Η πολιτική της ΕΕ είναι εγκληματική. Η πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων είναι αδιέξοδη. Η Ελλάδα ήταν και παραμένει μια «αποθήκη ψυχών» που ζουν σε άθλιες συνθήκες. Πάνω στο μέγα πρόβλημα του μεταναστευτικού παίζεται ένα πινγκ – πονγκ μεταξύ των φορέων του μισανθρωπισμού, από την μια, με τους φορείς ενός ακτιβισμού της πλάκας, από την άλλη. Ακόμα και σε αυτό το ζήτημα, αντί της λήψης άμεσων μέτρων - ανθρώπινων για τους πρόσφυγες, δρακόντειων για τα κυκλώματα, προστατευτικών για το αίσθημα ασφάλειας – επιλέγεται η πεπατημένη της επικοινωνιακής φούσκας. Τουτέστιν: Οι μετανάστες κάθονται στις πλατείες και… «λιάζονται».

***

    Η πολιτική που επιτρέπει στο μεγάλο κεφάλαιο να λυμαίνεται τον δημόσιο πλούτο από τις Σκουριές μέχρι τη Γαύδο, επιτρέπει ταυτόχρονα στους εργολάβους να χρησιμοποιούν τους εργαζόμενους και να τους «βάζουν» στο όνομα της δουλειάς και του μεροκάματου να διαδηλώνουν – στην ουσία – για τα συμφέροντα του αφεντικού.  Αλλά ή θα διατηρηθεί η νομιμότητα που επιτρέπει σε εργολάβους να διαφεντεύουν, ή θα οικοδομηθεί άλλη νομιμότητα. Τέτοια που θα σέβεται τους ανθρώπους του μόχθου. Τη ζωή τους. Την υγεία τους. Τον τόπο τους. Και θα εξασφαλίζει το μεροκάματο θέτοντας την αξιοποίηση του δημόσιου πλούτου στην υπηρεσία των αναγκών όλης της κοινωνίας και όχι των χρυσοκάνθαρων εκμεταλλευτών της. Τι υποτίθεται ότι δεν καταλαβαίνει η κυβέρνηση ώστε να κωλυσιεργεί; Τουτέστιν: «Για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολλή»… 

***

    Η κυβέρνηση θα έβαζε τέλος στα Μνημόνια. Στην πορεία έγινε «καλό» το 70% του Μνημονίου. Οι δανειακές συμβάσεις με τα αγγλικά τους δίκαια έγιναν «γέφυρα». Το δεν θέλουμε άλλα δάνεια έγιναν «δώστε μας τις δόσεις» των δανείων. Το «πρώτα μισθοί και συντάξεις» συνοδεύτηκε από το θα πληρώνουμε στο «διηνεκές» το χρέος. Το δεν διαπραγματευόμαστε την εφαρμογή του προγράμματος της Θεσσαλονίκης έγινε «αναστέλλουμε» το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Το «η Ευρώπη που αλλάζει» έγινε «η Ευρώπη που εκβιάζει». Τουτέστιν: Η διαπραγμάτευση (που δεν ξέρουμε αν ξέρουν τι περιλαμβάνει ακόμα κι αυτοί που συμμετέχουν σε αυτήν) συνεχίζεται.Ομοίως και τα σενάρια «ή θα βρέξει ή θα χιονίσει ή καλό καιρό θα κάνει». Βεβαίως υπάρχει και κάτι σταθερό: «Η θέση της (σσ: ηλιόλουστης) Ελλάδας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ δεν αμφισβητείται»…

***

    Μετά την επικύρωση της απόφασης της προηγούμενης κυβέρνησης για καταβολή 500 εκατομμυρίων στους Αμερικάνους στο πλαίσιο των στρατιωτικών μας σχέσεων μαζί τους, είχαμε και την ανακοίνωση για ενίσχυση των στρατιωτικών μας σχέσεων και με τους Ρώσους, από τους οποίους θα πάρουμε κάτι ανταλλακτικά για κείνους τους - από την εποχή Σημίτη – σκουριασμένους S300. Αλήθεια τι το «πολυδιάστατο» εμπεριέχεται σε μια πολιτική που – συνεχίζει – να ταΐζει βιομηχανίες όπλων όταν στο μεταξύ εκατοντάδες εκατομμύρια από Ταμεία, περιφέρειες και ΔΕΚΟ δεσμεύονται για να πληρώνονται τοκογλυφικά στο ΔΝΤ; Τουτέστιν: «Με τον Ήλιο τα βάζω με τον Ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;»… 

***

    Ο κ.Πανούσης αρμόδιος υπουργός, καλεί τον πρωθυπουργό να δώσει λύση στα θέματα που άπτονται των αρμοδιοτήτων του υπουργείου του. Ο πρωθυπουργός από την πλευρά του παρακολουθεί τον υπουργό του να τον καλεί να δώσει λύση στα θέματα του υπουργείου στο οποίο ο πρωθυπουργός διόρισε τον κ.Πανούση για να δώσει εκείνος λύση. Τουτέστιν: «Ένας αητός καθότανε στον Ήλιο και λιαζότανε»… 

