Βαδίζοντας καθαρά στα χνάρια του προκατόχου του στην εξουσία, του Αντώνη Σαμαρά, ο Αλέξης Τσίπρας επιδόθηκε την Πέμπτη (08/12/2016) σε μια ξαφνική παροχολογία, με χριστουγεννιάτικο «μποναμά» 600 εκατ. ευρώ σε 1,6 εκατ. πολίτες που βρίσκονται αντιμέτωποι με την εξαθλίωση και τη φτώχεια, που η ίδια η κυβέρνησή του φρόντισε να επιβάλει, μέσω του «Μνημονίου 3».
Ο κ. Τσίπρας μίλησε για «βοήθημα», όμως δεν είπε λέξη για το τι ετοιμάζει η κυβέρνησή του και ειδικότερα τα μέτρα που πρόκειται να λάβει σε αγαστή συνεργασία με την ευρωπαϊκή Τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ και ESM), οι εκπρόσωποι της οποίας συναντώνται τη Δευτέρα (12/12/2016) στην Αθήνα με τον υπουργό Οικονομικών, Ευκλείδη Τσακαλώτο.
Προφανώς, ο πρωθυπουργός ξέρει πως αυτά που προσφέρει στους οικονομικά ασθενέστερους του ελληνικού λαού δεν είναι παρά ένα «χάπι» και τούτο γιατί ήδη σχεδόν πέντε στους δέκα φορολογούμενους - 4.304.752 άτομα σύμφωνα με τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων - εξακολουθούν να έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εκάστοτε εφορία, ενώ άλλοι τρεις στους δέκα βρίσκονται ένα βήμα πριν από την κατάσχεση της περιουσίας τους.
Και βεβαίως το κυβερνητικό επιτελείο θα ερχόταν αντιμέτωπο με την οργή ενός ολόκληρου λαού, εάν ο αρχηγός της κυβέρνησης έλεγε ανοικτά πως την ερχόμενη Δευτέρα θα έρθει ένα νέο Μνημόνιο - είτε το πει κανείς «Μνημόνιο 3.1» είτε «Μνημόνιο 4» είναι το ίδιο πράγμα.
Χαρμολύπη...
Πράγματι, τα αδύναμα νοικοκυριά και οι συνταξιούχοι μπορεί να άκουσαν με κάποια χαρά τα όσα προανήγγειλε ο πρωθυπουργός κατά το διάγγελμά του, όμως τα γεγονότα δείχνουν πως όλα αυτά δεν είναι τίποτε λιγότερο από ακόμη ένα «τυράκι» της κυβέρνησης, η οποία δολώνει την είσοδο μιας αιματηρής και ανθρωποκτόνου φάκας που ακούει στο όνομα «νέα μέτρα».
Όταν, μάλιστα, έρχονται ρυθμίσεις – «φωτιά», όπως μείωση του αφορολογήτου ορίου, διάλυση των εργασιακών σχέσεων και νέοι φόροι, τότε για τι ακριβώς θετικό πρέπει να μιλάει κανείς;
Η πράξη της δήθεν καλοσύνης από πλευράς του κ. Τσίπρα θυμίζει πολύ απλά την παροιμία: «Παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του».
Με απλά λόγια, τι να το κάνεις το 400άρικο του πρωθυπουργού, όταν σωρευτικά ο κόσμος δεν μπορεί να πληρώσει την εφορία, με ΕΝΦΙΑ, τέλη κυκλοφορίας, φόρους επιτηδεύματος και άλλα πολλά;
...και το «φέσι» πάει σύννεφο!
Τα στοιχεία είναι από μόνα τους απογοητευτικά: Σύμφωνα, πάντα, με τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων, τα «φέσια» προς την εφορία μέσα στο 11μηνο υπολογίζονται ήδη σε 94 δισ. ευρώ. Αυτό δεν συμβαίνει, επειδή ο κόσμος έχει και δεν δίνει, αλλά επειδή, στην παρούσα φάση, παλεύει να γεμίσει ένα καλάθι σούπερ μάρκετ.
Όμως και σε αυτό, η κυβέρνηση έχει βάλει φόρους: με τον ΦΠΑ ήδη στο 24%, έρχεται από 01/01/2017 και ο νέος Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης στον καφέ, με την επιβάρυνση ανά κιλό για αγορά από το ράφι (σούπερ μάρκετ, καφεκοπτείο κ.λπ.) να κυμαίνεται κατά μέσο όρο σε ποσοστό 25%.
Η Ελλάδα στον «μνημονιακό γύψο»
Όλα ακριβαίνουν, μα η ζωή των Ελλήνων καταντά φτηνή. Οι δανειστές, με αρωγό την κυβέρνηση και σε ρόλο εκβιαστή το ΔΝΤ, μετατρέπουν σταδιακά την χώρα σε ένα οικονομικό Γκουαντάναμο. Οι πολίτες επιβιώνουν, όντας δέσμιοι των πιο σκληρών και αδυσώπητων μνημονιακών πολιτικών εδώ και 6,5 χρόνια.
Η Ελλάδα λίγο πριν το λυκαυγές του 2017, εξακολουθεί να είναι το καλύτερο πειραματόζωο της Ευρωζώνης. Η ευημερία που επιμόνως ευαγγελίζεται ο κ. Τσίπρας δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας διαρκής εφιάλτης. Ο ίδιος επιμένει πως θα εξαντλήσει την τετραετία. Προφανώς έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα.
Με ψιχία, ούτε κράτος χτίζεται, ούτε ο λαός προκόβει, ούτε προχωρά τίποτε προς τα εμπρός.
Ως πότε, όμως; Για πόσο ακόμη θα αντέχει αυτό το υποζύγιο που ακούει στο όνομα «Ελλάδα»;
Η κατάντια μιας χώρας είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την κατάντια ενός πολιτικού συστήματος. Προφανώς αυτά είναι «ψιλά γράμματα» για τον κ. Τσίπρα και τους συν αυτώ.
Γιατί, όπως όλα δείχνουν, η κοινωνική αλληλεγγύη των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ εξαντλείται σε ένα περιστασιακό βοήθημα - «ασπιρίνη» και στα εκατομμύρια των καναλαρχών που τελικώς έμειναν στην Ιστορία ως άλλη μία απατηλή και ανεκπλήρωτη υπόσχεση της κυβέρνησης των δήθεν διαπραγματευτών.
Όμως, όταν η οργή μιας ολόκληρης κοινωνίας, που έχει «γονατίσει» από τα Μνημόνια, ξεσπάσει, τότε θα είναι πολύ αργά πια για δάκρυα...
