Ως «πλυντήριο για τις ευθύνες των οικονομικά ισχυρών» χαρακτηρίζει η Επιτροπή για Θέματα Πόλης, Χώρου, Περιβάλλοντος του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, την Παγκόσμια Διάσκεψη για το Κλίμα που άρχισε στο Παρίσι στις 30 Νοεμβρίου και θα ολοκληρωθεί στις 11 Δεκεμβρίου.

Ολόκληρη η ανακοίνωση (εκδόθηκε στις 28.11.2015) έχει ως εξής:

«Την προσεχή Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2015, ξεκινά στο Παρίσι, μία ακόμα διεθνής διάσκεψη για την αντιμετώπιση(;) της Κλιματικής Αλλαγής (COP21). Αν και η συμμετοχή των επικεφαλής κρατών και κυβερνήσεων, εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει κάθε προηγούμενο με συμμετοχή 147 αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων, το ερώτημα για το ποιος θα πληρώσει το… μάρμαρο, προκειμένου να αντιστραφεί η κατάσταση και να αμβλυνθούν οι επιπτώσεις της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη, δεν αναμένεται να βρει απάντηση ούτε και στο Παρίσι …

Οι 90 μεγάλες πολυεθνικές που ευθύνονται για το 63% των αερίων του θερμοκηπίου θα συνεχίσουν την ανεξέλεγκτη δράση τους αποδεικνύοντας ξεκάθαρα ότι για την αύξηση των εκπομπών του CO2, την τρύπα του όζοντος και την υπερθέρμανση του πλανήτη, υπεύθυνος είναι ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής και η πολιτική της καταστροφικής, ενεργοβόρας κερδοσκοπικής «ανάπτυξης» των κυβερνήσεων των ΗΠΑ, των χωρών της Ε.Ε., Κίνας, και των άλλων αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών.

Ανάπτυξη» με καταστροφικές επιπτώσεις στη φύση, την ερημοποίηση περιοχών, την διατάραξη της αγροτικής παραγωγής, την εξαφάνιση νησιωτικών συμπλεγμάτων και τη σταθερότητα των οικοσυστημάτων στα οποία βασίζεται κάθε ζωή.

Η αύξηση κατά περίπου 1 βαθμό Κελσίου της παγκόσμιας θερμοκρασίας (συγκριτικά με την προ-βιομηχανική εποχή) κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και ο στόχος της διάσκεψης για περιορισμό της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη στο όριο των 2οC μέχρι τα τέλη του αιώνα, φαίνεται ανέφικτος. Πολλοί μιλάνε ότι βαδίζουμε ολοταχώς για αύξηση της τάξεως των 5οC (!), τη στιγμή που τα θύματα – πολλά εξ’ αυτών παιδιά – των μέχρι σήμερα επιπτώσεων (αύξηση τιμή τροφίμων, ακραία καιρικά φαινόμενα) της κλιματικής αλλαγής, ανέρχονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς τι περιμένει την πλειοψηφία των ασθενέστερων – οικονομικά και κοινωνικά αδύναμων ανά τον πλανήτη.

Η V20, που συσπειρώνει 20 από τα φτωχότερα κράτη του πλανήτη (Αφγανιστάν, Αιθιοπία, Μπουτάν, Μαγαδασκάρη κλπ) κάνει λόγο ότι το κόστος από μια αποτελεσματική μάχη κατά τις κλιματικής αλλαγής μέχρι το 2030, θα ανέλθει – μόνο για τις συγκεκριμένες χώρες – στα 400 δις δολάρια. Κόστος, το οποίο σε περιβάλλον όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης κανείς – εκ των υπευθύνων – δεν θέλει να αναλάβει.

Η αντιμετώπιση του προβλήματος της κλιματικής αλλαγής, ως πρόβλημα τεχνολογίας, όπως επίσης και η ανάδειξη των οικονομικών ωφελειών από το «πρασίνισμα» των καπιταλιστικών οικονομιών, που επιλέγονται διεθνώς κυρίως από περιβαλλοντικές ΜΚΟ, αλλά και την ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, δεν συμβάλει στην ανάδειξη των ουσιαστικών αιτιών του, απομακρύνοντας περαιτέρω τη λύση του.

Χαρακτηριστικά είναι τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν στα τέλη του προηγούμενου μήνα, σχετικά με τη «αναλογική συμμετοχή του κάθε κράτους στην αντιμετώπιση των επιπτώσεων της Κλιματικής Αλλαγής» Σύμφωνα με αυτά ΗΠΑ και ΕΕ υλοποιούν μόνο περίπου το ένα πέμπτο των υποχρεώσεων που τους αντιστοιχεί για τη μείωση των εκπομπών είτε απευθείας στο εσωτερικό τους, είτε με το να πληρώσουν τις φτωχότερες χώρες να το κάνουν για αυτές μέσω της αγοράς δικαιωμάτων των εκπομπών. Η Ιαπωνία επίσης πληρώνει μόνο το ένα δέκατο του οικολογικού της χρέους που αφορά στο κλίμα.

