της κυβέρνησης της ΝΔ συνεχίζεται. Τώρα έχουν σειρά οι δήμοι και οι περιφέρειες.

Γράφει ο Τάκης Παπακωνσταντινόπουλος.

Αλλαγή του συστήματος της απλής αναλογικής και επάνοδος του καλπονοθευτικού  συστήματος  της ενισχυμένης αναλογικής στις Περιφέρειες και Δήμους  θα φέρει με νομοσχέδιο το υπουργείο Εσωτερικών και θα εφαρμοστεί το 2023 στις εκλογές σε περιφέρειες και δήμους .

Η θητεία θα είναι 5ετής και μειώνεται ο αριθμός των μελών Δημοτικών και Περιφερειακών Συμβουλίων. Το όριο εκλογής  δημάρχου και περιφερειάρχη  από τον πρώτο γύρο ορίζεται στο 43%. Τα 3/5 των μελών του συμβουλίου θα παίρνει κατά κανόνα ο νικητής των εκλογών.  Καθιερώνεται όριο 3% για την εκλογή δημοτικού ή περιφερειακού συμβούλου. Καταργείται η ξεχωριστή κάλπη για την εκλογή των κοινοτικών αρχών.

Εναρμονίζεται η πλειοψηφία του δημάρχου στα συμβούλια δημοτικών κοινοτήτων με πληθυσμό μεγαλύτερο των 500 κατοίκων.

Σε μικρότερες δημοτικές κοινότητες ο εκπρόσωπός τους εκλέγεται από ενιαία λίστα υποψηφίων και εκτός συνδυασμών.

Η γνήσια απλή αναλογική σαν σύστημα εκλογής εξασφαλίζει την ισοτιμία της ψήφου και καταγράφει με ακρίβεια τους πολιτικούς συσχετισμούς.

Αναμφίβολα είναι ένα δίκαιο εκλογικό σύστημα που βρίσκεται σε πλήρη αντιστοιχία με την λαϊκή εντολή και αναβαθμίζει την δημοκρατία.

Η απλή αναλογική που έφερε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν έθιξε τον εκβιασμό του β΄ γύρου και κατά συνέπεια δεν ήταν η γνήσια και ανόθευτη απλή αναλογική.

Ήταν όμως, αν και “κουτσό”, το δικαιότερο εκλογικό σύστημα όσον αφορά την αποτύπωση της ψήφου.

Η ΝΔ δια του υπουργού της Τ. Θεοδωρικάκου φρόντισε να αποδυναμώσει αισθητά στην πράξη την απλή αναλογική, μεταφέροντας σημαντικές αρμοδιότητες από το δημοτικό συμβούλιο, στην οικονομική επιτροπή.

Η ίδια καταργεί το σύστημα απλής αναλογικής με το νομοσχέδιο που θα φέρει για ψήφιση στο οποίο επαναφέρει την ενισχυμένη αναλογική και τις ισχυρές πλειοψηφίες για να εξυπηρετήσουν πιο αποτελεσματικά την φορομπηξία και τα συμφέροντα των επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Επιπλέον θέλουν τις δημοτικές αρχές παντοδύναμες για να υπηρετήσουν ανεμπόδιστα τις πολιτικές μεταφοράς των βαρών στον δημότη, την εμπορευματοποίηση, την ιδιωτικοποίηση και την κρατική αρωγή σχεδόν ανύπαρκτη.

Το ζήτημα της “ακυβερνησίας” που επικαλείται η κυβέρνηση δεν αποδείχτηκε στην βραχύχρονη εφαρμογή του συστήματος της απλής αναλογικής και μόνο σαν πρόσχημα μπορεί να χαρακτηριστεί για να φέρει ένα αντιδημοκρατικό νόμο, όχημα για τις νέες αντιδραστικές αλλαγές που έρχονται.

Όχι μόνο δεν παρατηρήθηκε εμπόδιση της λειτουργίας των δημοτικών συμβουλίων, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις αναπτύχθηκαν συγκλίσεις που λειτούργησαν σαν ασπίδα στις αυθαιρεσίες και τις αντιλαϊκές επιλογές της δημοτικής αρχής και επιδοκιμάστηκαν από τους δημότες.

