Η πλαστική σακούλα που πετάξατε κάποια στιγμή στο δρόμο ή στην παραλία σήμερα μπορεί να έχει βρεθεί στον Αρκτικό Κύκλο σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη που εξετάζει το τεράστιο πρόβλημα της ρύπανσης του πλανήτη από πλαστικά.

Γερμανοί και βέλγοι ερευνητές από το Ινστιτούτο Άλφρεντ Βέγκενερ και το Βελγικό Εργαστήριο Πολικής Οικολογίας αντίστοιχα, το 2012 διέσχισαν με το παγοθραυστικό Polastern το Στενό Φραμ που χωρίζει τη Γροιλανδία από το νορβηγικό αρχιπέλαγος του Σβάλμπαρντ. Από τη γέφυρα του πλοίου και από ένα ελικόπτερο εντόπισαν και κατέγραψαν τα σκουπίδια που επέπλεαν στη θάλασσα.

Σε μια διαδρομή συνολικού μήκους 5.600 χιλιομέτρων εντοπίστηκαν συνολικά 31 αντικείμενα, αναφέρουν οι ερευνητές στην επιθεώρηση Polar Biology. Ο αριθμός μάλλον ς«κορυφή του σκουπιδοπαγόβουνου» μπορεί να χαρακτηριστεί, καθώς τα σκουπίδια καταμετρήθηκαν μόνο κατά μήκος μιας θαλάσσια διαδρομής.

«Πραγματοποιήσαμε την έρευνα από τη γέφυρα του πλοίου, 18 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, καθώς και από ένα ελικόπτερο, οπότε μπορέσαμε να εντοπίσουμε μόνο τα μεγάλα αντικείμενα. Οι αριθμοί μας, επομένως, πιθανότατα υποτιμούν το πρόβλημα» λέει η Μέλανι Μπέργκμαν του Ινστιτούτου «Άλφρεντ Βέγκενερ» στη Γερμανία.

Η ερευνητική ομάδα εικάζει ότι τα πλαστικά αντικείμενα προέρχονται από μια νέα πλωτή μάζα σκουπιδιών που σχηματίζουν στη Θάλασσα Μπάρεντς τα θαλάσσια ρεύματα που μεταφέρουν σκουπίδια από τις πυκνοκατοικημένες ακτές της Βόρειας Ευρώπης προς τον Αρκτικό Κύκλο. Σε όλο τον κόσμο έχουν ανακαλυφθεί ως σήμερα πέντε τέτοιες περιοχέςμαζικής συσσώρευσης σκουπιδιών και αυτή δεν αποκλείεται να είναι η έκτη.

Οι ερευνητές του γερμανικού ινστιτούτου υποστηρίζουν ότι η παρούσα είναι η πρώτη μελέτη που εξετάζει τις ποσότητες των πλαστικών που επιπλέουν στα νερά της Αρκτικής.

Προηγούμενη μελέτη της Μπέργκμαν εστίαζε στη συσσώρευση σκουπιδιών στο βυθό του παγωμένου ωκεανού όπου η συγκέντρωση των απορριμμάτων εκτιμάται τώρα πως είναι 10 με 100 φορές πυκνότερη από ό,τι στην επιφάνεια όσο δηλαδή στις μολυσμένες θάλασσες της νότιας Ευρώπης.

Μάστιγα τα πλαστικά

Μια πρόσφατη αυστραλιανή μελέτη δείχνει ότι, μεταξύ 135 διαφορετικών ειδών θαλάσσιων πτηνών, τα 80 καταπίνουν πλαστικά αντικείμενα, είτε γιατί τα θεωρούν τροφή είτε κατά λάθος.

Πτηνά, θαλάσσιες χελώνες, κήτη, μικρά ψάρια και άλλα είδη απειλούνται άμεσα από τα σκουπίδια, τα οποία καταπίνουν πιστεύοντας ότι πρόκειται για μέδουσες ή άλλες μορφές τροφής.

Άλλη πρόσφατη έρευνα εντόπιζε πλαστικό στο 8% των καρχαριών της Γροιλανδίας που εξετάστηκαν.

ΠΗΓΗ: left.gr

του Ashoka Jegroo

Έχει περάσει περισσότερο από ένας χρόνος από τη δολοφονία του Μάικ Μπράουν στο Φέργκιουσον και του Έρικ Γκάρνερ στο Στέιτεν Άιλαντ από τα χέρια της αστυνομίας. Αλλά η φωτιά που άναψε από τους άδικους θανάτους τους δεν έχει ακόμη σβήσει. Και για άλλη μια φορά, οι άνθρωποι διαμαρτύρονται.

Στη Νέα Υόρκη, οι άνθρωποι δεν συμμετέχουν σε πορείες διαμαρτυρίας μόνο ενάντια σε λίγες συγκεκριμένες δολοφονίες από τους αστυνομικούς, αλλά γενικότερα κατά της «αστυνομικής τρομοκρατίας». Και ο όρος που χρησιμοποιείται δεν θα μπορούσε να είναι πιο εύστοχος. Κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους, όπως πάντα συνέβαινε στην ιστορία των ΗΠΑ, η αστυνομία σε όλη τη χώρα έχει επιδοθεί σε μια ανελέητη εκστρατεία εκφοβισμού. Και μέχρι σήμερα, το αίμα συνεχίζει να χύνεται και τα πτώματα εξακολουθούν να συσσωρεύονται καθώς οι αστυνομικοί δουλεύουν για να επιβάλουν τον τρόμο και την υπακοή πάνω στους καταπιεσμένους και στους περιθωριοποιημένους.

