ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΥΝΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΟΥ ΠΑΡΑΠΑΙΕΙ

ΤΟΥ ΑΡΗ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ

Νέα επεισόδια στο καλοκαιρινό σίριαλ του εκλογικού νόμου, που προβλέπεται να ψηφιστεί στις 20 Ιουλίου, ήρθαν να προστεθούν τις τελευταίες ώρες, με φόντο το κυνήγι των 200 ψήφων βουλευτών, που απαιτούνται ώστε ο νέος νόμος να εφαρμοστεί στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν στηθούν οι κάλπες.

Την πληθωρική σεναριολογία των ημερών ήρθε να τροφοδοτήσει η χθεσινή συνάντηση του πρωθυπουργού με τον ανεξάρτητο βουλευτή Νίκο Νικολόπουλο, μετά την οποία διέρρευσαν πληροφορίες ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι πρόθυμος να μειώσει το ελάχιστο όριο κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, που σήμερα είναι 3%, σε χαμηλότερα επίπεδα, ακόμη και στο 1%. Την ίδια στιγμή, διοχετεύονται από κυβερνητικούς βουλευτές σενάρια σε διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση, που θέλουν την κυβέρνηση να συζητά το ενδεχόμενο κάποιου μπόνους, της τάξης των 20 έως 30 εδρών, για το πρώτο κόμμα, εφ' όσον αυτό ξεπεράσει το 40% ή το 42% των ψήφων.

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση, προκειμένου να βρει τις ψήφους που της λείπουν (με τα σημερινά δεδομένα, φαίνεται ότι έχει εξασφαλίσει 197, με θετικές ψήφους από ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ΚΚΕ, Χρυσή Αυγή, Νικολόπουλο, Θεοχαρόπουλο) έχει αποδυθεί σε ένα παιχνίδι πιέσεων και εκβιασμών, κινούμενη ταυτόχρονα σε δύο ασύμβατες τροχιές. Με το “Σχέδιο Α”, της μείωσης δηλαδή του ορίου στο 1%, υποτίθεται ότι ευελπιστεί σε κάποιες διαρροές, που θα της δώσουν τις τρεις παραπανίσιες ψήφους που της χρειάζονται. Είναι πολύ πιθανό, όμως, το σενάριο αυτό να αποτελεί απλό μοχλό εκβιασμού προς το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ, καθώς η μείωση του ορίου στο 1% θα οδηγούσε στον απόλυτο κατακερματισμό της Κεντροαριστεράς, με την είσοδο στη Βουλή μικρών “θραυσμάτων” του χώρου, ευθέως ανταγωνιστικών της κ. Γεννηματά και του κ. Θεοδωράκη.

Τείνουμε να πιστέψουμε ότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν θέλει στην πραγματικότητα να δρομολογηθεί αυτή η λύση – για τον επιπρόσθετο λόγο ότι θα διεκόλυνε την είσοδο στη Βουλή κομμάτων της αντιμνημονιακής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς... εκτός εάν η κυβέρνηση θεωρεί μακιαβελικά ότι με το 1% βοηθάει να αποτραπεί ένα πολύ πιο επικίνδυνο πλατύ μέτωπο αριστερών προοδευτικών πατριωτικών δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων, το οποίο θα συνιστούσε μια μεγάλη απειλή για το μνημονιακό σύστημα. Επομένως, είναι πολύ πιθανό να χρησιμοποιεί η κυβέρνηση αυτό το σενάριο ως φόβητρο για να σύρει το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ στο... Σχέδιο Β, που είναι η πραγματική της επιλογή: την υπερψήφιση, δηλαδή, ενός εκλογικού νόμου που θα διατηρεί το πλαφόν, έστω στο χαμηλότερο επίπεδο των 20 έως 30 εδρών. Βεβαίως, σε αυτή την περίπτωση η κυβέρνηση θα χάσει τις ψήφους του ΚΚΕ, μαζί και το αριστερό άλλοθι που της προσέφερε η ηγεσία του, θα αφήσει όμως ανοιχτή την προοπτική σύμπραξης με το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ, μια κατεύθυνση απολύτως συμβατή με τη γενικότερη, σοσιαλφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι, βέβαια, πιθανό να μην τελεσφορήσει τελικά ούτε το Σχέδιο Α, ούτε το Σχέδιο Β της κυβέρνησης και η ποθητή πλειοψηφία των 200 να μην προκύψει ποτέ. Αν έτσι εξελιχθούν τα πράγματα, η κυβέρνηση θα υποστεί στις 20 Ιουλίου μια σημαντική πολιτική ήττα σε ένα ζήτημα που η ίδια άνοιξε, θεωρώντας το προνομιακό για τη διατήρηση της πολιτικής πρωτοβουλίας.

