Του ΑΝΕΣΤΗ ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ

 Η έκρηξη της καπιταλιστικής κρίσης το 2008, σε διεθνές και ελληνικό επίπεδο (και όπου στην τελευταία περίπτωση συνδέθηκε οργανικά με την κρίση του δημόσιου χρέους), επήλθε μετά από μια μακρά περίοδο κερδοφόρας ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού. Αυτό συνέβη τόσο κατά την περίοδο 1986 – 2000 (από την απαρχή εφαρμογής του μονεταρισμού – νεοφιλελευθερισμού μέχρι τη δημιουργία της ευρωζώνης), όσο και κατά την περίοδο 2000 – 08 (που είχε πραγματοποιηθεί η ενσωμάτωση της ελληνικής οικονομίας στην ΟΝΕ) [Σχετικά Α. Ταρπάγκος «Από την κρίση υπερσυσσώρευσης στην ανάκαμψη», Αυγή 5-Μαρτίου-2013 και «Από την σταθεροποιημένη ανάπτυξη στην κρίση», Αυγή, 29-Μαρτίου-2013].

Στην πρώτη περίοδο το ενεργητικό των καπιταλιστικών επιχειρήσεων αυξήθηκε από τα 13.395 δισεκατ. δρχ. (1986) στα 88.747 δισεκατ. δρχ. (1999), ενώ τη δεύτερη περίοδο από τα 334 δισεκ. ευρώ (2000) στα 634 δισεκατ. ευρώ (2008). Αντίστοιχα η κερδοφορία του εταιρικού τομέα της οικονομίας εκτινάχθηκε από τα 83 δισεκατ. δρχ. (1986) στα 4.322 δισεκατ. δρχ. (1999), ενώ στη συνέχεια παρέμεινε σταθερή περί τα 11 δισεκατ. ευρώ.

Α. Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΠΙΤΑΣΣΕΙ ΤΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Το 2009, δηλαδή την πρώτη οικονομική χρήση μετά την έκρηξη της κρίσης υπερσυσσώρευσης, στάθηκε η τελευταία χρονιά της καταγραφής της καπιταλιστικής ανάπτυξης και κερδοφορίας, ωστόσο με μειωμένη απόδοση (κέρδη 4 δισεκατ. ευρώ). Από εκεί και πέρα και μέχρι πρόσφατα, για μια ολόκληρη τετραετία η κρίση επέφερε καταλυτικές συνέπειες σ’ όλα τα επίπεδα της καπιταλιστικής οικονομίας. Ο κύκλος εργασιών (πωλήσεις) των επιχειρήσεων του εταιρικού τομέα της οικονομίας ( 22.230 παραγωγικές μονάδες) άρχισε να μειώνεται και η κερδοφορία να παίρνει την κατιούσα καταγράφοντας συνολικά ζημίες που το 2012 έφτασαν στο επίπεδα των 10,5 δισεκατ. ευρώ. Το ιδιωτικό επιχειρηματικό κεφάλαιο αδυνατούσε πλέον να αναπαραχθεί με όρους επαρκούς υπεραξίωσης, δηλαδή ικανής κερδοφορίας : Η κλασική πολιτική του ήπιου νεοφιλελευθερισμού που είχε εφαρμοσθεί την προηγούμενη 20ετία δεν αρκούσε πλέον για να διασφαλίσει ικανούς κοινωνικούς όρους κερδοφόρας αναπαραγωγής του ελληνικού κεφαλαίου.

Αυτή ήταν η αφετηρία για την δρομολόγηση της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών της εσωτερικής υποτίμησης, σε συνδυασμό και με όχημα τον βρόγχο του δημόσιου χρέους. Οι ακραία νεοφιλελεύθερες αυτές πολιτικές (2010 – 14) αποσκοπούσαν πρωτίστως στην πλήρη υποβάθμιση της μισθωτής εργασίας, προκειμένου να καταστεί «πειθήνια, ευέλικτη και φθηνή», για να αρχίσει να ανατροφοδοτείται η ανάκαμψη της καπιταλιστικής επιχειρηματικής δραστηριότητας. Δευτερογενής πλευρά των μνημονιακών πολιτικών ήταν η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, το οποίο παρόλη την άκαμπτη πολιτική της δημοσιονομικής λιτότητας, αντί να μειώνεται αυξάνονταν με αλματώδεις ρυθμούς, ακόμη περισσότερο μάλιστα που η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων προκαλούσε συνεχή πτώση του ΑΕΠ, πράγμα που επιδείνωνε το κλάσμα χρέος / εθνικό εισόδημα.

Η καταιγίδα των εφαρμοστικών μνημονιακών νόμων στόχευε έτσι αφενός στην επιβολή μιας απροσμέτρητα περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής (περικοπές κοινωνικών δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις κοινωφελών επιχειρήσεων, αποψίλωση των συντάξεων κλπ.), και αφετέρου στην απογύμνωση της εργατικής τάξης από κάθε κοινωνικό και οικονομικό δικαίωμα (καταστροφή παγίων κεφαλαίων και ζωντανής εργατικής δύναμης με την εκτίναξη της ανεργίας σε πρωτοφανή επίπεδα, συνεχής μείωση των μισθών, ταπείνωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών και φορολογικών εισφορών, απορρύθμιση του πλέγματος των εργασιακών σχέσεων κλπ.). Και ακριβώς όπως καταδεικνύεται από τα οικονομικά στοιχεία (Πίνακας 1) που αφορούν αυτή την κρίσιμη τετραετία της κρίσης, οι μνημονιακές πολιτικές έφεραν εξαιρετικά αποτελέσματα για το επιχειρηματικό κεφάλαιο, και από αυτή την αστική άποψη ήταν εξαιρετικά επιτυχημένες.

Πίνακας 1

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΜΕΓΕΘΩΝ ΤΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Ποσά σε εκατομμύρια ευρώ

2010         2011         2012       2013

ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΗ (ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ+ΕΝΕΡΓΕΙΑ+ΕΞΟΡΥΞΗ)

Ενεργητικό             66.282       64.103     89.556     89.068

Κύκλος εργασιών 49.289        52.363     67.805     65.091

Κέρδη προ φόρων -1.057         -2.189        -646         -372  

ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ

Ενεργητικό             49.342         45.390       40.617       39.579

Κύκλος εργασιών   64.475         61.591      55.609       52.698

Κέρδη προ φόρων     -38            -976             -45           1.044  

ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ (ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ+ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ+ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ κλπ.)

Ενεργητικό               177.067       174.911   110.049   108.007

Κύκλος εργασιών      52.131        50.170       33.252       32.120

Κέρδη προ φόρων     -2.730         -4.445         -1.934       -1.527  

ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ (ΤΡΑΠΕΖΕΣ κ.ά.)

