Toυ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*

Θετικό θα είναι το μήνυμα που θα στείλει το συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης στην αυριανή του συνεδρίαση για την υπό εξέλιξη, πέμπτη αξιολόγηση του προγράμματος. Χωρίς να υπάρχουν μεγαλόστομες δηλώσεις που θα κηρύσσουν το αίσιο τέλος των διαπραγματεύσεων, οι Ευρωπαίοι εμφανίζονται διατεθειμένοι να ανταμείψουν την ελληνική πλευρά για τις θεαματικές υποχωρήσεις της ανάβοντας, τουλάχιστον, το πράσινο φως στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για χαλάρωση των όρων χρηματοδότησης της οικονομίας, μέσω πχ της αύξησης του πλαφόν αγοράς εντόκων γραμματίων από τις τράπεζες, από τα 15 δισ. ευρώ που είναι σήμερα, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα έμμεσης χρηματοδότησης του ελληνικού δημοσίου. Κατά τ’ άλλα οι διαπραγματεύσεις αναμένεται να συνεχιστούν, με τους δανειστές να πιέζουν διαρκώς την ελληνική πλευρά για περαιτέρω υποχωρήσεις.

Καθοριστικό ρόλο για να καμφθούν οι αντιδράσεις της ΕΕ διαδραμάτισαν οι αλλαγές στη σύνθεση της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας, η προσωπική ανάμιξη του έλληνα πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου της κυβέρνησης κι οι σαφείς υποχωρήσεις που έκαναν στην διαπραγματευτική τακτική∙ μια στροφή που αποτυπώθηκε και στα σημεία της επικείμενης συμφωνίας, όπως μέχρι τώρα έχουν διαμορφωθεί.

Το σημείο που ξεχωρίζει για την αντιδραστικότητά του, μεταξύ όσων συμφώνησε η ελληνική πλευρά με τους πιστωτές, αφορά την διαμόρφωση ενός ενιαίου συντελεστή ΦΠΑ στο 16%, 17% ή 18%, που θα αντικαταστήσει τους δύο υπάρχοντες συντελεστές 13% και 23%, με τον χαμηλότερο συντελεστή του 6,5% να παραμένει και τον ακόμη χαμηλότερο των νησιών, όπου ίσχυαν οι τρεις κλίμακες με μια οριζόντια μείωση της τάξης του 30%, να καταργείται. Ο ενιαίος φορολογικός συντελεστής ανέκαθεν ήταν σήμα κατατεθέν των νεοφιλελεύθερων φορολογικών συστημάτων, ενώ αντίθετα η ύπαρξη πολλών συντελεστών ήταν γνώρισμα μιας προοδευτικής πολιτικής με επιμέρους και διακριτές στοχεύσεις, αναγνωρίζοντας την διαφορετική φοροδοτική ικανότητα εισοδηματικών στρωμάτων και τάξεων. Τώρα, η διαμόρφωση ενός ενιαίου συντελεστή ΦΠΑ, που θα σημάνει την μετάταξη πολλών βασικών προϊόντων (όπως τρόφιμα, μη αλκοολούχα ποτά, ηλεκτρική ενέργεια, εισιτήρια μέσων μαζικής μεταφοράς, κινηματογράφου και συναυλιών, εστιατόρια – καφενεία, κ.α.) από την κλίμακα του 13% στην νέα, αυξημένη κλίμακα, θα επιβαρύνει δυσανάλογα τα λαϊκά νοικοκυριά, ο προϋπολογισμός των οποίων σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα απορροφάται από αυτά τα είδη. Τα επιπλέον έσοδα, ύψους 1 δισ. ευρώ που αναμένονται, θα προέλθουν επομένως από τις τσέπες των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Από την άλλη, στην κατηγορία του 23% εντάσσονταν μέχρι στιγμής προϊόντα και υπηρεσίες που δεν ήταν πρώτης ανάγκης και τα οποία προτιμούνταν περισσότερο από μεσαία κι όχι λαϊκά ή εργατικά στρώματα. Πχ, έπιπλα, αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, καύσιμα, αλκοολούχα ποτά, ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, ένδυση – υπόδηση, κ.α. Η μείωση της έμμεσης φορολογικής επιβάρυνσης σε αυτά τα προϊόντα, αν δεν αφήσει τις τιμές πώλησης αμετακίνητες αυξάνοντας τα κέρδη εμπόρων και παραγωγών, το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει θα είναι να αυξήσει την κατανάλωση των υψηλών ή σχετικά υψηλών εισοδημάτων. Ο «αναπτυξιακός» χαρακτήρας του μέτρου έγκειται επομένως στην υποκίνηση της κατανάλωσης. Στην άλλη όψη του, ωστόσο, έχει την μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των λαϊκών στρωμάτων που στο εξής, με τον ενιαίο, αυξημένο ΦΠΑ, για τα ίδια προϊόντα θα πρέπει να αφιερώνουν περισσότερους πόρους. Ο ενιαίος συντελεστής ΦΠΑ, που θα ισχύσει το δεύτερο εξάμηνο του 2015, θα συμπεριληφθεί στο υπό διαμόρφωση φορολογικό νομοσχέδιο μαζί με ό,τι άλλο ζητήσουν οι «θεσμοί».

Μαζί με τον ενιαίο συντελεστή ΦΠΑ η κυβέρνηση φέρεται να έχει συμφωνήσει σε αλλαγές στο συνταξιοδοτικό σύστημα με την κατάργηση (για αρχή) των πρόωρων συντάξεων, διατήρηση του ΕΝΦΙΑ, ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων και μέτρα απελευθέρωσης των αγορών με τα οποία συνεχίζει να αναπαράγει τις εμμονές των νεοφιλελεύθερων για τις κλειστές αγορές που αποτελούν, υποτίθεται, εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη.

Δημιουργώντας τους όρους για την ολοκλήρωση της τρέχουσας αξιολόγησης, προς όφελος των πιστωτών, ανοίγει αυτόματα η συζήτηση για την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, όπως περιγραφόταν στην απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης του Νοεμβρίου του 2012 και πιο πρόσφατα τον Φεβρουάριο του 2015. Δεδομένης της απροθυμίας του ΔΝΤ να συνεχίσει να συμμετέχει στο ελληνικό πρόγραμμα (πόσεις παραβιάσεις του καταστατικού και των αρχών λειτουργίας του μπορεί να σηκώσει ένας διεθνής οργανισμός;) επί τάπητος έχει τεθεί το τελευταίο διάστημα η εξαγορά των 19 δισ. που οφείλει η Ελλάδα στον διεθνή οργανισμό όπως επίσης και των 27 δισ. που κατέχει η ΕΚΤ, υπό τη μορφή ομολόγων, μέσω ενός νέου δανείου. Μια τέτοια ρύθμιση μπορεί να απαντά στο αγωνιώδες ερώτημα για το που θα βρεθούν τα χρήματα να καλυφθούν οι δανειακές υποχρεώσεις του καλοκαιριού, δεν υπάρχει ωστόσο αμφιβολία πως το αποτέλεσμα θα είναι η αύξηση της υπερχρέωσης και της φτώχειας, καθώς το νέο δάνειο θα συνοδεύεται από μέτρα λιτότητας, όπως ακριβώς συνέβη το 2010 και το 2012.

*Πηγή: prin.gr

Σε μαχητική διαδήλωση την Δευτέρα 11 Μαίου στις 6 μ.μ στα Προπύλαια καλεί η Κίνηση για τη Διαγραφή του Χρέους Τώρα με αφορμή τη συνεδρίαση του Eurogroup, διεκδικώντας τη διαγραφή του χρέους, την ανατροπή της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ «που οδηγούν τον κόσμο της εργασίας στην εξαθλίωση και στη φτώχεια».

Στη κινητοποίηση συμμετέχουν μεταξύ άλλων οργανώσεις και συλλογικότητες της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, ενώ και η ΑΔΕΔΥ καλεί τους εργαζόμενους, τη νεολαία και «όλο το λαό να συμμετάσχουν μαζικά στη διαδήλωση» στο Σύνταγμα.

Σε ανακοίνωση μεταξύ άλλων της η ΑΔΕΔΥ καλεί την Κυβέρνηση να απορρίψει οποιαδήποτε διαδικασία «διαπραγμάτευσης» που θέτει στο τραπέζι ζητήματα νέων μειώσεων σε μισθούς και συντάξεις και οδηγεί σε νέα μέτρα εις βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ''KINHΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΩΡΑ'':

ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ-ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ 

Η απαράδεκτη επιμονή των δανειστών στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων να ζητούν μείωση των συντάξεων, επαναφορά της μηδενικής ρήτρας, απελευθέρωση των απολύσεων, αύξηση του ΦΠΑ, νέα μέτρα για την δημιουργία πλεονάσματος και συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων (λιμάνια, ΔΕΣΦΑ, κ.λπ.) προοιωνίζεται νέα χειροτέρευση των όρων ζωής των εργαζομένων, των συνταξιούχων και της νεολαίας. Η επαναφορά των ίδιων ακριβώς όρων που έθεταν κι επί κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, πριν δηλαδή τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, αποκαλύπτει τον αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ηγείται των διαπραγματεύσεων εκ μέρους των δανειστών απέναντι στην κυβέρνηση.