Για τη μεγάλη πλειονότητα των πολιτών, βέβαια, όλα αυτά μοιάζουν με τρικυμία σε ένα ποτήρι νερό. Αντιμέτωπος με την φοροκαταιγίδα και τις περικοπές στα εισοδήματά του, μέσα στο κατακαλόκαιρο, ο ελληνικός λαός πολύ μικρή αγωνία έχει για τον εκλογικό νόμο. Στα μάτια του, η κυβέρνηση Τσίπρα ακολουθεί με άφθονο κυνισμό τα χνάρια των προηγούμενων, αστικών κυβερνήσεων, καθώς το μόνο πράγμα για το οποίο αγωνιά πραγματικά είναι να βρει τρόπο να γραπωθεί στην εξουσία και όχι βέβαια οι αρχές της δημοκρατίας και του σεβασμού στη λαϊκή βούληση, τις οποίες τόσο βάναυσα ποδοπάτησε μετά το περσινό δημοψήφισμα.

Έτσι κι αλλιώς, οι εκλογές δεν βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη και η τύχη αυτής της κυβέρνησης δεν θα κριθεί από τα όποια εκλογομαγειρεία. Αυτά που θα σφραγίσουν τη μοίρα της είναι η πορεία της οικονομίας, που διαγράφεται καταστροφική με βάση τα αδιέξοδα της μνημονιακής πολιτικής της και η εξάντληση των ορίων της κοινωνικής ανοχής από την πληττόμενη, λαϊκή πλειοψηφία, κάτι που ήδη συντελείται με επιταχυνόμενους ρυθμούς.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

(χαιρετισμός του Π. Μαυροειδή εκ μέρους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε εκδήλωση της ΛΑΕ για το BREXIT)

Ας αφήσουμε για άλλους τις επιφανειακές υμνολογίες και πολύ περισσότερο τις πρόστυχες ελεεινολογίες, τις τόσο εύκολες στις οποίες οι σφουγκοκωλάριοι της εξουσίας καταφεύγουν όταν μιλούν για τη λαϊκή θέληση στην περίπτωση που αυτή είναι άλλη από αυτή που παρήγγειλαν.

Το Brexit δηλαδή η απόφαση του βρετανικού λαού για έξοδο από την ΕΕ, απαιτεί να σκεφτούμε και να συζητήσουμε σοβαρά. Με αισιοδοξία και απαιτητικότητα μαζί.

Πρώτο, το Brexit διέλυσε το μύθο (δυστυχώς κυρίαρχο και στη λεγόμενη ευρωπαϊκή αριστερά) ότι το φονικό υπερ-όπλο του κεφαλαίου που λέγεται ΕΕ, έχει, δήθεν, εξασφαλισμένη, δεδομένη και ακλόνητη μακροημέρευση. Ανέτρεψε την αντιδραστική θεωρία ότι το να τα βάζει κανείς μαζί της είναι σαν να κυνηγάει ανεμόμυλους.

Δεύτερο, το Brexit παρέδωσε στην κοινή χλεύη την άποψη που παρουσίαζε την άμεση έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως ανέφικτη, αλλά και συνώνυμη λιμών, σεισμών και καταποντισμών. Καμία καταστροφή δεν έγινε, εκτός από αυτή στα κεφάλια των ιθυνόντων της ΕΕ.

Τρίτο, το Brexit, διαμορφωμένο καθοριστικά από την ταξική εργατική ψήφο των πληβείων των εργατικών περιοχών, μας φωνάζει δυνατά ότι στον πυρήνα της σημερινής κοινωνικής και πολιτικής διαπάλης βρίσκεται το κοινωνικό ζήτημα, δηλαδή το ερώτημα «είτε συντριβή του κόσμου της εργασίας με μια ιστορικών διαστάσεων καταβύθιση της θέσης του ως προϋπόθεση για την ανάταξη του καπιταλισμού από την κρίση του, είτε εργατική απάντηση με στρατηγικούς όρους». Το Brexit δε μας έδωσε την απάντηση στο ερώτημα, αλλά μας δείχνει σε πιο πεδίο και ποιες κοινωνικές δυνάμεις μπορούν να τη σηκώσουν στους ώμους τους.

Τέταρτο, το Brexit μας διδάσκει πως ο κοινωνικός κανιβαλισμός του κεφαλαίου, πάει μαζί με την ύβρη απέναντι στη δημοκρατία και σε κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας και το δικαίωμα των λαϊκών τάξεων σε κάθε χώρα να καθορίζουν την πορεία της. Ανέστησε την ελπίδα ότι οι λαοί μπορούν να βγάλουν γλώσσα στη σύγχρονη απολυταρχία και τον ολοκληρωτισμό του κεφαλαίου.

Πέμπτο, το Brexit φωνάζει δυνατά πως υπάρχει και λαός! Λαός, που οι αντίπαλοι του τον υποτίμησαν μέσα στην ταξική αλαζονεία της εξουσίας τους. Λαός, που τον μισούν και τον εχθρεύονται. Αλλά και λαός, που μπορεί να ορθώνει το ανάστημά τους, κόντρα στην εκστρατεία φόβου και να γίνεται έτσι λαός που τον τρέμουν.

