Από τον Ανέστη Ταρπάγκο

Σ’ ολόκληρη σχεδόν την ευρωπαϊκή ήπειρο, δυτική και ανατολική, αναδεικνύονται στο προσκήνιο με ισχυρή παρουσία οι παρατάξεις της κεντροδεξιάς – ακροδεξιάς, που κατέχουν ή διεκδικούν με αξιώσεις την πολιτική διακυβέρνηση των χωρών τους. Κι αυτό, σε μια ήπειρο που ιστορικά είχε τις ευνοϊκότερες προϋποθέσεις, έναντι του υπόλοιπου κόσμου, να βαδίσει σε προοδευτικές κατευθύνσεις, εφόσον λειτουργούσε το δημοκρατικό κοινοβουλευτικό καθεστώς και οι πολιτικές ελευθερίες, το εργατικό κίνημα διέθετε σοβαρές εκπροσωπήσεις, και οι δυνάμεις της Αριστεράς σε αρκετές περιπτώσεις διαδραμάτιζαν σημαντικό πολιτικό ρόλο. Μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις ευρωπαϊκών χωρών οι δυνάμεις της ακροδεξιάς εμφανίζονται ισχυρότερες ακόμη και από αυτές τις ίδιες τις δυνάμεις της κλασικής συντηρητικής δεξιάς. Γίνεται αντιληπτό ότι η Ευρώπη οδεύει προς έναν βαρύ χειμώνα συντηρητικής κυριαρχίας που φτάνει μέχρι τα όρια του εθνικισμού, του ρατσισμού και του νεοφασισμού.

Στην Ισπανία, παρόλη την καταφανή διαφθορά και αντιλαϊκότητα, της δεξιάς κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος, αυτή εμφανίζει αντοχή και πιθανότατα διατήρησή της στην εξουσία.

Στη Γαλλία, η κλασική συντηρητική παράταξη, από κοινού με το Εθνικό Μέτωπο είναι ήδη ισχυρή πλειοψηφία, έτσι ώστε να θεωρείται βέβαιη η νίκη τους στις προεδρικές εκλογές του επόμενου χρόνου.

Στην Ελλάδα, και εξ αιτίας της μνημονιακής μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ, το μπλοκ των «ευρωπαϊκών» μνημονιακών δυνάμεων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι), εμφανίζεται να παίρνει εκ νέου προβάδισμα έναντι της κυβέρνησης.

Στη Βρετανία, παρόλη τη λαϊκή ετυμηγορία για την αποχώρηση της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, που είχε τη στήριξη και πληβειακών εργατικών στρωμάτων, στη διακυβέρνηση παραμένει το Συντηρητικό Κόμμα, και μάλιστα σε μια θατσερική εκδοχή της πολιτικής του.

Στη Γερμανία, η συντηρητική δεξιά, έχοντας δεδομένους τους σοσιαλδημοκράτες, συνεχίζει αδιατάρακτη την διακυβέρνησή της, ενώ η αμφισβήτησή της προέρχεται ουσιαστικά από την ακροδεξιά της Εναλλακτικής για τη Γερμανία.

Και προφανώς δεν γίνεται καν λόγος για τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όπου την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», ακολούθησε η μακροχρόνια εγκαθίδρυση συντηρητικών και ακροδεξιών κυβερνήσεων (Πολωνία, Ουγγαρία, Ουκρανία κ.λπ.), πάνω στα ερείπια ενός κοινωνικού υποδείγματος που είχε προ πολλού χρεοκοπήσει.

