ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑ ΚΑΙ ΑΜΗΧΑΝΕΣ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Σε καταλύτη απρόβλεπτων κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων τείνει να αναδειχθεί η ριζική “μεταρρύθμιση” (διάβαζε: απορρύθμιση) των εργασιακών σχέσεων, την οποία η ελληνική κυβέρνηση οφείλει, βάσει του τρίτου Μνημονίου, να προωθήσει μέσα στο φθινόπωρο, προκειμένου να κλείσει και η δεύτερη αξιολόγηση.

Έχοντας διαπιστώσει ότι η κυβέρνηση Τσίπρα είναι “έτοιμη για όλα”, η τρόικα απαιτεί το ολοκληρωτικό σάρωμα κάθε ίχνους των εργατικών κατακτήσεων δεκαετιών και την εγκαθίδρυση εργασιακού καθεστώτος... Βουλγαρίας. Αυτό προκύπτει και από το κείμενο 21 σελίδων που παρέδωσαν στην Αθήνα οι δανειστές (ΔΝΤ, Κομισιόν, ΕΚΤ, ESM), έβγαλε στο φως της δημοσιότητας ο “Ελεύθερος Τύπος” της Κυριακής και επιβεβαίωσε η ελληνική κυβέρνηση.

Στις εξοργιστικές απαιτήσεις των δανειστών περιλαμβάνονται:

-Η περαιτέρω μείωση του βασικού μισθού των 586 ευρώ (510 για τους νέους έως 25 ετών), τον οποίο οι δανειστές θεωρούν “υπερβολικά υψηλό” σε σχέση με ισχύοντα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες!

-Η κατάργηση της μισθολογικής ωρίμανσης λόγω προϋπηρεσίας.

-Η κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού.

-Η μεγάλη αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων από το 5% στο 10% του προσωπικού.

-Η προώθηση νέου (αντι)συνδικαλιστικού νόμου, που θα αποδυναμώνει περαιτέρω τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και θα δυσκολεύει κατά πολύ την κήρυξη απεργίας.

-Η θωράκιση του καθεστώτος υπονόμευσης – πρακτικά κατάργησης – των συλλογικών διαπραγματεύσων, προς όφελος των επιχειρησιακών και ατομικών συμβάσεων, που επιβάλλει, με το “πιστόλι” της απόλυσης στον κρόταφο, η εργοδοσία.

Η κυβέρνηση Τσίπρα, διά του υπουργού Εργασίας Γ. Κατρούγκαλου, επιβεβαίωσε μεν τις απαιτήσεις των δανειστών, επιχείρησε όμως να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, διαβεβαιώνοντας ότι δεν θα συζητήσει παρά “μόνο” τρία θέματα: τις συλλογικές συμβάσεις, τις ομαδικές απολύσεις και τον αντισυνδικαλιστικό νόμο. Στις ίδιες δηλώσεις του, στον ΑΝΤ1, ο Γ. Κατρούγκαλος προσπάθησε να καθησυχάσει τους εργαζόμενους, δηλώνοντας ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να δεχθεί “τίποτα ασύμβατο με το ευρωπαϊκό, κοινωνικό μοντέλο”.

Μάταιος κόπος από έναν άνθρωπο που αποτελεί, στα μάτια της μεγάλης πλειονότητας των Ελλήνων, αρχετυπικό υπόδειγμα αναξιοπιστίας. Μήπως δεν ήταν ο ίδιος που διαβεβαίωνε ότι δεν θα υπάρξει καμία μείωση στις συντάξεις, δηλώνοντας μάλιστα “υπερήφανος” για το ασφαλιστικό του τερατούργημα, για να στείλει, μέσα στο κατακαλόκαιρο, τη “λυπητερή” των οδυνηρών περικοπών στους συνταξιούχους;

Όσο για το “ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο” που επικαλείται ο – κατά δήλωσή του, “κομμουνιστής”- υπουργός Εργασίας, μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλέσει. Ειδικά στη σημερινή συγκυρία, όπου η “σοσιαλιστική” οργάνωση των Ολάντ - Βαλς στη Γαλλία προωθεί, με τον διαβόητο νόμο Ελ Κομρί, που έχει βάλει φωτιά στη γαλλική κοινωνία με το χωρίς προηγούμενο, εδώ και δεκαετίες, απεργιακό κύμα, τη νεοφιλελεύθερη αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων.