Έκτο, το Brexit μας υπενθυμίζει πως η μαζική, διακριτή αριστερά αντάξια των περιστάσεων, η αριστερά που θα τα βάλει με την ΕΕ και την καπιταλιστική αναδιάρθρωση που σήμερα πατούν επί πτωμάτων και εργατικών δικαιωμάτων, είναι το μεγάλο ζητούμενο, αλλά δυστυχώς όχι πραγματικότητα. Στο κρίσιμο δίλημμα μέσα ή έξω από την ΕΕ η περίφημη δήθεν αριστερή στροφή των Εργατικών κονιορτοποιήθηκε. Συντασσόμαστε με τις δυνάμεις του Lexit δηλαδή της αριστερής εξόδου, που τουλάχιστον κράτησαν όρθια αυτή την προοπτική.

Έβδομο, το Brexit ταρακουνάει το σύνολο των δυνάμεων που μιλούν στο όνομα της αριστεράς, φωνάζοντας δυνατά πως ο αποφασιστικός κρίκος για αυτή ή την άλλη κατεύθυνση των εξελίξεων, για την αντιδραστική ή αντικαπιταλιστική σοσιαλιστική διέξοδο από τη σημερινή τραγωδία είναι το ερώτημα «έξοδος ή παραμονή στην ΕΕ;». Δεν είναι μόνο, αποσπασμένα και ασύνδετα, το ερώτημα της ευρωζώνης. Όταν αυτό το μήνυμα έρχεται από τη Βρετανία που είναι εκτός ευρωζώνης, που δεν έχει επικυρώσει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο και έχει τόσες ισχυρές συμφωνίες εξαίρεσης από την εφαρμογή συνθηκών της ΕΕ, χρειάζεται διπλό και τριπλό διάβασμα σε χώρες όπως η Ελλάδα όπου η ΕΕ καθορίζει τα πάντα, θέτοντας μέσω του Δημοσιονομικού Συμφώνου καθεστώς μόνιμης αντεργατικής σφαγής.

Όγδοο, το Brexit μας μαρτυράει ολοκάθαρα ότι η εργατική τάξη της Βρετανίας θεωρεί την ΕΕ εχθρό της. Δε θα μπορούσε ωστόσο και δε μας προσφέρει εγγύηση για το χρώμα και την πολιτική κατεύθυνση αυτής της απόρριψης. Απορρίπτουμε την προπαγάνδα όσων ασχημονούν ενάντια στη λαϊκή ψήφο παρουσιάζοντάς την, ολοκληρωτικά σχεδόν, ως ψήφο ξενοφοβική και συντηρητική.

Έχουμε επίγνωση ωστόσο της δραματικής ανάγκης της μάχης της ηγεμονίας, για αριστερή, αντικαπιταλιστική, διεθνιστική και σοσιαλιστική διέξοδο και όχι αστική, εθνικιστική.

Μάχη για ηγεμονία σε ποιο στρατόπεδο και με ποιο ερώτημα όμως;

Όποιοι βρεθούν στο στρατόπεδο της παραμονής στην ΕΕ ή έστω της παραπομπής στο μέλλον της μάχης για την έξοδο, για να δώσουν δήθεν τη μάχη με την αυταπάτη «πως μια άλλη ΕΕ είναι εφικτή», «είναι κιόλας νεκροί και ας μη το ξέρουν», όπως λέει ο ποιητής.

Όποιοι βρεθούμε στο στρατόπεδο της εξόδου από την ΕΕ– ελπίζουμε, θέλουμε, προτείνουμε, πασχίζουμε σαν ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όσο το δυνατό περισσότεροι- με πρώτο σταθμό τη συμμετοχή στη σχετική πρωτοβουλία για την έξοδο από την ΕΕ (με προβολή και του αιτήματος για δημοψήφισμα), θα μπορέσουμε να θέσουμε το ζήτημα της εργατικής, διεθνιστικής και σοσιαλιστικής διεξόδου.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

του Θανάση Τσιριγώτη**

Το σχέδιο θέσεων που κατέθεσε η ΛΑΕ ενόψει της ιδρυτικής πανελλαδικής συνδιάσκεψης (24-26/6), επί της ουσίας επαναφέρει αναδιατυπωμένο το «μεταβατικό πρόγραμμα», με το οποίο έφτασε ως τις εκλογές του 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ.

Στο εκτενές κείμενο και ανεξάρτητα με τις πολυάριθμες αντιφάσεις του, αποτυπώνονται οι πάγιες θέσεις του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος. Η αποσιώπηση των ζητημάτων του ιμπεριαλισμού και της εξάρτησης, ο ρόλος της ΕΕ και της Ελλάδας σε αυτήν, οι  εκλογικές-διαχειριστικές αυταπάτες που αντιμετωπίζουν το κράτος της αστικής τάξης ως ουδέτερο υπερταξικό μηχανισμό, αναδύονται σε όλα τα κεφάλαια του κειμένου. Ακόμη με επιτακτικό τρόπο σημειώνεται η ανάγκη συμπόρευσης όλων των  αποκαλούμενων αριστερών δυνάμεων στη βάση πάντα αυτού του προγράμματος, ενώ απουσιάζει κάθε ίχνος αυτοκριτικής, για μια πολιτική δύναμη που παρέμενε στον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του, μέχρι και την ψήφιση του τρίτου μνημονίου.