Και από την άλλη πλευρά τα ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα ασκούν μια πολιτική και οικονομική διαχείριση, που λίγο ή ελάχιστα απέχει από τον μετωπικό νεοφιλελευθερισμό των συντηρητικών : Οι γάλλοι σοσιαλιστές εφαρμόζουν πλέον ανοιχτά μνημονιακές πολιτικές, επιδιώκοντας ευθέως την απονεύρωση μέχρι καταργήσεως του Κώδικα Εργασίας. Οι ισπανοί σοσιαλδημοκράτες αρνούνται κάθε συμμαχία με τους Unidos Podemos, με την κομματική τους γραφειοκρατία να πιέζει για την στήριξη του κυβερνητικού εγχειρήματος του Λαϊκού Κόμματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα έχει μετεξελιχθεί σε σχηματισμό της νεοφιλελεύθερης κεντροαριστεράς, και εφαρμόζει χωρίς ενδοιασμούς το τρίτο μνημόνιο. Το Δημοκρατικό Κόμμα στην Ιταλία τοποθετείται εξίσου στην τροχιά του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού, και δεν εμφανίζει καμία διαφοροποίηση. Οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες έχουν μετατραπεί σε συμπλήρωμα του συνασπισμού εξουσίας της δεξιάς, και πολιτικά έχουν σχεδόν «εξαφανιστεί». Στη Βρετανία ο μπλερισμός συνεχίζει να είναι ισχυρός στο Εργατικό Κόμμα, παρά τη φιλολαϊκή στάση που κρατά η εργατική αριστερή του πτέρυγα. Μοναδική εξαίρεση η περίπτωση των πορτογάλων σοσιαλιστών, που συμμάχησαν με τους δύο σχηματισμούς της Αριστεράς ( Μπλόκο και Κομμουνιστικό Κόμμα ), σε μια κατεύθυνση ήπιας αντιμνημονιακής στάσης.

Είναι περισσότερο από προφανές άρα ότι ήταν η κυβερνητική διαχείριση των κεντροαριστερών και  σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στην προηγούμενη περίοδο (Ισπανία, Γερμανία, Γαλλία, Ελλάδα, Βρετανία), που μετατοπιζόμενη προς τον κυρίαρχο νεοφιλελευθερισμό, εγκατέλειψε κάθε έννοια κοινωνικού μεταρρυθμισμού, και οδηγήθηκε στην ιστορική της ακύρωση. Επόμενο είναι συνεπώς ο ίδιος ο λαϊκός κόσμος να στρέφεται προς τα δεξιά – ακροδεξιά, εφόσον έχει διαπιστώσει πως οι ίδιοι οι φορείς του κράτους πρόνοιας λειτούργησαν στην κατεύθυνση της κατεδάφισής του.

Βέβαια είναι αλήθεια ότι η ιστορική ευρωπαϊκή Αριστερά, παρόλο που δεν βρέθηκε στην κυβέρνηση, εντούτοις δεν στάθηκε ικανή να αντιμετωπίσει αντιπολιτευτικά και συνδικαλιστικά τη νεοφιλελεύθερη καταιγίδα, και γι’ αυτό το λόγο απαξιώθηκε ως πολιτική και κοινωνική δύναμη αποτελεσματικής προάσπισης των λαϊκών συμφερόντων. Η σχεδόν «εξαφάνιση» των δύο μεγαλύτερων ευρωπαϊκών κομμουνιστικών κομμάτων  (ιταλικού και γαλλικού) είναι καθόλα πολυσήμαντη και ενδεικτική. Προφανώς στην ίδια τροχιά κινήθηκε και ο ΣΥΡΙΖΑ στην ελληνική περίπτωση, που όχι μόνον δεν αντιμετώπισε τις καταστρεπτικές συνέπειες των μνημονίων, αλλά πήρε ο ίδιος τη θέση της εμπροσθοφυλακής της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Και αυτό το γεγονός επέφερε τη συντηρητική στροφή εργατικών και λαϊκών στρωμάτων. Ιδιαίτερα μάλιστα η γαλλική περίπτωση ήταν χαρακτηριστική : Στην τελευταία 30ετία, όσο το γαλλικό ΚΚ απομειώνονταν συστηματικά, τόσο διογκώνονταν οι εκπροσωπήσεις του Εθνικού Μετώπου.