Η πρακτική της οικονομικής ασφυξίας που συστηματικά μεθοδεύει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) επιδεινώνει ξανά την ύφεση στην οικονομία, πλήττοντας την απασχόληση, προκαλώντας νέο κύμα φυγής καταθέσεων κι εκτροχιάζοντας τις όποιες προοπτικές αναιμικής ανάκαμψης. Έτσι η ΕΚΤ, ένας ανεξέλεγτος θεσμός με ανύπαρκτη πολιτική νομιμοποίηση, προωθώντας αυταρχικά τις γνωστές θέσεις των πιστωτών στο σύνολό τους, αποδεικνύεται νεκροθάφτης της οικονομίας, παράγοντας αποσταθεροποίησης κι εν τέλει εκτελεστικός βραχίονας των ευρωπαϊκών πολυεθνικών.

Από την άλλη, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ επιμένει να επιζητά συμφωνία με τους δανειστές για έναν ανέφικτο «έντιμο συμβιβασμό». Έτσι, παρότι μέχρι σήμερα απορρίπτει τα τελεσίγραφα των δανειστών, που ζητούν υποχώρηση κι από τις ελάχιστες κόκκινες γραμμές της, στρώνει τελικά το έδαφος για μια επονείδιστη συμφωνία, που θα αυξήσει ακόμη περισσότερο την απόγνωση, τη φτώχεια και την υπερχρέωση. Σε αυτό το συμπέρασμα συντείνουν:

• Η συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου στο Συμβούλιο υπουργών Οικονομικών, όπου η κυβέρνηση μεταξύ άλλων αναγνώρισε την αναγκαιότητα των πλεονασμάτων και κυρίως αποδέχτηκε ότι θα αποπληρώσει «τις οικονομικές της υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως». Πρόκειται για δήλωση που ισοδυναμεί με αναγνώριση του ληστρικού και παράνομου χρέους.

• Η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, κατ’ εντολή των δανειστών, βάσει της οποίας δεσμεύτηκαν τα ρευστά διαθέσιμα των φορέων του δημοσίου (ΟΤΑ, νοσοκομεία, ΑΕΙ, ΤΕΙ, κλπ.), που επιτείνει τα χρόνια οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι φορείς λόγω περικοπών, θέτει εν αμφιβόλω την καταβολή των μισθών και καθιστά εκατοντάδες οργανισμούς ευάλωτους σε νέο πιθανό κούρεμα, γιατί ως προτεραιότητα επιλέγεται η αποπληρωμή του χρέους.

• Η απαράδεκτη πρακτική συνέχισης της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέουςμε τους πόρους των δημοσίων εσόδων. Τα 5,05 δις. ευρώ που έχει δώσει η κυβέρνηση τους τρεις τελευταίους μήνες σε τόκους και στο ΔΝΤ (Φεβρουάριος: 1,06 δισ. Μάρτιος: 3,37 δισ. ευρώ και Απρίλιος: 0,62 δισ. ευρώ), χωρίς να υπολογίζονται τα έντοκα γραμμάτια, και παρότι οι πιστωτές δεν έχουν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις τους, βαθαίνουν την ήδη καταστροφική ύφεση της οικονομίας, και οξύνουν την ταμειακή στενότητα του δημοσίου σε βάρος της αναγκαίας αύξησης των δαπανών για κοινωνική πολιτική.

• Η άτυπη ακόμη συζήτηση για νέο δάνειο, ύψους 20-30 δις. ευρώ, με το οποίο θα εξυπηρετηθεί το δημόσιο χρέος τα επόμενα χρόνια, ενώ οι προβλεπόμενες πληρωμές στους δανειστές πολλαπλασιάζονται (π.χ. 33,36 δισ. ευρώ το 2022 έναντι των 13,11 δισ. Ευρώ το 2016) κι είναι αδύνατο να εξυπηρετηθούν με ίδιους πόρους, ακόμη και με τον νέο δανεισμό.

Όλα τα παραπάνω υπογραμμίζουν την ανάγκη η κυβέρνηση να προχωρήσει αμέσως σε παύση πληρωμών προς τους δανειστές και όχι τους εργαζόμενους και συνταξιούχους, και να αρνηθεί να εξυπηρετήσει τις πληρωμές του επόμενου διαστήματος (747 εκ. στις 12 Μαΐου και 1,53 δισ. τον Ιούνιο σε ΔΝΤ, κ.α.). Η ρήξη με τους δανειστές είναι μονόδρομος και επιτακτικό «καθήκον της στιγμής» για όσους συνεχίζουν να προτάσσουν τα λαϊκά συμφέροντα έναντι των τοκογλυφικών συμφερόντων των δανειστών. Η κυβέρνηση οφείλει στον ελληνικό λαό να διακόψει μονομερώς τις διαπραγματεύσεις και να ανακοινώσει, αμέσως, στάση πληρωμών χωρίς καμιά συνεννόηση με τους δανειστές. Αυτό όχι μόνο ως μέσο προάσπισης των λαϊκών συμφερόντων, αλλά και στην βάση της οδυνηρής και καταστροφικής εμπειρίας της χώρας. Είναι απαράδεκτη η επιλογή της κυβέρνησης να αναζητά μια μέση οδό με κείνους που έχουν την ευθύνη για την εκτίναξη της ανεργίας στο 27% και του δημόσιου χρέους στο 177%: Στη βάση, όχι μόνο της πολιτικής εκτίμησης, αλλά και της μέχρι τώρα εμπειρίας, αποδεικνύεται πλέον ότι η επιλογή «ανατροπή της λιτότητας και ρήξη» στο πλαίσιο του ευρώ και των συνεχιζόμενων, χρονοβόρων διαπραγματεύσεων είναι αυταπάτη, θανάσιμη παγίδα για τα συμφέροντα της πλειοψηφίας.

Αντίθετα, η διαγραφή του δημόσιου χρέους, επίσης μέσα από μονομερείς ενέργειες, (και αξιοποιώντας το γεγονός ότι οι δανειακές συμβάσεις ουδέποτε κυρώθηκαν από την βουλή, ότι το 92% των δανείων της τρόικας επέστρεψαν στους δανειστές, της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, κ.α.) θα απελευθερώσει πόρους για την απαραίτητη χορήγηση αυξήσεων σε μισθωτούς και συνταξιούχους, για τη στήριξη της υγείας, της παιδείας και άλλων κοινωνικών αναγκών. Ούτε ένα ευρώ από τα ρευστά διαθέσιμα για τους τοκογλύφους!

Η «Κίνηση για τη Διαγραφή του Χρέους Τώρα!», λειτουργώντας πάντοτε μέσα σε κινηματικά πλαίσια και τονίζοντας για μια ακόμη φορά την ανεξαρτησία της από την κυβέρνηση, το κράτος, την ΕΕ και τους μηχανισμούς τους, καλεί τους εργαζόμενους κι όλο τον λαό να παλέψουμε και να επιβάλουμε με τους αγώνες μας την παύση πληρωμών στους δανειστές!

Η σύγκρουση με τους δανειστές είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με τη ρήξη με την ευρωζώνη και την ΕΕ, που αποδείχτηκαν αιχμή του δόρατος των τραπεζών και των δανειστών και εγγυητές της πιο βαθιάς και αιώνιας λιτότητας με τους ισοσκελισμένους ή πλεονασματικούς προϋπολογισμούς κ.ά. Το ευρώ δεν έφερε σύγκλιση των οικονομιών κέντρου και περιφέρειας, όπως μας υπόσχονταν για να μας πείσουν να υποταγούμε στη δικτατορία της ΕΚΤ, αλλά καταστροφική απόκλιση που δεν μπορεί να αντιστραφεί χωρίς ν’ αποκτήσουμε ξανά ανεξάρτητη νομισματική πολιτική. Η ΕΕ, όπως απέδειξαν οι πράξεις της τα πέντε τελευταία χρόνια, δεν προωθεί τα συμφέροντα των λαών αλλά των τραπεζιτών και των μεγάλων εταιριών. Οι πράξεις τόσο της ΕΕ όσο και της ΕΚΤ είναι ασύμβατες με την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία.

Βασικός, μεταξύ άλλων, όρος επίσης για την ανατροπή της επίθεσης που δεχόμαστε είναι η εθνικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας (τηλεπικοινωνίες, λιμάνια κτλ.), καθώς κι ο εργατικός έλεγχος της παραγωγής και της διοίκησής τους.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η «Κίνηση για τη Διαγραφή του Χρέους Τώρα!» καλεί τους εργαζόμενους, τη νεολαία και όλο τον λαό σε μαχητική διαδήλωση τη Δευτέρα 11 Μαΐου, με αφορμή τη συνεδρίαση του Συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης (Eurogroup) και την καταβολή από την κυβέρνηση ενός νέου υπέρογκου ποσού (747 εκ. ευρώ) στο ΔΝΤ, έναν από τους θεσμούς που με την πολιτική τους μας οδήγησαν στην κρίση και έπληξαν καίρια τις ελευθερίες και τα δικαιώματά μας.