Αποσιώπηση του ρόλου και των ευθυνών των στελεχών της ΛΑΕ

«Η Λαϊκή Ενότητα είναι ένας νέος, μετωπικός πολιτικός φορέας, γεννημένος το καυτό καλοκαίρι του 2015, αμέσως μετά τη μεγάλη νίκη του ΟΧΙ στη μάχη του δημοψηφίσματος... Η επιλογή της κυβέρνησης Τσίπρα, που είχε αναφορά στην Αριστερά, να υποταχθεί στον εκβιασμό, προκάλεσε σύγχυση και ηττοπάθεια σε μεγάλο μέρος των λαϊκών στρωμάτων. ...»(*)

Και μόνο από το εισαγωγικό (προοίμιο) του σχεδίου θέσεων, γίνεται φανερή η προσπάθεια των στελεχών της ΛΑΕ να παραδοθεί στη λήθη ο ρόλος τους στην καλλιέργεια των επώδυνων αυταπατών, της «σύγχυσης και της ηττοπάθειας». Όμως ο Αύγουστος είναι πολύ κοντά για να ξεχάσουμε ότι  ο Λαφαζάνης και τα στελέχη της «αριστερής πλατφόρμας», ήταν αυτοί που με πάθος εμφανίζονταν ως υπέρμαχοι της «πρώτη φορά αριστερά». Τώρα, σαν να μην γνωρίζονταν με τον ΣΥΡΙΖΑ, επιχειρούν να αποσιωπήσουν το ρόλο τους για τα όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα και τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση, λέγοντας ότι αυτή ήταν η «κυβέρνηση Τσίπρα» που δεν ήταν αλλά «είχε αναφορά στην Αριστερά»! Και το ερώτημα προκύπτει αβίαστα. Αφού δεν ήταν αριστερά, γιατί η ΛΑΕ που εμφανίζεται ως «ριζοσπαστική αριστερά» ήταν στο ίδιο κόμμα και την ίδια κυβέρνηση μέχρι τον Αύγουστο; Και αυτό δεν έχει να κάνει με κανενός είδους σχολαστικισμό, αλλά με την ουσία του προβλήματος. Η προσπάθεια της ηγεσίας της ΛΑΕ να ξεμπερδέψει με αυτό τον τρόπο με τους ομογάλακτούς της, με το πολιτικό ρεύμα και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στην οποία έδωσε την ψυχή της, έχει να κάνει με την υπαρκτή αδυναμία της να εξηγήσει πού πραγματικά διαφέρει από τον ΣΥΡΙΖΑ και γιατί το δικό της μεταβατικό πρόγραμμα θα πετύχει.

«2.22 Οι εξελίξεις των τελευταίων δύο ετών παρά τις αρχικές μεγάλες προσδοκίες που δημιούργησαν, κατέληξαν τελικά σε ήττα για το εργατικό κίνημα και την Αριστερά. Ο σοσιαλφιλελεύθερος μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ κατέδειξε την αποτυχία μίας στρατηγικής που βασιζόταν: α) στην αντίληψη περί ισχυρής διαπραγμάτευσης και διεργασιών ανατροπής της λιτότητας που θα βρουν ανταπόκριση στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, β) στην εκτίμηση ότι υπάρχουν αστικές πολιτικές δυνάμεις που θέλουν το τέλος της λιτότητας... γ) στο ότι μπορούν να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης οι αντιθέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας... δ) ότι οι κυρίαρχες τάξεις στην ΟΝΕ θα εκβιάζονταν από μία απειλή εξόδου της Ελλάδας..., ε) στο ότι μπορούσε να εφαρμοσθεί μία πολιτική τερματισμού της λιτότητας εντός ΟΝΕ... χωρίς την επίλυση του ζητήματος του χρέους, στ) στην αντίληψη ότι η άνοδος... στην κυβέρνηση, θα μπορούσε να δημιουργήσει τομές και την αφετηρία αλυσιδωτών εξελίξεων...» (*)

Επαναλαμβάνοντας ότι όλα όσα καταλογίζει στον ΣΥΡΙΖΑ η ηγεσία της ΛΑΕ τα υπηρέτησε πιστά τα «τελευταία δύο χρόνια» και όχι μόνο, παραθέτουμε το απόσπασμα για να γίνει σαφές ότι τελικά τη ΛΑΕ δεν τη χωρίζουν σπουδαία πράγματα και μεγάλες διαφορές με το αμαρτωλό παρελθόν της. Όχι επειδή και στο δικό της σχέδιο θέσεων υπάρχουν αντίστοιχες θέσεις και θεωρήσεις ή επειδή γίνεται φανερό πως σε ό,τι αφορά την ΕΕ υπάρχει πολύ προσεχτική αναφορά σε Ευρωζώνη-ΟΝΕ, αλλά επειδή η αποτυχία της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ και κάθε επίδοξου ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει απλά να κάνει με αυτά. Έχει να κάνει με τη βαθιά λαθεμένη ιδεολογικό-πολιτική προσέγγιση ττων ρεφορμιστικών δυνάμεων πάνω σε δύο θεμελιώδη ζητήματα. Αυτά ακριβώς που ανέδειξαν, με επώδυνο αλήθεια τρόπο, οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια και που έχουν να κάνουν:

- με τα ζητήματα του ιμπεριαλισμού και της εξάρτησης που ανέκυψαν με αφορμή το ρόλο της ΕΕ και τη θέση της Ελλάδας σε αυτήν.