***

    Ο κ.Βαρουφάκης πάει στις ΗΠΑ και βγάζει ανακοίνωση του τύπου "πάω για διαβουλεύσεις με τον Ομπάμα". Βγαίνει ο Λευκός Οίκος, τον διαψεύδει και λέει – σε απλά ελληνικά – ότι αν θέλει ο κ.Βαρουφάκης να ρίχνει νερό στο μύλο του ναρκισσισμού του να περιορίζεται σε φωτογραφήσεις τύπου «Παρί Ματς». Τουτέστιν: Το ανέκδοτο με το λαγό που λιαζότανε και έλεγε φανταστικές ιστορίες για το λιοντάρι, το θυμάστε;

***

    Στη Βουλή όταν η κυρία Κωνσταντοπούλου δεν αδικεί τον εαυτό της  επιδιδόμενη σε κινήσεις που εμπεριέχουν το στοιχείο του προσωπικού σόου, βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας της αφιερώνουν… ποιηματάκια που σε ένα ρεσιτάλ ασυναγώνιστης βλακείας επιχειρούν να τα απαγγείλουν κιόλας από βουλευτικών εδράνων. Τουτέστιν: «Άσπρη πέτρα ξέξασπρη κι απ΄τον Ήλιο ξεξασπρότερη»…

***

    Α, ναι: Σε μερίδα των ΜΜΕ ποτέ δεν έπαψε να ανθεί η δημοσιογραφία της σαχλαμάρας, του πολιτικού κατιναριού, του φτηνού εντυπωσιασμού, της κατασκευής «ειδήσεων» και της αναγωγής του τίποτα σε «κάτι». Αφού, λοιπόν, τα λύσαμε όλα τα υπόλοιπα, πάρτε και μια γερή τζούρα από… αποκαλυπτικά ρεπορτάζ - με ηχητική υπόκρουση «να μπορούσα στα σύννεφα να είχα και εγώ βενζινάδικο» -  για το αν έσκασε το λάστιχο της προέδρου της Βουλής κι αν το βουλκανιζατέρ είχε ή δεν είχε γρύλο. Τουτέστιν και κατόπιν όλων αυτών, ο ποιητής μας στέλνει τα χαιρετίσματά του: «Κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ’ αχαμνά του»…   

ΠΗΓΗ: enikos.gr 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ* 

Ως πότε θα αντέχει στην αφόρητη γερμανική πίεση ο Ελληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας; Το ερώτημα αυτό απασχολεί όλο και ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού της χώρας μας. Ολο και περισσότεροι Ελληνες διαπιστώνουν τον λυσσώδη ανθελληνισμό της γερμανικής καγκελαρίας. Σιγά σιγά πολλοί συμπατριώτες μας συνειδητοποιούν ότι όσες υποχωρήσεις και αν κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, οι Γερμανοί θα ζητούν διαρκώς περισσότερες. Φτωχή επαρχία του Δ' Ράιχ θέλει την Ελλάδα το Βερολίνο, τίποτα λιγότερο!

Να εξευτελίσουν πρώτα τον Αλέξη Τσίπρα, να τον κάνουν σαν τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο και στη συνέχεια να τον ανατρέψουν. Αυτός είναι ο στόχος της γερμανικής κυβέρνησης. Πρώτα όμως να τον διασύρουν, όχι να φτιάξουν έναν καινούργιο «Αλιέντε» και μάλιστα στην Ευρώπη αυτή τη φορά! Oχι να κατασπαράξει ο γερμανικός Γολιάθ τον ελληνικό Δαβίδ! Αυτό θα ξεσηκώσει όλους τους λαούς της Ευρώπης εναντίον της Γερμανίας, αν ποτέ συμβεί.

Αυταπάτες έχει σίγουρα η ελληνική κυβέρνηση. Ελπίζουμε και ευχόμαστε όμως ο πρωθυπουργός να μην πιστεύει στα σοβαρά αυτά που είπε την Πέμπτη στο αγγλικό πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς. «Η Ευρώπη των δημοκρατικών παραδόσεων και του Διαφωτισμού δεν θα υποχωρήσει στις ακραίες φωνές κάποιων» διακήρυξε ο Αλέξης Τσίπρας στη δήλωσή του στο Ρόιτερς και συνέχισε: «Δεν θα επιλέξει τον δρόμο ενός ανήθικου και στυγνού χρηματοδοτικού εκβιασμού, αλλά τον δρόμο της γεφύρωσης των διαφορών, τον δρόμο της σταθερότητας και του αμοιβαίου σεβασμού». Πομφόλυγες! Ακριβώς τον «δρόμο του ανήθικου και στυγνού χρηματοδοτικού εκβιασμού» ακολουθεί η Γερμανία απέναντι στην Ελλάδα. Κανένας... «Διαφωτισμός» δεν χαρακτηρίζει τη στάση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ωμοί εκβιασμοί είναι η τακτική του, τίποτα άλλο.