Καλούμε ακόμη όλες τις κοινωνικές οργανώσεις, τις ομοσπονδίες, τα σωματεία, τους φοιτητικούς συλλόγους, τις συλλογικότητες στις γειτονιές και τις λαϊκές συνελεύσεις να πλαισιώσουν με τις δικές τους αποφάσεις και την κινητοποίηση αυτή, καθώς και τον συνολικό κρίσιμο αγώνα για τη μονομερή διαγραφή του χρέους τώρα, αλλά και να είναι σε ετοιμότητα για νέα κινητοποίηση αν και όποτε αποφασιστεί συμφωνία με τους δανειστές. Όχι σε νέο μνημόνιο!

Όλοι και όλες στη Συγκέντρωση της Δευτέρας 11 Μαΐου στα Προπύλαια στις 6 το απόγευμα!

Η Γενική Συνέλευση της «Κίνησης για τη Διαγραφή του Χρέους Τώρα!»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΑΔΕΔΥ: ''H KYBEΡΝΗΣΗ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΚΥΨΕΙ ΣΤΙΣ ΠΙΕΣΕΙΣ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ''

Η απαράδεκτη επιμονή των δανειστών στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων να ζητούν μείωση των συντάξεων, επαναφορά της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος στα ταμεία, απελευθέρωση των απολύσεων, αύξηση του ΦΠΑ, νέα μέτρα για τη δημιουργία πλεονάσματος και συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων, διατήρηση του ΕΝΦΙΑ κ.λπ στοχεύει να εξαντλήσει την ελληνική κοινωνία και οικονομία στη μέγγενη της χρηματοδοτικής ασφυξίας και να επιβάλει μια «νέο-μνημονιακή» κηδεμονία στη χώρα.

Η συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου όπου η Κυβέρνηση μεταξύ άλλων αποδέχτηκε ότι θα αποπληρώσει «τις οικονομικές της υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως», οδήγησε στην ένταση των πιέσεων και των εκβιασμών από την πλευρά των δανειστών. Η πρακτική συνέχισης της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους με τους πόρους των δημοσίων εσόδων, οξύνουν την ταμειακή στενότητα σε βάρος της αναγκαίας αύξησης των δαπανών για κοινωνική πολιτική.

Το συνδικαλιστικό κίνημα προτάσσει τα λαϊκά συμφέροντα έναντι των τοκογλυφικών συμφερόντων των δανειστών. Καλεί την Κυβέρνηση να μην υποκύψει στις πιέσεις και να προχωρήσει άμεσα στην ανατροπή της λιτότητας και τη ρήξη με τις πολιτικές των μνημονίων. Η Κυβέρνηση οφείλει να απορρίψει οποιαδήποτε διαδικασία «διαπραγμάτευσης» που θέτει στο τραπέζι ζητήματα νέων μειώσεων σε μισθούς και συντάξεις και οδηγεί σε νέα μέτρα εις βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

Καλούμε τους εργαζόμενους, τη νεολαία και όλο το λαό να συμμετάσχουν μαζικά στη διαδήλωση που οργανώνει η «Κίνηση για τη Διαγραφή του Χρέους Τώρα», τη Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015, με αφορμή τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης (Eurogroup), διεκδικώντας τη διαγραφή του χρέους, απαιτώντας την ανατροπή της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ που οδηγούν τον κόσμο της εργασίας στην εξαθλίωση και στη φτώχεια.

Καλούμε τις κοινωνικές οργανώσεις, τις ομοσπονδίες, τα σωματεία, να πλαισιώσουν με τις δικές τους αποφάσεις την κινητοποίηση αυτή, καθώς και το συνολικό κρίσιμο αγώνα για τη Μονομερή Διαγραφή του Χρέους τώρα.

Όλοι και όλες στη Συγκέντρωση

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 11 ΜΑΙΟΥ ΣΤΙΣ 18:00 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ

πηγη: iskra.gr

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ * 

Θα ξεκινήσω από  το κρίσιμο ζήτημα της πολιτικής  και πληροφοριακής σύγχυσης. Αυτό που βιώνουν οι πολίτες της Ελλάδας από τις αρχές Φεβρουαρίου και μετά, οπότε και επήλθε η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι αυτό που οι ψυχίατροι και ιδιαίτερα το ρεύμα της Αντιψυχιατρικής έχουν προσδιορίσει ως «σύνδρομο του διπλού δεσμού» («double bind»). Αυτό σημαίνει ότι το παιδί μέσα σε μια οικογένεια λαμβάνει απολύτως αντιφατικά μηνύματα από τους γονείς του, πραγματικά ή συναισθηματικά, τα οποία καταλήγουν σε απολύτως αντίθετα συναισθηματικά ή και λογικά συμπεράσματα. Το παιδί εισπράττει ταυτόχρονα αγάπη και εχθρότητα, τρυφερότητα και απομόνωση. Όπως επισημαίνουν οι φορείς του ρεύματος της Αντιψυχιατρικής, αυτή η κατάσταση, εφόσον παρατείνεται, μπορεί να οδηγήσει στο αποτέλεσμα της βαριάς ψυχικής νόσου του παιδιού στην επόμενη ζωή του και ειδικότερα στη σχιζοφρένεια, τη βασίλισσα των ψυχικών παθήσεων (dementia).

Όπως γράφω αυτές τις γραμμές, αισθάνομαι έκπληκτος που η ελληνική κοινωνία δεν έχει παραφρονήσει ήδη εντελώς. Γιατί, θα με ρωτήσετε: μα είναι απλό. Τη μια μέρα πάμε σε κάθετη ρήξη. Οι σημαίες υψωμένες.  Οι κόκκινες γραμμές σε διάταξη. Η Διεθνής να απαγγέλλεται από το «Κόκκινο». Την επόμενη μέρα, ο σ. Πρόεδρος ή κάποιο άλλο κυβερνητικό στέλεχος ανοίγει μυστηριωδώς το δρόμο για την επίτευξη μιας «αμοιβαία επωφελούς συμφωνίας», ίσως μάλιστα και «έντιμης». Χαρά στο Πανελλήνιο. Την τρίτη μέρα, η συμφωνία σκαλώνει και έχουμε ανάγκη ξανά από το ζωογόνο αεράκι της «ρήξης». Η κυρίαρχη τάση ξαναμιλά για τη «ρήξη» και η κομματική αντιπολίτευση πλειοδοτεί. Το εσωκομματικό μέτωπο φαίνεται να κλείνει. Την επόμενη μέρα, νέες προοπτικές για συμφωνία κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ.

Και ο πιο ενεργός και ενημερωμένος πολίτης άγεται στην αμηχανία και στη μη κατανόηση της κατάστασης. Πόσο μάλλον που η κομματική λειτουργία, για όσους/ες συμμετέχουν σε αυτήν, είναι χαλαρωμένη, ανεσταλμένη, ουσιαστικά ανύπαρκτη, και δεν διαφωτίζει, όταν συμβαίνει, ούτε διαυγάζει το τι πραγματικά γίνεται, το τι πραγματικά διακυβεύεται ούτε και καλεί σε κάποια συγκεκριμένη δράση. Άρα, το να ζητάς ενεργοποίηση και κινητοποίηση από μια κοινωνία την οποία άγεις στη σύγχυση, και μάλιστα να εξανίστασαι για την «κοινωνική παθητικότητα» ή ακόμη και την «κοινωνική αφασία», είναι ηθικά ένα ψέμα. Εδώ δεν καταφέρνεις να ενεργοποιήσεις ως ηγεσία το κόμμα σου, είναι δυνατόν να καταφέρεις, μέσα σε αυτήν την παραλυτική σύνθεση αντιφατικών πληροφοριών, να ενεργοποιήσεις την πολύπαθη (αλλά όχι αθώα) κοινωνία και την εργατική τάξη; Στην πορεία αυτού του κειμένου, θα ανακαλύψουμε μαζί και άλλα «ψέματα» ή έστω ανακρίβειες και παρασιωπήσεις.

Βεβαίως, η ίδια η διαπραγμάτευση είναι αντικειμενικά μια δύσκολη, αντιφατική και -κάπως- συγκρουσιακή διαδικασία. Θα ήταν άδικο να επιρρίψει κανείς στην κυβέρνηση και τους διαπραγματευτές της όλα τα άδικα, τα λάθη και τις ευθύνες. Υπάρχει μια αιμοβόρα και κανιβαλική ηγεσία της Ευρωζώνης και των δανειστών που δεν ορρωδεί προ ουδενός. «Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά». Δεν ζητεί μόνο το πάγωμα του προγράμματός μας αλλά και την εισαγωγή νέων μνημονιακών μέτρων όπως οι ομαδικές απολύσεις, το κούρεμα κι άλλο των συντάξεων και επιδομάτων, την παράταση όλων των ιδιωτικοποιήσεων, την κατάλυση της ελληνικής αστικής δημοκρατίας με λίγα λόγια. Πιστεύω ότι καταρχήν η κυβέρνηση διστάζει έντονα να αποδεχθεί αυτά τα νέα μνημονιακά μέτρα, γνωρίζοντας ότι αυτό μπορεί να επιφέρει το τέλος της με την ισχύουσα μορφή της. Άρα, υπάρχει -ακόμη- ένα ιδιότυπο αλλά πραγματικό πεδίο συγκρούσεων. Άρα, υπάρχουν και πραγματικές στιγμές όπου η κυβέρνηση όντως τα «στυλώνει» και άλλες στιγμές όπου η κυβέρνηση υποχωρεί.