Οι αρνητές της απλής αναλογικής βλέπουν αυτή σαν αιτία των δεινών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και όχι την υποχρηματοδότηση, την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών, την συρρίκνωση των κοινωνικών δομών και την φοροληστεία.

Θεωρούν δε αποδεκτό, στο όνομα της “κυβερνησιμότητας”, να μην αποτυπώνεται η λαϊκή βούληση με ακρίβεια και να μην εκλέγονται σύμβουλοι αν και έχουν τον απαιτούμενο αριθμό ψήφων, ενώ να εκλέγονται σύμβουλοι με πολύ μικρό αριθμό ψήφων επειδή το επιβάλλει ο αντιδημοκρατικός νόμος.

Τέλος πρέπει να αποτραπεί και η επαναφορά του ορίου όσον αφορά την εκπροσώπηση των διαφόρων δυνάμεων στο δημοτικό ή περιφερειακό συμβούλιο.

Δεν υπάρχουν αυταπάτες ότι ένας δίκαιος εκλογικός νόμος όπως είναι η απλή αναλογική αρκεί για να εμποδίσει την αντιλαϊκή λαίλαπα και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Μόνο ένα ισχυρό, ευρύ κίνημα υπεράσπισης και διεύρυνσης των λαϊκών κατακτήσεων μπορεί να την αποτρέψει.

Όμως μπορεί να λειτουργήσει σαν αντίβαρο στον προσωποκεντρικό χαρακτήρα αυτού του θεσμού, να ασκεί περισσότερο έλεγχο και ανάλογα με τους συσχετισμούς να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις θετικών συγκλίσεων.

Το μεγαλύτερο όπλο για θετικές εξελίξεις στην τοπική αυτοδιοίκηση είναι η οργάνωση και ο αγώνας των ίδιων των δημοτών με στόχο την ανατροπή αυτών των πολιτικών που οδηγούν στην αφαίμαξη του δημότη μέσω της διπλής υπερφορολόγησης και της χρεοκοπίας των τοπικών οργάνων.

Ο Τάκης Παπακωνσταντινόπουλος είναι επικεφαλής της δημοτικής κίνησης Μαχητική Προοδευτική Συνεργασία Της Αιγιάλειας (Μ.ΠΡΟ.Σ.Τ.Α) και δημοτικός σύμβουλος Αιγιάλειας.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Του Μάριου Αυγουστάτου

Ωμή καταστολή και απαξίωση του κοινωνικού κράτους, εν μέσω πανδημίας. Ένα εκρηκτικό μείγμα

Για πολλούς αριστερούς και ανθρώπους του κινήματος, η λέξη «Ασφάλεια» (με κεφαλαίο Α ή χωρίς) ήταν και είναι συνυφασμένη με σκοτεινές εποχές, με τα κολαστήρια της χούντας, των ΕΑΤ – ΕΣΑ αλλά όχι μόνο. Οι Τρύπες το 1994 τραγουδούσαν: «Η Ασφάλεια ξέρει στη ζωή μου τι φταίει / και όμως γουστάρει να με βλέπει να χτυπιέμαι / Η ασφάλεια ξέρει αν είμαι ή όχι gay / Τα ξέρει όλα και συμφέρει στην κοινωνία και σε μας / και όταν αρχίζει πάνω χέρι, κάτω χέρι / βρες το κουράγιο να τραγουδάς». Το κράτος έχει συνέχεια – αυτό μας είναι ξεκάθαρο. Ειδικά με την πανδημία του τελευταίου χρόνου και τα lockdown, η δεξιά της ΝΔ παίζει το (επικοινωνιακό και όχι μόνο) χαρτί της «ασφάλειας». Ποιες είναι οι συνέπειες;