Δεν μας άρεσε καθόλου μια φράση που είπε ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης στην ομιλία του στο ινστιτούτο Μπρούκινγκς, στην Ουάσιγκτον. «Καθήκον της κυβέρνησής μας είναι να δεχτεί το πολιτικό κόστος μερικών δύσκολων αποφάσεων που είναι αναγκαίες για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των παγκόσμιων εταίρων» είπε συγκεκριμένα. Τι άραγε εννοούσε; Υποταγή στις απαιτήσεις των Γερμανών; «Θα συμβιβαστούμε για να καταλήξουμε σε μια γρήγορη λύση, αλλά δεν θα οπισθοχωρήσουμε άτακτα» πρόσθεσε, αυξάνοντας την ανησυχία μας.

Δεν έπεισε η δήλωση που έκανε στη συνέχεια στην ηλεκτρονική εφημερίδα «Χάφινγκτον Ποστ». Φάνηκε εντελώς διεκπεραιωτική. «Αν δεν κάνουν πίσω οι σκληροί υποστηρικτές της λιτότητας στην Ευρώπη, τότε η Ελλάδα δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να αθετήσει τις επερχόμενες πληρωμές χρέους της» διακήρυξε ο Γ. Βαρουφάκης. Μακάρι να κάνουμε εμείς λάθος και να εννοεί ο υπουργός ότι πραγματικά η Ελλάδα θα αρνηθεί να πληρώσει τους δανειστές το καλοκαίρι.

Oλα θα κριθούν τον Ιούνιο. Εκεί μας την έχουν στημένη και μας περιμένουν ο Σόιμπλε και οι Γερμανοί. Το καλοκαιρινό τρίμηνο Ιουνίου, Ιουλίου, Αυγούστου η Ελλάδα πρέπει να πληρώσει 11,4 δισεκατομμύρια ευρώ στους ξένους δανειστές. Η χώρα ούτε έχει αυτά τα λεφτά ούτε μπορεί να τα μαζέψει.

Η αντίσταση Τσίπρα θα συνεχιστεί όπως μέχρι τώρα ή θα υποταχθεί στις απαιτήσεις των Γερμανών ο πρωθυπουργός; Αυτό είναι το καίριο ερώτημα. Υποταγή σημαίνει νέα μείωση μισθών, μείωση συντάξεων, νέα αύξηση φόρων και ΦΠΑ, συρρίκνωση κοινωνικών παροχών. Θα προχωρήσει η κυβέρνηση σε τέτοια μέτρα; Αγνωστο για την ώρα. Μέχρι τώρα πάντως δεν έχει υποκύψει. Οψόμεθα.  

*Δημοσιεύθηκε στο ''ΕΘΝΟΣ''

Των Π. ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ & Π. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ *

Στην παρέμβασή του για την συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής της Βουλής, σχετικά με τις ευθύνες για την είσοδο της Ελλάδας στα μνημόνια, μεταξύ άλλων ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρας τόνισε: «δεν ζητάμε μια εξεταστική επιτροπή προκειμένου να κριθούν πολιτικές αντιλήψεις με τις οποίες διαφωνούμε», αλλά «για να διερευνήσει αν πέρα από την υλοποίηση μιας κακής, νεοφιλελεύθερης και εμμονικής πολιτικής τελέστηκαν εν τέλει πράξεις που είχαν μη πολιτικά κίνητρα».

Πρόκειται για μια διευκρίνιση που με σαφή και ειλικρινή τρόπο, παρουσιάζει το όριο και το στόχο των κάθε λογής διερευνήσεων των αιτιών για μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές πληγές, που γίνονται από μεριάς κυβερνήσεων και πολιτικών δυνάμεων που κινούνται μέσα στα όρια του συστήματος. Δεν εξετάζουν και δε στοχεύουν ποτέ στην κύρια ταξική λειτουργία και τον εγγενή αντεργατικό και εκμεταλλευτικό της χαρακτήρα, αλλά στην πιθανή παράπλευρη και μη σύννομη με το αστικό δίκαιο διάσταση διαφθοράς, προσωπικού οφέλους, κλεπτοκρατίας.

Και οι δύο διαστάσεις είναι σημαντικές.

Στην αστική πολιτική, η δεύτερη πλευρά αναδεικνύεται για να συσκοτισθεί ή να μείνει εκτός συζήτησης η πρώτη. Με διοχέτευση όλης της λαϊκής δυσαρέσκειας στο «σκάνδαλο», στο μη τυπικά νόμιμο. Εξασφαλίζοντας έτσι μια νομιμοποίηση της βασικής λειτουργίας, μέσω της ανταπόκρισης στην περί δικαίου αίσθηση και απαίτηση για απονομή δικαιοσύνης και τιμωρία των ενόχων.

Στην εργατική πολιτική, η στόχευση είναι εντελώς αντίθετη. Από την ανάδειξη των παρά-σκανδάλων αντλείται υλικό για την ανάδειξη του μεγάλου σκανδάλου της «νόμιμης» (ο νόμος δεν είναι ταξικά ουδέτερος), αλλά αντεργατικής λειτουργίας του αστικού κράτους και του πολιτικού συστήματος.

Σε μια γιγαντιαία και ταχύτατη αφαίρεση εισοδήματος και κοινωνικών πολιτικών δικαιωμάτων από την εργατική τάξη και τα μικροαστικά στρώματα προς την ανώτερη πυραμίδα της αστικής τάξης σε κάθε χώρα και γενικά, δύο πράγματα είναι αντικειμενικό να συμβούν και να διαπιστωθούν.