Οι μοναδικές σχεδόν περιπτώσεις που το αριστερό κίνημα συγκράτησε σημαντική επιρροή, ήταν αυτές της ιβηρικής χερσονήσου, όπου αθροιστικά έφτασε στην κοινοβουλευτική εκπροσώπηση σχεδόν του 20% στην Ισπανία και Πορτογαλία. Και από ό,τι φαίνεται έχει διαμορφωθεί μεσοπρόθεσμα και στις δύο αυτές περιπτώσεις μια σχετική «οροφή» που η υπέρβασή της είναι εξαιρετικά δύσκολο ζήτημα. Το ότι το ΚΚΕ στην Ελλάδα κρατά μια εκπροσώπηση της τάξης του 5% – 6%, αλλά βρίσκεται σε πολιτική ακινησία, και το ότι η Αριστερά στη Γερμανία κυμαίνεται γύρω στο 10%, έχοντας χάσει όμως την προηγούμενη αίγλη της, δύσκολα αλλάζουν την εικόνα των σημερινών πραγμάτων. Συνεπώς και η ευρωπαϊκή Αριστερά όχι μόνον δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει το σαρωτικό κύμα των νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων, αλλά έστρεψε και αυτή τον εργατικό κόσμο προς τα δεξιά.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η πορεία της συντηρητικής και ακροδεξιάς παράταξης είναι ακάθεκτη, ενώ το αντίπαλο δέος της Αριστεράς σ’ αυτήν, είτε είναι σοβαρά περιορισμένο, είτε δεν διαδραματίζει κανέναν ρόλο. Και πώς να μην είναι έτσι όταν οι θεμελιακές μορφές του αριστερού κινήματος στην Ευρώπη απέτυχαν να αντιμετωπίσουν την νεοφιλελεύθερη επέλαση μέσα  στην καπιταλιστική κρίση, είτε από θέσεις αντιπολίτευσης, είτε από κυβερνητικές θέσεις, και έτσι δεν κατόρθωσαν να ανοίξουν κανέναν εναλλακτικό προοδευτικό δρόμο. Η υποκειμενική ευθύνη όλων των αριστερών μας δυνάμεων είναι καταφανής, και δεν μπορεί να αποκρυφτεί με εκκλήσεις και αναφορές περί «συνέπειας», σε έναν «αριστερό ευρωκομμουνισμό» (ποιόν άραγε), σε μια «ριζοσπαστική σοσιαλδημοκρατία» (πράγμα που ούτε η ίδια πιστεύει), ούτε σε μια πολιτική που είχε η κομμουνιστική Αριστερά σε ορισμένες περιπτώσεις στη δεκαετία του 1980, πριν την κατάρρευση του 1989. Η ευθύνη βαρύνει αποκλειστικά το κίνημά μας, και σ’ αυτό εναπόκειται προφανώς να την υπερβεί.

Η ανάδειξη σχημάτων επαναστατικής καθαρότητας, αντικαπιταλιστικών προσανατολισμών, δημοκρατικής υπόστασης κ.λπ., όσο και αν έχει την σημασία της, εντούτοις, δεν μπορεί να ανταποκριθεί αποτελεσματικά στις σημερινές συνθήκες στην αναγκαιότητα αναχαίτισης της δεξιάς, των μνημονίων, των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Πέρα έτσι από την επικαιροποίηση του μαρξισμού, την κριτική απόρριψη των ιστορικών μας εμπειριών, τον ανοιχτό δημοκρατικό διάλογο, τον εκ νέου επαναπροσδιορισμό της πολιτικής μας, χρειάζεται η συνδρομή νέων όρων, και τέτοιοι υπήρξαν στην πρόσφατη ευρωπαϊκή εμπειρία, και είναι γόνιμο να επικεντρωθούμε την ανάλυση και την σημασιολόγησή τους, ως διαδικασιών της σύγχρονης αναγέννησης του κινήματος κοινωνικής απελευθέρωσης και λαϊκής χειραφέτησης.