Η Ασφάλεια π.C. (προ-Covid): άσυλο, καταλήψεις, «άβατο» Εξαρχείων κ.λπ.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη από την προεκλογική περίοδο του ‘19 προέβαλε το αφήγημα «ασφάλεια – νόμος και τάξη», κόντρα στο «μπάχαλο» που προπαγάνδιζε ότι «μας είχαν φέρει οι μπολσεβίκοι του ΣΥΡΙΖΑ». Από τις πρώτες βδομάδες κιόλας της διακυβέρνησής της, εκκένωσε βίαια καταλήψεις στέγης στα Εξάρχεια και αλλού. Σε πολλές από αυτές διέμεναν πρόσφυγες, μεταξύ τους μητέρες και ανήλικα παιδιά. Άνθρωποι ξεριζωμένοι, που είχαν βρει ένα κατάλυμα και είχαν αρχίσει να οργανώνουν τις ζωές τους, τα παιδιά πήγαιναν σχολείο και ζούσαν αρμονικά με τη γειτονιά και την κοινωνία. Οι πραίτορες του Χρυσοχοΐδη έφτασαν μέχρι και να καταλύσουν το άσυλο της κατοικίας (άρθρο 9 του Συντάγματος) στην εκκένωση της κατάληψης στο Κουκάκι, με τα γνωστά γεγονότα με την οικογένεια Ινδαρέ. Τον Αύγουστο του 2019 ψήφισε την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Το άσυλο ήταν για πολλές δεκαετίες άγραφος νόμος, συνυφασμένο με τη μαζική πολιτικοποίηση και τους αγώνες της νεολαίας -και όχι μόνο- στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, νομοθετήθηκε δε το 1982 επί πρώιμης διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Στα χρόνια της επικράτησης του νεοφιλελεύθερου δικομματισμού ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, πολλές κυβερνήσεις προσπάθησαν να το υπονομεύσουν, από τη Δεξιά επί υπουργίας Γιαννάκου αρχικά (παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση Καραμανλή δεν τόλμησε να στείλει ΜΑΤ στις σχολές, ακόμα και στην μεγάλη εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008) και από το σοσιαλφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ στη συνέχεια επί υπουργίας Διαμαντοπούλου (ψηφίστηκε από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ – μια πρώτη πρόβα μνημονιακής συγκυβέρνησης). Οι σχετικοί νόμοι έμειναν στην ουσία ανεφάρμοστοι (με κάποιες -αρκετές- εξαιρέσεις) εξαιτίας των μαζικών κινητοποιήσεων από το φοιτητικό κίνημα. Από τότε άρχισε να χτίζεται το κύριο επιχείρημα της «ασφάλειας», ενάντια στα «άντρα της ανομίας» των πανεπιστημίων.

Η «Ασφάλεια» εν μέσω πανδημίας

Η κυβέρνηση της ΝΔ πιστώθηκε στα μάτια της πλειοψηφίας των πολιτών τον θετικό χειρισμό του πρώτου κύματος της πανδημίας – βοηθούντων βεβαίως των… ηθικών κινήτρων της λίστα Πέτσα ΜΜΕ και έχτισε έτσι το δόγμα της «ατομικής ευθύνης»: για την αντιμετώπιση της πανδημίας υπεύθυνοι είναι πρωτίστως οι πολίτες, ο δε ρόλος του κράτους περιορίζεται στο να επιτηρεί αυτή τη συμπεριφορά και να καταστέλλει τις όποιες αποκλίσεις. Στο πλαίσιο αυτό, στοχοποιήθηκαν οι «παραβάτες» γενικώς και ιδιαίτερα η νεολαία επειδή «συνωστίζονταν στις πλατείες». Στη διάρκεια του πρώτου lockdown και με την ανοχή της πλειονότητας των δυνάμεων της Αριστεράς δεν έγιναν μαζικές κινητοποιήσεις που θα αμφισβητούσαν το πολιτικό μονοπώλιο της κυβέρνησης στη διαχείριση της πανδημίας, παρόλο που τα καμπανάκια ήταν ξεκάθαρα: μηδενικές προσλήψεις υγειονομικών, μη διενέργεια μαζικών τεστ, ανύπαρκτα κονδύλια για τη δημόσια υγεία, κανένα μέτρο για την αποσυμφόρηση των ΜΜΜ. Το κλίμα άρχισε να αλλάζει προς το τέλος του πρώτου lockdown, όταν έγιναν κινητοποιήσεις, από τους υγειονομικούς αλλά και για την Πρωτομαγιά. Η κυβέρνηση ψήφισε μέσα στο καλοκαίρι του 2020 το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις, ένα αντισυνταγματικό και επικίνδυνο τερατούργημα χουντικής έμπνευσης! Στη συνέχεια οι πραίτορες του Χρυσοχοΐδη κατέλαβαν τους δρόμους και τις πλατείες και κάθε απόπειρα διαμαρτυρίας αντιμετωπίστηκε με ανελέητη καταστολή. Η κυβέρνηση διέλυσε μαζικές διαδηλώσεις το καλοκαίρι, την εμβληματική αντιφασιστική συγκέντρωση της 7 Οκτώβρη, τις κινητοποιήσεις για το Πολυτεχνείο και στις 6 Δεκέμβρη, μέρα μνήμης της δολοφονίας του Αλέξη Γργορόπουλου, με μαζικές προσαγωγές και συλλήψεις και με εξοντωτικά πρόστιμα στον κόσμο του κινήματος, στο όνομα της «υγειονομικής προστασίας».