Αστυνομική τρομοκρατία

Σύμφωνα με την εφημερίδα The Guardian, το 2015 η αστυνομία έχει σκοτώσει περισσότερους από 920 ανθρώπους μέχρι στιγμής. Αυτός ο αριθμός αναμένεται να ξεπεράσει τους 1.000 μέχρι το τέλος του χρόνου. Και χάρη στο κίνημα «Οι Ζωές των Μαύρων Αξίζουν»[1], οι ΗΠΑ από την περασμένη χρονιά αναγκάζονται ξανά και ξανά να αντιμετωπίσουν το γεγονός ότι ένα δυσανάλογα μεγάλο ποσοστό της αστυνομικής τρομοκρατίας ασκείται στις κοινότητες των έγχρωμων, ιδιαίτερα στις κοινότητες των μαύρων. Παρ 'όλααυτά, ητρομοκρατίασυνεχίζεται.
Μόλις τον περασμένο μήνα, η αστυνομία στο Μέριλαντ σκότωσε τον 19χρονο Κηθ Μακλάουντ ο οποίος υποτίθεται ότι πρότεινε το δάχτυλο του στους αστυνομικούς «σα να κρατούσε όπλο». Τον Ιούλιο, ένας αστυνομικός στο Μισισιπή έριξε τον Τζόναθαν Σόντερς από το άλογό του και τον στραγγάλισε με ένα φακό. Τον Φεβρουάριο, ο Αντόνιο Ζαμπράνο Μόντες, σα να ήταν Παλαιστίνιος, σκοτώθηκε από την αστυνομία της πολιτείας της Ουάσινγκτον επειδή πέταξε πέτρες σε αστυνομικούς και στα αυτοκίνητά τους. Τον Ιανουάριο, οι αστυνομικοί στο Κολοράντο σκότωσαν τη 17χρονη Τζέσι Χερνάντες καθώς οδήγούσε ένα κλεμμένο αυτοκίνητο και υποστήριξαν ότι έτσι κάνει πάντα η αστυνομία: πυροβολεί κάθε οδηγό που προσπαθεί να της ξεφύγει. Και πριν από όλες αυτές τις περιπτώσεις, τον περασμένο Νοέμβριο οι αστυνομικοί στο Κλίβελαντ πυροβόλησαν και σκότωσαν τον 12χρονο Ταμίρ Ράις ενώ έπαιζε στο πάρκο με ένα πιστόλι-παιχνίδι. Οι αστυνομικοί που εμπλέκονται σε όλες αυτές τις δολοφονίες θα αντιμετωπίσουν κατά πάσα πιθανότητα ελάχιστες έως καθόλου συνέπειες.
Είτε έχουν διαπράξει έγκλημα είτε όχι, οι μαύροι και οι πολύ μελαχρινοί συνεχώς ζουν με το φόβο μην πέσουν στον λάθος μπάτσο και δεν γυρίσουν ζωντανοί στα σπίτια τους. Όταν ακόμη και άοπλοι νεαροί λευκοί, όπως ο Ζάκαρι Χάμοντ και ο Ντιβίν Γκίλφορντ, δολοφονούνται από την αστυνομία, μπορεί κανείς να μαντέψει το μέγεθος του φόβου που βιώνουν οι έγχρωμοι οι οποίοι είναι ιστορικά στόχοι της κρατικά εγκεκριμένης βίας.
Όμως, η αστυνομική τρομοκρατία δεν εκδηλώνεται μόνο με δολοφονίες. Η αστυνομική τρομοκρατία είναι επίσης ο φόβος που επιβλήθηκε στις καταπιεσμένες και περιθωριοποιημένες κοινότητες μέσω επιθετικής υπεραστυνόμευσης και παρενοχλήσεων. Όπως φαίνεται από την έκθεση του υπουργείου Δικαιοσύνης που κυκλοφόρησε το Μάρτιο, η αστυνομία του Φέργκιουσον, όπως και η αστυνομία σε πολλές αμερικανικές πόλεις, συχνά περιπολούν επιθετικά στις κοινότητες των έγχρωμων και αναζητούν ακόμα και τις πιο μικρές παραβάσεις για να δώσουν κλήσεις ή να προβούν σε συλλήψεις.

Η έκθεση έδειξε ότι οι αστυνομικοί του Φέργκιουσον ενήργησαν ουσιαστικά ως μια ένοπλη δύναμη που απομυζά με τη βία πλούτο από τη φτωχή μαύρη κοινότητα. Η συνεχής παρενόχληση, η τρομοκρατία και η απειλή βίας έκαναν τελικά τους ανθρώπους του Φέργκιουσον να εξεγερθούν μετά το θάνατο του Μάικ Μπράουν. Αυτή η μορφή αστυνόμευσης, που συχνά αποκαλείται «σπασμένα παράθυρα» ή «κοινοτική αστυνόμευση», εξακολουθεί να εφαρμόζεται στα αστυνομικά τμήματα ολόκληρης της χώρας.
Ενώ στο Φέρκιουσον αυτό έγινε για να αποφέρει έσοδα, σε μέρη όπως η Νέα Υόρκη αυτό το είδος αστυνόμευσης χρησιμοποιείται συχνά ως μέθοδος για τη μετατόπιση των έγχρωμων κοινοτήτων ώστε να δημιουργηθεί χώρος για μελλοντική «αστική ανάπλαση»[2]. Όταν δεν κατασκοπεύει ή δεν καταστέλλει βίαια τις διαδηλώσεις κατά της κτηνωδίας της, η αστυνομία κυριολεκτικά τρομοκρατεί τους περιθωριοποιημένους ανθρώπους εισβάλλοντας στα σπίτια τους και τελικά τους διώχνει από τις ίδιες τους τις γειτονιές.
Φυσικά, όλα αυτά δεν είναι καινούρια. Από τη δημιουργία της, η αστυνομία των Ηνωμένων Πολιτειών λειτουργούσε διαρκώς ως δύναμη για ελέγχου των φτωχών και των μειονοτήτων, κυρίως των μαύρων. Η εκμετάλλευση και η βίαιη εκτόπιση των αποικιοκρατούμενων λαών είναι, βέβαια, αμερικανική παράδοση. Η αστυνομία σήμερα, όπως έκανε και στο παρελθόν, εξακολουθεί να δουλεύει για τον έλεγχο, την εκμετάλλευση, ή την εκδίωξη των αποικιοκρατούμενων και καταπιεσμένων. Και, δυστυχώς, η τρομοκρατία δεν τελειώνει μόνο με την αστυνομία ούτε περιορίζεται στα όρια των ΗΠΑ.