Όμως, η αντιφατικότητα των μηνυμάτων που αποστέλλονται στην ελληνική κοινωνία και τους εργαζόμενους δεν απορρέει μόνο και αποκλειστικά από το πραγματικό πεδίο σύγκρουσης. Συνδέεται και με το φαινόμενο που επιτυχημένα έχει προσδιορισθεί ως «κοινωνία του θεάματος». Αποκρύπτεται δηλαδή ουσιαστικά ότι, πέρα από τις αντιθέσεις, υπάρχει δυστυχώς και ένα ευρύ πεδίο αντικειμενικής σύγκλισης μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών.

Ας απαριθμήσω ορισμένα πιθανότατα σημεία επαφής κυβέρνησης-δανειστών, που αναφέρονται και στη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη αλλά και στις λίστες μεταρρυθμίσεων Βαρουφάκη:

α) τη συνέχιση όλων των ιδιωτικοποιήσεων που έχουν τουλάχιστον ξεκινήσει (ο ΟΛΠ και τα περιφερειακά αεροδρόμια, η μη κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ είναι σημαντικά τέτοια παραδείγματα)

β) την ανάγκη δήθεν παρέμβασης στο ασφαλιστικό σύστημα, το οποίο περιέχει «υπερβάσεις» και πρέπει να γίνει δημοσιονομικά βιώσιμο (;;;)

γ) την ταλάντευση για τις σ.σ.ε. στο πλαίσιο των Βέλτιστων Ευρωπαϊκών Προτύπων και του ΟΟΣΑ και την αποδοχή παγώματος σημαντικών ρυθμίσεων για τα εργασιακά-ασφαλιστικά  (751, αφορολόγητο, 13η σύνταξη κ.ά. )

δ) την αναδιάταξη του φορολογικού συστήματος, η οποία δεν είναι αποκλειστικά αντιπλουτοκρατική ή ορθολογική και μπορεί να σημάνει μια φοροεπιδρομή κατά της μεσαίας τάξης ή πάντως τη μη άρση άδικων μέτρων που στρέφονται κυρίως κατά των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων (π.χ. ΕΝΦΙΑ )

ε) τη συνέχιση του καπιταλιστικού/ιμπεριαλιστικού ελέγχου πάνω στις τράπεζες.

Το συνεχές πέρασμα από το «ψυχρό» στο «θερμό» αποσιωπά ότι αυτό το πεδίο συμφωνίας πιθανότατα είναι υπαρκτό και πάγιο και η διαφωνία επεκτείνεται στο «πέραν αυτού», στην πραγματικότητα στο πιο μαύρο από το μαύρο.

Όμως, θα πει κανείς, ρήξεις και «ατυχήματα» μπορεί όντως να συμβούν όσο οι τοκογλύφοι γίνονται πιο ανελέητοι και άπληστοι και δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στην ελληνική κυβέρνηση και στον ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ, δυστυχώς, αρχίζει να αναπτύσσεται ένας δεύτερος «μύθος». Δεν θέλουμε, λέει η αφήγηση αυτή, τη σύγκρουση, αλλά αυτή θα επισυμβεί αντικειμενικά και αυτό θα είναι από μόνο του θετικό - «πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες». Η λογική της «αντικειμενικής ρήξης διά του ατυχήματος» έχει πολλά και σημαντικά αδύναμα σημεία.

Το πρώτο ζήτημα είναι το πώς θα εξηγήσεις στην κοινωνία και στο λαό ότι η θετική  συμφωνία εντός της Ευρωζώνης, την οποία για χρόνια προπαγάνδιζες λαθεμένα ως σωστή γραμμή, τώρα εγκαταλείπεται και είναι αδύνατη. Θα πούμε ότι δεν ξέραμε, ότι μας εξαπάτησαν. Κανένα λογικό δικαστήριο στον κόσμο δεν θα δεχόταν αυτόν τον παιδαριώδη ισχυρισμό από κάποιον διάδικο. Συνεπώς, θα υπάρξει ένα έλλειμμα κοινωνικής συμπαράστασης λόγω της μη κατανόησης της κατάστασης και της έκπληξης που μπορεί να προκληθεί, από όσους πίστεψαν στο σενάριο της συμφωνίας - τουλάχιστον.

Το δεύτερο ζήτημα είναι το ότι δεν θα είναι κάθε «ατύχημα» και «κάθε αντικειμενική ρήξη» τελικά επωφελής για τους εργαζόμενους και τη χώρα. Λ.χ. μια παύση πληρωμών, η οποία ως σημείο εκκίνησης είναι αναγκαία και επωφελής για τη χώρα, αν δεν εκδιπλωθεί ριζικά και δεν οδηγήσει στη ρήξη με την Ευρωζώνη, στην έξοδο από το ευρώ, στη μονομερή διαγραφή του χρέους, στην εθνικοποίηση των τραπεζών και στην ανάκτηση της κυριαρχίας της κυβέρνησης πάνω στην ελληνική οικονομία και κοινωνία, μπορεί να αποβεί όχι μόνο αρνητικότερη ακόμη και από τον «άτιμο συμβιβασμό», αλλά και απολύτως καταστροφική για την εργατική τάξη και το λαό. Μια πιθανή πτώχευση ή πιστωτικό γεγονός μέσα στα όρια της Ευρωζώνης και χωρίς διαγραφή του χρέους συνεπάγεται το γεγονόςότι η Ελλάδα θα γίνει απολύτως και χωρίς καμία επιφύλαξη αποικία της Ευρωζώνης, απόλυτο άθυρμα του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, κινεζοποιημένη πλήρως αγορά εργασίας και παράδειγμα υπέρ του διεθνούς καπιταλιστικού πλέγματος και κατά της αποστοίχισης από αυτό. Από αυτήν την άποψη, τοποθετήσεις, οι οποίες λαύρα κινούνται υπέρ της «ρήξης» αλλά κάνουν την πάπια για το ζήτημα της αριστερής/ταξικής  εξόδου από την Ευρωζώνη, δεν βοηθάνε σημαντικά και ενισχύουν τη σύγχυση, την οποία και προανέφερα. Και μάλιστα, οι ίδιες  τοποθετήσεις, ακόμη και από μέλη ή στελέχη της κομματικής αντιπολίτευσης, καταλήγουν να μην αποκλείουν μια συνεννόηση με την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ μετά από μια τέτοια ατελή ρήξη. Όμως, όπως είχε πει το 1793 ο Σεν - Ζιστ, οι επαναστάσεις που φτάνουν μέχρι τη μέση σκάβουν απλώς το λάκκο τους και φτιάχνουν το φέρετρό τους. Η άποψη της Αριστερής Πλατφόρμας για αριστερή/ εργατική έξοδο από την Ευρωζώνη, θέση που στρατηγικά τη διέκρινε από την πλειοψηφία στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ μαζί και με το ζήτημα των μορφών κοινωνικοποίησης/εθνικοποίησης τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων, έχει δικαιωθεί πλήρως. Και όμως γιατί άραγε- σήμερα που η θέση αυτή έχει δικαιωθεί πλήρως, η Αριστερή Πλατφόρμα ούτε την εξειδικεύει τακτικά με ικανοποιητικό τρόπο ούτε την κάνει σημαία της με έναν επιθετικό και ταυτόχρονα γόνιμο τρόπο (και μάλιστα αναπτύσσονται και εντός της ΑΠ ή της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ απόψεις ότι η έξοδος από το ευρώ αντικειμενικά οδηγεί σε εθνική αναδίπλωση, σε υποτίμηση της εργατικής δύναμης περαιτέρω κ.λπ.).

Δυστυχώς, η διολίσθηση του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 μέχρι και σήμερα οδηγεί στο ακόλουθο αρνητικό αποτέλεσμα: όσο η κεντρική γραμμή πάει «δεξιότερα», τόσο και η επίκριση της μειοψηφίας αναγκάζεται να εκδιπλωθεί σε μια πιο μετριοπαθή κριτική. Από την έξοδο από το ευρώ ως κεντρικό σημείο και την κοινωνικοποίηση όλων των στρατηγικών επιχειρήσεων το 2013, καταλήγουμε τώρα να απαιτούμε -και ορθώς- την εφαρμογή του μίνιμουμ προγράμματος της ΔΕΘ, και αυτό να φαντάζει και άκρως επαναστατικό. Αυτό συμβαίνει και επειδή η αντιπολίτευση δεν έχει επαρκή στρατηγική θεώρηση αλλά και επειδή η αντιπολίτευση, έχοντας χάσει ορισμένα ραντεβού με την Ιστορία, καθορίζει την ατζέντα της ετεροβαρώς σε μεγάλο βαθμό με βάση την ατζέντα της ηγετικής πλειοψηφίας του κόμματος.

Το τρίτο ζήτημα που αφορά τη ρήξη και που αμφισβητεί τη χρησιμότητα μιας απλώς «αντικειμενικής ρήξης» είναι το γεγονός  ότι η κυβέρνηση δεν έχει λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για την πληρότητα-αυτάρκεια της χώρας σε ενέργεια, τρόφιμα, πρώτες ύλες, αγροτικά προϊόντα κ.λπ. Αν η κυβέρνηση είναι όντως συνεπής στο ότι θα τηρήσει τις κόκκινες γραμμές -κάτι για το οποίο αμφιβάλλω έντονα- τότε κάτι κάνει λάθος, και μάλιστα κινδυνεύει να οδηγήσει τη χώρα όχι σε μια ηρωική έξοδο αλλά σε μια τυχοδιωκτική περιπέτεια.