Πρώτον, κάποια κλοπιμαία φυσικά και θα πάνε σε θέσεις ενδιάμεσων και καμιά φορά θα πέφτουν και στο δρόμο και στη κοινή αντίληψη, προδίνοντας τη μεταφορά.

Δεύτερον, θα βγαίνουν στη φόρα τα διάφορα «πολιτικά βαποράκια», που είναι πάντα απαραίτητα όταν η βρώμικη δουλειά είναι χοντρή και γίνεται μέρα μεσημέρι. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η λεγόμενη «διαφθορά» δεν αφορά μόνο τις λεγόμενες υπανάπτυκτες χώρες, αλλά ίσα ίσα επισημαίνεται και στις πλέον ανεπτυγμένες, (ΕΕ, Γερμανία).

Με την ίδια μεθοδολογία πρέπει να δούμε και να κρίνουμε την πρωτοβουλία της κυβέρνησης, δια μέσου της Προέδρου της Βουλής, για τη συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου για το Χρέος. Πρέπει και πάλι να εντοπίσουμε την κύρια επιδίωξη και τις δευτερεύουσες, αλλά όχι ασήμαντες πλευρές.

Πρώτα απ’ όλα, πρόκειται για αναγκαία για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κίνηση αποπροσανατολισμού προς το λαϊκό παράγοντα και ειδικά την αριστερή και εργατική βάση του ΣΥΡΙΖΑ, σε σχέση με τη βασική της επιλογή και ρητή έγγραφη δέσμευση για πληρωμή και όχι διαγραφή του χρέους, προς όλους. Αυτό αποτυπώθηκε στη συμφωνία της 20ης Φλεβάρη στη συνεδρίαση της ευρω-ομάδας.

Δευτερευόντως,αποτελεί κίνηση αδύναμης διαπραγμάτευσης προς τους δανειστές. Εντελώς αναποτελεσματικής μιας και έχει προαναγγελθεί η κατάληξή της. Στην ουσία, το χρώμα ενός πιθανού κουρέματος χρέους με αυτή την πρωτότυπη μέθοδο »πρώτα παράδοση, μετά διαπραγμάτευση», θα μοιάζει απελπιστικά με το προηγούμενο PSI. Όχι τόσο στο σκέλος της ονομαστικής διαγραφής, όσο στο σκέλος του φορτώματος των επιπτώσεων στα λαϊκά στρώματα με την υπογραφή νέου μνημονίου.

Επιπλέον, επιχειρείται και εδώ η συσκότιση για τον βασικό χαρακτήρα και τη ταξική εκμεταλλευτική λειτουργία του χρέους και της χρεομηχανής στο σύγχρονο καπιταλισμό.

Η αναζήτηση της διάκρισης μεταξύ του απεχθούς και του νόμιμου χρέους, εγγράφεται κατά κύριο λόγο στην αστική πολιτική και λειτουργεί κατά βάση νομιμοποιητικά για αυτήν. Σύμφωνα με αυτήν περιορίζεται η εξέταση σε ερωτήματα όπως: «Μήπως δάνεια που ελήφθησαν δεν χρειάζονταν; Μήπως, χρειάζονταν μεν για κάποιους σκοπούς, αλλά δόθηκαν για άλλους; Μήπως πήγαν σε άχρηστα πράγματα, πχ έργα ολυμπιάδας ή εξοπλισμούς; Μήπως κάποιοι πήραν μίζες ή κέρδισαν ποντάροντας ανάλογα;»

Όταν ένα νεοφιλελεύθερο κράτος νόμιμα (με το δικό του νόμο) φορο-απαλάσσει την αστική τάξη και στη συνέχεια λόγω μειωμένων εσόδων, δεν μπορεί να καλύψει μεταβιβαστικές πληρωμές, τι αποτέλεσμα έχουμε, από ένα σημείο και πέρα; Πρώτον, αυτοί που απαλλάχτηκαν από τους φόρους, αυξάνουν την ικανότητα αποθησαυρισμού τους, δηλαδή μπορούν να δανείσουν. Δεύτερον, το αστικό κράτος αδυνατεί να πληρώσει μισθούς ή για νοσοκομεία, δηλαδή πρέπει να δανειστεί. Ένα νέο πεδίο αγοραπωλησίας και κερδοφορίας έχει δημιουργηθεί. Αυτός ο κύκλος συνεχίζεται αλλά και βαθαίνει. Η ανάγκη αναχρηματοδότησης των δανείων είναι διαρκής. Το αστικό κράτος (μέσω των εκάστοτε κυβερνήσεων, λειτουργίας τραπεζών κλπ) και η αστική τάξη, είναι σε αλληλοσυμπληρούμενους ρόλους, με σταθερό παρονομαστή τη μεταφορά εισοδήματος από τα εργατικά και λαϊκά στρώματα. Σε όλη αυτή τη λειτουργία της χρεομηχανής (παρουσιάστηκε η πλέον «αγαθή» πλευρά της, χωρίς τους «πολλαπλασιαστές» στην ευρύτερη λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος, των παραγώγων κ.ο.κ ) δεν υπάρχει καμιά συμβατική παρανομία, παρά μόνο αυτή η ουσιαστική τεράστια κλοπή που παράγεται από την ίδια καπιταλιστική λειτουργία, δια μέσου κρατών και τραπεζών. Έτσι εξηγείται και το φαινομενικά παράδοξα όλοι να χρωστούν σε όλους, οι δε μεγάλες καπιταλιστικές χώρες να είναι αυτές ακριβώς που έχουν τα θηριώδη ποσοστά δημόσιου και ιδιωτικού χρέους.