Η παρατεταμένη “γαλλική άνοιξη” στέλνει το δικό της μήνυμα στην Ελλάδα. Όπως εκεί, έτσι κι εδώ, παρά την απογοήτευση που σκόρπισε μια κυβέρνηση που μιλά στο όνομα της Αριστεράς και κυβερνά για λογαριασμό του κεφαλαίου, η απορρύθμιση του εργασιακού μπορεί να αποδειχθεί η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι και θα βγάλει στους δρόμους ευρύτερα λαϊκά στρώματα και πρώτα απ' όλα τη νεολαία της επισφάλειας και της ανεργίας, δημιουργώντας το κοινωνικό υπόβαθρο για μεγάλες πολιτικές ανατροπές.

πηγη: iskra.gr

ΤΟ ΚΚΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΨΗΦΙΖΕΙ ΤΟΝ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΝΟΜΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Χωρίς, αλήθεια, ιδιαίτερη έκπληξη διαβάσαμε στη συνέντευξη του Δ. Κουτσούμπα στην εφημερίδα Επένδυση (9/7) ότι τελικά το ΚΚΕ θα κάνει όλα όσα πρέπει, από την πλευρά του, για να μπορέσει η νεομνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να συγκεντρώσει τον ''μαγικό'' αριθμό των 200 βουλευτών, ώστε ο εκλογικός νόμος της να ισχύσει από τις επόμενες εκλογές και να εμφανίσει μια ''επιτυχία'' σε μια περίοδο όπου συναντά παντού την απέχθεια, την οργή και την αγανάκτηση.

Όπως είπε ωμά ο Δ. Κουτσούμπας σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Επένδυση (9/7), ''η πλειοψηφία των 2/3 που απαιτεί το Σύνταγμα για την εφαρμογή του εκλογικού νόμου από τις επόμενες εκλογές κρίνεται στο αν θα πάρει 200 ψήφους το άρθρο 4 (σ.σ κατάργηση του ''μπόνους''), το οποίο εμείς θα ψηφίσουμε''!

Είναι προφανές ότι τελικά η λογική του Β. Λεβέντη επικράτησε και είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι ο Δ. Κουτσούμπας μπορεί, για τα μάτια του κόσμου, να μην ψηφίσει το κατώφλι του 3% στον εκλογικό νόμο, αλλά στην πράξη το ''γράφει στα παλιά του τα παπούτσια''.

Το ΚΚΕ, άλλωστε, θεωρεί ότι με το 3% μπορεί να ''κοπούν'' από τη Βουλή πάλι δυνάμεις όπως η ΛΑ.Ε, όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όπως το ΕΠΑΜ κλπ, τις οποίες θεωρεί ''εχθρικές'' προς το λαϊκό κίνημα, το οποίο μόνο αυτό εκφράζει!

Στην ουσία, το ΚΚΕ με την ψήφο του στον εκλογικό νόμο του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί περί αυτού πρόκειται, υποβοηθεί τα μάλα τον ΣΥΡΙΖΑ να κρατήσει τα ''κλειδιά'' των πολιτικών εξελίξεων και του χρόνου των εκλογών και να διαμορφώσει ένα νέο τοπίο στον μνημονιακό χώρο, επιδιώκοντας να παραμείνει στην κυβέρνηση και στο μετεκλογικό σκηνικό με τη διαμόρφωση πλατιών συμμαχιών με δορυφορικά ή ημιδορυφορικά σχήματα (ΑΝΕΛ, ΔΗΜΑΡ, Λεβέντης, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι κλπ).

Είναι αρκετά πιθανό, εφ' όσο, με την ψήφο του ΚΚΕ, περάσει με τα 2/3 ο νέος εκλογικός νόμος, ο ΣΥΡΙΖΑ να βαδίσει  ολοταχώς, όπως έκανε και πέρυσι, για νέεςεκλογέςεξπρές τον Σεπτέμβρη, προκειμένου να προλάβει την πλήρηκατάρρευση με τα αδιέξοδα των μνημονιακών του μέτρων, των οποίων οι συνέπειες από το φθινόπωρο θα μοιάζουν ως εφιάλτης, πολύ περισσότερο που θα πρέπει να συνοδευτούν και με νέομνημονιακόαντεργατικόπακέτο.

Βεβαίως, είναι περιττό να πούμε ότι η απόσταση μεταξύ σχεδίων του ΣΥΡΙΖΑ και πράξης είναι αρκετά μεγάλη, πολύ περισσότερο που μεσολαβεί ο λαϊκός παράγοντας αλλά και η παρέμβαση της Αριστεράς.