Η κρατική τρομοκρατία

Η αστυνομική τρομοκρατία είναι μόνο ένα μικρό υποσύνολο της κρατικής τρομοκρατίας των ΗΠΑ, ένα είδος φόβου που επιβάλλεται στους καταπιεσμένους ανθρώπους τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς. Ο Καλίφ Μπράουντερ αυτοκτόνησε τον Ιούνιο αφού πέρασε τρία χρόνια στην ανήθικα βίαιη φυλακή του Ράικερς Άιλαντ, τον περισσότερο καιρό στην απομόνωση, για την υποτιθέμενη κλοπή ενός σακιδίου.
Όταν πυροβολήθηκε η Μία Χολ επειδή έστριψε κατά λάθος προς το αρχηγείο της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (NSA) στη Βαλτιμόρη, οι ομοσπονδιακές αρχές συνεργάστηκαν με την αστυνομία του Μέριλαντ για να εξασφαλίσουν ότι κανείς δεν θα αντιμετωπίσει την παραμικρή συνέπεια. Εκτός από τη συνηθισμένη κατασκοπεία της NSA, όποιος επιλέξει να διαμαρτυρηθεί ενάντια σε αυτές τις αδικίες θα πρέπει να περιμένει πως θα γίνει στόχος παρακολούθησης από το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας, όπως προκύπτει από έκθεση που αποκαλύφθηκε τον Ιούλιο από το Intercept. Ένας πρώην δεσμοφύλακας των φυλακών Αμπού Γκράιμπ[3], εξειδικευμένος στα βασανιστήρια των κρατουμένων, είναι σήμερα επικεφαλής της αστυνόμευσης των διαδηλώσεων στη Νέα Υόρκη. Οι ομοσπονδιακοί πράκτορες έχουν γίνει πολύ πιο «προχωρημένοι» από τότε που κατέστειλαν το Κίνημα για Πολιτικά Δικαιώματα[4].
Διεθνώς, οι ΗΠΑ διεξάγουν μια εκστρατεία κρατικής τρομοκρατίας μέσω της χρήσης των drones[5], η τρομακτική έκταση των οποίων αποδείχθηκε επίσης σε μια πρόσφατη έκθεση του Intercept. Συχνά, χρησιμοποιώντας εν γνώσει τους λάθος πληροφορίες, οι ΗΠΑ σκοτώνουν συστηματικά αθώους περαστικούς σε επιθέσεις με drones. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν δεν ήταν οι προβλεπόμενοι στόχοι. Αυτή η διαστροφή με τις δολοφονίες μαύρων και σκουρόχρωμων σε όλο τον κόσμο είναι το ίδιο τρομακτική. Και όπως η αστυνομική τρομοκρατία, έτσι και η κρατική τρομοκρατία των ΗΠΑ έχει μια ιστορία που φτάνει ως το σήμερα. Η τωρινή τρομοκρατική εκστρατεία με drones ακολουθεί μια μακρά σειρά από εισβολές, κατοχές, βομβιστικές επιθέσεις, πραξικοπήματα υποκινούμενα από τη CIA και βασανισμούς κρατουμένων.

Ο αγώνας συνεχίζεται

Όλα αυτά δείχνουν ότι η τρομοκρατία της αστυνομίας που επιβλήθηκε στην καταπιεσμένους μέσα στις ΗΠΑ είναι άρρηκτα δεμένη με την κρατική τρομοκρατία που επιβλήθηκε στους καταπιεσμένους σε ολόκληρο τον κόσμο. Δεν μπορεί κανείς να επικρίνει βομβαρδισμό της μαύρης ριζοσπαστικής ομάδας MOVE[6] το 1985 από της αστυνομία της Φιλαδέλφειας και να εγκρίνει το βομβαρδισμό των ΗΠΑ στους λαούς του Αφγανιστάν και της Υεμένης σήμερα, ή το αντίστροφο. Αυτές οι μορφές κοινής καταπίεσης και ιστορίες που τις συνοδεύουν απαιτούν τη μεγαλύτερη διεθνοποίηση του αγώνα κατά της κρατικής τρομοκρατίας των ΗΠΑ. Πάρθηκαν μέτρα ώστε το κίνημα «Οι Ζωές των Μαύρων Αξίζουν» να συνδεθεί με τον αγώνα των Παλαιστινίων και με τα θύματα της κρατικής βίας στην Αγιοτσινάπα[7] του Μεξικού. Αυτό πρέπει να συνεχιστεί και να επεκταθεί και σε άλλους καταπιεσμένους λαούς.
Πρέπει επίσης να συνεχιστούν και οι διαδηλώσεις. Αλλά η βίαιη καταστολή του κινήματος «Οι Ζωές των Μαύρων Αξίζουν» από τις τοπικές και ομοσπονδιακές αρχές, εκτός από την ελάχιστη πρόοδο που σημείωσε, φανερώνει ότι θα πρέπει να ακολουθηθούν πιο ριζοσπαστικές τακτικές. Χρειαζόμαστε περισσότερα κλεισίματα εμπορικών και πολιτικών κέντρων. Πρέπει να δημιουργήσουμε μια κατάσταση στην οποία απλά δεν μπορούν να συνεχιστούν οι παλιομοδίτικες μέθοδοι που χρησιμοποιεί το κράτος. Δεν μπορούμε απλά να κάνουμε πορείες και να τραγουδάμε καθοδόν προς την απελευθέρωσή μας. Αλλά θα πρέπει σίγουρα να αγωνιστούμε και να πολεμήσουμε καθοδόν προς αυτή.