Πρόκειται για δύο σημαντικά γεγονότα της τελευταίας μνημονιακής περιόδου, που μπορούν να αποτελέσουν σημεία αναφοράς για μια σύγχρονη επανεκκίνηση τέτοια που να ορθώνει φραγμό στη συντηρητική κυριαρχία (δεξιά και σοσιαλφιλελεύθερη). Αφενός το επί ένα εξάμηνο απεργιακό κίνημα της πλειονότητας του γαλλικού εργατικού κινήματος ( Cgt, Force ouvriere, Solidaires κ.ά. με μοναδική εξαίρεση την κυβερνητική σοσιαλιστική Cfdt), απέναντι στο νόμο Μιριάμ Ελ Κομρί, που επιχειρεί να κατεδαφίσει ορισμένες από τις πιο θεμελιακές ρυθμίσεις του Κώδικα Εργασίας. Μπορεί να μην κατόρθωσε βέβαια να επιφέρει την ήττα της κυβερνητικής πολιτικής του Σοσιαλιστικού Κόμματος, μπορεί να συσπείρωσε αγωνιστικά μόνον ένα μέρος της μισθωτής εργασίας στη Γαλλία, εντούτοις όμως κατέγραψε ισχυρές υποθήκες για την συνέχεια της ταξικής διαπάλης στην Ευρώπη. Αυτό το αυθεντικό εργατικό απεργιακό κίνημα δείχνει ότι παρόλη την περιθωριοποίηση της γαλλικής Αριστεράς (συρρίκνωση γαλλικού ΚΚ, «ναρκισιστική» στάση Ζ.Λ. Μελανσόν), ωστόσο σημαντικά τμήματα της μισθωτής εργασίας, και μάλιστα σε συμμαχία με δυνάμεις της νεολαίας ( Nuit debout ), μπορούν να προβάλουν στο προσκήνιο, να προκαλέσουν κοινοβουλευτικά ρήγματα (στη σοσιαλιστική ομάδα της Εθνοσυνέλευσης), να αποτελέσουν το αντίπαλο εργατικό δέος, πράγμα που η πολιτική Αριστερά δεν μπορεί να κάνει, και έτσι να αρχίσουν να αλλάζουν τον χάρτη των πολιτικών συσχετισμών.

Από την άλλη πλευρά, το φαινόμενο που έφερε τις λαϊκές τάξεις στο προσκήνιο, εργαζόμενους και νεολαία, και αποτελεί ένα ορόσημο για την σύγχρονη κοινωνική ανασύνταξη, δεν είναι άλλο από το κίνημα των πλατειών στις αρχές της τρέχουσας δεκαετίας του 2010. Ο εξεγερτικός άνεμος που έπνευσε στην Ταχρίρ του Καίρου, στην Ντελ Σολ της Μαδρίτης, στο Σύνταγμα της Αθήνας και στην Ταξίμ της Ινσταμπούλ, υπήρξε καθοριστικός για τις μετέπειτα εξελίξεις, ανεξαρτήτως του τρόπου αντιμετώπισής τους. Στις δύο περιπτώσεις της Αιγύπτου και της Τουρκίας η αντιμετώπιση δεν ήταν άλλη από την βίαιη στρατιωτική και αστυνομική καταστολή. Απεναντίας, στην Ισπανία και την Ελλάδα, όπου λειτουργούσε η σχετική κοινοβουλευτική δημοκρατία, το κίνημα των πλατειών συνέβαλε στην ισχυρή εκλογική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ (άλλο αν αυτός ο πολιτικός σχηματισμός δρομολόγησε ήδη από το καλοκαίρι του 2012 την πορεία του προς τον κυβερνητισμό και την γονυκλισία στα αστικά κελεύσματα), και έδωσε γέννηση στον πολιτικό σχηματισμό των Podemos, αναγεννώντας εκ βάθρων την Αριστερά.

Αυτά είναι τα δύο ορόσημα που μπορούν να χρησιμεύσουν ως υποδείγματα για την προβολή του κοινωνικού κινήματος στο πολιτικό επίκεντρο, την κινητοποίηση για την ακύρωση των μνημονιακών πολιτικών, την αναχαίτιση της συντηρητικής πλημμυρίδας που κατακλύζει τις ευρωπαϊκές χώρες, δυτικές και ανατολικές. Η εναπομένουσα Αριστερά στην Ευρώπη, αν πραγματικά επιθυμεί να επιφέρει αποτελεσματικότητα, χρειάζεται να εγκαταλείψει την στάση της αυτό-προβολής της υποκειμενικότητάς της, και να θέσει τον εαυτό της ολοσχερώς στην υπηρεσία ανάπτυξης, ανασύνταξης , διεύρυνσης, κινητοποίησης αφενός του ταξικού εργατικού συνδικαλισμού και αφετέρου του ευρύτερου δημοκρατικού, συλλογικού, αντιμνημονιακού κινήματος των εργαζομένων πολιτών και της νεολαίας. Η συνδυασμένη προώθηση αυτών των δύο κινηματικών λαϊκών συνιστωσών μπορεί να αποτελέσει το «αντίπαλο δέος» στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό και στην άνοδο των συντηρητικών και ακροδεξιών δυνάμεων. Κι’ αυτός είναι ο δρόμος που μπορεί να οδηγήσει στην μεσοπρόθεσμη ανασύνθεση και ισχυροποίηση και της ίδιας της πολιτικής Αριστεράς.