Και για να εντοπίσουμε και μια τρίτη ανακρίβεια/ψέμα: μια τυχοδιωκτική και ατελής ρήξη, χωρίς πολιτικό σχέδιο και μάλιστα ευκρινές, δεν είναι δήθεν απολύτως αντίθετη στον πολιτικό συμβιβασμό και ασύμβατη προς αυτόν. Μπορεί να αποτελέσει έναν πολιτικό ελιγμό έτσι ώστε μια χώρα στο επέκεινα του γκρεμού να οδηγηθεί, αφού απολαύσει κάποια 24ωρα ανεξαρτησίας, στον πιο ταπεινωτικό συμβιβασμό. Όποιος το αμφισβητεί αυτό, ας θυμηθεί την Κύπρο του 2013 μετά τον πρώτο ενθουσιασμό… Δεν είναι τυχαίο, επίσης, το ότι η ηγετική πλειοψηφία στον ΣΥΡΙΖΑ υποβάθμισε τότε τη σημασία της  κυπριακής αναδίπλωσης και έφτασε στο σημείο να ασκεί κριτική ακόμη και στο ΑΚΕΛ από τα «δεξιά». Αν θυμάμαι καλά, αυτή η στάση περιλάμβανε ακόμη την τότε «Ανάσα», τους πολύ μετέπειτα «53 plus». Έκαναν ποτέ την αυτοκριτική τους;

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ

Ο Διάβολος στην πολιτική, όπως και στην ένθρησκη ζωή, μπορεί να πάρει πολλές μορφές, οι οποίες κατά κανόνα διαφέρουν στην ποσότητα και όχι στην ποιότητα. Αν αφαιρέσουμε το best case scenario της συγκυρίας, δηλαδή τη ρήξη βάσει ενός υπαρκτού πολιτικού σχεδίου τα-ο οποίο από καιρό περιμένουμε να λάβει μια ολοκληρωμένη μορφή- καθώς και την αβέβαιη και μερικά επικίνδυνη εκδοχή της «ρήξης-ατύχημα», μένουν άλλες δύο εκδοχές: η συμφωνία με πάγωμα του εργασιακού-ασφαλιστικού προγράμματος της ΔΕΘ και η συμφωνία που θα περιλαμβάνει και πάγωμα αλλά και νέα μνημονικά μέτρα. (Ξέρω, θα μου πει κάποιος ότι υπάρχει και η συμφωνία όπου θα εφαρμόσουμε τη ΔΕΘ και θα πάρουμε και τα δισ. ευρώ από την ευρωζώνη και τους δανειστές. Επειδή δεν πιστεύω στον Άγιο Βασίλη, δεν θα ασχοληθώ με αυτήν την εκδοχή, που μου φαίνεται ως ένας ακόμη ζωτικός μύθος και ένα ακόμη παρακλάδι του Θεάματος.) Η μια αρνητική εκδοχή σημαίνει απελπιστική ήττα και η δεύτερη σημαίνει καταστροφική ήττα. Ειλικρινώς, δεν γνωρίζω τι θα μπορούσε να επιλέξει κανείς από τα δύο, αφού και τα δύο σηματοδοτούν το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ όπως τον έχουμε γνωρίσει. Τη μετατροπή του σε ένα αρχηγικό και γραφειοκρατικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της εποχής μας, δηλαδή ένα σοσιαλφιλελεύθερο στον πυρήνα του και «νεοπαπανδρεϊκό» κόμμα.

Είναι αμφίβολο αν σε αυτό τα πλαίσιο η κυβέρνηση θα έχει μια σταθερή βάση κοινωνικής στήριξης πέρα από τα μέτρα ανθρωπιστικής κρίσης ή από την οππορτουνιστική συνδρομή των κλασικών μνημονιακών κομμάτων. Το ΚΚΕ θα αντιπολιτευθεί μια τέτοια κυβέρνηση, αλλά στην ουσία θα χαρεί. Όχι μόνο γιατί οι «Αποστάτες» της Αριστερής Πλατφόρμας διαψεύστηκαν ή χρεοκόπησαν, αλλά και επειδή καμία σοσιαλιστική λύση δεν θα είναι -και επί αποδείξει- εφικτή προτού φτάσουμε στο Υπερπέραν και στην Επαναστατική Αποκάλυψη.

Επιπλέον, η σύναψη συμφωνιών του α’ ή του β’ τύπου, λύσεων που οδηγούν στην Κόλαση με «αγνές προθέσεις», αντανακλά και επιβεβαιώνει-παγιοποιεί τον αρνητικό ταξικό και πολιτικό συσχετισμό δύναμης στην Ελλάδα, την Ευρώπη και διεθνώς. Παγιώνει τις μνημονιακές ρυθμίσεις, αυτές που έχουμε ήδη «σκίσει». Δεν ανοίγει το δρόμο ούτε και κερδίζει χρόνο για έναν ποιοτικά άλλο συσχετισμό δυνάμεων, ούτε και παρέχει ένα εναλλακτικό ταξικό παράδειγμα. Οι Ποδέμος είναι μακριά από εμάς  και από την κυβερνητική εξουσία. Ίσως και καλύτερα. Αυτήν τη στιγμή, μόνο εμείς. Οι λαοί της Ευρώπης δεν διαθέτουν -πέρα από τα δικά τους πολιτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά εμπόδια- μια αριστερή ριζοσπαστική ηγεσία που να μπορεί να συγκλίνει με τον ΣΥΡΙΖΑ στο ορατό μέλλον. Ούτε μια ορατή κοινωνική κινητικότητα. Το να υποστηρίξει κανείς ότι τα κόμματα του ΚΕΑ αποτελούν κάτι τέτοιο, παρά το ρεφορμισμό τους και την ευρωλαγνεία τους, παρά την παροιμιώδη αδυναμία τους να αντισταθούν στην άνοδο της εθνικιστικής Δεξιάς, μοιάζει μάλλον με κακόγουστο ανέκδοτο. Με τα πολύ μικρά κόμματα της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς μας συνδέουν αρκετά θετικά, αλλά και αρκετές διαρθρωτικές αδυναμίες. Αντιθέτως, μόνο μια ρήξη  στην Ελλάδα τώρα με αντινεοφιλελεύθερο-αντικαπιταλιστικό  πολιτικό σχέδιο μπορεί να συνεγείρει νέες συνειδήσεις στην Ευρώπη και διεθνώς, να πυροδοτήσει  την άμυνα των Γάλλων εργαζομένων κατά του νέου νομοσχεδίου για τις εργασιακές σχέσεις, να φωτίσει το δρόμο στους Γερμανούς άνεργους, να ανοίξει επαφές με τους έγχρωμους διαδηλωτές που συγκρούονται στο Φέργκιουσον και τη Βαλτιμόρη με τη φονική αστυνομία του «καλού Ομπάμα», να δώσει το χέρι στους Ιταλούς απεργούς.  Μόνο μια ρήξη με πολιτικό σχέδιο και με στρατηγική εμβάθυνση μπορεί να αλλάξει ριζικά τους συσχετισμούς δύναμης στην ελληνική κοινωνία, να κάνει το 30% κατά της Ευρωζώνης 51% κατά της Ευρωζώνης και μάλιστα με αριστερό ταξικό και όχι εθνικιστικό πρόσημο, να ανατάξει τη μακρά επιδείνωση του κοινωνικού ταξικού συσχετισμού στην Ελλάδα, η οποία επιβιώνει της εκλογικής νίκης και τη μετατρέπει από νίκη του πολιτικού ριζοσπαστισμού σε νίκη της κοινωνικής απόγνωσης.