Ενεργητικό             437.692   374.684   304.564    356.199

Κύκλος εργασιών   18.228       19.632       18.950       16.552

Κέρδη προ φόρων -1.238       [-40.394]      -7.872         768  

ΣΥΝΟΛΟ ΕΤΑΙΡΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Ενεργητικό           730.383     659.088     544.787   592.854

Κύκλος εργασιών 184.123     183.756     175.617     166.462

Κέρδη προ φόρων -5.063        -7.610      -10.498         -86

Β. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΣΤΗΝ ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Παρόλη δηλαδή την συνεχή μείωση των παγίων επενδύσεων και του κύκλου εργασιών του εταιρικού τομέα της οικονομίας, επιτεύχθηκε η αναχαίτιση της κρίσης υπερσυσσώρευσης, που οδήγησε στον μηδενισμό της συνολικής ζημιογόνου δραστηριότητας του συνόλου των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Μ’ άλλες λέξεις η πολιτική των αλλεπάλληλων μνημονίων από τη μια πλευρά ενίσχυσε τα κερδοφόρα αποτελέσματα ενός μεγάλου μέρους του επιχειρηματικού τομέα, και από την άλλη πλευρά συγκράτησε και περιόρισε κυριολεκτικά την ζημιογόνα δραστηριότητα των υπολοίπων. Παρόλο δηλαδή που δεν καταγράφονταν καμία διαδικασία οικονομικής ανάπτυξης, με αρνητικούς ρυθμούς εξέλιξης του ΑΕΠ της χώρας, λόγω ακριβώς της βίαιης αναδιανομής εισοδήματος από τις εργαζόμενες τάξεις προς την καπιταλιστική εργοδοσία, βελτιστοποιήθηκε πλήρως η αποδοτικότητα του κεφαλαίου σε βάρος ολόκληρης της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Η πραγματική εικόνα του σημερινού ελληνικού καπιταλισμού δεν είναι άλλη από εκείνην του Ιανού, που στη μια του όψη παρουσιάζεται ο κερδοφόρος τομέας της οικονομίας, ο οποίος καλύπτει το 59% των επιχειρήσεων, με συνολική κερδοφορία για το 2013 τα 11 δισεκ. ευρώ, ενώ στην άλλη του όψη εμφανίζεται ο ζημιογόνος τομέας του ελληνικού κεφαλαίου που αφορά το υπόλοιπο 41% των επιχειρήσεων με συνολικές ζημίες εξίσου 11 δισεκατ. ευρώ [Πίνακας 2].

Η πλειονότητα δηλαδή των ιδιωτικών επιχειρήσεων, εκμεταλλευόμενη την εσωτερική υποτίμηση των μνημονίων, κατόρθωσε να ανακάμψει, να αυξήσει και να σταθεροποιήσει την κερδοφορία της, ενώ οι υπόλοιπες επιχειρήσεις συνέχισαν την ζημιογόνο τους δραστηριότητα, αδυνατώντας μέχρι σήμερα να «αξιοποιήσουν» επαρκώς τις μνημονιακές πολιτικές, και γι’ αυτό άλλωστε επιμένουν πολιτικά στην συνέχισή τους [Σχετικά Α. Ταρπάγκος «Ο παραπαίων ελληνικός καπιταλισμός», Αυγή 31-Ιανουαρίου-2014 και «Κέρδη και ζημίες στη μνημονιακή εποχή», Εποχή 4-Νοεμβρίου-2012].

Πίνακας 2

ΚΕΡΔΟΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΖΗΜΙΟΓΟΝΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

Οικονομική χρήση 2013 σε εκατομμύρια ευρώ

ΚΕΔΡΟΦΟΡΕΣ               ΖΗΜΙΟΓΟΝΕΣ

Αριθμός       Κέρδη       Αριθμός       Ζημίες

Μεταποίηση           2.968         2.118           2.199         -2.490

Εμπόριο                 4.238         1.996             2.739         -951

Υπηρεσίες             5.530         2.322             3.993       -3.847

Χρημ/κόςΤομέας       314           4.710             251         -3.942

Σύνολο                  13.050       11.146           9.182       -11.230

Μεταποίηση = Βιομηχανία + αγροτικές και εξορυκτικές επιχειρήσεις + ενέργεια, Εμπόριο

Υπηρεσίες =Κατασκευές + τουρισμός + μεταφορές + λοιπές υπηρεσίες

Χρηματοπιστωτικός τομέας = Τράπεζες + ασφάλειες + λοιπές χρηματοπιστωτικές.

Πηγή : ICAP «Η Ελλάδα σε αριθμούς», Έκδοση 2015.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η πλειονότητα του ελληνικού καπιταλισμού αποκαθιστά την αποδοτικότητα του κεφαλαίου στα προ της κρίσης επίπεδα, δηλαδή βλέπει φως στο τούνελ της κρίσης χάρις στην υποστηρικτική πολιτική των μνημονίων. Άλλωστε μέσα στο σύνολο των 13.050 κερδοφόρων επιχειρήσεων της ελληνικής οικονομίας οι 500 μεγαλύτερες επιχειρήσεις αποσπούν τα τρία-τέταρτα των κερδών, δηλαδή εμφανίζουν κερδοφορία για το 2013 της τάξης των 7,6 δισεκατ. ευρώ επί συνόλου 11 δισεκατ. ευρώ, πράγμα που δείχνει και την συσσώρευση και συγκεντροποίηση του ελληνικού κεφαλαίου [Πίνακας 3].

Βρισκόμαστε άρα απέναντι σε μια ανάταξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας που επιτεύχθηκε αποκλειστικά εξ αιτίας του μετασχηματισμού της μισθωτής εργασίας σε «φθηνή, πειθήνια, ευέλικτη», και άρα στην αναγκαιότητα αντιστροφής των όρων άσκησης της οικονομικής πολιτικής.

Πίνακας 3

ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΒΑΣΙΚΩΝ ΜΕΓΕΘΩΝ ΤΩΝ 500 ΠΛΕΟΝ ΚΕΡΔΟΦΟΡΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ  

(Μεγέθη σε εκατομμύρια ευρώ)

Μεγέθη εταιριών       2010           2011           2012           2013

Κύκλος εργασιών     86.514         92.611       86.216         82.358

Κέρδη EBITDA         9.324         9.948           6.002         13.253

Κέρδη προ φόρων   2.299         1.930           -772           7.615

Ίδια κεφάλαια           46.275        47.817         42.858         63.333    

Πηγή : Ετήσιες εκθέσεις ICAP για τις 500 πλέον κερδοφόρες επιχειρήσεις της ελληνικής οικονομίας 2011, 12, 13 και 14.