πηγη: ergasianet.gr

Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης.

Ίσως οι επιτυχίες των Ελλήνων αθλητών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο και η γενικότερη θερινή ραστώνη, να μας έχουν προσφέρει κάποιες στιγμές ανεμελιάς και απόσπασης της προσοχής από την σκληρή πραγματικότητα.

Οι αγώνες όμως τελειώνουν σε λίγες ημέρες, όπως σε δύο βδομάδες τελειώνει και η καλοκαιρινή περίοδος. Και από τον Σεπτέμβρη τα κεφάλια πάλι μέσα.

Για να ακριβολογούμε, τα δυσάρεστα αρχίζουν σε λίγες ημέρες με την αποστολή των νέων εκκαθαριστικών του ΕΝΦΙΑ. Προφανώς, ο πρώην συνδικαλιστής του ΣΥΡΙΖΑ και νυν υπουργός στο υπουργείο Οικονομικών, ο γνωστός Τρύφων…δεν καταλαβαίνει τίποτα από καλοκαιρινή εκεχειρία.

Τα νέα εκκαθαριστικά του ΕΝΦΙΑ, είναι τα προεόρτια, το πρωινό γεύμα. Το κυρίως πιάτο, είναι ασφαλώς τα εργασιακά. Οι νέες ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις που θα κληθεί να υλοποιήσει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ προκειμένου να αποσπάσει την θετική αξιολόγηση από την τρόικα, ώστε να ξεμπλοκάρει η νέα δόση του δανείου, την οποία θα χρησιμοποιήσουν για να αποπληρώσουν παλαιότερα δάνεια που λήγουν…

Το έργο το έχουμε δει και ξαναδεί πολλές φορές τα τελευταία χρόνια, το έχουμε εμπεδώσει. Γνωστά είναι επίσης και τα μέτρα των νέων εργασιακών ανατροπών. Έχουν φροντίσει ΕΕ και ΔΝΤ να τα κάνουν γνωστά. Πλήρη ασυδοσία στο καθεστώς των απολύσεων μέσω της κατάργησης και των τελευταίων προστατευτικών θυλάκων της εργατικής νομοθεσίας. Με την κατάργηση του ορίου 5% που ισχύει σήμερα, οι εργοδότες να μπορούν να προβούν σε απολύσεις προσωπικού όποτε θέλουν και όσων θέλουν.

Στο τραπέζι και η κατάργηση του 13^ου – 14^ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, καθώς και η ωμή κρατική παρέμβαση στη δομή της λειτουργίας του – διαλυμένου σήμερα– συνδικαλιστικού κινήματος. Ειδικότερα προτίθενται να νομοθετήσουν διάταξη η οποία θα προβλέπει ότι στις γενικές συνελεύσεις των σωματείων, οι αποφάσεις για κήρυξη απεργίας, θα πρέπει να λαμβάνονται από το 50 + 1% των εγγεγραμμένων και όχι των παρευρισκόμενων μελών. Ουσιαστικά πρόκειται για νεκρανάσταση του περιβόητου άρθρου 4 που είχε επιχειρήσει να εφαρμόσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στις αρχές της δεκαετίας του 80 (υπουργός Οικονομίας Γ. Αρσένης), το οποίο αφορούσε τον τρόπο λειτουργίας των συνδικαλιστικών οργανώσεων του Δημοσίου και επεδίωκε να κάνει πρακτικά αδύνατη την προκήρυξη απεργιών.

«Πρωτοβουλίες» και πρωτοβουλίες

Η νέα αντιλαϊκή θύελλα έρχεται, όλοι την περιμένουμε, όλοι το ξέρουμε. Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι τι κάνουμε;

Για το συγκεκριμένο θέμα, έχουν αναληφθεί πρωτοβουλίες από τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, οι οποίες απευθύνονται σε Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα, με στόχο τη δημιουργία μετώπου για την υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων και τη διεκδίκηση τις απωλειών σε μισθούς, μεροκάματα, συντάξεις…