Το ΚΚΕ, ενώ με την τακτική του δεν εμποδίζει την κυβέρνηση στους σχεδιασμούς της για αναδιάταξη του πολιτικού τοπίου, εμποδίζει, όμως, την Αριστερά να κάνει πιο δυναμική την αντεπίθεση της.

Στην ίδια συνέντευξη του στην Επένδυση, Ο Δημ. Κουτσούμπας, με ένα μνημείο συμπυκνωμένων, στην κυριολεξία, ''ασυναρτησιών'', απορρίπτει τη συνεργασία με άλλες αριστερές δυνάμεις,όπως η ΛΑ.Ε, παρέχοντας έτσι ανεκτίμητη υπηρεσία στις μνημονιακές δυνάμεις, ώστε να ελπίζουν πως θα συνεχίσουν να κυριαρχούν στο πολιτικό παιχνίδι και να ελέγχουν το σκηνικό, προκειμένου να ρημάξουν πλήρως τον τόπο.

Με ένα σμπάρο ''δυο τρυγόνια'' ο Γ.Γ της ΚΕ του ΚΚΕ. Δυο τρυγόνια προσφορά στο σύστημα.

Αλλά τι να πει κανείς όταν ο Δ. Κουτσούμπας κλείνει τη συνέντευξη του λέγοντας, σχετικά με την υπόθεση Βαρουφάκη – Γκαλμπρέϊθ, πως και αν υπήρχαν σενάρια για έξοδο από την ευρωζώνη, αυτά θα οδηγούσαν απλώς ''στην καπιταλιστική Ελλάδα με εθνικό νόμισμα και επομένως θα ήταν εξίσου αντιλαϊκά και θα ωφελούσαν συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα''.

Ούτε λίγο ούτε πολύ ''το τι μπρόκολα, τι λάχανα'' στην πιο κακή εκδοχή του.

Είτε με μνημόνια στην ευρωζώνη, είτε χωρίς μνημόνια, με ακύρωση τους και εθνικό νόμισμα, είναι εξίσου αντιλαϊκά, σύμφωνα με τη διαλεκτική του Δ. Κουτσούμπα.

Συμφωνεί, όμως, ο κόσμος της Αριστεράς, οι απλοί αντιμνημονιακοί πολίτες με μια τέτοια ανάλυση, ''θείο δώρο'' στο μνημονιακό μπλοκ;

Δεν καταλαβαίνει σήμερα ο κόσμος που υποφέρει ότι ο μόνος δρόμος είναι εκείνος της συμπόρευσης όλων ανεξαιρέτως των αριστερών, προοδευτικών, πατριωτικών, δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων για να τελειώνουμε με τα μνημόνια, την ευρωζώνη και σε τελικά ανάλυση με την ΕΕ;

Σήμερα, η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο σύγχρονο ''ΕΑΜ'', με εγγυήσεις ότι δεν θα το ακολουθήσουν ένας Λίβανος ή μια Βάρκιζα.

ΦΟΙΒΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Υπάρχουν μεγάλοι κίνδυνοι από την έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ αλλά για την …αστική τάξη της χώρας! Αυτό τονίζει στη συνέντευξή της στο Πριν η Φλώρα Νικολιδάκη, μέλος της Πρωτοβουλίας Αγώνα για την Αποδέσμευση από την ΕΕ και περιφερειακή σύμβουλος Αττικής. Οι αλλαγές που έγιναν και γίνονται, λόγω της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΕ, ενίσχυσαν το κεφάλαιο και έφεραν τους εργαζόμενους σε υποδεέστερη θέση.

Συνέντευξη στον Γιάννη Ελαφρό

Την περασμένη Κυριακή πραγματοποιήθηκε η Ιδρυτική Συνέλευση της ΔιΕΕξοδος, με κύριο στόχο την αποδέσμευση από την ΕΕ. Για ποιους λόγους θεωρείτε αναγκαία αυτή την αποδέσμευση;