Ο Ashoka Jegroo είναι δημοσιογράφος που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Έχει αρθρογραφήσει στους Τάιμς του Σαντιάγκο και τους Νιου Γιορκ Τάιμς. Έχει καλύψει διαδηλώσεις στο Σαντιάγκο της Χιλής και τη Νέα Υόρκη.

Πηγή: telesurtv.net

Μετάφραση – Επιμέλεια; Παναγιώτης Ζαβουδάκης

[1] Το κίνημα «Οι Ζωές των Μαύρων Αξίζουν» (Black Lives Matter) είναι ένα ακτιβιστικό κίνημα στις ΗΠΑ που ξεκίνησε στον απόηχο της αθώωσης του Τζωρτζ Ζίμερμαν τον Ιούλιο του 2013 στη Φλόριντα ο οποίος είχε σκοτώσει τον αφροαμερικανό έφηβο Τρέιβον Μάρτιν. Οργανώνει συλλαλητήρια ενάντια στην αστυνομική βία κατά των αφροαμερικανών στις ΗΠΑ. Το Κίνημα ιδρύθηκε από τρεις μαύρες ακτιβίστριες: την Αλίσια Γκάρζα, την Πατρίς Κούλορς και την Όπαλ Τομέτι. Είναι ένα αποκεντρωμένο δίκτυο χωρίς επίσημη ιεραρχία ή δομή. Η ομάδα απέκτησε απήχηση σε εθνικό επίπεδο από το 2014, μετά τους φόνους δύο άοπλων αφροαμερικανών, του έφηβου Μάικλ Μπράουν στο Φέργκιουσον του Μιζούρι και του 43χρονου Έρικ Γκάρνερ στη Νέα Υόρκη. Και στις δύο περιπτώσεις, οι δικαστικές αρχές δεν απήγγειλαν κατηγορίες στους αστυνομικούς και αυτοί δεν διώχθηκαν. Έχει διοργανώσει διαδηλώσεις για πολλούς άοπλους αφροαμερικανούς που πέθαναν στα χέρια των δυνάμεων καταστολής όπως του Ταμίρ Ράις, του Έρικ Χάρρις, του Γουόλτερ Σκοτ και του Φρέντι Γκρέι τπου οποίου ο ο θάνατος πυροδότησε τις διαμαρτυρίες της Βαλτιμόρης το 2015. Αρκετές οργανώσεις και μέσα ενημέρωσης το χαρακτηρίζουν ως «ένα νέο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα». Ωστόσο, αρκετοί συντηρητικοί αναλυτές το αποκαλούν «ομάδα μίσους».

[2] Με τον όρο «gentrification» («αστική ανάπλαση») περιγράφεται η αγορά και ανακαίνιση σπιτιών και καταστημάτων σε υποβαθμισμένες αστικές γειτονιές από οικογένειες ή άτομα μεσαίου εισοδήματος που ανεβάζει τις αξίες των ακινήτων. Αυτό προϋποθέτει τον εκτοπισμό των οικογενειών με χαμηλό εισόδημα και των μικρών επιχειρήσεων.Η «αστική ανάπλαση» συχνά αρχίζει με την εισροή καλλιτεχνών που ψάχνουν ένα φτηνό μέρος για να μείνουν, δίνοντας στην γειτονιά μια μποέμ ατμόσφαιρα. Η παρουσία τους προσελκύει γιάπηδες που θέλουν να ζήσουν σε μια τέτοια ατμόσφαιρα, οι οποίοι τελικά εκτοπίζουν τους χαμηλού εισοδήματος καλλιτέχνες και τους άλλους κατοίκους ιδιαίτερα τις εθνοτικές και φυλετικές μειονότητες, αλλάζοντας τον κοινωνικό χαρακτήρα της γειτονιάς.

Ο όρος επινοήθηκε από την κοινωνιολόγο Ρουθ Γκλας η οποία το 1964 σημείωνε. «Μία-μία, πολλές γειτονιές της εργατικής τάξης του Λονδίνου έχουν δεχτεί εισβολή από τις μεσαίες τάξεις … παίρνουν τα μικρά εξοχικά και σπίτια, δύο δωματίων μόλις λήξουν οι μισθώσεις τους και τα μετατρέπουν σε κομψές, ακριβές κατοικίες .... Αυτή η διαδικασία «εξευγενισμού» μιας περιοχής συνεχίζεται με γοργούς ρυθμούς μέχρι που το σύνολο ή το μεγαλύτερο μέρος των αρχικών ιδιοκτητών της εργατικής τάξης να εκτοπιστούν και να αλλάξει συνολικά η κοινωνική σύνθεση της περιοχής».

[3] Ο όρος «φυλακές» είναι μάλλον επιεικής για να αποτυπώσει τα αίσχη που έκαναν Αμερικανοί στρατιώτες –άντρες και γυναίκες- σε βάρος κρατουμένων στο κολαστήριο Αμπού Γκράιμπ στο Ιράκ. Αίσχη που συγκρίνονται μόνο μ΄ εκείνα των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης.