Με απλά λόγια επί δεκαετίες η καπιταλιστική ανάπτυξη και κερδοφορία στις συγκεκριμένες περιοχές του πλανήτη (και όχι μόνο…), στηρίχθηκε και στο γεγονός ότι ανεμπόδιστα «βρώμιζε» το περιβάλλον. Αυτός είναι και ο λόγος, που παρόλες τις μεγαλοστομίες διαφόρων ηγετών – ειδικότερα τις πρωτοβουλίες του Μπ. Ομπάμα ενόψει Παρισιού – κανένας από τους οικονομικά ισχυρούς, που στις χώρες τους φιλοξενούνται εξαιρετικά ρυπαντικές πολυεθνικές (βλ. πετρελαίου κλπ) δεν επιθυμεί να ρισκάρει τα κέρδη τους προς όφελος του περιβάλλοντος, καταφεύγοντας ακόμα και στο εξωφρενικό «εμπόριο ρύπων».

Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο οι ηγέτες «έφυγαν» άπρακτοι από την αντίστοιχη συνάντηση πέρσι το Δεκέμβρη στη Λίμα του Περού και γι’ αυτό το λόγο μάλλον θα φύγουν άπρακτοι και από το Παρίσι στις 11 του προσεχούς Δεκέμβρη. Και οι συζητήσεις και αποφάσεις πάνω στο βασικό θέμα της διάσκεψης για το μέλλον των «πράσινων πόλεων», δεν θα δώσουν καμιά προοπτική λύσης στις μολυσμένες μεγαλουπόλεις του κόσμου που πολλαπλασιάζονται.

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι διασκέψεις που αποτελούν προκάλυμμα της περιβαλλοντοκτόνας πολιτικής των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών, συνοδεύονται πάντα από μαζικές κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας από ευαισθητοποιημένους αγωνιστές και περιβαλλοντικές οργανώσεις. Για αυτό από αρχές του μήνα, η γαλλική κυβέρνηση ανακοίνωσε ενισχυμένα μέτρα ασφαλείας για τη Σύνοδο για το Κλίμα και επαναφορά από τα μέσα Νοεμβρίου συνοριακών ελέγχων στα σύνορα σύμφωνα με τη Σέγκεν, προειδοποιώντας για βίαιες διαδηλώσεις και τον κίνδυνο τρομοκρατικών επιθέσεων. Μετά δε την επίθεση του ISIS στο Παρίσι στις 13/11/2015 απαγόρευσαν τις προγραμματισμένες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας που θα γινόταν για τη διάσκεψη και ο υπουργός Εσωτερικών Μπερνάρ Καζνέβ, δήλωσε ότι περίπου 8.000 αστυνομικοί και χωροφύλακες θα παραταχθούν στα σύνορα της χώρας για να διενεργούν ελέγχους και 2.800 ακόμη θα βρίσκονται στο Μπουργκέ, στο βόρειο Παρίσι, όπου θα διεξαχθεί η Διάσκεψη, μαζί με τους συνολικά 120.000 αστυνομικούς, χωροφύλακες και στρατιώτες έχουν αναπτυχθεί «στο σύνολο της γαλλικής επικράτειας» μετά τις επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου.

Η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δέσμια της υποταγής της στην πολιτική της Ε.Ε., πάει στη διάσκεψη χωρίς διαφοροποιήσεις και λογική σύγκρουσης με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας τη μόνη πρωτοβουλία που πήρε είναι να ξεκινήσει δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση για να καταρτίσει ένα σχέδιο «Εθνικής Στρατηγικής για την Προσαρμογή στην Κλιματική Αλλαγή».

Για τον κόσμο της εργασίας, στις χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, αλλά και στις χώρες της καπιταλιστικής υπανάπτυξης και της απόλυτης φτώχειας, απ’ όλες τις πτυχές της ζωής του, αναδεικνύεται η ανάγκη για ένα άλλο δρόμο όχι προς το καπιταλιστικό κέρδος, αλλά προς μια αξιοβίωτη ζωή σε σύγκρουση με το καπιταλιστικό σύστημα. Των ανθρώπων του μόχθου σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη…. Ειδικότερα στον τομέα του περιβάλλοντος, ο δρόμος αυτός αναγκαστικά περνά, από την επαν-ιεράρχηση των ανθρώπινων αναγκών και στο πλαίσιο αυτό και των ενεργειακών-καταναλωτικών. Η προώθηση τεχνολογιών όχι με κριτήριο την «τροφοδότηση της καπιταλιστικής αγοράς» (βλ. βιομηχανία σκουπιδιών), αλλά την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών με τη μικρότερη επιβάρυνση του περιβάλλοντος.

Είναι άμεσης προτεραιότητας οι διεκδικήσεις για την επιβολή μέτρων προστασίας του περιβάλλοντος που δεν μπορεί παρά να είναι σε ρήξη με κυβερνητικές και υπερεθνικές πολιτικές περιστολής των δημόσιων επενδύσεων για την περιβαλλοντική προστασία και σε αντιπαράθεση με την εμπορευματοποίηση – ιδιωτικοποίηση φυσικών πόρων και τη «χαλάρωση» των μέτρων περιβαλλοντικής προστασίας για την … προσέλκυση επενδύσεων.
Στην ημερήσια διάταξη των οργάνων του λαϊκού – εργατικού – οικολογικού κινήματος απαιτείται να αναδειχτεί η ανάγκη τερματισμού της επιδείνωσης του κλίματος, να μπει φραγμός στην εκπομπή των αερίων του θερμοκηπίου, στην ασυδοσία των πολυεθνικών, να πληρώσουν οι καπιταλιστές για τις επιπτώσεις της δράσης τους στο περιβάλλον.