Τι παρατηρεί κανείς από τις θέσεις αυτές; Τη στιγμή που ιμπεριαλιστική τρόικα και συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ετοιμάζουν νέα έφοδο για την πλήρη κατάλυση των εργασιακών σχέσεων, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ καλούν σε δημιουργία μετώπου για την υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων και τη διεκδίκηση των απωλειών. Η συγκυβέρνηση θα νομοθετεί για την κατάργηση και των τελευταίων νομοθετικών ρυθμίσεων προστασίας από τις απολύσεις, την κατάργηση 13^ου – 14^ου μισθού, το λοκ άουτ, την ουσιαστική απαγόρευση των απεργιών, και την ώρα που θα ψηφίζονται αυτά τα μέτρα, οι συγκεντρωμένοι εργάτες έξω από την Βουλή να φωνάζουν υπερ της υπεράσπισης των συλλογικών συμβάσεων. Να μη φωνάζουν; Και βέβαια να φωνάζουν και να διαδηλώνουν υπερ των συλλογικών συμβάσεων, αλλά και κατά της πλήρους ισοπέδωσης των εργασιακών σχέσεων.

Φτάνει όμως αυτό; Κατηγορηματικά όχι. Με το 3^ο μνημόνιο περιέκοψαν δραστικά τις συντάξεις και τις δαπάνες υγείας – πρόνοιας, θέσπισαν το υπερταμείο, υπό τον έλεγχο του οποίου περνά το σύνολο της δημόσιας περιουσίας με διάρκεια ζωής 99 χρόνια…Ψήφισαν την εγκληματική ρύθμιση για τα «κόκκινα» δάνεια, μέσω της οποίας τα κερδοσκοπικά κεφάλαια θα επιδιώξουν να αναδιαρθρώσουν το σύνολο του επιχειρηματικού τομέα στην Ελλάδα με κριτήριο ασφαλώς, το εύκολο και γρήγορο κέρδος. Οι τέσσερις μεγάλες ελληνικές τράπεζες, περνάνε κάτω από τον ασφυκτικό έλεγχο των Βρυξελών και του Βερολίνου. Πριν, είχαν προβεί σε μεγάλες αυξήσεις των έμμεσων φόρων.

Για όλα αυτά τι κάνουμε; Τα ξεχνάμε και περιοριζόμαστε μόνο στην υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων;

Στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ, δεν υπάρχει λέξη για την τρόικα, την Ευρωπαϊκή Ενωση, το ΔΝΤ, τα μνημόνια, το χρέος, την ιμπεριαλιστική σε τελευταία ανάλυση επέμβαση που έγινε τα τελευταία 6,5 χρόνια, σε βάρος των ζωτικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού. Μα είναι δυνατό να ορθώσεις σήμερα αποτελεσματικό μέτωπο πάλης ενάντια στις δυνάμεις του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, - σε μία τέτοια ρευστή πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά περίοδο – χωρίς να πολιτικοποιείς τους αγώνες, χωρίς να θέσεις το βασικό αίτημα της ανατροπής των βάρβαρων μνημονιακών πολιτικών σαν αναγκαία προϋπόθεση ώστε να ανοίξει ο δρόμος για βαθιές ριζοσπαστικές οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές, για την έξοδο από την καπιταλιστική κρίση, προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων; Είναι δυνατό να διεκδικείς σήμερα στενά συνδικαλιστικά αιτήματα – και αυτά περιορισμένα στο ελάχιστο – χωρίς να τα συνδέεις με το μεγάλο αίτημα των ημερών, την ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ της Ελλάδας από την ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία – μαζί με το αμερικανοκίνητο ΔΝΤ – φέρει την βασική ευθύνη για την τραγωδία που ζει τα τελευταία χρόνια, ο ελληνικός λαός; Να μη θέτεις στη σημερινή συγκυρία το αίτημα της αποδέσμευσης από τον ιμπεριαλιστικό αυτό οργανισμό, τη στιγμή μάλιστα που αυτός βρίσκεται σε βαθιά κρίση ενώ τα ρήγματα στην εσωτερική του συνοχή είναι εμφανή όσο ποτέ ‘άλλοτε στο παρελθόν; Αν δεν προωθήσεις σήμερα το αίτημα της αποδέσμευσης, που όλα είναι υπερ σου, πότε θα το κάνεις; Με ορισμένες λογικές, μάλλον ποτέ.