[4] Το Κίνημα για Πολιτικά Δικαιώματα ξέσπασε στα μέσα τις δεκαετίας του ’50 και συνεχίστηκε ως τα τέλη της επόμενης δεκαετίας. Συμμετείχε το σύνολο των αφροαμερικανών που ζητούσαν την πλήρη ισότητά τους με τους λευκούς πολίτες. Στις βίαιες καταστολές που αντιμετώπισε έχασαν τη ζωή τους πολλοί μαύροι αγωνιστές με αποκορύφωμα τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

[5] Τα drones ανήκουν στην κατηγορία των Μη Επανδρωμένων Ιπτάμενων Μηχανών. Μη επανδρωμένες ιπτάμενες μηχανές (Unmanned Aerial Vehicles - UAV ή Remotely Piloted Systems - RPS), ονομάζονται τα κάθε είδους ιπτάμενα μηχανήματα που κινούνται: στον αέρα, στην επιφάνεια της θάλασσας και κάτω από τη θάλασσα, αυτόνομα (χωρίς πιλότο ή κυβερνήτη), προγραμματισμένα ή τηλεκατευθυνόμενα, σε μορφή μικρού αεροπλάνου ή ελικοπτέρου με έναν ή περισσότερους κινητήρες και έλικες συντονισμένους για πλήρως ελεγχόμενη πτήση από ειδικό πρόγραμμα ή χειριστήριο εδάφους. Τα drones χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα για πολεμικούς σκοπούς (αναγνωριστικούς, κατασκοπευτικούς ή και για μεταφορά βομβών) ή για ερασιτεχνικούς και ερευνητικούς σκοπούς.

[6] Το MOVE είναι μια οργάνωση για την «απελευθέρωση των μαύρων» με έδρα τη Φιλαδέλφεια που ιδρύθηκε από τον Τζον Άφρικα (ψευδώνυμο του Βίνσεντ Λήφαρτ) το 1972. Τα μέλη της ομάδας ζουν σε κοινότητα και συχνά επιδίδονται σε δημόσιες διαδηλώσεις ενάντια στο ρατσισμό, την αστυνομική βία, και άλλα ζητήματα που θεωρούν σημαντικά. Η ομάδα έγινε γνωστή για δύο σοβαρές συγκρούσεις με την αστυνομία της Φιλαδέλφειας. Το 1978, μια σύγκρουση είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο ενός αστυνομικού, τραυματισμούς πολλών ατόμων και ποινές ισόβιας κάθειρξης για 9 μέλη. Το 1985, μια άλλη σύγκρουση τελείωσε όταν η αστυνομία έριξε μια βόμβα στον περίβλο της κοινότητας. Αυτό προκάλεσε το θάνατο 11 μελών του MOVE, συμπεριλαμβανομένου του επικεφαλής Τζον Άφρικα καθώς και 5 παιδιών και την καταστροφή 65 κατοικιών.

[7] Στις 26 Σεπτεμβρίου 2014, αστυνομικές δυνάμεις μαζί με μέλη του καρτέλ ναρκωτικών «Ενωμένοι Πολεμιστές» επιτέθηκαν ένοπλα εναντίον φοιτητών της αγροτικής παιδαγωγικής σχολής της Αγιοτσινάπα και πολιτών, που βρίσκονταν σε αγωνιστική κινητοποίηση, στη πόλη Ιγκουάλα, της πολιτείας Γκερρέρο του Μεξικού, δολοφονώντας 7 άτομα, τραυματίζοντας τουλάχιστον 25 και απαγάγοντας 43. Αμέσως μετά την επίθεση την ευθύνη της δημόσιας ασφάλειας στην πόλη της Ιγκουάλα ανέλαβε η χωροφυλακή και δυνάμεις του στρατού. Μετά από έρευνες των συγγενών των αγνοουμένων ανακαλύφθηκαν έξω από τη πόλη, ομαδικοί τάφοι με δεκάδες απανθρακωμένα πτώματα. Για τη δολοφονία κατηγορούνται 36 αστυνομικοί καθώς και ο δήμαρχος και ο διευθυντής δημόσιας ασφάλειας της πόλης που έδωσε την εντολή εκτέλεσης των φοιτητών.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

του Σταύρου Μανίκα

Η επόμενη μέρα…

Τα ακυρωμένα  καθήκοντα της επαναστατικής αριστεράς και ο αναγκαίος επαναστατικός επαναπροσδιορισμός της

Τα γεγονότα, δυστυχώς για μια φορά ακόμα, επιβεβαίωσαν όσους ασκούσαν σκληρή κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ και στις πολιτικές επιλογές του, που διαφαίνονταν ξεκάθαρα πως θα έκανε πράξη, όταν θα έπαιρνε την εξουσία στα χέρια του. Τα ίδια τα γεγονότα, διέψευσαν ταυτόχρονα και όλους τους συντρόφους αλλά και αρκετές οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς και κάποιες συλλογικότητες του α/α χώρου, που «προσπαθούσαν» τα τελευταία χρόνια, μέσα από τον στρογγυλεμένο λόγο τους να «τα έχουν καλά» με την εν δυνάμει κυβέρνηση της «αριστεράς».

Όμως η -αναμενόμενη για αρκετούς- στάση του ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργεί τραγικές και ανυπολόγιστες συνέπειες, τόσο για τον λαό όσο και για το εργατικό κίνημα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, απέδειξε τελικά, πως ΔΕΝ είναι ένας σχηματισμός που βρίθει από ρεφορμιστικά η οπορτουνιστικά στοιχεία, αλλά ένα κόμμα που η ηγεσία του ΞΕΚΑΘΑΡΑ  είχε επιλέξει χρόνια πριν, την τάξη που θα εκπροσωπήσει,  κι αυτή δεν είναι άλλη από την άρχουσα αστική τάξη.