Να ανατραπεί αυτή η πολιτική που καταστρέφει ανθρώπους και φύση, να διαλέξουμε το δρόμο της αντικαπιταλιστικής ρήξης».

πηγη: pandiera.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Διατυπώναμε και διατυπώνουμε αυτούς ή τους άλλους αναγκαίους στόχους: Αγώνας, αντίσταση, εγρήγορση, αφύπνιση, ξεσηκωμός, ανατροπή, κοινωνικός μετασχηματισμός, επανάσταση.

Διαφωνίες, διχογνωμίες, φωνές, αντιπαραθέσεις. Επιβεβαίωναν και επιβεβαιώνουν τη σφριγηλότητα και συνεκτικότητα της «πρότασης». Με μια έννοια την δικαίωναν και ας έπειθε με δυσκολία.

Σε αυτό το κολασμένο πολιτικό μεσοδιάστημα, φαίνεται ωστόσο να αντιμετωπίζουμε συχνά, τη βαρύτερη αντίρρηση: την ηχηρή σιωπή. Σαν να είμαστε ακίνητοι, ενώ γίνεται κατακλυσμός και θα έπρεπε να τρέχουμε. Ή μήπως είμαστε  σε  «ακίνητο χορό» (που διαβάζαμε παλιότερα), σε ένα περιβάλλον ηχηρής σιωπής;

Ναι, στις απεργιακές συγκεντρώσεις της 12^ης Νοέμβρη πορεύτηκαν ξανά χιλιάδες αριστεροί, κομμουνιστές, φυσικές πρωτοπορίες των κοινωνικών χώρων και αγώνων. Ωστόσο, η συμμετοχή στην απεργία ήταν εξαιρετικά περιορισμένη, ειδικά στον ιδιωτικό τομέα. Και ακόμη πιο ψαλιδισμένη ήταν η πεποίθηση για το αποτέλεσμα της δράσης.

Σε ποιο περιβάλλον λοιπόν ανεμίζουμε διακηρύξεις και προοπτικές;

Βασική προϋπόθεση για να αναμετρηθείς ακόμη και με το μεγαλύτερο εμπόδιο, είναι να το δεις, να το αναγνωρίσεις, να σχεδιάσεις τη στάση σου. Αυτό ακριβώς συνιστά μια στάση πεποίθησης και στόχευσης για τη νίκη, έναντι μιας ήττας γεμάτης με ασυλλόγιστους πανηγυρισμούς ή αναθέματα για τον κόσμο που «δε λέει να καταλάβει και να κουνηθεί».

Ζούμε σήμερα τις συνέπειες της στρατηγικής του σοκ και της συνειδητοποίησης,  από τον ευρύ κόσμο, του πραγματικού κοινωνικού και πολιτικού συσχετισμού. Η αλήθεια όταν τη γνωρίζουμε δεν είναι πάντα συναρπαστική. Συχνά είναι και καθηλωτική.

Το ξαφνικό πέρασμα από το σκοτάδι στο φως (και αντίστροφα)- ας το θυμηθούμε- δημιουργεί μια προσωρινή τύφλωση.

Στην περίπτωσή μας, ήταν μεγάλο αυτό το σκοτάδι, γεμάτο από νανουριστικές αυταπάτες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, τιμώμενος δεξιόθεν και αριστερόθεν, κατά περίπτωση, ως αναμορφωτής της χώρας ή σωτήρας της αριστεράς.

Η «κυβέρνηση της αριστεράς», ως σχεδόν μαγικό ραβδί.

Η ΕΕ, που θα άλλαζε ή αν μη τι άλλο θα συνειδητοποιούσε ότι δεν είναι προς το συμφέρον της μια τόσο άγρια λιτότητα.

Ο έλληνας επιχειρηματίας, που θα αντιλαμβανόταν ότι έχει συμφέρον από υψηλή αγοραστική δύναμη των μισθωτών, ώστε να πουλάει τα προϊόντα του.

Παραμύθια της Χαλιμάς, που βρέθηκαν μαζί στον πάτο του γκρεμού…

Αν γινόταν στο παρελθόν μια απεργία των εργαζομένων στην αποκομιδή των απορριμμάτων στους Δήμους, υπήρχε ένας τρόμος: τα σκουπίδια απλωμένα καταμεσής στο δρόμο! Πόσο να το αντέξει αυτό μία πόλη; Μία βδομάδα, δύο βδομάδες; Οτιδήποτε άλλο, ήταν αδιανόητο.

Αν περάσει κανείς από τον Πύργο Ηλείας, θα δει εδώ και ίσως δύο χρόνια τα σκουπίδια, μόνιμα στους δρόμους, μεγαλοπρεπώς απλωμένα σε κάθε γωνία, σταυροδρόμι και αλάνα. Το αδιανόητο, εκεί έγινε ρουτίνα. Μόνο εκεί;

Υπάρχει μια οριακή κοινωνική και πολιτική στιγμή, όπου ακριβώς το αδιανόητο εμπεδώνεται ως κανονικό και μετατρέπεται σε ρουτίνα. Η φτώχεια, το κομμένο ρεύμα, το κλειστό σχολείο, το διαλυμένο νοσοκομείο, η ξενιτιά των νέων, η μετατροπή της σύνταξης σε επίδομα κηδείας, η τερατώδης ανεργία, το σκύψιμο στον εργοδοτικό δεσποτισμό, το να δουλεύεις χωρίς να πληρώνεσαι.