Πάει πολύς καιρός, πάνω από 35 χρόνια, που η ΕΕ πλασάρεται στην Ελλάδα, ως ένα θετικό πλαίσιο ύπαρξης. Όλες οι αλλαγές που έγιναν και συνεχίζονται, εμφανίστηκαν από τις διάφορες κυβερνήσεις (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) ως αναγκαίος εκσυγχρονισμός της χώρας. Θα ήταν έτσι, αν στη χώρα κατοικούσαν μόνο τραπεζίτες, χρηματιστές, μεγαλέμποροι, μεγαλοκατασκευαστές, βιομήχανοι, μεγαλοκτηματίες και εισοδηματίες. Πράγματι, για όλους αυτούς η επιλογή πρόσδεσης στην ΕΕ, τους απάλλαξε από το άγχος της αναμέτρησης με υπέρτερες κεφαλαιακές δυνάμεις. Δέχτηκαν με ανακούφιση το ρόλο μιας προσαρτημένης κεφαλαιακής δύναμης στο άρμα της Γερμανίας, της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και φυσικά των ΗΠΑ.

Για όλους εμάς, όμως, η πορεία ήταν αντίστροφη. Ουσιαστικά όλα αυτά τα χρόνια, άλλοτε βήμα-βήμα και άλλοτε βίαια, όπως τελευταία, στενεύει απελπιστικά ο ρόλος μας, και ως εργαζομένων και ως επιστημόνων. Η καταστροφή στην αγροτική και βιομηχανική παραγωγή σε όφελος υπηρεσιών, πολλές φορές αχρείαστων, έθεσε την εργατική τάξη της χώρας σε υποδεέστερη θέση και έτσι σήμερα βλέπουμε, ότι παραβιάζεται και ο κλασσικός καπιταλιστικός κανόνας για τον μισθό, που πρέπει να ανταποκρίνεται στους όρους αναπαραγωγής της ικανότητας για εργασία, και έχουμε αμοιβές σε επίπεδο επιδομάτων, με ταυτόχρονη μείωση των παροχών σε υγεία, εκπαίδευση και στέγη.

Το συστημικό μπλοκ και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τονίζει πως υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι εκτός ΕΕ. Από το ότι δεν θα έχουμε πετρέλαιο και φάρμακα, μέχρι κίνδυνο εθνικών περιπετειών κλπ. Τι απαντάτε;

Για όλους τους λόγους που ανέφερα πριν, πράγματι υπάρχουν μεγάλοι κίνδυνοι για την αστική τάξη της χώρας. Οι κίνδυνοι για την αστική τάξη θα αναπτυχθούν σε δύο επίπεδα: το πρώτο θα είναι η θέση της, που θα υποβιβασθεί πάρα πολύ γιατί θα χαθεί το περιεχόμενο που της εξασφαλίζει η πρόσδεσή της στα ευρωπαϊκά κεφάλαια, και το δεύτερο επίπεδο κινδύνων θα είναι η «τιμωρία» γιατί δεν κατάφερε να μας κρατήσει δέσμιους σε αυτό που λέγεται ΕΕ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το ίδιο θα συμβεί και με όλους εμάς, τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους ανέργους, τους αγρότες, τους νέους κ.λπ, οι οποίοι το λιγότερο που θα κερδίσουμε είναι η ελευθερία να σχεδιάσουμε τη ζωή μας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζεται, όμως, πως η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο, για την ακρίβεια πως ήδη αλλάζει. Δεν είναι πιο ευνοϊκοί οι όροι όταν παλεύουμε εντός της;

Το καλύτερο, λέει μια παροιμία, είναι ο εχθρός του καλού. Από την άλλη, δεν έχω καταλάβει γιατί αυτή η γεωγραφική περιοχή του κόσμου είναι μοιραίο κάποτε να ενωθεί. Κάτι, ας πούμε, σαν να υπάρχει και 11η εντολή στις πλάκες του Μωυσή. Τι να παλέψουμε; Η ΕΕ έχει «φέροντα οργανισμό». Ένα τοιχίο να πας να μετακινήσεις και μπορεί να πέσει. Άρα ανθίσταται για να μένει αμετακίνητη ή γκρεμίζεται.