Η δειλία της επαναστατικής αριστεράς, στο να ασκήσει σκληρή κριτική ευθύς εξαρχής και να ξεμπροστιάσει αυτήν την επιλογή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ -που, σημειωτέον, ήταν ολοφάνερη πριν από τις εκλογικές διαδικασίες του 2012 –  δυστυχώς ΔΕΝ έχει να κάνει με λάθος εκτίμηση για τα χαρακτηριστικά (του ΣΥΡΙΖΑ) αλλά έχει βαθιές ρεφορμιστικές ρίζες που ξεκινάνε από τις συνεργασίες με κομμάτια η και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σε διάφορους εργασιακούς χώρους και τελειώνουν στις διάφορες διαπροσωπικές σχέσεις με μέλη και στελέχη του, που σήμερα κατέχουν υπουργικές θέσεις και νομοθετούν εις βάρος των εργατών. Υπήρχε βέβαια και η ενδιάμεση δικαιολογία, η καλλιέργεια της αυταπάτης του δήθεν απεγκλωβισμού από τον ΣΥΡΙΖΑ κάποιων υποστηρικτών – ψηφοφόρων του, με ξεκάθαρα εκλογικά και ψηφοθηρικά κριτήρια.

Τα αποτελέσματα αυτής της -πέρα για πέρα- λανθασμένης τακτικής, δεν χρειάζεται να τα αναφέρει ή ακόμα και να επιχειρηματολογήσει κάποιος για τα καταδείξει. Η μεγαλύτερη και πιο τρανή απόδειξη, είναι το «κάθισμα» του εργατικού κινήματος την περίοδο της πιο μεγάλης και σκληρής επίθεσης απ” τα αφεντικά.

•   Αντί, λοιπόν, να κρατήσουμε ΑΤΑΛΑΝΤΕΥΤΑ τις θέσεις μας,

•  αντί να αντιμαχόμαστε με σκληρή μόνιμη καθημερινή αντιπαράθεση κάθε κουρασμένη και αντεργατική φιλοσοφική θεωρία,

•   αντί να γίνουμε ο πιο αποφασιστικός εχθρός κάθε γενικόλογης και αφηρημένης πολιτικής φόρμουλας εξαπάτησης του λαού,

•   αντί να δίνουμε συνειδητότητα  στην κάθε μορφή δράσης που εμφανιζόταν,

•  αντί να προβάλλουμε τον ένα και μοναδικό δρόμο που είναι ο δρόμος της λαϊκής επανάστασης  και ο κομμουνισμός,

εμείς απεναντίας, μέσα από τον λόγο μας –γραπτό και προφορικό- και το χειρότερο μέσα από τις δράσεις μας, όποτε και όταν γινόταν, εμφανίζαμε  και συνεχίζουμε να εμφανίζουμε ασάφειες, μεσοβέζικες και στρογγυλές θέσεις και προτάσεις που, δυστυχώς, επιδέχονται  πολλές και διαφορετικές ερμηνείες και αναπόφευκτα καρπίζουν αντεπαναστατικές πρακτικές.

Κι ενώ η εμφάνιση της διάσπασης του Σύριζα, της ΛΑΕ, όσο και η νέα (;;;) κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα μπορούσαν να δώσουν σ” αυτούς που έκαναν λάθος, με τον τρόπο αντιμετώπισης του Σύριζα, τουλάχιστον την ευκαιρία να δείξουν πως κατάλαβαν το μήνυμα του «παθός-μαθός», συνεχίζονται με την ΛΑΕ ακριβώς τα ίδια λάθη που έγιναν με τον ΣΥΡΙΖΑ, οι ίδιες τακτικές, στην δημιουργία κάθε λογής «μετώπου» χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Μιλάνε τα διάφορα κείμενα για «κοινωνικά αντιπολιτευτικά μέτωπα» μέσα από τα οποία θα βγουν οι διεκδικήσεις αλλά και το σταμάτημα των μνημονιακών νόμων και της επίθεσης των καπιταλιστών.

Δείχνουν σαν να μην καταλαβαίνουν οι σύντροφοι, πως όσο κυριαρχεί και εξουσιάζει η αστική τάξη, θα υπάρχουν μνημόνια, συμφωνίες, εφαρμοστικοί νόμοι, φτώχεια και εξαθλίωση των εργατών, ενεργών και μη. Καμιά μα καμιά διεκδίκηση, δεν πρόκειται να ευοδωθεί, ούτε καν μέσα από μια μαζικότητα του εργατικού κινήματος, αν αυτή η μαζικότητα δεν έχει ταξικά επαναστατικά χαρακτηριστικά.

Είναι πραγματικά αφέλεια  να πιστεύει κανείς, πως μπορεί να υπάρξει ειρηνική μεταλλαγή της αστικής εξουσίας προς όφελος των εκμεταλλευόμενων τάξεων και ειδικά της εργατικής. Είναι πολλά τα τραγικά παραδείγματα που δείχνουν πως οι φτωχοί πλήρωσαν την αυταπάτη αυτής της ειρηνικής μεταλλαγής μέσα από αστικές διαδικασίες.

Ο αστός, ο καπιταλιστής, ο ιμπεριαλιστής όταν καταλάβει πώς κινδυνεύει η εξουσία του ή  ακόμα και όταν οι εκμεταλλευόμενοι εργάτες και λαός απαιτήσουν δυναμικά, στοιχειώδη δικαιώματά τους, δεν διστάζει να καταφύγει στην βία, στην τρομοκρατία και στην σφαγή χρησιμοποιώντας τον οργανωμένο και ένοπλο εκφραστή του, το αστικό κράτος.