Το πράγμα βοά. Αλλά βρωμά και ζέχνει ταυτόχρονα. Χρειάζεται διαχείριση. Οι αστικές κυβερνήσεις αυτό κάνουν με αυτές τις Πρωτοβουλίες. Αλλά και οι πολιτικές δυνάμεις που κινούνται στο πλαίσιο του συστήματος, υπεκφεύγουν μέσω προτάσεων ελέγχου για τις αιτίες αύξησης του χρέους και αναζήτησης πολιτικών ευθυνών κυρίως σε πολιτικά πρόσωπα και όχι σε πολιτικές συστημικές λειτουργίες.

Φυσικά υπάρχουν αντεπιχειρήματα. Παραθέτουμε ένα: «Δεν είναι γεγονός ότι ένα μέρος του ελληνικού χρέους είναι σε ασφαλιστικά ταμεία εργαζομένων της Ευρώπης; Αυτούς δε θα τους ζημιώσουμε με μια διαγραφή ολόκληρου του χρέους και όχι μόνο του παράνομου και επαχθούς, μετά από ένα λογιστικό έλεγχο;».

Πρόκειται για αντιστροφή της σχέσης βασικού και συνεπαγόμενου. Αφήνουμε προσωρινά στην άκρη ότι οι τοποθετήσεις αποταμιεύσεων των εργαζομένων σε κρατικά χρέη άλλων χωρών δε γίνονται από τους εργαζόμενους αλλά από τις οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις που κυριαρχούν σε αυτές (θυμηθείτε την τοποθέτηση αποθεματικών ελληνικών ταμείων στην τρύπα των «δομημένων ομολόγων» με κυβερνητική παρότρυνση ή/και απόφαση).

Η τοποθέτηση για το χρέος με αφετηρία τα συμφέροντα των εργαζομένων (όχι μόνο της Ελλάδας), ξεκινάει από τη δεσπόζουσα πλευρά που σχετίζεται με τη φύση του χρέους και όχι με την διαχείριση και κατανομή του. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι κηρύσσεις γενική στάση όλων των πληρωμών και τη μη αναγνώριση και διαγραφή όλου του χρέους. Η διαπραγμάτευση γίνεται στη συνέχεια. «Ελάτε να αποδείξετε ότι…, να διεκδικήσετε αυτό ή το άλλο…». Εκεί, ναι, ακόμη και οι μπολσεβίκοι έκαναν συμβιβασμούς, τουλάχιστον χρονικούς. Δεν πρόκειται για νομικό ζήτημα, αλλά για άλλη πολιτική οπτική.

Σημαντική πλευρά στην διεκδίκηση σε αυτή την κατεύθυνση είναι η διεθνοποίηση των διεκδικήσεων για το χρέος, ζητώντας όχι μόνο αλληλεγγύη των λαών για διαγραφή του ελληνικού χρέους, αλλά διαγραφή των χρεών και απαλλαγή των λαών και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Οποιαδήποτε λογική λογιστικού ελέγχου της κατανομής του χρέους, των σκανδάλων που συνοδεύουν τη χορήγηση και τη χρήση των δανείων, καθώς και των τεράστιων νομικών ζητημάτων που θα προκύψουν, στην αγωνιστική αριστερή και αντικαπιταλιστική προσέγγιση, τίθεται με αντίστροφους όρους.

Μια κυβέρνηση που θα είχε κηρύξει τη διαγραφή του χρέους, φυσικά και θα πρέπει να είναι έτοιμη να οχυρώσει νομικά και πολιτικά την επιλογή της, αξιοποιώντας ακόμη και το υφιστάμενο διεθνές δίκαιο και τα επιπόλαια λάθη των δημιουργών και χρηστών του. Αλλά δε μιλάμε για τέτοια κυβέρνηση. Όποιος έχει άλλη γνώμη θα πρέπει να τη θέσει καθαρά.

Και σε αυτή όμως την περίπτωση, αν υποθετικά υπήρχε, ο λογιστικός έλεγχος και τεκμηρίωση της διαγραφής του χρέους από μεριάς του εργατικού κινήματος και της αριστεράς, έχει νόημα και θα συνεισφέρει, μόνο με διασφάλιση της πλήρους αυτοτέλειας από κρατικές κηδεμονίες. Πολύ περισσότερο, στην περίπτωση που έχεις απέναντι μια κυβέρνηση όπως η παρούσα, που έχει στεγνώσει ακόμη και τα ασφαλιστικά ταμεία για να πληρώσει το ΔΝΤ, το ζητούμενο είναι η αδιαπραγμάτευτη αντιπαράθεση μαζί της.

* Ο Παύλος Αντωνόπουλος και ο Πάνος Παπανικολάου είναι μέλη της Πρωτοβουλίας «Διαγραφή του χρέους Τώρα!».

Δημοσιεύτηκε στο «ΠΡΙΝ»

Του ΠΑΝΟΥ ΚΟΣΜΑ*

«Ξύνοντας τον πάτο του βαρελιού», δηλαδή «σκουπίζοντας» όλα τα ταμειακά διαθέσιμα οργανισμών του ευρύτερου δημόσιου τομέα για να πληρώνει τοκοχρεολύσια, η κυβέρνηση κερδίζει χρόνο πληρωμένο με αίμα.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, τα repos με τα οποία δε­σμεύ­ο­νται αυτά τα δια­θέ­σι­μα συ­νι­στούν μια έμ­με­ση εσω­τε­ρι­κή στάση πλη­ρω­μών υπό προ­σω­ρι­νή ανα­στο­λή με­ρι­κών μηνών, σε κα­τη­γο­ρί­ες κοι­νω­νι­κών και ανα­πτυ­ξια­κών δα­πα­νών. Γι' αυτό οι δα­νει­στές όχι μόνο δεν είχαν κα­νέ­να πρό­βλη­μα με αυτή την πρα­κτι­κή, αλλά πρό­τει­ναν να επε­κτα­θεί με ανα­γκα­στι­κή (μέσω νο­μο­θε­τι­κής ρύθ­μι­σης) δέ­σμευ­ση ρευ­στών δια­θε­σί­μων ύψους 2 δισ. ευρώ ορ­γα­νι­σμών που οι διοι­κή­σεις τους αρ­νού­νται να τα δια­θέ­σουν. Όχι μόνο αυτό, αλλά εμ­μέ­σως πα­ρό­τρυ­ναν αυτή η ιδιό­τυ­πη εσω­τε­ρι­κή στάση πλη­ρω­μών να επε­κτα­θεί και σε μι­σθούς και συ­ντά­ξεις, με την πλη­ρω­μή τους με «πα­ράλ­λη­λο νό­μι­σμα».

Στο δί­λημ­μα που εκ των πραγ­μά­των έχει τεθεί,«εσω­τε­ρι­κή στάση πλη­ρω­μών ή στάση πλη­ρω­μών σε το­κο­χρε­ο­λύ­σια», η κυ­βέρ­νη­ση έχει απα­ντή­σει έμ­με­σα με μια εσω­τε­ρι­κή στάση πλη­ρω­μών της οποί­ας τα απο­τε­λέ­σμα­τα θα «σκά­σουν» αρ­γό­τε­ρα. Αυτό το «αρ­γό­τε­ρα», όμως, επα­να­φέ­ρει την υπό­θε­ση του «κερ­δι­σμέ­νου χρό­νου»: έχει νόημα ένας τέ­τοιος «αι­μα­τη­ρός» κερ­δι­σμέ­νος χρό­νος; Πόσος χρό­νος μπο­ρεί να «κερ­δη­θεί» έτσι, για να απο­κτη­θεί ποιο πλε­ο­νέ­κτη­μα, για να γίνει τι και σε ποια χρο­νι­κή στιγ­μή; Και για να το θέ­σου­με πιο απε­ρί­φρα­στα: όλα αυτά γί­νο­νται για να μην υπο­γρά­ψει η κυ­βέρ­νη­ση το τρίτο μνη­μό­νιο ή επει­δή ανα­ζη­τεί­ται τρό­πος δια­χεί­ρι­σης των πο­λι­τι­κών συ­νε­πειών μιας τέ­τοιας υπο­γρα­φής;

ΔΙΑ­ΠΡΑΓ­ΜΑ­ΤΕΥ­ΣΕΙΣ

Έχο­ντας «ακτι­νο­γρα­φή­σει» την κα­τά­στα­ση των δη­μο­σί­ων οι­κο­νο­μι­κών αλλά και των τρα­πε­ζών κ.λπ., ύστε­ρα από χρό­νια πα­ρου­σί­ας, τα τε­χνι­κά κλι­μά­κια της τρόι­κας προ­σπα­θούν να κα­τα­λά­βουν πότε εξα­ντλεί­ται και το τε­λευ­ταίο ευρώ δια­θε­σί­μων του ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου. Οι αρ­χι­κές προ­βλέ­ψεις ότι αυτό θα συ­νέ­βαι­νε στις 9 Απρι­λί­ου δια­ψεύ­στη­καν –οι αντο­χές του ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου απο­δεί­χτη­καν με­γα­λύ­τε­ρες. Τώρα, οι υπο­λο­γι­σμοί και οι εκτι­μή­σεις που βλέ­πουν το φως της δη­μο­σιό­τη­τας στα εγ­χώ­ρια και διε­θνή ΜΜΕ μι­λούν για εξά­ντλη­ση και του τε­λευ­ταί­ου ευρώ στο διά­στη­μα από τα τέλη Απρι­λί­ου μέχρι τα μέσα Μαΐου. Ενό­ψει αυτού, ενορ­χη­στρώ­νο­νται οι νέες πιέ­σεις για άμεση συμ­μόρ­φω­ση της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης στις απαι­τή­σεις τους, ώστε να υπάρ­ξει συμ­φω­νία που θα εξα­σφα­λί­σει τη στα­δια­κή απο­δέ­σμευ­ση της χρη­μα­το­δό­τη­σης. «Προ­σφέ­ρο­νται», λοι­πόν, και πιέ­ζουν για άμεση ολο­κλή­ρω­ση της συμ­φω­νί­ας, ώστε να επι­κυ­ρω­θεί από το Eurogroup (στις 11 Μαΐου) στα νέα –υπο­τι­θέ­με­να ή πραγ­μα­τι­κά– χρο­νι­κά όρια της χρη­μα­το­δο­τι­κής ασφυ­ξί­ας.
Εδώ εμ­φα­νί­ζε­ται νέα αντι­φα­τι­κή και πα­ρά­δο­ξη ει­κό­να: Οι δα­νει­στές εμ­φα­νί­ζο­νται ελα­στι­κοί στο ζή­τη­μα του ύψους του πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος (1,5% ή και λι­γό­τε­ρο), αλλά δεν κά­νουν βήμα πίσω στην απαί­τη­ση να πε­ρι­λη­φθούν στη λίστα «με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων» νέες μειώ­σεις στις συ­ντά­ξεις, νέες ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και νέες αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στην αγορά ερ­γα­σί­ας (μα­ζι­κές απο­λύ­σεις), δη­λα­δή ο «ιδε­ο­λο­γι­κός πυ­ρή­νας» της λί­στας Χαρ­δού­βε­λη. Αντί­θε­τα, η κυ­βέρ­νη­ση... πα­ραι­τεί­ται οι­κειο­θε­λώς από το μο­να­δι­κό μέχρι σή­με­ρα επί­τευγ­μά της στη δια­πραγ­μά­τευ­ση, την ανα­θε­ώ­ρη­ση του στό­χου για το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα το 2015 από 3% του ΑΕΠ σε 1,5% του ΑΕΠ. Η ανα­θε­ω­ρη­μέ­νη λίστα Βα­ρου­φά­κη πε­ρι­λαμ­βά­νει μέτρα συ­νο­λι­κής από­δο­σης 4,68 - 6,1 δισ. ευρώ που δια­σφα­λί­ζει πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα 3,1 - 3,9% του ΑΕΠ! Για να απο­φύ­γει τα μέτρα του «ιδε­ο­λο­γι­κού πυ­ρή­να» της λί­στας Χαρ­δού­βε­λη, η κυ­βέρ­νη­ση δεί­χνει υπερ­βάλ­λο­ντα ζήλο ως προς το συ­νο­λι­κό ύψος των μέ­τρων!
Ωστό­σο, οι δα­νει­στές απέρ­ρι­ψαν και τη νέα λίστα Βα­ρου­φά­κη, με το αι­τιο­λο­γι­κό ότι πε­ρι­λαμ­βά­νει μέτρα προ­σω­ρι­νής και όχι μό­νι­μης από­δο­σης, αλλά και επει­δή δεν πε­ρι­λαμ­βά­νει τα μέτρα της λί­στας Χαρ­δού­βε­λη! Σύμ­φω­να με δη­μο­σιο­γρα­φι­κές πλη­ρο­φο­ρί­ες, για να κάμ­ψει και τις νέες αντιρ­ρή­σεις των δα­νει­στών, η κυ­βέρ­νη­ση απέ­στει­λε «εμπλου­τι­σμέ­νη» λίστα με επι­πλέ­ον μέτρα 700 εκατ. ευρώ - 1 δισ. ευρώ για το 2015 αλλά και μέτρα από­δο­σης 5,49 δισ. ευρώ για το 2016, με­τα­ξύ των οποί­ων και μέτρα για τις ΔΕΚΟ με εκτι­μώ­με­νη εξοι­κο­νό­μη­ση 58 εκατ. ευρώ. Ο συ­ντο­νι­σμέ­νος χα­ρα­κτή­ρας των διαρ­ρο­ών και η ακρί­βεια στα νού­με­ρα δεί­χνουν ότι όλες αυτές οι επε­ξερ­γα­σί­ες είναι πραγ­μα­τι­κές.

ΝΕΟ ΜΕ­ΣΟ­ΠΡΟ­ΘΕ­ΣΜΟ;

Συ­μπέ­ρα­σμα: η κυ­βέρ­νη­ση, προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γει τον σκλη­ρό πυ­ρή­να του μέιλ Χαρ­δού­βε­λη, απο­δέ­χε­ται να συ­ζη­τή­σει το πλαί­σιο μιας συ­νο­λι­κής συμ­φω­νί­ας μνη­μο­νια­κού χα­ρα­κτή­ρα, με μέτρα που εξα­σφα­λί­ζουν υψηλά πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα. Συ­ζη­τά­ει τους όρους του Με­σο­πρό­θε­σμου Πλαι­σί­ου 2015-2018 που, όπως έγινε και με όλα τα προη­γού­με­να, στη­ρί­ζε­ται στον προσ­διο­ρι­σμό των μέ­τρων για τα δύο πρώτα χρό­νια (2015-2016) ενώ για τα δύο επό­με­να χρό­νια προσ­διο­ρί­ζο­νται «απλώς» οι δη­μο­σιο­νο­μι­κοί στό­χοι.
Όμως, μια τέ­τοια συμ­φω­νία, αν τε­λι­κώς υπάρ­ξει, θα έχει πλέον ορι­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Σε αντί­θε­ση με τη συμ­φω­νία της 20ής Φε­βρουα­ρί­ου, αυτή θα ισο­δυ­να­μεί με το γε­νι­κό πλαί­σιο ενός νέου, του τρί­του, μνη­μο­νί­ου, με εξει­δι­κευ­μέ­να μέτρα για τα δύο πρώτα χρό­νια.
Έχο­ντας υπο­γρά­ψει στις 20 Φε­βρουα­ρί­ου ότι το χρέος θα απο­πλη­ρω­θεί «πλή­ρως και εγκαί­ρως», η κυ­βέρ­νη­ση φέ­ρε­ται τώρα να συ­ζη­τά­ει και να απο­δέ­χε­ται να υπο­γρά­ψει μια συ­νο­λι­κή συμ­φω­νία με τε­τρα­ε­τή ορί­ζο­ντα με κύριο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό τα υψηλά πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα, υπό τον όρο να μην υπάρ­ξουν νέες πε­ρι­κο­πές στις συ­ντά­ξεις, μα­ζι­κές απο­λύ­σεις και νέες μεί­ζο­νες ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις. Αλλά αυτός ακρι­βώς ο συν­δυα­σμός (χρέ­ος-τέ­ρας και υψηλά πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα) είναι ο συν­δυα­σμός που πα­ρά­γει και ανα­πα­ρά­γει τις πο­λι­τι­κές της λι­τό­τη­τας, της υψη­λής ανερ­γί­ας και της εκτε­τα­μέ­νης φτώ­χειας. Σε ένα τέ­τοιο πλαί­σιο, ακόμη και αν απο­φευ­χθεί η λήψη μέ­τρων όπως νέες πε­ρι­κο­πές στις συ­ντά­ξεις και μα­ζι­κές απο­λύ­σεις, πρώ­τον δεν θα αλ­λά­ξει ο σκλη­ρός μνη­μο­νια­κός χα­ρα­κτή­ρας της συμ­φω­νί­ας και δεύ­τε­ρον οι πιέ­σεις για τη λήψη τέ­τοιων μέ­τρων θα επα­νέλ­θουν αρ­γό­τε­ρα πιο ωμά και πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κά, σε κά­ποια επι­και­ρο­ποί­η­ση του με­σο­πρό­θε­σμου ή του μνη­μο­νί­ου που θα έρθει αρ­γό­τε­ρα.
Το μόνο που θα εξα­σφα­λί­σει η προ­σω­ρι­νή απο­φυ­γή τέ­τοιων μέ­τρων είναι η δυ­να­τό­τη­τα κα­λύ­τε­ρης δια­χεί­ρι­σης των πο­λι­τι­κών συ­νε­πειών μιας συ­νο­λι­κής μνη­μο­νια­κής συμ­φω­νί­ας στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας και ιδιαί­τε­ρα στην κυ­βέρ­νη­ση, στην ΚΟ και στο κόμμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ... Ίσως σε αυτή την προ­ο­πτι­κή να πα­ρέ­πε­μπαν οι πα­σχα­λι­νές δη­λώ­σεις του Γιάνη Βα­ρου­φά­κη ότι «θα ανα­λά­βου­με το πο­λι­τι­κό κό­στος μιας συμ­φω­νί­ας». Αυτό το γνω­στό στε­ρε­ό­τυ­πο της μνη­μο­νια­κής ρη­το­ρι­κής δεν πα­ρα­πέ­μπει σε κά­ποια ρήξη με τους «έξω», αλλά σε απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα για ρήξη με τους «μέσα» (στην κυ­βέρ­νη­ση, στην ΚΟ και στο κόμμα ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ).
Παρ' όλα αυτά, δεν είναι κα­θό­λου βέ­βαιο ότι οι δα­νει­στές θα απο­δε­χτούν μια συ­νο­λι­κή συμ­φω­νία χωρίς τα επί­μα­χα μέτρα του μέιλ Χαρ­δού­βε­λη. Σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση, μια οξεία κρίση στις σχέ­σεις με τους δα­νει­στές αλλά και μια οξεία πο­λι­τι­κή κρίση στο εσω­τε­ρι­κό ανα­δει­κνύ­ε­ται σε ισχυ­ρή πι­θα­νό­τη­τα, αν όχι ανα­πό­φευ­κτη.
Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, εί­μα­στε κοντά στο ση­μείο κα­μπής, όπου θα γνω­ρί­σου­με το «νόημα» της συ­γκυ­ρί­ας όχι μόνο από την όψη αλλά και από την κόψη. Και το μόνο σί­γου­ρο είναι ότι δεν μπο­ρού­με να πε­ρι­μέ­νου­με τα απο­κα­λυ­πτή­ρια με σταυ­ρω­μέ­να χέρια και με το φλέγ­μα του απο­στα­σιο­ποι­η­μέ­νου σχο­λια­στή των τε­κται­νο­μέ­νων...

*Πηγή: rproject.gr