Τι έρχεται;

Σε συνέχεια όλων των αντιδραστικών και κατασταλτικών κινήσεων, η κυβέρνηση έχει στα σκαριά το νέο νομοσχέδιο για την ανώτατη εκπαίδευση, που εκτός του ότι αλλάζει τον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και εισάγει όριο φοίτησης στα πανεπιστήμια, νομοθετεί την ίδρυση σώματος πανεπιστημιακής αστυνομίας, που θα υπάγεται στην ΕΛΑΣ (παρά τις μετριοπαθείς αντιδράσεις της Συνόδου των Πρυτάνεων, που επιμένει στο αυτοδιοίκητο των σχολών). Μια κίνηση ΜΑΤ (τα κεφαλαία δεν είναι τυχαία) της ΝΔ για την δημιουργία ενός πανεπιστημίου αποστειρωμένου και πλήρως ασφυκτικού για την όποια φωνή αντίστασης. Ενδεικτική, η εκδικητική διακοπή της σίτισης στη ΦΕΠΑ (Φοιτητική Εστία Πανεπιστήμιου Αθηνών) στα μέσα Δεκέμβρη επειδή οι φοιτητές/τριες που διαμένουν εκεί προχώρησαν σε κατάληψη για να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες. Για το συγκεκριμένο σώμα της πανεπιστημιακής αστυνομίας διέρρευσε «ανεπίσημα» και σε φιλικά ΜΜΕ ότι θα προχωρήσει σε προσλήψεις τουλάχιστον 1.000 αστυνομικών με …διαδικασίες εξπρές με εκπαίδευση 5-7 εβδομάδων, αντίστοιχη με εκείνη των ειδικών φρουρών. Τα νέα αστυνομικά σώματα αυξάνονται και πληθύνονται, ενώ στον κρατικό προϋπολογισμό του 2021 μειώνεται το κονδύλι της δημόσιας υγείας, αλλά προβλέπεται δαπάνη 31 εκατομμυρίων ευρώ για το εξοπλιστικό πρόγραμμα της αστυνομίας!