- με τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες και την αντίληψη ότι μια άλλη διαχείριση μπορεί να μετατρέψει το κράτος της αστικής τάξης ή την ιμπεριαλιστική ΕΕ σε όργανα εξυπηρέτησης των λαϊκών συμφερόντων.

Και στα δύο αυτά ζητήματα και παρά τις προσεχτικότερες διατυπώσεις, η ΛΑΕ αναπαράγει πιστά τις ρεφορμιστικές αυταπάτες, συμβάλλοντας και επιτείνοντας στον αφοπλισμό του κινήματος που απαιτούν οι συνθήκες.

Ένα ακόμη μεταβατικό πρόγραμμα στην υπηρεσία των αυταπατών και του αφοπλισμού του κινήματος

«4.1 Το πρόγραμμα της ΛΑΕ ξεκινά με την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών, την έξοδο από την ευρωζώνη, τη διαγραφή του χρέους και την προώθηση ριζοσπαστικών κοινωνικών μετασχηματισμών... Οι στόχοι αυτοί κωδικοποιούνται ως εξής:

- Κατάργηση της λιτότητας, καταπολέμηση της ανεργίας, στήριξη των λαϊκών εισοδημάτων με αναδιανομή προς όφελος των εργαζόμενων τάξεων.

- Στάση πληρωμών- διαγραφή του χρέους.

- Εθνικοποίηση τραπεζών, «Σεισάχθεια» σε ιδιωτικά χρέη.

- Προετοιμασμένη έξοδο από την ευρωζώνη και μετάβαση στο εθνικό νόμισμα.

- Ανυπακοή, σύγκρουση και ρήξη με τις πολιτικές και τις συνθήκες της ΕΕ.

- Ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων, ανάκτηση του κοινωνικού πλούτου, παραγωγικός και οικολογικός μετασχηματισμός με εθνικοποίηση στρατηγικών επιχειρήσεων, ενίσχυση της αυτοδιαχείρισης στις επιχειρήσεις που κλείνουν, πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων για την καταπολέμηση της ανεργίας.

- Εξασφάλιση των κοινωνικών αναγκών σε υγεία-παιδεία-πολιτισμό.

- Συντακτική συνέλευση για μια νέα λαϊκή μεταπολίτευση - ευρεία κατοχύρωση δημοκρατικών δικαιωμάτων.

- Πολυδιάστατη, ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική».(*)

Το πρόγραμμα της ΛΑΕ, το οποίο είναι ενταγμένο σε μια «σοσιαλιστική προοπτική» όπως σημειώνεται στο ίδιο  το κείμενο, αποτελεί ένα ακόμη ρεφορμιστικό σχέδιο όπως αυτά που κατά καιρούς κομίζουν διάφορες δυνάμεις (ΑΝΤΑΡΣΥΑ,  ΚΚΕ κλπ). Πιο ήπια σε καιρούς υποχώρησης και πιο ζωηρά σε καιρούς ανόδου του κινήματος, καταλήγουν να εγκλωβίζουν το κίνημα στη «σωτηρία» του εκλογικού παραβάν οδηγώντας τους εργαζόμενους σε αλλεπάλληλες απογοητεύσεις. Παρακάμπτοντας τα δύο θεμελιώδη ζητήματα που αναφέρονται παραπάνω, γίνεται σαφές από μια συνολική ανάγνωση του κειμένου των θέσεων ότι όλα αυτά θα έρθουν με την εκλογική νίκη της ΛΑΕ και του μετώπου της. Και παρά τις όποιες αναφορές του προγράμματος για την ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος και τους θεσμούς  «λαϊκής εξουσίας που μαζί με τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς πρέπει να διαμορφώνουν την κίνηση των πραγμάτων...» (!) είναι προφανές για όποιον θέλει να σταθεί με ειλικρίνεια απέναντι στην πραγματικότητα, ότι η παρουσίαση αυτού του προγράμματος στις σημερινές συνθήκες, οδηγεί τη σκέψη και τις συνειδήσεις των εργαζομένων στον κοινοβουλευτικό βούρκο.

Αταλάντευτα στο μονόδρομο της Ε.Ε

Και ενώ στο 4ο κεφάλαιο περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια η εθνικοποίηση των τραπεζών, η παραγωγική ανασυγκρότηση, η αλλαγή νομίσματος, οι αλλαγές σε φορολογικό, υγεία, παιδεία, πρόνοια, σύνταγμα κλπ, (όλα αυτά με μεγάλες δόσεις εργατικού ελέγχου και αυτοοργάνωσης) στην παράγραφο 4.10 με τίτλο «Ανυπακοή, σύγκρουση και ρήξη με την ΕΕ» τη σαφήνεια και τη λεπτομέρεια αντικαθιστούν η αβεβαιότητα, τα ερωτηματικά και τα ...δημοψηφίσματα!