Θέτετε ζήτημα συνολικής εξόδου από την ΕΕ και όχι μόνο από το ευρώ. Γιατί;

Ξέρετε, κι αυτό το «σκαλοπάτι» του ευρώ, έχει μια μεγάλη αυθαιρεσία στη σύλληψή του. Είναι παράξενο να υιοθετεί μια τέτοια ανάλυση η ΛΑΕ, γιατί αν υπάρχει ένας άνθρωπος που χρόνια επέμενε ότι το ευρώ δεν είναι απλό νόμισμα, αλλά σύνολο μηχανισμών, είναι ο Π. Λαφαζάνης. Πως τα ξεχώρισαν τώρα, και μάλιστα έκαναν τον διαχωρισμό αυτό στρατηγική επιδίωξη; Στην Ελλάδα, όλα τα αιτήματα των αγροτών, των εργατών στους διάφορους κλάδους της βιομηχανίας και των νέων που σπουδάζουν, έχουν να κάνουν με πολιτικές της ΕΕ. Τι θα κάνουμε τώρα; Θα παλεύουμε αιτήματα κατά της ΕΕ, αλλά σε πολιτικό επίπεδο θα μιλάμε μόνο για το ευρώ; Όχι. Εμείς μιλάμε για έξοδο από την ΕΕ, γιατί αυτό σημαίνει πρώτα απ’ όλα Δημοκρατία και Οικονομία σε όφελος του εργαζόμενου Λαού.

Πώς είδατε την ψήφο στο βρετανικό δημοψήφισμα; Δεν σφραγίζεται από εθνικιστικές και ακροδεξιές απόψεις;

Σε κάθε δημοψήφισμα δεν έχουμε ένα ομογενοποιημένο αποτέλεσμα, αλλά ένα κράμα. Μέσα στη λεκάνη του BREXIT κολυμπάνε οι απαιτήσεις για εργατικά δικαιώματα, οι φόβοι για το προσφυγικό ζήτημα, οι βλέψεις των αγγλικών κεφαλαίων για ένα μεγαλύτερο μερίδιο στην επιχειρούμενη αναδιανομή στη Μέση Ανατολή και Κεντρική Ασία. Για κακή τύχη όμως του κεφαλαίου, οι εργαζόμενοι είναι εκατομμύρια. Άρα κυριαρχούν στο αποτέλεσμα. Και αυτή είναι η πρόκληση για την Αριστερά του Lexit.

Η «ΔιΕΕξοδος» θα συμβάλλει για αντιΕΕ αγώνες
Ενάντια στον «Κυνόδοντα» της Δημοσιονομικής Πειθαρχίας

Ποια φιλοδοξείτε να είναι η συνεισφορά της Πρωτοβουλίας «ΔιΕΕξοδος»; Πως θα συγκροτηθεί και πως θα δουλέψει; Μήπως θα είναι ακόμα μια κίνηση «ειδικών»;

Η «ΔιΕΕξοδος» είναι Πρωτοβουλία Αγώνων για την Αποδέσμευση από την ΕΕ. Προειδοποιούμε ότι είναι εντελώς ακατάλληλος χώρος για χτίσιμο πολιτικής καριέρας. Αυτό σημαίνει πολύ λάντζα για την οργάνωση στον τόπο δουλειάς, στον τόπο αγροτικής παραγωγής, στο γραφείο, στο Δήμο, στο σχολειό και το Πανεπιστήμιο. Άνθρωπο τον άνθρωπο. Για μάς, ο ένας άνθρωπος είναι πολύτιμος. Έχουμε δυσανεξία στις επιφανειακές, επικοινωνιακές κινήσεις κλίμακας «μαζών».

Τι εύρος κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων συμμετέχουν στην Πρωτοβουλία; Καλείτε σε παραπέρα συσπείρωση;

Πολιτικές δυνάμεις δεν υπάρχουν στην «ΔιΕΕξοδο». Υπάρχουν άτομα που μπορεί να ανήκουν σε διάφορους πολιτικούς χώρους, αλλά μας ενδιαφέρουν με την ιδιότητά τους στην κοινωνία, την οικονομία και την παραγωγή. Υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που έχουν δηλώσει και έμπρακτα την υποστήριξή τους, γιατί συμφωνούν με το σκοπό της «ΔιΕΕξοδος», αλλά συμμετέχουν ως άτομα. Με την έννοια αυτή, εδώ χωράμε όλοι και όλες που έχουμε πεισθεί ότι η ζωή μας θα έχει μέλλον έξω από την ΕΕ. Συζητάμε πολύ δημοκρατικά για το πώς θα το πετύχουμε αυτό, δεν συζητάμε όμως τον ίδιο τον σκοπό.