Κυβέρνηση ΝΔ: υβρίδιο ακραίου νεοφιλελευθερισμού και άκρας δεξιάς

Η κυβέρνηση του ακραίου νεοφιλελευθερισμού για τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα επενδύει –όχι μόνο μεταφορικά, αλλά και κυριολεκτικά- με τον ίδιο ζήλο στην καταστολή. Στην αστυνομία, τα δικαστήρια, τον στρατό (εκτός από τα δισ. που έχουν εξαγγελθεί για τους εξοπλισμούς, 15.000 προσλήψεις ΕΠΟΠ και 2.000 ΟΒΑ σε βάθος πενταετίας), τα κολαστήρια στρατόπεδα συγκέντρωσης για πρόσφυγες και τις φυλακές. Στο όνομα της «τάξης» και της «ασφάλειας», η στρατηγική της είναι η βίαιη διαχείριση της κοινωνικής «αταξίας» που δημιουργούν οι πολιτικές της ακραίας λιτότητας και το τσάκισμα κάθε αμφισβήτησης της πολιτικής κυριαρχίας της. Η διακυβέρνησή της είναι ένα υβρίδιο νεοφιλελευθερισμού και ακροδεξιάς: προκαλεί τη διάλυση της κοινωνίας, για να εμφανιστεί ως ο μόνος σωτήρας που μπορεί να μας προστατεύσει από τις συνέπειες αυτής της διάλυσης… «Προέχει η υγεία, όχι η δημοκρατία!», προπαγάνδιζαν με κάθε τρόπο νυχθημερόν τα ΜΜΕ ενάντια στις κινητοποιήσεις για το Πολυτεχνείο και το Γρηγορόπουλο. Και η κυβέρνηση πιο έτοιμη από ποτέ, αποφάσισε την πρωτοφανή απαγόρευση των συναθροίσεων σε όλη τη χώρα, με χιλιάδες αστυνομικούς να κυνηγούν διαδηλωτές στην άδεια Αθήνα. Τι κι αν τηρήθηκαν όλα τα μέτρα προστασίας από τους διαδηλωτές, τα ίδια όργανα του κράτους δεν τα τήρησαν καθόλου και μάλιστα εξέθεσαν τον κόσμο σε υγειονομικό κίνδυνο, είτε με το στρίμωγμα των διαδηλωτών, είτε με την κράτηση δεκάδων προσαχθέντων σε κλειστούς ακατάλληλους χώρους.

Και τώρα, τι;

Η υγειονομική κρίση, η παρατεταμένη οικονομική ύφεση και η κλιμακούμενη ανεργία (όπως και η αναστολή «εργασίας» των 534 ευρώ), με μόνο «φάρμακο διά πάσα νόσο» την εντεινόμενη καταστολή, αυξάνουν όλο και περισσότερο την κοινωνική δυσαρέσκεια. Η κυβέρνηση κι η «φωτισμένη ηγεσία» του Μητσοτάκη-«Μωυσή» παρόλη την χλιαρότατη (μη) αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ και τη σεχταριστική στάση του ΚΚΕ απέναντι στο κίνημα, έχει υποστεί πολιτικές ρωγμές και εξαναγκάζεται σε πολιτικά «αυτογκόλ» που τη φθείρουν – όπως με τις δηλώσεις του Αδ. Γεωργιάδη για τη Θεσσαλονίκη. Ο πρόσφατος μετασχηματισμός ήταν η προσπάθεια να αντιμετωπιστεί η πολιτική φθορά. Η συσσωρευμένη κοινωνική οργή απέναντι στη διαχείριση της πανδημίας και τον συνδυασμό συρρίκνωσης κοινωνικών πολιτικών και καταστολής έχει αρχίσει να ξεσπάει σε πολλές χώρες. Το είδαμε και στις ΗΠΑ με το μαζικό, και σε μεγάλο βαθμό ταξικό, παρατεταμένο κίνημα BLM, αλλά και στη Γαλλία με τις κινητοποιήσεις ενάντια στον νόμο που θα απαγόρευε την καταγραφή της αστυνομικής βίας. Μπροστά σε μια τέτοια προοπτική, η άρχουσα τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι η κυβέρνηση θα ήθελε πολύ η κατάσταση εξαίρεσης να γίνει μόνιμη. Η αντικαπιταλιστική Αριστερά, κοινωνική και πολιτική, επιβάλλεται να αποδομήσει με κάθε τρόπο το δόγμα του «νόμου και της τάξης», προτάσσοντας την αλληλεγγύη, τη συλλογικότητα και την αντίσταση και πρωτοστατώντας στην οργάνωση μαζικών και μαχητικών αγώνων, όχι «μετά» αλλά «χθες».

ΠΗΓΗ: redtopia.gr