«...Δεν μπορούμε να γίνουμε προφήτες και να προεξοφλήσουμε με ποιους ρυθμούς θα προχωρήσει αυτή η διαδικασία στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Όταν όμως μια κυβέρνηση της μαχόμενης Αριστεράς στην Ελλάδα βρεθεί αντιμέτωπη με τον ωμό εκβιασμό ολόκληρης της Ε.Ε.- κάτι που με τα σημερινά δεδομένα είναι βέβαιο ότι θα συμβεί- τότε ασφαλώς και δεν πρέπει να ταλαντευτεί. Οφείλει να απευθυνθεί στον ελληνικό λαό και να τον καλέσει να αποφασίσει με δημοψήφισμα, την επιμονή στην υλοποίηση του ριζοσπαστικού προγράμματος που έχει ο ίδιος επιλέξει, κι όχι την παραμονή του σε μια Ε.Ε...» (*)

Ενώ οι «προφητικές» αποφάσεις για την έξοδο από την ΟΝΕ και το ευρώ «λαμβάνονται» στο σχέδιο θέσεων, η έξοδος από την ΕΕ παραπέμπεται σε ενδεχόμενο δημοψήφισμα! Όλα αυτά λοιπόν θα συμβούν χωρίς το ευρώ, αλλά εντός της Ε.Ε. Για όσους δεν μπορούν να γνωρίζουν καλά το ιδεολογικό ρεύμα της ΛΑΕ, η εξήγηση βρίσκεται στην εκτενή ανάλυση του σχεδίου θέσεων. Ο οικονομισμός και οι τεχνοκρατικές αντιλήψεις διαπερνούν όλες τις αναλύσεις για τις πολιτικές εξελίξεις σε Ελλάδα και Ευρώπη, ενώ ο νεοφιλελευθερισμός ως υπαίτιος της σημερινής κατάστασης έχει την τιμητική του. Η Ε.Ε. δεν ήταν εξαρχής ένας θεσμός-όργανο του ευρωπαϊκού και κύρια του γερμανικού ιμπεριαλισμού, αλλά τα παραμύθια που γράφουν τα ιδρυτικά της κείμενα.

«Η συγκρότηση της Ευρωζώνης, αποτέλεσε συνολικό κοινωνικό, οικονομικό σχέδιο για την αναπαραγωγή και ενίσχυση της ισχύος των κυρίαρχων τάξεων έναντι των εργαζόμενων... Το ευρώ ήταν κατ' εξοχήν συνδεδεμένο με τις χρηματοπιστωτικές αγορές και με το νεοφιλελεύθερο σχέδιο...(*2.3,24)»  Όχι τυχαία για την Ελλάδα στη θέση 2.12 σημειώνεται: «Η Ελλάδα παρά την κρίση και τη σχετική υποβάθμισή της στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, είναι μία χώρα του αναπτυγμένου καπιταλισμού», ενώ στη 2.13  «Το ξένο κεφάλαιο με τους πολύμορφους δεσμούς με τις εγχώριες αστικές δυνάμεις αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του ελληνικού αστικού συνασπισμού εξουσίας, και παίζει ενεργό ρόλο στην εφαρμογή της πολιτικής που υπαγορεύεται από τους υπερεθνικούς μηχανισμούς.» (*)

Στην Ευρωζώνη και το ευρώ σύμφωνα με τη ΛΑΕ είναι το πρόβλημα και όχι συνολικά στην ιμπεριαλιστική ΕΕ που ονομάζουν «υπερεθνικό μηχανισμό»! Δέσμιοι πάντα της αστικής προπαγάνδας, εξωραϊστές και απολογητές της ΕΕ εξακολουθούν να κρύβουν την αλήθεια για τον χαρακτήρα της, όπως και το βάθεμα της εξάρτησης που σήμανε η ένταξη της Ελλάδας, την οποία βαφτίζουν υποβάθμισή της στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα.

Όλη η ανάλυση της ΛΑΕ δικαιολογεί την πάγια θέση του ευρωκομμουνιοστικού ρεύματος, ότι η ΕΕ μέσα από μια άλλη διαχείριση μπορεί να αλλάξει. Ότι μπορεί και να μην είναι το εργαλείο του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, αλλά μια υπερεθνική «Ευρώπη των λαών, της ισοτιμίας και της δημοκρατίας». Με τον ίδιο τρόπο που το αστικό κράτος στην Ελλάδα μπορεί, σύμφωνα με τη ΛΑΕ και με το ρεύμα που υπηρετεί, να μετατραπεί σε υπερταξικό όργανο στην υπηρεσία των συμφερόντων των εργαζομένων μέσα από κοινοβουλευτικές αλλαγές.

Με αυτά ακριβώς ταιριάζουν και οι τεχνοκρατικές αντιλήψεις που θέλουν το ζήτημα της εξάρτησης και της καταδυνάστευσης της Ελλάδας από τον ευρωπαϊκό και αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, να λύνεται με αλλαγή νομίσματος. Με τις ίδιες ρεφορμιστικές αυταπάτες συνδέονται τα κοινοβουλευτικά περάσματα-προγράμματα μετάβασης στο σοσιαλισμό, μέσω των εθνικοποιήσεων των τραπεζών με εργατικό έλεγχο.