Θα διατυπωθεί εδώ άλλη μια σκέψη του «πολιτισμικού» Διαβόλου, δηλαδή της ιδεολογίας της ήττας μέσα στην Αριστερά. Η κοινωνία δεν θέλει να πάμε τόσο μακριά, μας ψήφισε για να μείνουμε στο ευρώ, μας οδηγεί στη συμφωνία, μας αποτρέπει από τους τυχοδιωκτισμούς, μας προτρέπει να είμαστε μετριοπαθείς. ΟΚ, μπορούμε να ρωτήσουμε και την κοινωνία και να αναλάβει αυτή τις ευθύνες της. Σε κάθε περίπτωση, όμως, μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο. Ως κόμμα που υποτίθεται επιχειρεί να αποκτήσει την ιδεολογική διεύθυνση μέσα στην κοινωνία και να οικοδομήσει μια εργατική αντιηγεμονία, μπορούμε να πυκνώσουμε την πολιτική στιγμή μετατρεπόμενοι σε «πρωτοπορεία», να εξηγήσουμε απλά και καθαρά ότι κάναμε ως τώρα λάθος. Ότι δεν υπάρχει ούτε «έντιμος συμβιβασμός» ούτε «αμοιβαία επωφελής λύση» με τα σκυλόψαρα της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, ότι όσα τους είπαμε πάνω σε αυτό το μοτίβο διαψεύστηκαν από τη σκληρή πραγματικότητα, ότι πρέπει να αναλάβουν ως πολίτες και ως εργαζόμενοι την ευθύνη για μια λυτρωτική διέξοδο, μέσα σε συνθήκες που άμεσα σημαίνουν «αίμα, ιδρώτα και δάκρυα». Ότι αυτός ο δρόμος δεν πάει άμεσα στο σοσιαλισμό αλλά σε μια ρήξη με το διεθνές καπιταλιστικό πλέγμα και τους υπηρέτες του που θα ακολουθηθεί και από άλλες «εθνικές» ρήξεις και θα αναδιατάξει πιθανόν τον πλανήτη. Μια πρόταση βασισμένη στην ειλικρίνεια, τη διαφάνεια, την ταξική και πατριωτική περηφάνια, τον πραγματικό εργατικό διεθνισμό. Μπορεί ο λαός να απορρίψει πρακτικά ή μέσα από μια κάλπη αυτό το σενάριο. Τότε, αυτό θα σημάνει ότι η ώρα της Αριστεράς δεν έχει έλθει ακόμη, ότι μπορούμε μόνο να διαχειριστούμε το νεοφιλελευθερισμό και το μετανεοτερικό καπιταλισμό, μόνοι μας ή με παρέα, και ότι, όπως εύστοχα το διατύπωσε πρόσφατα  ο σ. Λαφαζάνης προς λύσσα κάποιων ΜΜΕ, πρέπει άμεσα να παραδώσουμε τη σκυτάλη στους φυσικούς διαχειριστές του κεφαλαίου και της κρίσης του. Άρα, καμία συμφωνία να μην υπογραφεί, αν δεν υπάρξει προηγούμενη κομματική έγκριση ή ακόμη καλύτερα προηγούμενη λαϊκή ετυμηγορία, πρακτική στο δρόμο ή εκλογική διά της κάλπης. Διαφορετικά, δεν θα δώσουμε το χέρι στους λαούς και στις κυριαρχούμενες εργατικές τάξεις αλλά στους εκμεταλλευτές, θα τους ανεβάσουμε το ηθικό και θα επιτρέψουμε να πουλήσουν αυτή τη νίκη τους στις κοινωνίες τους, επιβάλλοντας το μονόδρομο και εξηγώντας γιατί το «ακραίο» ελληνικό πείραμα ετελεύτησε τον βίον του.Όχι πρώτη φορά Αριστερά αλλά δεύτερη φορά σοσιαλδημοκρατία (και μάλιστα ηπιότερη-δεξιότερη από το πρώτο ΠΑΣΟΚ).

Εδώ, όμως, μπορεί να αντιταχθεί μια άλλη τελευταία  ένσταση του advocatus diaboli. Κάναμε αυτήν την πορεία, οικοδομήσαμε προσωπικές διαδρομές, βουλευτικές ή κυβερνητικές θέσεις, μακρές διαδρομές επαγγελματισμού στην πολιτική. Και δεν ήμασταν οι χειρότεροι στο κάτω κάτω. Όλα αυτά μπορούν να παραδοθούν στην πυρά και στη λήθη , όταν μάλιστα μια συμφωνία μπορεί να αναγνωσθεί κάπως και ως «επωφελής»; Όταν ο λαός μπορεί και αυτός να θέλει να «αυτοεξαπατηθεί» για να γλιτώσει τα χειρότερα; Δεν είναι καλύτερο η κυβέρνηση να «παρηγορεί» το κόμμα, το κόμμα να «παρηγορεί» το λαό και ο λαός να «παρηγορεί» τον εαυτό του μέσα στο βασίλειο της Ιδεολογίας ως ψευδούς συνείδησης; Και έτσι να την ψευτοβγάλουμε κάπως μέσα στον επικείμενο μεταδημοκρατικό καπιταλιστικό Μεσαίωνα; Δεν είναι καλύτερο να διαμορφώσουμε έναν πιο ανθεκτικό «καινούριο λαό», όπως θα μας προέτρεπε και ο Μπρεχτ;

Πρόκειται για την πρώτη ένσταση που είναι δύσκολο να απαντηθεί. Και ότι διατυπώνεται σε έγγραφο είναι ήδη δύσκολο. Ακριβώς γι’ αυτό, όμως, καταδεικνύει και σε μεγαλύτερο βάθος τον κίνδυνο πολιτικής χρεοκοπίας της Αριστεράς, ο οποίος πια μας περιβάλλει από παντού.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΘΙΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

 Η προοπτική μιας ρήξης με την Ευρωζώνη και με το διεθνές καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό πλέγμα σημαίνει και μια βαθιά γεωπολιτική και διεθνοπολιτική μετατόπιση. Αν η πραγματική και όχι η μυθική ρήξη στηριχθεί όχι σε καιροσκόπους του ελληνικού αστισμού αλλά στις αναξιοποίητες κοινωνικοπολιτικές  δυνάμεις της εργασίας και των πληγέντων μικροαστικών στρωμάτων, αν ανοιχθεί σε μορφές κοινωνικού συνεταιρισμού, διαχείρισης των κοινών και των δημοσίων πραγμάτων, σε μορφές εργατικού και κοινωνικού ελέγχου και αυτοδιαχείρισης, αν ανατρέψει την επαγγελματοποίηση της πολιτικής,  μπορεί να κάνει διεθνώς τη διαφορά. Μπορεί, χωρίς μορφές εξάρτησης και υποτέλειας, να συνδιαλαγεί οικονομικά με την Κούβα, τη Βενεζουέλα, άλλες πιο μετριοπαθείς λατινοαμερικανικές κρατικές μορφές, με την Ευρασιατική Ένωση -γνωρίζοντας τα όρια αυτών των καπιταλιστικών συσσωματώσεων-, τακτικά ακόμη και με άλλες ευρωπαϊκές χώρες εντός ή εκτός της Ε.Ε. βάσει ειδικών σχέσεων, λαμβάνοντας υπόψη και το ζήτημα της πιθανόν αναγκαίας εξόδου και από την Ε.Ε. Μπορεί και πρέπει να βγει άμεσα από το ΝΑΤΟ,  από τον ΟΑΣΕ, από τον ευρωστρατό και από κάθε άλλο ιμπεριαλιστικό πλέγμα και να αποφύγει την εμπλοκή σε στρατιωτικές περιπέτειες και σε ιμπεριαλιστικές επιρροές και τριβές. Σίγουρα, αυτό το σενάριο μας βάζει σε βαθιά αχαρτογράφητα νερά. Στα νερά αυτά θα  κυκλοφορούν, εκτός από εμάς, και λογιών λογιών σκυλόψαρα. Από την «αλβανοποίηση της χώρας», από το οικονομικό κρατικό και διακρατικό σαμποτάζ , από την κερδοσκοπική επίθεση και την έξοδο από τη διεθνή αγορά ως ακόμη και σε καταστάσεις αποσύνθεσης, ρατσισμού/φασισμού,  εσωτερικής κοινωνικής έντασης, μεγάλης εγκληματικότητας ή και θερμών επεισοδίων με γειτονικά κράτη ή και ένοπλων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Τίποτε από αυτά δεν μπορεί να αποκλεισθεί εξαρχής . Το ξαναείπαμε και το ξαναλέμε: αίμα, ιδρώτας και δάκρια για απρόβλεπτο διάστημα. Επίσης, θα χρειαστεί να επιταχυνθεί η διαδικασία σοσιαλιστικής αναμόρφωσης και μετασχηματισμού του κρατικού μηχανισμού και διάλυσης εκείνων των δομών που θα καταστούν εμπόδια και ανασχετικές δυνάμεις για την πορεία της χώρας. Όλα αυτά αποτελούν δυνατότητες και κινδύνους εντός πάντοτε της Βαθιάς Γαλάζιας Θάλασσας.

Eντός της Επικράτειας του Διαβόλου, όλα μοιάζουν πιο γυαλιστερά και πιο βιώσιμα - οι «εταίροι» μας διώχνουν τα σκυλόψαρα. Όμως, το συμβόλαιο με τον Διάβολο έχει σαφείς και ετεροβαρείς όρους για τους κυριαρχούμενους , όπως είχα επισημάνει και στο βιβλίο μου «Αριστερά και εξουσία» πριν από έναν χρόνο: στρατηγική  ήττα του αριστερού πειράματος στην Ελλάδα και την Ευρώπη, νίκη της διαχείρισης, μονόδρομος διεθνώς, επιδείνωση του ταξικού συσχετισμού, πιθανή αποτυχία του πολέμου θέσεων και της κυβέρνησης της Αριστεράς ως εφαλτηρίου ενός μεταβατικού αντικαπιταλιστικού προγράμματος, πιθανή στρατηγική αποτυχία της ίδιας της σύλληψης του «δημοκρατικού δρόμου» ως αντισυστημικού δρόμου και της ίδιας της σύλληψης του Μεταβατικού Προγράμματος και του Ενιαίου Μετώπου: η αρχικά θετική ελληνική ιδιομορφία μπορεί να μετατραπεί σε διεθνή πληγή και τραύμα. Στρατηγικές που απέτυχαν μέσα σε ενάμιση αιώνα θα χρειαστεί αν όχι να εγκαταλειφθούν, πάντως να επανεξετασθούν ριζικά. Πιθανόν να μπαίνουμε σε μια εποχή απρόβλεπτων εντάσεων και ακατανόητων εμφύλιων συρράξεων.