Είναι έτσι απορίας άξιο πώς μπορούν, κάτω από ποιο κοινό πλαίσιο, οργανώσεις της επαναστατικής κομμουνιστικής αριστεράς να συζητάνε η ακόμα και να σκέφτονται  συμπορεύσεις και κοινά μέτωπα με δυνάμεις  τύπου ΛΑΕ κλπ, όπως παλιότερα έκαναν το ίδιο βέβαια και με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αλήθεια, σύντροφοι,

•    πώς είναι δυνατόν μια επαναστατική οργάνωση, ειδικά μαρξιστικής και λενινιστικής ιδεολογίας, που έχει σαν πρωταρχικό στρατηγικό στόχο την κατάλυση του αστικού κράτους και εν συνεχεία την απονέκρωσή του, να συμπλεύσει πχ με την ΛΑΕ που μιλάει για αστικό κράτος δικαίου, για αστικό κράτος πρόνοιας κλπ;; Δεν είναι τουλάχιστον οξύμωρο;

•    Πώς είναι δυνατόν να υπάρξουν συνεργασίες στους εργασιακούς χώρους με τα ίδια φυσικά πρόσωπα που χρόνια τώρα μπολιάστηκαν στην λογική της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και που ενώ έφυγαν από τον Σύριζα εξακολουθούν να στηρίζουν το συνδικαλιστικό του όργανο;

Τώρα βέβαια πολύ εύκολα θα πει κάποιος πως αυτά είναι σεχταρισμός και πως πρέπει με πλατιά μέτωπα να ανατάξουμε βασικά την εργατική τάξη ώστε να αρχίσει να μετράει νίκες.

Η απάντηση είναι πως ΔΕΝ είναι σεχταρισμός η ξεκάθαρη πολιτική θέση.

Δεν είναι σεχταρισμός να κλείνεις την πόρτα σ αυτούς που τόσα χρόνια υπηρέτησαν το αστικό κράτος.

Δεν είναι σεχταρισμός να αντιπαλεύεις αυτούς που κουτσούρεψαν τον μαρξισμό, γιατί αυτό το ελεεινό και  εσκεμμένο κουτσούρεμα που έκαναν, τους καθιστά συνεργούς και εκφραστές της αστικής εξουσίας και το μόνο που αφήνουν στον φτωχό λαό, στον εκμεταλλευόμενο εργάτη, είναι μια θολή αντίληψη για μια ΔΗΘΕΝ αργή, ομαλή, σταδιακή αλλαγή, που περνάει μέσα από την καπιταλιστική και την εθνική ανάπτυξη.

Εν κατακλείδι «εκπαιδεύουν» τον λαό ότι δεν χρειάζονται άλματα και θύελλες, ότι μπορεί να καλυτερέψει τις συνθήκες διαβίωσης του, χωρίς να είναι απαραίτητη η επανάσταση.

Όμως, είτε αρέσει είτε όχι, το αστικό κράτος πρέπει πρώτα να καταργηθεί μέσα από βίαιες διαδικασίες ώστε  να μετατραπεί σε κράτος της εργατικής τάξης και στην συνέχεια να απονεκρωθεί .

Για αυτό πρέπει να είναι απαγορευτική κάθε σκέψη για συνεργασίες και συμπορεύσεις –ειδικά συμφωνημένες από τα «πάνω»– μ” αυτούς που αντικατάστησαν τον ταξικό αγώνα με φαντασιώσεις όπως η ειρηνική συμφωνία των τάξεων, μ” αυτούς που βαυκαλίζονται πως ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός περνάει μέσα από τους αστικούς κοινοβουλευτικούς διαδρόμους κι όχι απ τους δρόμους της φωτιάς.

Είναι πια ορατό και στον πλέον αισιόδοξο, πως οι κατώτερες οικονομικά τάξεις θα εξαντληθούν ακόμα περισσότερο, θα εξαπατηθούν ξανά και ξανά τόσο από τους εξουσιαστές όσο και από τα αναχώματά τους (Σύριζα, ΛΑΕ κλπ), θα απογοητευθούν κι άλλο, μέχρι στο τέλος να εξοργισθούν.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως αυτή η οργή, η εξαθλίωση, η φτώχεια και η καταστολή ΑΡΚΟΥΝ για να τις μετατρέψουν σε μαχόμενο και επαναστατικό  προλεταριάτο χωρίς την ύπαρξη πρωτοποριακών δυνάμεων  που θα ωθήσει τους εξαθλιωμένους σ” αυτή την κατεύθυνση.

Είναι πλέον ηλίου φαεινότερη, η έλλειψη της πολιτικής εκπροσώπησης της εργατικής τάξης, η έλλειψη του κόμματος του προλεταριάτου.
Παρότι υπάρχουν πολλοί σχηματισμοί που αυτοαναγορεύονται σαν εκπρόσωποί της, τόσο οι πρακτικές τους όσο και τα ορατά αποτελέσματα, αποδεικνύουν πως μόνο τέτοιοι δεν είναι.

Επομένως πρωταρχικό βήμα είναι η δημιουργία αυτού του μαρξιστικού-λενινιστικού κομματικού σχηματισμού με σαφή στρατηγικό στόχο που θα καθοδηγήσει, θα οργανώσει και θα πρωτοπορήσει στην αντεπίθεση της εργατικής τάξης ως το τέλος.

Το νέο κόμμα δεν θα περιμένει την εμφάνιση και την βοήθεια από τους θιασώτες της αστικής δημοκρατίας, ούτε βέβαια θα προσαρμόζει τον λόγο του και τις δράσεις του στην παθητικότητα, τον φόβο και τους περιορισμούς της μικροαστικής τάξης και της αγροτιάς, αλλά απεναντίας με κάθε τρόπο θα κάνει εμφανέστατες τις προθέσεις του για την επανάσταση και τον κομμουνισμό, δείχνοντας πως έχει την ετοιμότητα να φτάσει μέχρι το τέλος και που δεν είναι άλλο παρά η κατάκτηση της εξουσίας.

Εφαρμόζοντας τα παραπάνω, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να συμπαρασύρει μαζί του τις μη εργατικές μάζες την καθοριστική στιγμή, που με μαθηματική ακρίβεια, πολύ σύντομα θα ζήσουμε και που δεν είναι άλλη από την μεγάλη σύγκρουση των τάξεων.