Για τη συγκρότηση του νέου εκλογικού μετώπου

«5.8. Το μέτωπο αυτό, στο οποίο πρωταγωνιστικό ρόλο διεκδικούμε να παίξει η ΛΑΕ, απαιτεί τη συσπείρωση σύμπασας της μαχόμενης Αριστεράς.... Και πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί αυτές οι δυνάμεις και τα ρεύματα, είτε μιλάμε για το ΚΚΕ είτε για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.»(*)

Όχι τυχαία στο σχέδιο θέσεων της ΛΑΕ υπάρχουν αρκετές αναφορές στο ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αν δει κάποιος τα προγράμματά τους, παρά τις διαφορές στους τίτλους, είναι όμοια ως προς τον «μεταβατικό» τους χαρακτήρα. Ειδικά το μεταβατικό πρόγραμμα που εδώ και χρόνια παρουσιάζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σχεδόν συμπίπτει με αυτό της ΛΑΕ και οι διεργασίες ανάμεσα στους δυο χώρους βρίσκονται σε εξέλιξη το τελευταίο διάστημα. Άλλωστε το μέτωπο της ΛΑΕ χωράει πολύ περισσότερους αφού όπως γράφεται: «Ωστόσο, η έκταση της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης θέτει την ανάγκη συμπόρευσης και με αντιμνημονιακές-δημοκρατικές-πατριωτικές δυνάμεις και ανένταχτους αγωνιστές ..., χωρίς κατ' ανάγκη να συμφωνούν στο σύνολο του προγραμματικού μας πλαισίου.» Κάτι που ήδη έχει γίνει πράξη με την ανακοίνωση της σύμπραξης της ... Χριστιανικής Δημοκρατίας με τη ΛΑΕ και που προϊδεάζει για το εύρος και το περιεχόμενο του μετώπου.

Ανεξάρτητα όμως με το αν οι εκλογικές συμπράξεις προχωρήσουν, αυτό που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό είναι οι νέοι εκβιασμοί για την «ενότητα της αριστεράς» που ήδη από το σχέδιο θέσεων διατυπώνονται. «Η ιστορία δεν θα συγχωρήσει τις ηγεσίες που... επιλέγουν το ναρκισσισμό των μικρών διαφορών και τον ενδοαριστερό εμφύλιο... η ηγεμονία δεν κερδίζεται με κηρύγματα από τον άμβωνα της ιδεολογικής καθαρότητας στην εκκλησία των πιστών. Κερδίζεται στον κοινό αγώνα των πολλών, τον αδέκαστο, ύστατο κριτή κάθε ηγεσίας και ιδεολογίας».(*3.9)

Επειδή τις ίδιες ακριβώς κατηγορίες και με πολύ μεγάλη ένταση ειδικά τις περιόδους των εκλογικών αναμετρήσεων εκτόξευαν τα στελέχη της ΛΑΕ από τον άμβωνα του ΣΥΡΙΖΑ και επειδή όπως αποδείχθηκε αυτοί που σύρθηκαν σε αυτήν τη  λογική βρέθηκαν να υπηρετούν με ανυπολόγιστες συνέπειες για το λαό και το κίνημα, την πολιτική που οδήγησε στο 3ο μνημόνιο, την απόγνωση και την ηττοπάθεια, καλό είναι να κρατούν ένα μέτρο.

* Σχέδιο θέσεων για την ιδρυτική πανελλαδική συνδιάσκεψη της ΛΑΕ

**Ο Θανάσης Τσιριγώτης είναι, εκπαιδευτικός, στέλεχος του Μ-Λ ΚΚΕ

Αρχική δημοσίευση:  efsyn.gr

Κόφτης» επικουρικών συντάξεων μπαίνει από τις 2 Αυγούστου στα ποσά που λαμβάνουν περίπου 400.000 συνταξιούχοι.

Οι μειώσεις θα γίνουν στο ποσό της επικουρικής τους σύνταξης εφόσον το άθροισμα μαζί με την κύρια ή οποιαδήποτε άλλη σύνταξη λαμβάνουν (γήρατος, αναπηρίας, ή θανάτου) είναι πάνω από 1.300 ευρώ μικτά.

Συνταξιούχοι με κύρια 1.000 ευρώ και επικουρική 200 ευρώ (άθροισμα 1.200 ευρώ) μπορεί φαινομενικά να μένουν έξω από το ψαλίδι, αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική, γιατί το άθροισμα που θα ληφθεί υπόψη για να δουν τα Ταμεία πόσοι ξεπερνούν τα 1.300 ευρώ, δεν θα είναι αυτό που βάζουν στην τσέπη τους οι συνταξιούχοι, αλλά θα είναι το μικτό ποσό του αθροίσματος κύριας και επικουρικής.

Στο μικτό ποσό συνυπολογίζονται ο φόρος, η εισφορά ασθένειας και οι αρχικές μειώσεις που επιβλήθηκαν το 2010 στις κύριες άνω των 1.400 ευρώ και το 2011 στις επικουρικές άνω των 300 ευρώ. Αυτές οι κρατήσεις έγιναν μεν στις συντάξεις, αλλά το υπουργείο δεν τις αφαιρεί από τα ποσά που παίρνουν οι συνταξιούχοι, με στόχο να ανέβει τεχνητά το άθροισμα κύριας και επικουρικής πάνω από τα 1.300 ευρώ και ο «κόφτης» να πιάσει περισσότερους.
Ο ακριβής αριθμός των συνταξιούχων που θίγονται από τις περικοπές θα είναι μεγαλύτερος από τους 250.000 που εκτιμούσε στην αρχή το υπουργείο Εργασίας.

Νεότερα στοιχεία από την επεξεργασία που κάνουν τα Ταμεία -και κυρίως η ΗΔΙΚΑ που τηρεί το μητρώο δικαιούχων σύνταξης όλων των φορέων- δείχνουν ότι από τις μειώσεις επικουρικών θίγονται σχεδόν 400.000 συνταξιούχοι είτε με ψαλίδι κατά μερικά ευρώ (2-10 ευρώ) είτε με μεγαλύτερες μειώσεις (άνω των 50 ευρώ το μήνα).

Οι περισσότεροι συνταξιούχοι που θα δουν μειώσεις προέρχονται από το ΙΚΑ. Στους πίνακες που αποκαλύπτει σήμερα το ένθετο «Ασφάλιση και Συντάξεις» και προέρχονται από επίσημα στοιχεία του Ιδρύματος, φαίνονται πόσοι παίρνουν κύρια μέχρι 1.000 και πόσοι πάνω από 1.000 ευρώ, καθώς και πόσοι είναι με επικουρική ως 200 και πόσοι με 200 ευρώ και άνω.

Τα στοιχεία για τους δικαιούχους κύριας σύνταξης δείχνουν ότι:

• Με κύρια σύνταξη (γήρατος, αναπηρίας, θανάτου) ως τα 1.000 ευρώ είναι 920.765 δικαιούχοι.
• Με κύρια σύνταξη (γήρατος, αναπηρίας, θανάτου) από 1.000,01 ως 1.300 ευρώ είναι 98.834 συνταξιούχοι.
• Με κύρια σύνταξη (γήρατος, αναπηρίας, θανάτου) από 1.300,01 ευρώ και άνω είναι 69.897 συνταξιούχοι.
Σύνολο δικαιούχων κύριας από το ΙΚΑ, χωρίς άλλους φορείς, 1.089.496 συνταξιούχοι.

Αντίστοιχα για την επικουρική έχουμε στο ΙΚΑ:

• Ως 150 ευρώ επικουρική γήρατος, αναπηρίας ή θανάτου παίρνουν 278.818 συνταξιούχοι.
• Από 150,01 ως 200 ευρώ παίρνουν 233.362 συνταξιούχοι.
• Από 200,01 ευρώ και πάνω παίρνουν 206.039 συνταξιούχοι.
Σύνολο δικαιούχων επικουρικής μόνο ΙΚΑ, χωρίς άλλους φορείς, 718.219 συνταξιούχοι.

Από τα στοιχεία προκύπτει ότι οι 206.039 δικαιούχοι επικουρικής ΙΚΑ που παίρνουν μικτό ποσό από 200 ευρώ και πάνω είναι στην πρώτη ζώνη κινδύνου για μειώσεις, εφόσον από κύρια σύνταξη παίρνουν μικτό ποσό από 1.100 ευρώ και άνω.

Στη δεύτερη ζώνη περικοπών είναι οι 233.362 συνταξιούχοι που παίρνουν μικτό ποσό επικουρικής από 150 ως 200 ευρώ, εφόσον η μικτή κύρια σύναξη είναι από 1.150 ευρώ και άνω.

Στην τρίτη ζώνη περικοπών βρίσκονται και όσοι έχουν υψηλότερη κύρια (άνω των 1.250 ευρώ) και χαμηλή επικουρική (80, 100, 120 ευρώ).

Από τους 470.000 συνταξιούχους του Δημοσίου, επικουρική έχουν σχεδόν το σύνολο των πολιτικών συνταξιούχων και οι απόστρατοι της Αστυνομίας που λαμβάνουν επικουρική από το ΤΕΑΠΑΣΑ. Εκτιμάται ότι μικτό άθροισμα από κύρια και επικουρική άνω των 1.300 ευρώ έχουν πάνω από 130.000 συνταξιούχοι του Δημοσίου.

Από τα Ταμεία των ΔΕΚΟ και τραπεζών υπολογίζεται ότι ο «κόφτης» πιάνει πάνω από 80.000 συνταξιούχους που ξεπερνούν κατά πολύ τα 1.300 ευρώ μικτά από κύρια και επικουρική.

Από το ΝΑΤ-ΚΕΑΝ οι συνταξιούχοι με άθροισμα κύριας και επικουρικής άνω των 1.300 ευρώ υπερβαίνουν τους 50.000, σε σύνολο 80.000 συνταξιούχων.

Πηγή: Ελεύθερος Τύπος