Παρά την επιτακτικότητα του πολιτικού αιτήματος για αποδέσμευση από την ΕΕ βλέπουμε πως δυνάμεις της Αριστεράς δεν το θέτουν στην πρώτη γραμμή, είτε γιατί το θεωρούν απότοκο της λαϊκής εξουσίας είτε γιατί βάζουν το ζήτημα της αποχώρησης από την ευρωζώνη και στην πορεία το ζήτημα της ρήξης με την ΕΕ. Πώς το σχολιάζεις;

Το πρώτο σχόλιο είναι ότι αυτός που θέτει τη λαϊκή εξουσία ως προϋπόθεση για την έξοδο από την ΕΕ, λέει κάτι πιο σοβαρό, από αυτόν που λέει ότι θα φύγει από την Ευρωζώνη και μετά θα συγκρουσθεί με την ΕΕ, χωρίς μάλιστα να διευκρινίζει το ζήτημα της εξουσίας.

‘Ένα δεύτερο σχόλιο είναι, ότι εμείς ως κίνημα, αποδομώντας ιδεολογικά τη σύλληψη της ΕΕ, ως τον «Κυνόδοντα» της Δημοσιονομικής Πειθαρχίας, συμβάλλουμε στο προχώρημα της διεκδίκησης μιας εναλλακτικής λύσης. Φαντάζομαι ότι αυτό θα είναι χρήσιμο για τη μαζικοποίηση των αγώνων, για την αποδέσμευση από την ΕΕ, προς όφελος της δημοκρατίας για τον λαό, της ευημερίας, της καλής γειτονίας και της ειρήνης στην περιοχή μας.

Πηγή: ΠΡΙΝ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*  

Μόλις δέκα μέρες χρειάστηκαν οι Άγγλοι αστοί για να ''καταβροχθίσουν'' πολιτικά και τους δύο ηγέτες που αναδείχθηκαν μέσα από την εκστρατεία υπέρ του ''Όχι''! Έφαγαν εν ψυχρώ και τον Μπόρις Τζόνσον, τον πρώην δήμαρχο του Λονδίνου και μέλος του κόμματος των Συντηρηριτικών, αλλά και τον ακόμη δεξιότερο Νάιτζελ Φάρατζ. Τον πρώτο τον έφαγε ο Ρούπερτ Μέρντοχ που ήταν σαφέστατα υπέρ της αποχώρησης της Βρετανίας από την ΕΕ. Τον δεύτερο τον έφαγε ο Πόλ Ντέικρ, ο πανίσχυρος διευθυντής της εφημερίδας Ντέιλι Μέιλ, η οποία είχε ταχθεί αναφανδόν υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ.  

Στην πραγματικότητα, βέβαια, ο καθοριστικός παράγοντας που έπεισε τον Νάιτζελ Φάρατζ να παραιτηθεί από την πολιτική του καριέρα είναι οι απειλές δολοφονίας του, οι οποίες προσέλαβαν κατακλυσμιαίο χαρακτήρα μετά τη νίκη στο δημοψήφισμα εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που τάχθηκαν υπέρ της αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ. Με την πιθανολογούμενη άνευ στοιχείων- ανάμιξη των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών στη δολοφονία της βουλευτίνας των Εργατικών Τζο Κοξ, ο Φάρατζ είχε κάθε λόγο να πανικοβληθεί. Δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία ότι νέα πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου θα αναδειχθεί η απερίγραπτη καιροσκόπος Τερέζα Μέι, η οποία δήλωνε δήθεν ευρωσκεπτικίστρια, αλλά τάχθηκε στο δημοψήφισμα υπέρ της... παραμονής της Βρετανία στην ΕΕ! Σε δύο μόλις εβδομάδες, χρησιμοποιώντας ως μέσον την κοινοβουλευτική ομάδα των Συντηρητικών βουλευτών, οι Άγγλοι αστοί την ανέδειξαν ως αδιαμφισβήτητο φαβορί για τη θέση της πρωθυπουργού της χώρας. Στην τελευταία ψηφοφορία των βουλευτών των Συντηρητικών που έγινε την Πέμπτη, η Τερέζα Μέι πήρε 199 ψήφους, ως υπουργός Εσωτερικών που παρέμεινε πιστή στην πολιτική του Ντέιβιντ Κάμερο νμέχρι τέλους, υπηρετώντας τον από τη θέση αυτή από το 2010 μέχρι σήμερα.  

Δεύτερη και καταϊδρωμένη, με ...115 (!) βουλευτικές ψήφους διαφορά, ήρθε η πιο αδύναμη και με καθόλου ηγετικές ικανότητες Άντρια Λίντσομ, με 84 μόνο ψήφους, υφυπουργός Ενέργειας της κυβέρνησης Κάμερον. Τρίτος και γελοιοποιημένος ήρθε ο υπουργός Δικαιοσύνης Μάικλ Γκόουβ, ο ''χρήσιμος ηλίθιος''. Πήρε μόνο 46 ψήφους. Αυτός παγιδεύτηκε από τον διευθυντή της Ντέιλι Μέιλ και τη ...γυναίκα του (!), η οποία ονομάζετε Σάρα Βάιν και η οποία δουλεύει ως δημοσιογράφος στην εν λόγων εφημερίδα. Αντί, λοιπόν, να του τα πει διά ζώσης το βράδυ στο σπίτι, η Σάρα Βάιν του έστειλε ...email, στο οποίο συνέστηνε τον άνδρα της να ζητήσει διαβεβαιώσεις από τον Μπόρις Τζόνσον, πριν δηλώσει δημόσια την υποστήριξη του προς το πρόσωπο του. Περιττό να τονιστεί πως το ηλεκτρονικό μήνυμα προς τον άντρα της Βάιν, τον υπουργό Δικαιοσύνης του Κάμερον Μάικλ Γκόουβ, εντελώς απροσδόκητα ''διέρρευσε'' προς όλα τα μέσα ενημέρωσης της Αγγλίας! Έδωσε έτσι τη χαριστική βολή στον Τζόνσον, τον πραγματικό ηγέτη του ''Όχι'' στην ΕΕ.  

Ο Μάικλ Γκόουβ όμως εκτός από''χρήσιμος ηλίθιος'' από πολιτική σκοπιά, ήταν και ένας δεινός υποστηρικτής της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ – άρα έπρεπε να εξοντωθεί πολιτικά και ως πρόσωπο. Στις περιπτώσει αυτές, η καλύτερη μέθοδος είναι η γελοιοποίηση του προσώπου. Πιο ηλίθια ανακοίνωση της υποψηφιότητας του για τη θέση του πρωθυπουργού μιας χώρας είναι δύσκολο να βρε κανείς! ''Έχω επανειλημμένα πει ότι δεν θέλω να γίνω πρωθυπουργός'', δήλωσε. ''Άλλα αυτά που έχουν συμβεί από την περασμένη Πέμπτη (σ.σ εννοούσε την ημέρα του δημοψηφίσματος της 23ης Ιουνίου), βαραίνουν σημαντικά στη ζυγαριά'', πρόσθεσε. Με άλλα λόγια, διακήρυξε ότι αυτός δεν θέλει να γίνει πρωθυπουργός, αλλά οι καταστάσεις τον αναγκάζουν! Προφανές είναι ότι όποιος βουλευτής υποστήριζε ως πρωθυπουργό της Βρετανίας ένα τέτοιο άτομο θα φάνταζε ως κρετίνος στα μάτια των ψηφοφόρων του! Τον μούντζωσαν λοιπό οι βουλευτές, παρόλο που τα μέσα ενημέρωσης τον έχρισαν δήθεν ''φαβορί'', προκειμένου να κολακεύσουν τη ματαιοδοξία του και να τον γελοιοποιήσουν! Την πρώτη σβουριχτή καρπαζιά την έφαγε από την πρώτη ψηφοφορία των Συντηρητικών, όταν η Τερέζα Μέι πήρε 165 ψήφους και ο Γκόουβ ήρθε τρίτος με πάνω από ...100 (!) ψήφους λιγότερες! Δεν έχει ξανακουστεί ''φαβορί'' που να παίρνει λιγότερο από το ένα ...τέταρτο των ψήφων του άλλου ''φαβορί''! Τελικά, οι Συντηρητικοί βουλευτές τον διαολόστειλαν στην τρίτη θέση με 46 ψήφους έναντι 199 της Τερέζα Μέι -πάνω από ...150 ψήφους διαφορά!  

Δεν θα ξαναγίνει δημοψήφισμα στην Αγγλία στο ορατό μέλλον. Μέσω όμως της εκλογής της Τερέζα Μέι ως πρωθυπουργού, οι Άγγλοι αστοί θα στρεβλώσουν προς όφελος τους το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Το ''Όχι'' στην ΕΕ θα αξιοποιηθεί προς όφελος της αστικής τάξης της Αγγλίας, όπως αυτή θα κρίνει.  

*Δημοσιεύεται στο Πριν την Κυριακή 10 Ιουλίου 2016