Με βάση όλα όσα αναπτύξαμε, το κάλεσμα του ΠΑΜΕ για συγκρότηση μετώπου αντίστασης, πάνω σε ένα στενό και περιορισμένο συνδικαλιστικό αίτημα – όσο σημαντικό και αν είναι – δεν βοηθάει την ανάταξη του συνδικαλιστικού κινήματος. Όχι μόνο δεν βοηθάει, αλλά λειτουργεί και αποπροσανατολιστικά. Η στενά συνδικαλιστική διεκδίκηση του ελάχιστου – τη στιγμή που έχουν κηρύξει ολοκληρωτικό πόλεμο στο λαό – κάθε ‘άλλο παρά ενοχλεί την κυβέρνηση και τον ιμπεριαλιστικό παράγοντα να προχωρήσουν τους σχεδιασμούς τους. Και αυτό συμβαίνει με όλα τα αιτήματα, που δεν αμφισβητούν τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων, που δεν προωθούν ως άμεσο αίτημα την ΑΝΑΤΡΟΠΗ αυτής της κατάστασης βαρβαρότητας με την οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η εργατική τάξη και τα άλλα καταπιεζομενα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ της υπάρχουσας κατάστασης, είναι θέμα του ΣΗΜΕΡΑ και όχι του απροσδιόριστου και θολού αύριο. Η συσπείρωση της εργατικής τάξης, της συντριπτικής πλειοψηφίας του δοκιμαζόμενου από τις ειδεχθείς και απεχθείς πολιτικές που σχεδιάζει ο ιμπεριαλιστικός παράγοντας και υλοποιεί η εγχώρια αστική τάξη, μπορεί να γίνει μόνο πάνω στη βάση της άμεσης ανατροπής της σημερινής ζοφερής πραγματικότητας, για τον απλούστατο λόγο, ότι τις συνέπειες των πολιτικών αυτών, οι εργαζόμενοι τις βιώνουν ΣΗΜΕΡΑ, τα τελευταία 6,5 χρόνια, και δεν πρόκειται για ασκήσεις επί χάρτου, οι οποίες θα εφαρμοστούν…κάποια στιγμή στο μέλλον. Το οπλισμένο χέρι του εγκληματία, πρέπει να το αφοπλίσουμε ΣΗΜΕΡΑ, προτού διαπράξει το νέο έγκλημα. Αύριο θα είναι αργά…

Επομένως…

Αυτό που προέχει σήμερα, είναι η πολιτικοποίηση των αγώνων, η σύνδεση των συνδικαλιστικών αιτημάτων με την αναγκαιότητα της απόκρουσης της συνδυασμένης επίθεσης που δέχεται ο λαϊκός παράγοντας από τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού και της εγχωρίας αστικής τάξης. Και όσο τα κύματα της επίθεσης βρίσκουν ισχυρή λαϊκή αντίσταση, ο σχεδιασμός της ανατροπής των πολιτικών αυτών, της ήττας των επιτιθέμενων δυνάμεων, τίθεται στην ημερήσια διάταξη. Και ανατροπή των πολιτικών που προάγουν την σύγχρονη κοινωνική βαρβαρότητα, η επίθεση του λαϊκού παράγοντα, μπορεί να πάρει σάρκα και οστά, πάνω στη βάση ενός κεντρικού αιτήματος που δεν αποτελεί εγκεφαλικό κατασκεύασμα, αλλά το ανέδειξε σαν κυρίαρχο, αναγκαίο και ώριμο προς επίλυση η ίδια η πικρή εμπειρία της ζωής. Το αίτημα ΤΗΣ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΉ ΕΝΩΣΗ. Κάθε βήμα, κάθε κοινωνικό και εργατικό αίτημα που κινείται αυτόνομα και δεν ενισχύει την πάλη για την αποδέσμευση από τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, σε τελική ανάλυση οδηγεί στον συμβιβασμό και στην ενσωμάτωση του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Τις τελευταίες ημέρες του Αυγούστου, όταν ως γνωστόν δεν υπάρχουν ειδήσεις, ειδήσεις προέκυψαν (ξανά) από το σίριαλ των τηλεοπτικών αδειών, καθώς οι παππατζήδες του Μεγάρου Μαξίμου παίζουν και μοιράζουν με κλειστά χαρτιά τις τέσσερις άδειες.