Ξαφνικά, ο ευρύς κόσμος, νοιώθει να είναι κυκλωμένος από κινδύνους, που δε μπορεί να αντιμετωπίσει. Οι δήθεν «εύκολες» λύσεις κάηκαν. Ο κίνδυνος είναι πάντα ένα φυτώριο παραλυτικού φόβου, με κυρίαρχο το αίσθημα της αδυναμίας.

Δεν πρόκειται ούτε για αποκοτιά, ούτε για αδιαφορία, ούτε για «κιότεμα». Είναι μια κατάσταση απότοκη του ταξικού, κοινωνικού αλλά και του πολιτικού, ιδεολογικού συσχετισμού. Οι αυταπάτες περί το ΣΥΡΙΖΑ, την κυβέρνηση, την ΕΕ και την ανέφελη «ανάπτυξη για το καλό όλων», θα πληρωθούν ακριβά, με τόκο και με αναδρομικό πρόστιμο.

Από την άλλη, «εμείς», υποχρεούμαστε να αναμετρηθούμε με το φόβο και την αδυναμία, χωρίς κραυγές και αναθέματα, αλλά με σύνεση και αποφασιστικότητα ταυτόχρονα.

Δεν είναι λύση ούτε η φυγή, ούτε η απεγνωσμένη επίθεση (αυτοκτονίας).

Άλλος δρόμος από το να παλέψουμε δεν υπάρχει. Μα αυτός ο αγώνας είναι πολυεπίπεδος και δεν είναι μόνο «απεργίες, καταλήψεις, διαδηλώσεις». Διότι αυτές με σιωπές και απουσίες δε γίνονται.

Ναι, ο φόβος παραλύει και κονταίνει τη γυναίκα που δουλεύει στο σουπερμάρκετ για 300 ευρώ για λίγους μήνες, διότι έχει κατσαρόλα να γεμίσει. Κάνει πως αδιαφορεί για την απεργιακή προκήρυξη, ίσως και να την πετάει επιδεικτικά μπροστά στον προϊστάμενο. Και αυτός πάλι, με τα 700 ευρώ, καμώνεται πως είναι συμφιλιωμένος με το ρόλο του μπάστακα και ας αγωνιά για τα άνεργα παιδιά του. Γεννήτορας όμως του φόβου και για τους δυο, είναι η μαζική ανεργία, ο κίνδυνος μετάβασης σε αυτήν.

Αυτή είναι η πρώτη πρόκληση: Να μην αποσυνδεθεί ο φόβος από τους κινδύνους που τον προκάλεσαν. Διότι τότε είναι παραλυτικός. Τότε είναι που δε γίνεται οργή (έστω κρυμμένη), αλλά πανικός. Δουλειά για όλους, με όλα τα δικαιώματα και με λιγότερο χρόνο εργασίας. Χωρίς αυτό το πρόταγμα, χωρίς αυτή τη δράση, χωρίς αυτό το δρόμο, είναι ανάπηρο το κάλεσμα στην απεργία. Χωρίς αυτή την πολιτική διάσταση, δεν υπάρχει εργατικό κίνημα οποιουδήποτε είδους. Κακά τα ψέματα, έχει λείψει αυτό. Αλήθεια πότε έθεσε το εργατικό κίνημα και η αριστερά με συνολικό πολιτικό τρόπο την απαίτηση για 30 ώρες δουλειά τη βδδομάδα για όλους;

Δεν αρκεί ωστόσο και το ξέρουμε. Καπιταλισμός χωρίς εφεδρικό στρατό ανεργίας δεν υπάρχει. Όσο πιο ανεπτυγμένος και «σύγχρονος», τόσο περισσότερο ισχύει αυτός ο «νόμος». Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ: Οι μισοί να δουλεύουν σαν δουλοπάροικοι και οι άλλοι μισοί άνεργοι.

Είναι η δεύτερη πρόκληση που πρέπει να κοιτάξουμε στα μάτια: Να μην αποσυνδεθούν οι κίνδυνοι από τις κοινωνικές και ταξικές αιτίες που τους γέννησαν και τους αναπαράγουν. Δουλειά, συλλογική ζωή, κοινωνικός πολιτισμός, ελευθερία και δημοκρατία για όλους, όταν όλα χορεύουν στους ρυθμούς του κυνηγιού του ιδιωτικού καπιταλιστικού κέρδους, του απαρασάλευτου διευθυντικού δικαιώματος και της λατρείας του κοινωνικού δαρβινισμού ως  τελευταίας λέξης της εξέλιξης, δεν μπορούν να υπάρξουν.

Φυσικά και δεν είναι μόνο θέμα «εξηγήσεων» και «διαφώτισης». Και μάλιστα «δια μιας», κάτι σαν στοίχημα. Απαιτείται ένα πλέγμα δράσεων και επιλογών.

Στην καθημερινή διεκδικητική δράση, τις κινηματικές πρωτοβουλίες.

Στη σκληρή μάχη για την οργάνωση κόσμου. Για την αγωνιστική του κίνηση με ποικιλία μορφών.

Στην προσπάθεια ενός νέου πολιτισμού δημιουργίας και αντίστασης, τη μάχη ενάντια στην απαξίωση της καλής αισθητικής.

Για την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών, υπέρ ενός μετώπου εργατικής πολιτικής.

Με την πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση με τις συστημικές «αξίες» και τα απολογητικά για τον καπιταλισμό δόγματα.

Την τολμηρή προβολή ενός νέου σχεδιάσματος επανασυγκρότησης των κοινωνιών και της ανθρωπότητας σε μια βάση ισότητας, μοιράσματος, δημοκρατίας, ελευθερίας, ειρήνης, οικολογικής ισορροπίας.

Δηλαδή μιας νέας ουτοπίας κοινής συλλογικής ζωής. Όχι ακίνητης, αλλά αντίθετα ολοζώντανης, καθώς θα κινείται από την αντίθεση του καλύτερου προς το καλό, που όμως θα μετριούνται μόνο με βάση τα προηγούμενα. Σε τελευταία ανάλυση, με την αναζήτηση ενός νέου κομμουνισμού.

Δεν είναι όλα αυτά μια εύκολη υπόθεση. Ούτε διαλέγει κανείς και παίρνει όποια από τα παραπάνω μετερίζια του φαίνονται πιο βολικά. Μάχες που δίνονται, δε σημαίνει ότι κερδίζονται. Σε αυτό, μπορεί να «φταίει» ο αντίπαλος, μπορεί «εμείς». Το συνηθέστερο είναι να φταίμε και οι δύο, για διαφορετικούς και αντίθετους λόγους, που ωστόσο συναρθρώνονται. Αλλά, από τον αντίπαλο είναι ανόητο να ζητάς ευθύνες για το ότι μας νίκησε…

Όμως, οι μάχες που δε δίνονται, όχι μόνο δε κερδίζονται (πως θα μπορούσε;), αλλά η απουσία τους (και πολύ περισσότερο η αναγόρευση της αδυναμίας και της απουσίας σε αρετή και μονόδρομο) συνιστά την ισχυρότερη παρουσία του αντιπάλου μέσα στο «δικό μας» στρατόπεδο.

Να σταθούμε λοιπόν στα ίσα απέναντι στη μεγαλύτερη πρόκληση από όλες: να μην εκτεθούμε απέναντι στο φόβο και τους κινδύνους, με τον τρόπο που η κυρίαρχη, η συστημική αντίληψη ορίζει.

Από τη μια, μας λένε, υπάρχουν οι «μεγάλοι κίνδυνοι», απόρροια πολύ βαθιών αιτιών.  Οι οποίοι είναι αναπότρεπτοι, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτούς, δεν τους σκεφτόμαστε, δεν ασχολούμαστε. Αλλιώς θα παραλύσουμε, θα τρελαθούμε, θα φύγει η ζωή πριν το καταλάβουμε, χωρίς να ζήσουμε.

Από την άλλη, συνεχίζουν, υπάρχουν οι κοντινοί, απτοί, «άμεσοι κίνδυνοι» που μας τυλίγουν. Με αυτούς, ναι, μπορούμε να ασχοληθούμε, είναι του χεριού μας, είναι διαχειρίσιμοι και πρέπει να αποδείξουμε την ικανότητα μας να τους διαχειριστούμε.

Αυτή ακριβώς η λογική είναι που αποδεικνύεται τελικά μπούμερανγκ, όχι μόνο για τη ζωή σε ένα μέλλον «που διαρκεί πολύ και δεν έρχεται ποτέ», αλλά και στο παρόν που όχι μόνο παραμένει έτσι ζοφερό, αλλά θανατώνεται εντός του η ζωογόνος κυοφορία του αύριο.

Ας μη ξεχνιόμαστε: Δικαιολογήθηκε η αποδοχή της παραμονής στον αυτόματο πιλότο κανιβαλισμού της ευρωζώνης, στο όνομα του να πάρει μια ανάσα ο κόσμος και βλέπουμε. Και μειώθηκαν οι συντάξεις. Θεωρήθηκε ως δεδομένη η αρχή της ανταγωνιστικότητας στο ευρύ πλαίσιο της οικονομίας, στο όνομα της άμεσης επιβίωσης των πλέον φτωχών. Και αυξήθηκαν ακόμη και τα εισιτήρια.

Η τόλμη είναι να ξεφύγει κανείς από αυτόν τον κύκλο, όχι να τον συμπληρώνει όταν δημιουργείται ένα κενό στη συνέχειά του.

Αν το καλοσκεφτούμε, αυτή η λογική της προσοχής στη «διαχείριση» των «άμεσων κινδύνων», είναι ο πυρήνας της αστικής συστημικής λογικής. Η συμπλήρωση των κενών και των ρωγμών που αυτή παρουσιάζει, αποτελεί την πεμπτουσία της λογικής της ήττας, της αστικής και μικροαστικής αριστεράς.

Διότι, ναι, δεν υπάρχει αριστερά γενικά. Πρέπει να διακρίνουμε την συστημική, αστική αριστερά. Αλλά και τη φοβισμένη αριστερά, την αριστερά της ήττας. Όχι αυτή που συνειδητοποιεί την ήττα του κόσμου και θέλει να την αναιρέσει. Αλλά αυτή που συνηγορεί υπέρ της ήττας, βαφτίζοντάς την νίκη.

Θαυμαστός ο άλυτος Γόρδιος Δεσμός, μα ακόμη πιο λαμπρό το κόψιμό του, ως προϋπόθεση για τη συνέχεια και την πορεία μπροστά.

Οι μύθοι πάντα μας λένε κάτι, αλλά συχνά ενέχουν –και απαιτούν- και την αντιστροφή τους.

Καλή η περισυλλογή και ο σκεπτικισμός του γερο-Δαίδαλου, αλλά σε στιγμές σαν τις τωρινές, χρειαζόμαστε και την αυτοπεποίθηση και την αναίδεια του νεαρού Ίκαρου.

Η κοινωνική ιστορία, όπως και η επιστήμη και οι τέχνες, μόνο με επαναστάσεις, τομές και επώδυνες αναιρέσεις προχωρούν, με τον ίδιο τρόπο που και η γέννα προϋποθέτει κοιλοπόνεμα και μάτωμα.

Όχι λοιπόν, δεν πρόκειται για ακινησία, αλλά για εποχή κυοφορίας. Το δυνατό όπως πάντα γεννιέται μέσα από το σκληρό τσόφλι του αδύνατου.

Ξανά πρέπει να στηθεί σε πρώτο πλάνο, με νέα υλικά, με νέους πρωταγωνιστές, με νέα όνειρα και εργαλεία, ένα συνολικό πρόταγμα αντικαπιταλιστικής επανάστασης και νέας χειραφετητικής κομμουνιστικής προοπτικής. Με την αναγκαία τακτική, στρατηγική, αλλά και το επαναστατικό υποκείμενο που να την «χτίζουν» εντός των ζωντανών μαχόμενων ανθρώπων στο σήμερα.

πηγη: pandiera.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Αποκρουστική έχει καταντήσει η πολιτική της κυβέρνησης Τσίπρα, από τότε που ο πρωθυπουργός έκανε τη μνημονιακή κωλοτούμπα και πέρασε στο μνημονιακό στρατόπεδο. Ως όργανο πλέον των Γερμανών, ο Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο προσπαθεί να περάσει τα μνημονιακά μέτρα που απαιτεί το Βερολίνο, αλλά ψάχνει να βρει και …πολιτικά ηλίθιους συνενόχους από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι! Τέτοιους δηλαδή που θα φορτωθούν τις πολιτικές ευθύνες από κοινού με τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς κανένα αντάλλαγμα – ούτε καν συμμετοχή σε αμιγώς μνημονιακή κυβέρνηση!

Δεν είναι βέβαια, αβάσιμο το πολιτικό θράσος του Τσίπρα. Με τη «γλώσσα έξω» περιμένουν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι να τους καλέσει ο ΣΥΡΙΖΑ να λάβουν μέρος στη νομή της εξουσίας μήπως και επιβιώσουν πολιτικά μέσω του τρόπου αυτού. Μετά και τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού στην Ελλάδα. Οι 145 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, στους οποίους δεν συμπεριλαμβάνεται πλέον κανένας αριστερός (πόσω μάλλον απείθαρχος βουλευτής), επιτρέπουν στον πρωθυπουργό να σχηματίσει οποιαδήποτε κυβέρνηση απαιτήσουν οι Γερμανοί – ακόμη και με τον… Λεβέντη.

Άλλωστε το πέρασμα του ΣΥΡΙΖΑ στο μνημονιακό στρατόπεδο παρέχει στον πρωθυπουργό πάμπολλες δυνατότητες σχηματισμού αμιγών μνημονιακών κυβερνήσεων. Χτες αυτό αποδείχτηκε για μια ακόμη φορά. Οι ηγέτες των προαναφερθέντων κομμάτων προσήλθαν στο συμβούλιο πολιτικών αρχηγών που συγκάλεσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, αλλά την ίδια στιγμή, προφανώς για να κρατήσουν τα πολιτικά προσχήματα, μέχρι και …ως πολιτικό απατεώνα (!) κατήγγειλαν έμμεσα τον πρωθυπουργό.

Το Ποτάμι – και μάλιστα με ανάρτηση στο Facebook του αρχηγού του, του Σταύρου Θεοδωράκη – δήλωσε τα εξής: «Το Ποτάμι θα προσέλθει στη σύσκεψη αρχηγών χωρίς ψευδαισθήσεις. Ξέρουμε ότι το μόνο που επιδιώκει ο κ.Τσίπρας είναι η επανάληψη του ίδιου σεναρίου… Μόνο που την ίδια απάτη δεν μπορεί να την κάνεις δυο φορές και πολύ περισσότερο στους ίδιους ανθρώπους»! Ακόμη σημαντικότερη όμως ήταν η αποκάλυψη από το Ποτάμι του διαλόγου που είχε ο Αλέξης Τσίπρας με τον Σταύρο Θεοδωράκη. «Τώρα πια δεν σου έχουμε εμπιστοσύνη», είπε ο αρχηγός του Ποταμιού στον πρωθυπουργό. Προσπάθησε να διαφοροποιηθεί και ο επί δυο τρεις εβδομάδες πρόεδρος της ΝΔ Γιάννης Πλακιωτάκης, τον οποίον όρισε στο πόδι του ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, όταν υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την προσωρινή προεδρία του κόμματος της Δεξιάς. «Η συμμετοχή μου δεν πρέπει να εκληφθεί ως στήριξη στα τερτίπια και τους τακτικισμούς του κ. Τσίπρα» είπε ο Γ. Πλακιωτάκης, τον οποίον ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης αποκάλεσε …«Σκατάκη»!!!

Αρνητικό ήταν το κλίμα και στην επικοινωνία Τσίπρα – Γεννηματά. Η Φώφη έκανε λόγο για «παρωδία προσχηματικού διαλόγου με προειλημμένες αποφάσεις». Έριξε και βέλη εναντίον του Προκόπη Παυλόπουλου. «Οποιαδήποτε σύσκεψη των αρχηγών των κομμάτων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για θέμα κυβερνητικής πολιτικής δεν ενδείκνυται» υπογράμμισε και πρόσθεσε, απευθυνόμενη προς τον Προκόπη Παυλόπουλο: «Αυτό μπορεί να θίξει το κύρος σας ως ρυθμιστή του πολιτεύματος». Έτρεχαν τα σάλια του Βαγγέλη Βενιζέλου όταν δήλωνε: «Αν η ίδια η κυβέρνηση δεν αντέχει να προχωρήσει ως κυβερνητική πλειοψηφία και ως κυβερνητικό σχήμα, δεν έχει παρά να το πει για να κινηθούν οι διαδικασίες»! Η κυβερνητική στάση δηλαδή του γέννησε την ελπίδα ότι ίσως θα …ξαναγινόταν ο Βενιζέλος υπουργός! Η ουσία φυσικά είναι ότι η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι δεν έχασαν την ευκαιρία να συμμετάσχουν στη σύσκεψη αρχηγών, όσο και αν υποκρίνονταν ότι διαφωνούσαν. Η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών άρχισε λίγο πριν το Πριν οδεύσει προς το τυπογραφείο και την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, τίποτα από τα διαμειφθέντα δεν είχε διαρρεύσει. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε διαβεβαιώσει ότι «δεν θα ληφθούν αποφάσεις στο Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών». Εκείνο που προκάλεσε μάλλον αλγεινή εντύπωση είναι η δήλωση του Προκόπη Παυλόπουλου ότι στη σύσκεψη αυτή που διοργάνωσε τυπικά ο ίδιος και κατ’ ουσίαν ο Τσίπρας «θα μετάσχουν όλα τα κόμματα με ευρωπαϊκό προσανατολισμό». Τι εννοεί ο ποιητής; Μήπως ότι θα μαζεύει όλα τα γερμανόδουλα κόμματα κάθε φορά που το απαιτεί το Βερολίνο;

*Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ την Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2015

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Η κυβέρνηση Τσίπρα, σε συνεργασία με τους μνημονιακούς της εταίρους, την ώρα που σε ένα πρωτοφανές ρεσιτάλ θράσους παριστάνουν ότι «τσακώνονται» για τα μάτια των συνταξιούχων, διαπράττουν τα εξής:

• Πάνε την σύνταξη στα 67 χρόνια. Που σημαίνει βιολογική εξόντωση πριν από την σύνταξη.

• Μιλάνε για πλήρη σύνταξη μόνο μετά από 40 συναπτά έτη εργασίας. Που σημαίνει με τις σημερινές συνθήκες ανεργίας και ανασφάλιστης εργασίας ότι πρέπει να δουλεύεις δυο ζωές για να λάβεις – στην τρίτη ζωή – κάποιο ψίχουλο που θα το αποκαλούν «σύνταξη».

• Προχωρούν σε νέα μείωση των κύριων συντάξεων αφού θα τις υπολογίζουν με βάση το μέσο  όρο των μισθών όλου του εργάσιμου βίου και όχι σύμφωνα με τον τελευταίο μισθό.

• Ισοπεδώνουν τις επικουρικές συντάξεις, καταργούν το ΕΚΑΣ, έχουν αποφασίσει νέα μείωση του εφάπαξ.

• Αποκαλούν «εθνική  σύνταξη» το  φιλοδώρημα των «τρεις κι εξήντα» και  πάνω σ’ αυτή θα προσθέτουν – λένε – μια «αναλογική σύνταξη» υπό την αίρεση, όμως, των αποθεματικών των Ταμείων (που τα έχουν στραγγίξει), την «ανάπτυξη» της χώρας (που την έχουν μνημονιοανασκολωπήσει) και τους άλλους πόρους των συνταξιούχων (προς δόξαν του πιο αδυσώπητου νεοφιλελευθερισμού).

• Επιδιώκουν την ενοποίηση όλων των Ταμείων σε ένα, με όρους ισοπέδωσης, βαφτίζοντας «κοινωνική δικαιοσύνη» την εξομοίωσην των πάντων προς τα κάτω.

• Μεθοδεύουν το ποσοστό αναπλήρωσης από το 80% με 35 έτη εργασίας να μειωθεί στο 48% και με 40 έτη εργασίας.

• Απεργάζονται επανυπολογισμό όλων των συντάξεων με νέο μαθηματικό τύπο που θα οδηγεί σε νέα δραστική μείωσή τους μετά από τις 12 διαδοχικές μειώσεις που έχουν περικόψει, ήδη, το ύψος των συντάξεων κατά 50%.

• Στο όνομα της «ενίσχυσης των Ταμείων» βάζουν νέους φόρους κατά του λαού και ξεπουλάνε την δημόσια περιουσία, την ίδια ώρα που με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου αρπάζουν τα αποθεματικά των Ταμείων για να πληρώνουν το ΔΝΤ και τους Ευρωπαίους τοκογλύφους και κερδοσκόπους.

• Απαλλάσσουν το κράτος από την ασφαλιστική  εισφορά που όμως ο εργαζόμενος την έχει ήδη πληρώσει και την έχει ήδη δουλέψει. Ταυτόχρονα ενώ με αυτό τον τρόπο παρακρατούν δεδουλευμένες ασφαλιστικές εισφορές την ίδια ώρα αυξάνουν κι άλλο την εισφορά των εργαζομένων.

• Διαλύουν κάθε απομεινάρι αναδιανεμητικού χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης, επιβάλλουν τον λεγόμενο «κεφαλαιοποιητικό» χαρακτήρα της, που σημαίνει ότι η κοινωνική ασφάλιση γίνεται ατομική υπόθεση σε μια κοινωνία που βασιλεύει το «ποιος ζει – ποιος πεθαίνει».

• Με  τα νέα  αντιασφαλιστικά μέτρα, την  ανεργία, τις ελαστικές σχέσεις  εργασίας ουσιαστικά καταργούν την σύνταξη και την ασφάλιση για τους νέους.

• Μέσω  του κρατικού προϋπολογισμού μειώνονται παραπέρα οι  δαπάνες για την ασφάλιση την ίδια στιγμή που, όπως ομολογούν, με τις πολιτικές τους έχει επέλθει αρπαγή 100 δισ. ευρώ (!!!) από τα Ταμεία.

• Τσακίζουν την προστασία της μητρότητας, καταργούν την ασφαλιστική κάλυψη χιλιάδων ιατρικών εξετάσεων, αυξάνουν συνεχώς τη συμμετοχή στα φάρμακα.

• Διατηρούν όλους τους αντιασφαλιστικούς μνημονιακούς νόμους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ με τους οποίους κόπηκε κατά το ήμισυ η σύνταξη των γερόντων και μάλιστα η κυβέρνηση Τσίπρα, αυτούς τους νόμους – που θα τους «καταργούσε» - δεσμεύεται στο τρίτο Μνημόνιο να τους εφαρμόσει «πλήρως» (ΦΕΚ, αρ. φύλλου 94, 14/8/2015, κεφάλαιο «Συντάξεις», σελίδες 1020-1021).

Η κυβέρνηση Τσίπρα

που (όπως και οι προηγούμενες) ανακεφαλαιοποιεί τράπεζες,

που (όπως και οι προηγούμενες) φοροληστεύει τον λαό,

που (όπως και οι προηγούμενες) ξεπουλάει την δημόσια περιουσία,

που (όπως και οι προηγούμενες) έκοψε τις συντάξεις,

τώρα έρχεται με το «αριστερό» χέρι της πλουτοκρατίας να συντρίψει ακόμα κι αυτά τα ερείπια της κοινωνικής ασφάλισης που προκάλεσε η πλουτοκρατία με το «δεξιό» της χέρι.

Σε αυτή την ανελέητη επίθεση, στο έγκλημα των εγκλημάτων με το οποίο ισοδυναμεί η κατάργηση των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων,

η αυριανή ΓΕΝΙΚΗ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ,

η συγκέντρωση στην Ομόνοια,

η διαδήλωση νέων και γερόντων, εργαζόμενων, συνταξιούχων και άνεργων, ανδρών και γυναικών, που πρέπει να βγουν ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣκαι κατακλύσουν τις πόλεις της χώρας,

πρέπει να είναι μόνο η αρχή.

Η αρχήενός οριστικού και αμετάκλητου «Όχι».

Ενός «Όχι» που κανείς δεν θα μπορεί να παραβλέψει, κανείς δεν θα μπορεί να ξεπουλήσει και κανείς δεν θα μπορεί να προδώσει.

***

Υστερόγραφο (και επί του «πιεστηρίου»):

Ο κ. Δημήτρης Μάρδας, ο υφυπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Τσίπρα, της κυβέρνησης που θα καταργούσε τα Μνημόνια «σε ένα νόμο με ένα άρθρο»,δήλωσε – χτες – ότι:

«Το τραγικό λάθος σε όλη αυτή την ιστορία (σσ: των Μνημονίων) είναι ότι στο πλαίσιο μιας δειλίας που έδειξαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις τρέναρε η εφαρμογή όλων αυτών των μέτρων με αποτέλεσμα να χαθεί η δυναμική (σσ: των Μνημονίων»)!

«Δειλοί», λοιπόν, οι προηγούμενοι γιατί «τρέναραν» την εφαρμογή των Μνημονίων που ο Τσίπρας «θα καταργούσε»!

Είναι προφανές ότι οι άνθρωποι, από τη φάση της «συνεσταλμένης» υποκρισίας του εμποράκου της εξαπάτησης, έχουν περάσει, πλέον, στη φάση του απύθμενου και απροκάλυπτου κυνισμού.

Είναι προφανές, δηλαδή, ότι οι άνθρωποι έχουν πολιτικώς «ξεφύγει». Εντελώς.

*Δημοσιεύθηκε στο enikos.gr την Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2015