Κατά συνέπεια, αν η κοινωνική εξαθλίωση, οι περικοπές, η λιτότητα έχουν επιβληθεί από τις μνημονιακές κυβερνήσεις για να υπηρετήσουν την ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας σε βάρος των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων, η ριζοσπαστική οικονομική πολιτική δεν μπορεί παρά να αντιστρέφει αυτούς τους όρους : Η αντιμετώπιση της υψηλής ανεργίας , της αποψίλωσης των μισθών, της μείωσης των συντάξεων, του περιορισμού των κοινωνικών δαπανών, κλπ, δεν μπορεί να προκύψει παρά με οικονομικούς πόρους που προέρχονται από την αναδιανομή εισοδήματος σε βάρος του κερδοφόρου επιχειρηματικού κεφαλαίου και προς όφελος της εργαζόμενης κοινωνίας.

πηγη: iskra.gr

ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΟΥΣ, ΜΗ – ΑΠΟΛΗΡΩΜΗ ΤΩΝ ΛΗΣΤΡΙΚΩΝ ΔΟΣΕΩΝ

Toυ ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΣΙΜΗ*

Στις εκλογές της 25ης Γενάρη, ο λαός απαίτησε με την ψήφο του να μπει ένα τέλος στα μνημόνια.

Με την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα ανατροπής.

Μήνυμα ανατροπής το οποίο δημιούργησε στους λαούς της Ευρώπης την ελπίδα για ένα άλλο υπόδειγμα απέναντι στην Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού.

Ο ελληνικός λαός έδειξε να αντιλαμβάνεται ότι η αποπληρωμή του ληστρικού χρέους , το οποίο αποτελεί «βαρέλι δίχως πάτο» , στους δανειστές αποτελεί αδιέξοδο και ολισθηρό δρόμο.

Η απάντηση, όμως, των «θεσμών» στη λαϊκή ετυμηγορία ήταν ένα μπαράζ εκβιασμών με όπλο τη χρηματοπιστωτική ασφυξία και στόχο την εξώθηση , τελικά, της κυβέρνησης , σε «νέο-μνημονιακές» καταστροφικές πολιτικές.Έθεσαν , έτσι, από τη μεριά τους στον κάλαθο των αχρήστων τη λαϊκή ετυμηγορία και εν τέλει τη λαϊκή κυριαρχία.

Οι κυρίαρχοι κύκλοι σε ΕΕ και ΔΝΤ με πρώτους απ' όλους τους κυρίαρχους κύκλους του Βερολίνου επιθυμούν να σύρουν την ελληνική κυβέρνηση και τον ελληνικό λαό στα βρώμικα νεοφιλελεύθερα σχέδιά τους.

Η κυβέρνηση, έχει θέσει απερίφραστα τις "κόκκινες γραμμές" της και αντιστέκεται απέναντι στις απαιτήσεις των λεγόμενων «εταίρων».

Για να αντισταθεί , όμως, ουσιαστικά, θα πρέπει σαν πρώτο της βήμα, να μην αποδεχθεί τη βιωσιμότητα του τοκογλυφικού χρέους και να μην συνεχίσει να πληρώνει τις δόσεις προς ΔΝΤ και ΕΚΤ, πέρα και έξω από την «ετεροβαρή» συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου.

Κάτι τέτοιο θα πρέπει να ξεκινήσει άμεσα. Συνεπώς δεν θα πρέπει να πληρωθεί η επόμενη δόση των 750 εκ. ευρώ στις 12/5 προς το ΔΝΤ.

Θα πρέπει η κυβέρνηση να θέσει, έτσι, πρώτα και πάνω απ 'όλα τις λαϊκές ανάγκες.

Αυτό το οποίο ζητείται αυτή τη στιγμή είναι η κυβέρνηση να πει τα πράγματα με το όνομά τους και να μην διστάσει μπροστά στις, σχεδόν, αναπόφευκτες συγκρούσεις.

Η άρνηση αποπληρωμής και το γενναίο «κούρεμα» του ελληνικού ληστρικού χρέους συνιστούν απαραίτητο βήμα προκειμένου να μπορέσει ο ελληνικός λαός να χρηματοδοτήσει τις άμεσες κοινωνικές του ανάγκες και όχι αυτές των δανειστών.

Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όσο έρχονται αυτά τα χρήματα στη χώρα μας , δεν σταματάει να συντελείται μια πρωτοφανής για χώρα σε καιρό ειρήνης κοινωνική και οικονομική καταστροφή (διαδοχικές μειώσεις μισθών και συντάξεων, πρωτοφανής υποβάθμιση της υγείας και της παιδείας, απολύσεις κλπ).

Το χρέος αυτό είναι αδύνατο και συνάμα άδικο να αποπληρωθεί.

Είναι αδύνατο να συνεχιστεί αυτή η ατέρμονη και βασανιστική για τον ελληνικό λαό διαδικασία, όπου η χρηματοδότηση έρχεται από τους δανειστές για να πληρωθούν ξανά οι ίδιοι οι δανειστές, βγαίνοντας από τη μια τσέπη για να μπουν στην άλλη, και όχι για να καλυφθούν οι άμεσες και επιτακτικές κοινωνικές ανάγκες του ελληνικού λαού.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι, το ελληνικό χρέος άγγιζε τα 299 δισ. (115% του ΑΕΠ) τον 9/2009 και υπό την καταστροφική τροϊκανή κηδεμονία το ελληνικό χρέος έχει εκτιναχθεί στα 321 δισ. ευρώ (175% του ΑΕΠ) παρά το περιβόητο PSI, ύψους 105 δισ.

Είναι αναγκαίο τα συμφέροντα της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας να τεθούν απέναντι σε αυτά των εγχώριων και ξένων κερδοσκόπων, των τραπεζιτών και συνολικότερα του κεφαλαίου.

Μια κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά αυτό πρέπει πρώτα και πάνω από όλα να προτάξει. Να υπηρετήσει τα λαϊκά συμφέροντα, ώστε να βγει ο ελληνικός λαός από τον εφιάλτη των μνημονίων της καταστροφής.

*Ο Χρήστος Κασίμης είναι μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της ΝΕ Βόρειας Αθήνας και δημοτικός σύμβουλος της "Αντίστασης με τους Πολίτες του Χαλανδρίου"

πηγη: iskra.gr

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ PRO -RATA: ΔΥΝΑΤΗ Η ΑΝΑΚΑΜΨΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΕΚΤΟΣ ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΤΟ 45% ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Η Iskra αναδημοσιεύει χωρίς κρίσεις και σχόλια για την αξιοπιστία τους, ευρήματα της δημοσκόπησης της εταιρίας Pro-Rata, η οποία διενεργήθηκε για λογαριασμό του ρ/σ «ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5» μεταξύ 4 και 6 Μαΐου και αφορά τη στάση των πολιτών απέναντι στις οικονομικο-πολιτικές εξελίξεις.

Στο ερώτημα αν η ελληνική οικονομία ωφελήθηκε από το ευρώ, αρνητικά απάντησε ένας στους δύο ερωτηθέντες (50%), ενώ 44% απάντησε ότι η οικονομία ωφελήθηκε. Στο ερώτημα αν είναι δυνατή η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας εκτός ευρώ, το 45% των πολιτών απαντά θετικά ενώ το 48% απαντά αρνητικά.

Όσον αφορά το ερώτημα του τί πρέπει να ακολουθήσει στο ενδεχόμενο μη επίτευξης συμφωνίας με τους «θεσμούς», οι μισοί ερωτηθέντες (50%) δήλωσαν ότι πρέπει να γίνει δημοψήφισμα για την αποδοχή ή όχι των όρων των δανειστών, ένας στους πέντε  (21%) απάντησε ότι πρέπει να γίνουν αποδεκτοί οι όροι των δανειστών και 15% απάντησε ότι πρέπει να γίνουν πρόωρες εκλογές. 14% των ερωτηθέντων δήλωσε άγνοια ή δεν απάντησε (ΔΞ/ΔΑ).

Πατήστε εδώ για να δείτε όλους τους πίνακες της δημοσκόπησης (ανοίγει νέο παράθυρο).

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣΚΟΠΟΣ!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓ. ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (3/5), ΣΤΟ ΧΩΝΙ (3/5), ΣΤΗΝ ΔΩΡΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΑΓΟΡΗ

Ολόκληρη η συνέντευξη του Παν. Λαφαζάνη στην εφημερίδα ''ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ'' και στην Δώρα Αντωνίου έχει ως εξής:

ΕΡΩΤΗΣΗ: Επενδύσατε πολύ στην γρήγορη ολοκλήρωση ενός προσυμφώνου για τον αγωγό ενώ καλλιεργήθηκε και μια έντονη προσδοκία για μια μεγάλη ρωσική προκαταβολή που μπορεί να έφτανε τα πέντε δις ευρώ. Τι συνέβη σε αυτή την υπόθεση; Έκανε πίσω η Μόσχα η είναι κάτι που βρίσκεται σε εξέλιξη;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Από την πρώτη στιγμή η κυβέρνησή μας κι εγώ προσωπικά, στηρίξαμε ανεπιφύλακτα τη διέλευση από το ελληνικό έδαφος ενός αγωγού με ρώσικο φυσικό αέριο, που θα ξεκινάει από τα ελληνοτουρκικά σύνορα και θα φτάνει στα σύνορα με την FYROM με κατεύθυνση την Κεντρική Ευρώπη.

Στηρίζουμε αυτό το έργο, με πλήρη επίγνωση των αντιδράσεων από ΗΠΑ και από ορισμένους κύκλους του ευρωπαϊκού κατεστημένου, διότι θα αποφέρει τεράστια πολιτικά και οικονομικά οφέλη στη χώρα μας, ενώ θα υποβοηθήσει τη συνεργασία και την ενεργειακή ασφάλεια στην περιοχή μας και την Ευρώπη. Θέλω, επίσης, να υπογραμμίσω ότι εφ’ όσον ολοκληρωθεί η συμφωνία για αυτόν τον αγωγό, οι πάντες θα πρέπει να γνωρίζουν ότι ο αγωγός, τουλάχιστον όσον αφορά τη δική μας πλευρά, θα υλοποιηθεί στο ακέραιο και δεν θα υπάρξουν οι γνωστές παλιότερες υπαναχωρήσεις, όποιες και όσες πιέσεις και αν ασκηθούν και από οπουδήποτε. Είναι απόφαση και δέσμευση της κυβέρνησης να εφαρμόσει επί τέλους αταλάντευτα μια νέα ανεξάρτητη και πολυδιάστατη εξωτερική, οικονομική και ενεργειακή πολιτική. Η Ελλάδα «οικόπεδο» συγκεκριμένων επικυρίαρχων χωρών, ανήκει στο παρελθόν. Να προσθέσω επίσης ότι η επένδυση για την κατασκευή του αγωγού αναμένεται στα 2 δισ. και οι θέσεις εργασίας μέχρι το 2019, που θα ολοκληρωθεί, θα φτάσουν τις 20 χιλιάδες. Ταυτόχρονα, η χώρα μας, που θα συμμετέχει 50-50 με τη ρώσικη πλευρά στη διαχείριση του αγωγού, θα έχει από τη λειτουργία του εξαιρετικά φτηνές τιμές φυσικού αερίου και το δημοσιονομικό όφελος από τη διαχείριση του αγωγού θα φτάνει τις εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως, ενώ η Ελλάδα με αυτόν τον αγωγό μετά και τον TAP θα αναβαθμιστεί διεθνώς, μετατρεπόμενη σε ενεργειακό κόμβο.

EΡΩΤΗΣΗ: Όσον αφορά τις επιδιώξεις για γρήγορη ολοκλήρωση του αγωγού και τη ρώσικη προκαταβολή;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Εμείς από την πρώτη στιγμή επιδιώκαμε η συμφωνία για τον αγωγό να ολοκληρωθεί ταχύτατα και να συνδυαστεί όσο είναι δυνατό, λόγω και της συγκυρίας, με μια έμμεση πιστωτική διευκόλυνση προς τη χώρα μας. Όμως, μια συμφωνία τόσο μεγάλη, και με τόσες σύνθετες πλευρές, αλλά και διεθνείς προεκτάσεις, ξέρετε πολύ καλά ότι δεν είναι εύκολη. Μπορώ, όμως, να σας διαβεβαιώσω ότι οι συζητήσεις για οριστική κατάληξη βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο και μάλλον στην τελική ευθεία.

EΡΩΤΗΣΗ: θα μπορούσε η χώρα να βρει από το Πεκίνο και την Μόσχα τα κονδύλια που απαιτούνται για να πληρώσει τις υποχρεώσεις τις προς τους δανειστές Ιούλιο και Αύγουστο; Αλλά αν αυτό συνέβαινε πως θα χρηματοδοτούνταν οι ανάγκες του κράτους από εκεί και περά;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Κατ’ αρχάς θα ήθελα να αποσαφηνίσω ότι τα εντατικά «ανοίγματα» που πραγματοποιεί η κυβέρνησή μας στην Ρωσία, την Κίνα, αλλά και την Βραζιλία, την Ινδία και πολλές άλλες χώρες σε όλα τα σημεία του πλανήτη, δεν αφορούν την αποκόμιση πιστώσεων για την αποπληρωμή των δόσεων στους δανειστές της χώρας.

Αντίθετα, τα «ανοίγματα» αυτά συνδέονται κυρίως με την προσπάθεια να εξευρεθούν πιστώσεις και συνέργειες που θα αξιοποιηθούν σε αναπτυξιακή κατεύθυνση και ασφαλώς με την ανάγκη να διαμορφώσει η χώρα μια νέα ανεξάρτητη πολιτική και αναπτυξιακή πορεία με ένα καινούριο πλέγμα διεθνών πολιτικών και οικονομικών σχέσεων. Θέλω να επαναλάβω ότι ακολουθούμε μια εναλλακτική στρατηγική, πέρα και έξω από το δόγμα της ευρωατλαντικής υποτέλειας.

Από κει και πέρα το ζήτημα του χρέους και των δόσεων αποπληρωμής του πρέπει κυρίως να αντιμετωπιστεί στο πλαίσιο μιας συμφωνίας με τους λεγόμενους «εταίρους» και φυσικά στο πλαίσιο μιας ελληνικής προσπάθειας για τη βαθιά διαγραφή αυτού του χρέους. Ας μην ξεχνάμε ότι το υπέρογκο και άδικο χρέος της χώρας μας δεν είναι βιώσιμο και ότι η διεκδίκησή μας για διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του είναι απόλυτα δίκαιη και δεν έχει με κανένα τρόπο ξεχασθεί ή εγκαταλειφτεί.

EΡΩΤΗΣΗ: Οι τοποθετήσεις σας έχουν προκαλέσει μεγάλες συζητήσεις. Επειδή πλησιάζει η στιγμή της αλήθειας εσείς, με το χέρι στην καρδιά, πιστεύετε πραγματικά στην προοπτική της χώρας εκτός ευρωζώνης; Πιστεύετε ότι η χώρα μπορεί να ανταπεξέλθει με ένα δικό της νόμισμα; Θα πηγαίνατε τόσο μακριά ώστε να πείτε ότι θα θέλατε την χώρα και εκτός ΕΕ;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Αυτό πουπραγματικά πιστεύω είναι ότι η χώρα μας χρειάζεταιεπειγόντως μια εναλλακτική στα μνημόνια, τη λιτότητα και το νεοφιλελευθερισμό, προοδευτική και ανεξάρτητη πορεία με ορίζοντα ένα νέο σοσιαλισμό, πέρα από τις αποτυχημένες συνταγές του «υπαρκτού». Ό,τι εμποδίζει μια τέτοια εξέλιξη για την πατρίδα μας, ό,τι μπορεί να αποτελεί ασπίδα και τεχνητό τείχος για να παρατείνονται οι άγριες επιλογές διάλυσης, εκποίησης και κοινωνικής λεηλασίας στη χώρα μας, πρέπει να παραμερισθεί. Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να πορεύεται με καταστροφικά δόγματα ούτε με την κινδυνολογία και την τρομοκρατία του μονόδρομου και της δήθεν προστασίας που της προσφέρουν ξένες κηδεμονεύσεις, κάτω από τις οποίες συχνά γνώρισε εθνικές και οικονομικές τραγωδίες. Τα μόνα «δόγματα» που οφείλουν να προσδιορίζουν τις αποφάσεις μας και τις επιλογές μας είναι η εθνική μας αξιοπρέπεια, το δημόσιο συμφέρον και η ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη, τα οποία για να υπηρετηθούν χρειάζονται όραμα, ανιδιοτέλεια, αποφασιστικότητα, τόλμη και ακλόνητη πολιτική βούληση.

EΡΩΤΗΣΗ: Εσείς και η τάση που εκφράζετε έχετε δικές σας κόκκινες γραμμές και ποιες είναι αυτές;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Οι «κόκκινες γραμμές» ασφαλώς έχουν την αξία τους. Δεν παύει, όμως, η λογική των «κόκκινων γραμμών» να είναι μια αμυντική λογική, πολύ περισσότερο αν προσπαθεί κανείς να βάλει «κόκκινες γραμμές» σε ένα άκρως δυσμενές πολιτικό πλαίσιο και ένα πλαίσιο αρνητικών μέτρων και αρνητικών κατευθύνσεων, όπως αυτές που θέλουν να μας επιβάλλουν οι «θεσμοί».

Αυτήν την ώρα η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς κάποιες «κόκκινες γραμμές», που να διασώζουν ορισμένα κρίσιμα κεκτημένα, όσο και αν αυτό είναι αναγκαίο.

Η χώρα μας χρειάζεται επειγόντως ένα θετικό και πολύ συνεκτικό προοδευτικό πρόγραμμα-πακέτο, το οποίο να δίνει προτεραιότητα στην απομείωση του χρέους, στην παροχή ισχυρής ρευστότητας στην οικονομία και στην ανάπτυξη με παραγωγικό προσανατολισμό.

Οι νεοφιλελεύθερες απορρυθμίσεις, η σφοδρή πίεση στα λαϊκά στρώματα και οι ιδιωτικοποιήσεις στρατηγικών κερδοφόρων επιχειρήσεων, αφήνουν ανέγγιχτη την υπερεξουσία των διαπλεκόμενων ολιγαρχών, και δεν παράγουν νέο πλούτο αλλά κέρδη για λίγους, μείωση εισοδημάτων, ύφεση, ανεργία, τέλμα και απογοήτευση. Οφείλουμε να κινηθούμε στον αντίποδα αυτών των μίζερων και ασύμμετρων δογματισμών, που μοιάζουν ως προτεραιότητα για τους «θεσμούς».

EΡΩΤΗΣΗ: Υπάρχει στις δημοσκοπήσεις ένα 25 συν% που τάσσεται υπέρ της ρήξης και του εθνικού νομίσματος. Πιστεύετε ότι αν συμβιβαστεί η κυβέρνηση το κοινό αυτό θα αναζητήσει νέο πολιτικό σχηματισμό για να εκπροσωπηθεί, και ποιος μπορεί να είναι αυτός;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Οι δημοσκοπήσεις, ακόμα και αν είναι απόλυτα αντικειμενικές, δύσκολα μπορούν να αποτυπώσουν τις πραγματικές θέσεις και διαθέσεις των πολιτών σε σύνθετα θέματα όπως αυτό του νομίσματος, πολύ περισσότερο όταν η συζήτηση γι’ αυτό το θέμα είναι ανύπαρκτη, σχεδόν απαγορευμένη και διαποτισμένη με ισχυρές δόσεις εκφοβισμού.

Ανεξάρτητα πάντως από αυτό, θεωρώ ότι σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υπάρξει νέος πολιτικός σχηματισμός στη βάση απλώς και μόνο της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα.

Πέραν αυτού δεν θεωρώ ότι η κυβέρνηση σκοπεύει να ξεπεράσει κάποια κρίσιμα όρια συμβιβασμού, γιατί όλοι στον κυβερνητικό σχηματισμό γνωρίζουμε πως, σε μια τέτοια περίπτωση, δεν θα καταρρεύσει μόνο η κυβέρνηση, αλλά θα μιλάμε και για την «τελική λύση» στον τόπο.

Η πρόκληση, όμως, μπροστά μας δεν είναι απλώς και μόνο να μην πάμε πίσω από κάποιες κρίσιμες «κόκκινες γραμμές», αλλά να διαμορφώσουμε ένα θετικό, συνεκτικό και προοδευτικό πρόγραμμα διεξόδου με αναπτυξιακή προτεραιότητα. Αυτό είναι το ζητούμενο.

EΡΩΤΗΣΗ: Ακούγεται συχνά στην πιάτσα πως "ο Λαφαζάνης και η Πλατφόρμα" θα κάνουν την δική τους κωλοτούμπα, γιατί θα προτιμήσουν την εξουσία. Πως σχολιάζετε αυτή την διαδεδομένη εκτίμηση;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Δεν υπάρχει τίποτα πιο ξένο και αποτροπιαστικό για μένα από το δόγμα «η εξουσία για την εξουσία» ή για να χρησιμοποιήσω διαφορετικά μια άλλη φράση, από την τακτική «πάση θυσία και με κάθε τίμημα στην κυβέρνηση».

Δεν θεωρώ, επίσης, ότι είναι δυνατό ο ΣΥΡΙΖΑ συνολικά, στο όνομα μιας κυνικής, προσωρινής και αμφίβολης παραμονής στην κυβέρνηση, να εγκαταλείψει τις αρχές, τις αξίες και τις δεσμεύσεις του.

Η κυβέρνηση και η εξουσία –αν και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει την εξουσία, η οποία βρίσκεται ακόμα στα χέρια μιας ολιγαρχίας του πλούτου και των ξένων «προστατών» μας- δεν είναι για μας αυτοσκοπός, αλλά εργαλείο και μέσο για να αλλάξουμε θετικά την κοινωνία.

Αν δεν μπορούμε να το πετύχουμε, το καλύτερο που θα έχουμε να κάνουμε είναι να αφήσουμε την κυβερνητική σκυτάλη. Μπορούμε, όμως, να πετύχουμε και θα πετύχουμε, επιδεικνύοντας αποφασιστικότητα, τόλμη και προσήλωση στις αρχές μας.

Στη συνέχεια η Iskraπαραθέτει τη συνέντευξη του Παναγ. Λαφαζάνη στην εφημερίδα ‘’ΧΩΝΙ’’ και στον Κωνσταντίνο Αγόρη και η οποία έχει ως εξής:

ΕΡΩΤΗΣΗ: Σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα οι εταίροι και τα όργανά τους επιμένουν σε ένα «βρόμικο» παιχνίδι εις βάρος της Ελλάδας, παρεκκλίνοντας ακόμη και από τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου που συνυπέγραψαν. Όπως έχετε δηλώσει εσείς, ζητούν «υποταγή και παράδοση». Ο Γερούν Νταϊσελμπλουμ δεν δίστασε να αναφέρει πως η ελληνική πλευρά έχασε το στοίχημα, όταν εκατομμύρια Έλληνες υποφέρουν. Πιστεύετε πως θα υπάρξει τελικά συμφωνία; Πότε και με ποιους όρους;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Πράγματι οι κυρίαρχοι κύκλοι της ΕΕ και του ΔΝΤ παίζουν εδώ και χρόνια ένα βρόμικο και μακάβριο παιχνίδι σε βάρος της Ελλάδας. Φοβούμαι ότι καμιά άλλη χώρα δεν υπέστη τόσο απαίσια νεοαποικιακή μεταχείριση τις τελευταίες δεκαετίες όσο η πατρίδα μας. Αυτήν την ώρα δεν είναι εύκολο να προβλέψω αν και κατά πόσο θα υπάρξει συμφωνία με τους «θεσμούς». Αυτό, όμως, που θέλω να υπογραμμίσω είναι ότι μια συμφωνία μαζί τους σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να βάζει στο «ψυγείο» το ριζοσπαστικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και τις κυβερνητικές προγραμματικές εξαγγελίες. Μια συμφωνία με τους «θεσμούς» ή θα είναι συμβατή με τις κυβερνητικές προγραμματικές εξαγγελίες ή δεν μπορεί να υπάρξει.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Απάντηση στις σκληρές απαιτήσεις των δανειστών μπορεί να δώσει ο λαός και με ποιο τρόπο; Αποκλείετε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ή νέων εκλογών;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Αν η χώρα αντιστέκεται και παλεύει ακόμα, αν υπάρχει ελπίδα και δυνατότητα νέας προοπτικής, αυτό οφείλεται πρώτα απ’ όλα και κυρίως στον ελληνικό λαό που δεν υποκύπτει, που αντιστέκεται και δεν το βάζει κάτω μπροστά στις πιέσεις, τους εκβιασμούς, τις απειλές και τα πλαστά εκφοβιστικά διλήμματα.

Αυτές τις ώρες μόνο νέες μεγάλες ενωτικές λαϊκές κινητοποιήσεις μπορούν να σώσουν με σιγουριά ξανά την «παρτίδα», να αναζωογονήσουν την ελπίδα και να δώσουν τη δύναμη και την ώθηση στην κυβέρνηση να μην υποκύψει, να αντισταθεί και να εμμείνει μέχρι τέλους στο προοδευτικό ανορθωτικό της πρόγραμμα, δίνοντας προτεραιότητα στην χορήγηση ισχυρής ρευστότητας στην οικονομία, στη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και στην ανάπτυξη.

Η επανεμφάνιση στο προσκήνιο ενός ισχυρού λαϊκού κινήματος είναι αυτές τις στιγμές το καλύτερο δημοψήφισμα και η πιο αναβαπτισμένη λαϊκή εντολή και δύναμη για να μην κάνουμε πίσω και η χώρα να προχωρήσει μπροστά.    

ΕΡΩΤΗΣΗ: Σε τηλεοπτική του συνέντευξη ο Αντώνης Σαμαράς δήλωσε έτοιμος να μπει σε οικουμενική κυβέρνηση για «το καλό της χώρας», ενώ -σύμφωνα με τα μίντια- κατά την πρόσφατη συνεδρίαση του ΕΛΚ «φόρεσε τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας». Αντίστοιχες κινήσεις υπέρ των ελληνικών προσπαθειών διαφημίζουν πως κάνουν οι κύριοι Βενιζέλος και Θεοδωράκης. Πως κρίνετε τη στάση των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Μια «οικουμενική κυβέρνηση» στη χώρα όχι μόνο δεν θα προσέφερε τίποτα το θετικό, αλλά και ο μόνος λόγος για τον οποίο θα μπορούσε να «κατασκευαστεί» θα ήταν για να επιβάλλει στον τόπο μια νέα μνημονιακή θηλιά, ίσως χειρότερη από τις προηγούμενες.

ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και «Ποτάμι» αποτελούν τους σύγχρονους «δούρειους ίππους» για την Ελλάδα, διότι στο εσωτερικό τους κυριαρχούν δυνάμεις που εκ των πραγμάτων αποτελούν το μακρύ χέρι των πιστωτών μέσα στη χώρα μας.

EΡΩΤΗΣΗ: Σε πρόσφατη συνέντευξή σας έχετε τονίσει πως η Ελλάδα διαθέτει εναλλακτικούς δρόμους και πως «μπορεί να αντιμετωπίσει το μαρτύριο της σταγόνας που μας υποβάλλουν ΕΕ και ΔΝΤ». Από που «περνούν» αυτοί οι δρόμοι; Το γεωπολιτικό και τα ενεργειακά αποτελούν όπλο στη φαρέτρα της ελληνικής κυβέρνησης;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Η Ελλάδα είναι μαζί με την Κύπρο το νοτιοανατολικό σύνορο της Ευρώπης, ένα στρατηγικό σταυροδρόμι στην αιχμή τριών ηπείρων.

Το οικονομικό βάρος της χώρας μας μπορεί να είναι σχετικά μικρό, αλλά έχει ποιοτική διάσταση, ενώ η γεωπολιτική της σημασία είναι ασύγκριτη και θα έλεγα μοναδική.

Η ΕΕ με δυσκολία μπορεί να επιβεβαιώσει το παρόν της και κυρίως την προοπτική της με περιθωριοποιημένη τη χώρα μας και πολύ περισσότερο χωρίς την Ελλάδα.

Η Ελλάδα επομένως διαθέτει πολλαπλά μέσα πίεσης και μπορεί, προκειμένου να υπερασπίσει την ύπαρξη και το μέλλον της, να αντιστρέψει τις εκβιαστικές απειλές και να τις καταστήσει «μπούμερανγκ» γι’ αυτούς που τις εκτοξεύουν.

Στην υπό εξέλιξη διαπραγμάτευση, χρειάζεται όσο ποτέ από την πλευρά μας εγρήγορση, αποφασιστικότητα και τόλμη.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποια η εξέλιξη της συμφωνίας Τσίπρα – Πούτιν για τον αγωγό φυσικού αερίου, που συμφωνήθηκε στη Μόσχα; Ποια τα οφέλη για τη χώρα και από τη συμφωνία δημιουργίας του -ευρωπαϊκών συμφερόντων- Κάθετου Διαδρόμου φυσικού αερίου μεταξύ Ελλάδας, Βουλγαρίας και Ρουμανίας;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Οι συζητήσεις για μια οριστική συμφωνία κατασκευής ενός αγωγού με ρώσικο φυσικό αέριο, που θα ξεκινά από τα ελληνοτουρκικά σύνορα και θα φτάνει στα σύνορα με τη FYROM με κατεύθυνση την Κεντρική Ευρώπη, βρίσκονται σε καλό δρόμο και ίσως στην τελική ευθεία. Τα κέρδη για τη χώρα μας από ένα τέτοιο αγωγό θα είναι τεράστια και θα είναι κέρδη πολιτικά, ενεργειακά, οικονομικά, πιστωτικά και γεωστρατηγικά. Η Ελλάδα στηρίζοντας αυτόν τον αγωγό ακολουθεί μια ανεξάρτητη πολυδιάστατη πολιτική μακριά από τα παλιά δόγματα του «οικοπέδου»και της νέουποτέλειας. Ένας τέτοιος αγωγός με ρώσικο φυσικό αέριο θα λειτουργεί παράλληλα με τον συμφωνημένο και προωθούμενο ήδη στη χώρα μας αγωγό φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν (TAP). Η Ελλάδα μετατρέπεται, έτσι, σε μείζονα και πλουραλιστικό ενεργειακό κόμβο, ενώ είναι έτοιμη να υποδεχθεί και άλλους αγωγούς από την Ασία. Ταυτόχρονα, ο λεγόμενος κάθετος διάδρομος, για τον οποίο συνήφθη επίσημη συμφωνία πρόσφατα στη Σόφια και ο οποίος θα συνδέει τον TAP (Κομοτηνή) με τη Βουλγαρία και Ρουμανία, θα συμπληρώνει τα οικονομικά και γεωπολιτικά οφέλη της χώρας μας. Η Ελλάδα μπορεί να αξιοποιήσει την ενέργεια για μια νέα στρατηγική συνεργασιών και ανάπτυξης.

EΡΩΤΗΣΗ: Ιδιωτικοποιήσεις, όπως τις ζητούν οι δανειστές, θα δεχθείτε; Ποιο το δικό σας σχέδιο για την αξιοποίηση των φορέων που βρίσκονται στην αρμοδιότητά σας;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Ιδιωτικοποιήσεις στρατηγικών τομέων, επιχειρήσεων και δικτύων είναι αδιανόητο να γίνουν στη χώρα μας. Η Ελλάδα με την κυβέρνησή μας δεν πωλείται. Αντίθετα, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι οι επιχειρήσεις του ενεργειακού τομέα, με προτεραιότητα τη ΔΕΗ, οι οποίες βρίσκονται στην αρμοδιότητά μου, όχι μόνο θα παραμείνουν δημόσιες, αλλά και ως τέτοιες θα ανασυγκροτηθούν για να υπηρετήσουν μια νέα εθνική ενεργειακή στρατηγική, την εθνική οικονομία και τη διέξοδο από τη σημερινή κρίση.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Στις αρχές της εβδομάδας ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ. Ο υπουργός Επικρατείας, Νίκος Παππάς, φέρνει και το σχέδιο νόμου για την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών. Έχετε διαπιστώσει αν αυτές οι κινήσεις -εκτός από γκρίνια- φέρνουν και αναίτιες επιθέσεις στην κυβέρνηση από μέρους των επιχειρηματιών; Υπάρχει πρόβλεψη για την παροχή νέων – επιπλέον τηλεοπτικών αδειών;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Ο νέος νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ είναι μόνο η αρχή μιας μεγάλης προσπάθειας για τη δημοκρατική και διαφανή αναδιαμόρφωση του τηλεοπτικού τοπίου.

Η νέα ΕΡΤ μπορεί να γίνει αφετηρία για μια τομή στον πολιτισμό και την αντικειμενική ενημέρωση, ενώ μπορεί να καταστεί και ισχυρός βραχίονας για να περιοριστεί η ισχύς και η επιρροή της διαπλοκής στον τηλεοπτικό χώρο. Δεν είμαι ο πιο αρμόδιος για να μιλήσω για τα επόμενα βήματα της κυβέρνησης στο τοπίο της τηλεόρασης. Είμαι βέβαιος πάντως ότι πολλά θα αλλάξουν ριζικά και σύντομα σε αυτό το χώρο, που είναι κρίσιμος για τη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Τις πρώτες εβδομάδες της θητείας σας, ήρθατε αντιμέτωπος με τις αυξήσεις που επιχείρησε να περάσει στα τιμολόγια της ΔΕΗ η ΡΑΕ, με απόφαση της προηγούμενης κυβέρνησης. Σχεδιάζετε αλλαγές στη λειτουργία των ανεξάρτητων αρχών και προς ποια κατεύθυνση θα κινούνται αυτές;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Οι λεγόμενες ανεξάρτητες αρχές δεν μπορεί να είναι υπεράνω της λαϊκής κυριαρχίας ούτε να εμφανίζονται ως υπερκυβέρνηση στη χώρα. Δυστυχώς, το θεσμικό πλαίσιο που επιτρέπει στις Ανεξάρτητες αρχές τέτοιους απαράδεκτους ρόλους το κατασκεύασαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, ώστε να οχυρώνονται πίσω από την «ανεξαρτησία» τους, προκειμένου να λαμβάνονται αντιλαϊκές αποφάσεις. Αυτό το θεσμικό πλαίσιο, όσον αφορά τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ), που είναι στην αρμοδιότητά μου, θα το αλλάξω σύντομα, προκειμένου η κυβέρνηση να μπορεί να εφαρμόζει μια εθνική ενεργειακή πολιτική, χωρίς να μεροληπτεί υπέρ των «αγορών» και των ιδιωτικών συμφερόντων.

EΡΩΤΗΣΗ: Πρόσφατα αναφέρατε πως «οι Σκουριές δεν είναι οικόπεδο της Eldorado Gold ούτε πειραματόζωο περιβαλλοντικής καταστροφής». Τι στάση θα τηρήσετε στο συγκεκριμένο θέμα; Σταματούν οι εργασίες ή συνεχίζονται;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Η στάση μας απέναντι στην Eldorado Gold μπορεί να χαρακτηριστεί με τρεις φράσεις: προστασία του περιβάλλοντος, της δημοκρατικής νομιμότητας και του δημοσίου συμφέροντος. Εμείς σεβόμαστε πλήρως τα δικαιώματα των εργαζομένων στην Eldorado και κυρίως την απασχόλησή τους, την οποία επιδιώκουμε να διασφαλίσουμε πλήρως και διαχρονικά. Είναι άλλο ζήτημα, όμως, αυτό και άλλο η ανοχή σε ενδεχόμενες αυθαιρεσίες και η τυχόν συγκάλυψη παραβιάσεων και εκτροπών της πολυεθνικής εταιρείας. Εμείς δεν πρόκειται να συνεργήσουμε σε τέτοιες απαράδεκτες τακτικές. Αυτές δεν βοηθούν καθόλου τους εργαζόμενους και τις θέσεις εργασίας τους και φυσικά τον πανέμορφο τόπο τους.

 ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ''ΛΕΡΩΣΕΙ'' ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΛΑΪΚΟ ''ΒΟΥΡΚΟ''

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από νέα μέτρα σε βάρος των εργατικών – λαϊκών στρωμάτων και περισσότερες νεοφιλελεύθερες απορρυθμίσεις. Αν στόχος των κυρίαρχων κύκλων της ΕΕ και του ΔΝΤ είναι να βάλουν την ιστορική ελληνική Αριστερά να «λερώσει» τα χέρια της μέσα σε μια συμφωνία αντεργατικού και νεοφιλελεύθερου «βούρκου», προκειμένου να πνίξουν κάθε αριστερή προοπτική για τις επόμενες δεκαετίες σε Ελλάδα και Ευρώπη, χτυπούν λάθος πόρτα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προσφέρεται ως πειραματικός σωλήνας για τα βρώμικα σχέδια δυσφήμισης και σπίλωσης των αριστερών ιδεών και οραμάτων.

Μια συμφωνία με την ΕΕ και το ΔΝΤ θα πρέπει να είναι συμβατή με το ριζοσπαστικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και τις κυβερνητικές προγραμματικές δεσμεύσεις, αλλιώς δεν θα μπορέσει να προχωρήσει στην κοινωνία. Κανένας δεν θα πρέπει να παρασύρεται από τη βροχή των δημοσκοπήσεων που προσπαθούν να εμφανίσουν έναν τρομοκρατημένο, τάχα, ελληνικό λαό να ζητάει παραλυμένος συμφωνία με τους εταίρους πάση θυσία και με κάθε τίμημα, έτοιμος να υποστεί κάθε ταπείνωση και κάθε γονυκλισία στο όνομα της νομιμοφροσύνης προς τη Γερμανική Ευρώπη.

Η Ελλάδα διαθέτει όχι μία αλλά πολλές εναλλακτικές λύσεις απέναντι σε μια νέα παράδοση και στη διατήρηση με άλλη μορφή της μνημονιακής συνέχειας.

Η Ευρώπη, όμως, δεν έχει καμία προοπτική αν σπρώξει την Ελλάδα στο περιθώριο και την «απομόνωση», στο όνομα της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας και των αντιαριστερών ψυχώσεων.

Η κυβέρνηση μας δεν πρόκειται να υπογράψει συμφωνία που να ακυρώνει το πρόγραμμα μας, ούτε το όραμα μιας νέας ανεξάρτητης και προοδευτικής Ελλάδας που αφήνει οριστικά πίσω της την υποτέλεια και τις τυραννικές κηδεμονίες.

πηγη: iskra.gr