Όπως καταλαβαίνουμε όλοι και όλες, οι διακυβεύσεις μοιάζουν να είναι τεράστιες. Και μάλιστα, οι μάχες μπορεί να χαθούν όχι γιατί είμαστε αδύναμοι/ες αλλά γιατί δεν τις δώσαμε καν. Όμως, αν τελικά χάσουμε, ποιος θα πάρει αυτήν την κολοσσιαία ιστορική   ευθύνη; Και τι «θα πάει να πει στη Δικαιοσύνη», όπως τραγουδούσε παλιά ο Σαββόπουλος ; Το πρόβλημα δεν είναι τα κεφάλια που (δεν) θα πέσουν, αλλά τα κεφάλια που θα σκύψουν.

Υ.Γ. Ο τίτλος του άρθρου πηγάζει από ένα έργο του Νίκου Καββαδία, το οποίο μετέτρεψε σε μια έξοχη ταινία η Μάριον Χένζελ το 1995.

* Πηγή: www.rproject.gr

Της ΜΑΡΙΑΣ ΜΠΟΛΑΡΗ*

Μια αριστερή κυβέρνηση ή έστω μια κυβέρνηση «κοινωνικής σωτηρίας» έχει το καθήκον να ανιχνεύσει τους δικούς της δρόμους και να αξιοποιήσει τα δικά της εργαλεία.

Σο­βα­ρά ζη­τή­μα­τα για τις «κόκ­κι­νες» δια­πραγ­μα­τευ­τι­κές γραμ­μές της κυ­βέρ­νη­σης εγεί­ρει το ση­με­ρι­νό πρω­το­σέ­λι­δο της Αυγής. Γιατί, αν ισχύ­ει ο κε­ντρι­κός τί­τλος «αλώ­βη­τα τα ώριμα συ­ντα­ξιο­δο­τι­κά δι­καιώ­μα­τα», τότε απλά οι κόκ­κι­νες γραμ­μές στο Ασφα­λι­στι­κό κιν­δυ­νεύ­ουν σο­βα­ρά. Γιατί, αν αυτό είναι που μας επι­τρέ­πουν οι δα­νει­στές, αν αυτό είναι που συμ­φώ­νη­σε ή έστω συ­ζη­τά η αντι­προ­σω­πεία μας στα διά­φο­ρα κλι­μά­κια των «θε­σμών», τότε το Ασφα­λι­στι­κό Σύ­στη­μα και τα αντί­στοι­χα δι­καιώ­μα­τα των ερ­γα­ζό­με­νων θα δε­χτούν ένα ακόμα χτύ­πη­μα.

Το «άθι­κτο» των ώρι­μων συ­ντα­ξιο­δο­τι­κών δι­καιω­μά­των ήταν το ύστα­το κα­τα­φύ­γιο και πρό­σχη­μα όλων των προη­γού­με­νων κυ­βερ­νή­σε­ων ΝΔ-ΠΑ­ΣΟΚ  της πε­ριό­δου των μνη­μο­νί­ων, αλλά και νω­ρί­τε­ρα. Κάθε φορά που ήθε­λαν να απο­φύ­γουν τον όγκο των αντι­δρά­σε­ων, δεν άλ­λα­ζαν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για όσους είχαν θε­με­λιώ­σει συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό δι­καί­ω­μα, αλλά ανέ­βα­ζαν όρια ηλι­κί­ας και αριθ­μό εν­σή­μων για τους μελ­λο­ντι­κούς συ­ντα­ξιού­χους, πα­ρα­σέρ­νο­ντας βέ­βαια προς τα πάνω εν­διά­με­σες κα­τη­γο­ρί­ες.

Κά­ποιος μπο­ρεί να πει ότι ο τί­τλος ήταν «ατυ­χής».  Όμως υπάρ­χουν στοι­χεία που το απα­γο­ρεύ­ουν.  Πρώ­τον, η εμπει­ρία της διεύ­θυν­σης και των ερ­γα­τι­κών συ­ντα­κτών της Αυγής. Κυ­ρί­ως όμως, δεν το επι­τρέ­πει η κοινή δή­λω­ση Τσί­πρα-Γιουν­κέρ που εντεί­νει ανη­συ­χί­ες και προ­κα­λεί δια­φω­νί­ες. Είναι το ση­μείο για «δη­μο­σιο­νο­μι­κά βιώ­σι­μο ασφα­λι­στι­κό σύ­στη­μα». Έτσι, εντάσ­σε­ται στο λε­ξι­λό­γιό μας, άλλη μια φράση του αντί­πα­λου στρα­το­πέ­δου.  Όσο και αν ψάξει κά­ποιος, τέ­τοια δια­τύ­πω­ση δε θα βρει στην οποια­δή­πο­τε προ­φο­ρι­κή ή γρα­πτή το­πο­θέ­τη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ: στις προ­γραμ­μα­τι­κές δη­λώ­σεις, στο πρό­γραμ­μα-αιχ­μές της ΔΕΘ, για αυτές που μας ψή­φι­σε το 36% του κό­σμου, το μίνι πρό­γραμ­μα της Αθη­να­ΐ­δας, οι προ­τά­σεις που δια­τυ­πώ­θη­καν το 2012 και μας έδω­σαν τα γνω­στά απο­τέ­λε­σμα­τα, το συ­νο­λι­κό πρό­γραμ­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, έτσι όπως δια­τυ­πώ­θη­κε και ψη­φί­στη­κε τον Ιού­λιο του 2013.

Επι­πλέ­ον, στις επε­ξερ­γα­σί­ες που κά­να­με ως κόμμα της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης και στην προ­ο­πτι­κή της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας, στις ερω­τή­σεις και τις επε­ρω­τή­σεις που κά­να­με ως ΚΟ την πε­ρί­ο­δο 2012-14, είναι έκ­δη­λη  η προ­σπά­θεια να μην υπάρ­ξει η οποια­δή­πο­τε αύ­ξη­ση ορίων ηλι­κί­ας και εν­σή­μων, είναι έκ­δη­λη η προ­σπά­θεια να εξευ­ρε­θούν πόροι. Που­θε­νά δε θα συ­να­ντή­σεις τη φράση του «δη­μο­σιο­νο­μι­κά βιώ­σι­μου ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος», γιατί όποιος τη λέει απο­δέ­χε­ται ότι «λεφτά δεν υπάρ­χουν» και ότι για να δια­σω­θεί, θα πρέ­πει ή να μειω­θούν οι συ­ντά­ξεις ή τις τις επό­με­νες γε­νιές οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις να γί­νουν εξαι­ρε­τι­κά σκλη­ρές.

Όποιος απο­δέ­χε­ται τη φράση «δη­μο­σιο­νο­μι­κά βιώ­σι­μο», ξεχνά τί έχει προη­γη­θεί. Ότι για δε­κα­ε­τί­ες τα απο­θε­μα­τι­κά των Τα­μεί­ων ήταν άτο­κες κα­τα­θέ­σεις στην ΤτΕ και με αυ­τά-ως δά­νεια αγύ­ρι­στα- τρο­φο­δο­τού­σαν τις επεν­δύ­σεις βιο­μη­χά­νων και άλλων «ευ­γε­νών επαγ­γελ­μά­των» (για να μην ξε­χνιό­μα­στε, πριν από τα «ευ­γε­νή» τα­μεία έχουν υπάρ­ξει «ευ­γε­νείς» πρά­ξεις προς «ευ­γε­νείς» ερ­γο­δό­τες), ξεχνά ότι μέσω του PSI έγινε το κού­ρε­μα των απο­θε­μα­τι­κών, ξεχνά τη μεί­ω­ση των ερ­γο­δο­τι­κών ει­σφο­ρών που ψη­φί­στη­κε και εφαρ­μό­στη­κε τα προη­γού­με­να τρία χρό­νια, ξεχνά τα χρέη που έχουν συσ­σω­ρευ­τεί μέσω της ει­σφο­ρο­δια­φυ­γής.

Το πρό­βλη­μα του Ασφα­λι­στι­κού ήταν και είναι  με­γά­λο. Ήταν και πα­ρα­μέ­νει πρό­βλη­μα πόρων και όχι δα­πα­νών. Το πρό­βλη­μα διο­γκώ­θη­κε τα χρό­νια του μνη­μο­νί­ου, με την νο­μι­μο­ποί­η­ση των ερ­γο­δο­τών για εύ­κο­λες απο­λύ­σεις, για ελα­στι­κές σχέ­σεις ερ­γα­σί­ας, για νό­μι­μη ει­σφο­ρο­δια­φυ­γή. Πήρε τε­ρά­στιες δια­στά­σεις με το μέ­γε­θος της ανερ­γί­ας. Ήταν και είναι η με­γα­λύ­τε­ρη «καυτή πα­τά­τα» που πα­ρέ­λα­βε η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ. Όμως το γνώ­ρι­ζε. Γιατί είχε ενη­με­ρω­θεί από πολ­λές πηγές. Του­λά­χι­στον από το Τμήμα Ερ­γα­τι­κής Πο­λι­τι­κής και την τότε ΕΕΚΕ Ερ­γα­σί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δεν είχε ακού­σει μόνο τον κώ­δω­να κιν­δύ­νου, είχε πα­ρα­λά­βει και προ­τά­σεις. Όλες συ­νέ­τει­ναν στο ζή­τη­μα των πόρων, πα­ρό­λες τις ελ­λεί­ψεις που είχαν. Προ­τά­σεις όπως η πά­τα­ξη της ει­σφο­ρο­δια­φυ­γής με αντί­στοι­χη ενί­σχυ­ση των ελεγ­κτι­κών μη­χα­νι­σμών, πόροι από την επα­να­φο­ρά των ερ­γο­δο­τι­κών ει­σφο­ρών στα προ του 2011 επί­πε­δα, πόροι από την ενί­σχυ­ση της απα­σχό­λη­σης, πόροι που θα μπο­ρού­σαν να προ­κύ­ψουν από την αξιο­ποί­η­ση του ορυ­κτού πλού­του.

Στε­λέ­χη που αρ­θρο­γρα­φούν στο Rproject αλλά και άλλοι σύ­ντρο­φοι του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, εί­χα­με επι­ση­μά­νει ότι τα συ­γκε­κρι­μέ­να μέτρα δεν μπο­ρούν να κα­λύ­ψουν το με­γά­λο πρό­βλη­μα από μόνα τους. Επι­μέ­να­με ότι θα έπρε­πε και να συμ­βούν σω­ρευ­τι­κά και επι­πλέ­ο­νό­τι  θα έπρε­πε να εξευ­ρε­θούν έκτα­κτοι πόροι για την ενί­σχυ­ση του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος. Όπως ο αντί­πα­λος βρήκε την έκτα­κτη ει­σφο­ρά αλ­λη­λεγ­γύ­ης και τον ΕΝΦΙΑ, για να αντι­σταθ­μί­σει όσα έχανε ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός ή όσα έπρε­πε να βρε­θούν για την απο­πλη­ρω­μή του χρέ­ους, έτσι και εμείς θα έπρε­πε να επι­βά­λου­με τρό­πους για να στα­μα­τή­σει η αι­μορ­ρα­γία, για να βρε­θούν χρή­μα­τα που θα ενι­σχύ­σουν άμεσα και απο­τε­λε­σμα­τι­κά το Ασφα­λι­στι­κό. Και αυτός ο δρό­μος δεν μπο­ρεί να είναι άλλος από την έκτα­κτη φο­ρο­λό­γη­ση των κερ­δών του κε­φα­λαί­ου-πχ στο 1 δισ. κα­θη­με­ρι­νού τζί­ρου από τα διό­δια που ει­σπράτ­τει ο Μπό­μπο­λας, ή στα με­γά­λα κέρδη του ΟΠΑΠ που χα­ρί­στη­κε στο Με­λισ­σα­νί­δη κλπ. Εδώ μια επι­πλέ­ον επι­σή­μαν­ση. Επει­δή συχνά ανα­φε­ρό­μα­σταν στο τί ίσχυ­σε για τη δια­γρα­φή του με­γα­λύ­τε­ρου μέ­ρους του χρέ­ους το 1953 στη Γερ­μα­νία, αξί­ζει να θυ­μό­μα­στε και τα μέτρα φο­ρο­λο­γί­ας που επέ­βαλ­λε το τότε γερ­μα­νι­κό κρά­τος στους κα­τέ­χο­ντες τον πλού­το της χώρας.

Το Ασφα­λι­στι­κό, ήταν και πα­ρα­μέ­νει κρι­τή­ριο για το πώς εν­νο­εί μια κυ­βέρ­νη­ση την εξυ­πη­ρέ­τη­ση των κοι­νω­νι­κών ανα­γκών και ως τέ­τοιο το αντι­λαμ­βά­νο­νταν τα λαϊκά στρώ­μα­τα. Την πε­ρί­ο­δο του 2001 και μετά τη συ­ντρι­βή του σχε­δί­ου Ση­μί­τη-Γιαν­νί­τση, η "Κα­θη­με­ρι­νή", η ναυαρ­χί­δα του αστι­κού Τύπου, το ονό­μα­σε -και σω­στά- «τη μη­τέ­ρα των μαχών». Σή­με­ρα μπο­ρεί να μην έχει την ίδια διά­στα­ση. Πολλά από όσα με­σο­λά­βη­σαν, κυ­ρί­ως όμως το ύψος της ανερ­γί­ας, έχουν ανα­δεί­ξει την αντι­με­τώ­πι­σή της ως το κο­ρυ­φαίο ζή­τη­μα. Όμως και αυτό το μέ­τω­πο είναι από­λυ­τα συν­δε­δε­μέ­νο με εκεί­νο του Ασφα­λι­στι­κού. Χωρίς μέτρα πχ τό­νω­σης της απα­σχό­λη­σης με ένα γεν­ναίο πρό­γραμ­μα δη­μό­σιων επεν­δύ­σε­ων, τα ασφα­λι­στι­κά τα­μεία θα καμ­φθούν.

Επει­δή πολλά ακού­γε­ται για τη "συ­νέ­χεια του κρά­τους", το Ασφα­λι­στι­κό είναι η επι­το­μή της συ­νέ­χειας του κοι­νω­νι­κού κρά­τους. Είναι προ­ε­ται­ρό­τη­τα για κάθε αρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση, που εν­νο­εί πραγ­μα­τι­κά την προ­στα­σία των ση­με­ρι­νών ερ­γα­ζό­με­νων και των μελ­λο­ντι­κών συ­ντα­ξιού­χων, που συ­νει­δη­τά ορ­γα­νώ­νει την αλ­λη­λεγ­γύη των γε­νε­ών. Και αυτό ση­μαί­νει στή­ρι­ξη της χρη­μα­το­δό­τη­σης του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος.

Συχνά ακού­με από κυ­βερ­νη­τι­κά στε­λέ­χη ότι σε κάθε μάχη, σε κάθε δια­πραγ­μά­τευ­ση γί­νο­νται συμ­βι­βα­σμοί. Με τη δυ­σκο­λία του πόσοι και ποιοι έχουν ανα­με­τρη­θεί ρεύ­μα­τα της Αρι­στε­ράς σε δύ­σκο­λα ιστο­ρι­κά γε­γο­νό­τα. Για να απο­φευ­χθούν πα­γί­δες, κρι­τή­ριο ήταν και είναι το αν ο κάθε συμ­βι­βα­σμός διευ­κο­λύ­νει το στόχο. Στό­χος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι η ανα­τρο­πή του μνη­μο­νί­ου και της λι­τό­τη­τας και σ' αυτόν δεν μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί ανα­γκαί­ος συμ­βι­βα­σμός η πε­ρι­κο­πή ασφα­λι­στι­κών δι­καιω­μά­των. Δυ­στυ­χώς, η συμ­φω­νία της 20ης Φλε­βά­ρη επέ­τρε­ψε στους δα­νει­στές να "αξιο­λο­γούν τα πάντα", να απα­γο­ρεύ­ουν μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες. Οι κόκ­κι­νες γραμ­μές ήταν προ­φα­νές ότι θα δε­χτούν ασφυ­κτι­κή πίεση.

Η κυ­βέρ­νη­ση και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ οφεί­λουν να μεί­νουν προ­ση­λω­μέ­νοι στις προ­γραμ­μα­τι­κές αιχ­μές της ΔΕΘ, αυτές για τις οποί­ες εί­πα­με ότι δεν είναι "όσα θέ­λου­με", αλλά "όσα μπο­ρού­με". Αυτές για τις οποί­ες μας εμπι­στεύ­τη­κε ο κό­σμος της ερ­γα­σί­ας και μας έδωσε τη λαϊκή εντο­λή. Στην αντι­πα­ρά­θε­ση με την κυ­ρί­αρ­χη τάξη εντός και εκτός Ελ­λά­δας, εναλ­λα­κτι­κή λύση είναι η στάση πλη­ρω­μών στους δα­νει­στές, είναι η ιε­ράρ­χη­ση των κοι­νω­νι­κών ανα­γκών πάνω από τις δό­σεις, η εθνι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών, και άμεσα μέτρα για την ανα­δια­νο­μή του πλού­του υπέρ της ερ­γα­τι­κής τάξης και των φτω­χών λαϊ­κών στρω­μά­των. Σε αυτήν τη μάχη, το κόμμα δεν μπο­ρεί να κα­τα­δι­κά­ζε­ται στο ρόλο του πα­θη­τι­κού θεατή που πα­ρα­κο­λου­θεί την πο­ρεία των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων μέσα από τα δελ­τία ει­δή­σε­ων, ούτε ενός σώ­μα­τος που απλά κα­λεί­ται να επι­κυ­ρώ­σει απο­φά­σεις. Έχει λόγο και η ενερ­γο­ποί­η­σή του είναι η απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση για να υπε­ρα­σπι­στεί την προ­ο­πτι­κή που άνοι­ξε η νίκη της 25ης Γε­νά­ρη.

Το αί­τη­μα για άμεση σύ­γκλι­ση της ΚΕ του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι πα­σί­δη­λο. Δεν μπο­ρούν όλα τα κέ­ντρα να συ­ζη­τούν για εμάς και να ενη­με­ρω­νό­μα­στε από αυτά, όλοι αυτοί να προ­δια­γρά­φουν εσω­τε­ρι­κές εξε­λί­ξεις στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και η ΚΕ του κόμ­μα­τος να μην έχει συ­νε­δριά­σει. Αν μη τι άλλο δεν μας αντι­στοι­χεί.

*Πηγή: rproject.gr