Αυτό σημαίνει πως ο πολιτικός εκπρόσωπος της τάξης μας, του προλεταριάτου, εκτός του ότι πρέπει να καταδείξει πως δεν μπορεί να αποσπάσει με κανέναν άλλο τρόπο την εξουσία από τα χέρια της άρχουσας αστικής τάξης, παρά μόνο μέσα από επαναστατικές βίαιες διαδικασίες, έχει επίσης να αντιμετωπίσει και μια σειρά προϋποθέσεων που καθορίζουν τον ρυθμό της επαναστατικής διαδικασίας, μια σειρά παραγόντων δηλαδή όπως είναι ο στρατιωτικός, ο πολιτικός, ο εθνικός, ο πατριωτικός και οι διεθνείς καταστάσεις.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες θα πρέπει να αντιμετωπισθούν με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην καθυστερήσουν τις επαναστατικές διαδικασίες αλλά και ούτε να οδηγήσουν σε μια ακόμα εργατική ήττα.

Όλα αυτά δεν μπορούν βέβαια να επιτευχθούν με την απλή διατύπωση συνθημάτων όπως π.χ. «ρήξη και ανατροπή», «κατάργηση μνημονίων», «εργατική λαϊκή αντιπολίτευση» κλπ αλλά μέσα από αγώνα και ταξική πάλη.

Ας μπει καλά στο μυαλό μας , πως ακόμα και οι πρωτοπόροι αγωνιστές δεν είναι διατεθειμένοι «να χύσουν μεγαλόψυχα το αίμα τους», χωρίς να υπάρχει ο ξεκάθαρος σκοπός της εργατικής ταξικής πάλης και της επανάστασης .

Όλα αυτά αυτόματα σημαίνουν πως το κόμμα της τάξης μας πρέπει να δείξει αυτόν τον δρόμο και να πείσει πως θα τον βαδίσει ως το τέλος, ώστε να ακολουθηθεί ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ.

Κι αυτό θα το πετύχουμε  με την πλήρη απελευθέρωση από τις ψευδαισθήσεις και ειδικά από την μεγαλύτερη και χειρότερη, την πιο καταστροφική, που μας ταλανίζει και που είναι η αλληλεξάρτηση από τους άλλους, κάτι που μας οδηγεί σε σπασμωδικές κινήσεις, αποτυχημένες εκ του προοιμίου και που διαδραματίζονται με την δημιουργία πρόσκαιρων, εικονικών μετώπων, αμφίβολων συμπορεύσεων και αναποτελεσματικών συνεργασιών και που η αποτυχημένη και στο τέλος διαλυτική κατάληξή τους, μόνο ζημιά κάνει στην εργατική τάξη και στο κίνημα.

Σταύρος Μανίκας
Οδηγός-εργάτης αστικών λεωφορείων ΕΘΕΛ

Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ, 25.10.2015

Γράφει η Ελένη Καλαμπόκα

Συμβασιούχοι μιας μέρας
Είμαστε ταυτόχρονα μεσαίωνας και εικόνα από το μέλλον.

Οδηγός επιβίωσης σε ακραίες εργασιακές συνθήκες

-Ποτέ μην πιστέψετε πως όταν πέφτουν τα κέρδη μιας επιχείρησης ή ενός Οργανισμού
Φταίνε οι εργαζόμενοι. 

-Όταν ακούτε κάτι τέτοιο ή  απολύσεις ετοιμάζονται  ή μειώσεις
Μισθών  και  ημερομισθίων.

-Ποτέ μην πιστέψετε ένα σωματείο το οποίο βγαίνει με  την βοήθεια της  όποιας Διοίκησης.
Η εκλογή αυτού του τύπου συνδικαλιστών είναι αποτέλεσμα εκβιασμού των εργαζόμενων
Και ο ρόλος τους είναι η υπονόμευση κάθε διεκδίκησης .

-Ποτέ μην πιστέψετε πως αν σας δώσουν κάτι παραπάνω, δεν εννοώ βέβαια τα νόμιμα,  είναι γιατί σας αγάπησαν ξαφνικά οι εργοδότες -απλά πάντα θέλουν  να έχουν έναν αριθμό
πρόθυμων για ρουφιανιά και απεργοσπαστισμό.

-Ποτέ μην πιστέψετε πως όσο και να είσθε συνεπείς και παραγωγικοί  θα μοιράσουν τα κέρδη τους μαζί σας -δεν σημαίνει πως δεν πρέπει  να είμαστε, απλά δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες.

– Οι τελευταίες  συμβουλές είναι εξαιρετικά αφιερωμένες στους- στις συναδέλφους μου
που επί τόσες δεκαετίες περάσαμε πολλά μαζί , αλλά μια τροπολογία μας έκανε κομμάτια
και περίγελο των υπουργείων .

-Ποτέ μην πιστέψετε αυτούς που σας έχουν σημαία και όταν πάρουν την κυβέρνηση σας
ονομάζουν «ρουσφετολογικές προσλήψεις» .

-Ποτέ μην πιστέψετε αυτούς στα υπουργεία με τα γλυκά χαμόγελα, τις χειραψίες και τα κεράσματα, τις  καρτούλες  με τα κινητά και τα σταθερά τους τηλέφωνα. Σας τάζουν τακτοποίηση -απλά θέλουν  να σπάσουν ό,τι πιο δυναμικό, αμεσοδημοκρατικό, μαζικό κίνημα είχαμε μέχρι τώρα.

Τους ενοχλήσαμε και πρέπει να μας σταματήσουν, να μας
διαλύσουν, να μας καταργήσουν -το κατάφεραν;

Ελπίζω και εύχομαι  να ανοίξει ο δρόμος  για μόνιμη και σταθερή δουλειά για κάποιους
Άλλωστε αυτός ήταν αγώνας ζωής της Κικής, της Έφης, της Αγγελικής και δικός μου
απλά να μην ξεχνάτε πως εκατοντάδες από μας  είναι άνεργοι  
και δεν είμαστε πια παιδιά.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr