Συνταξιούχοι: Αφού τους κόβουν το οξυγόνο, τους εξαπατούν με ”κοινωνικό μέρισμα”

Το ΕΚΑΣ δεν είναι επίδομη – αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της κοινωνικής ασφάλισης

Το ταξικό πρόσωπο, της κυβέρνησης είναι ολοφάνερο. Ούτε το ψέμα, ούτε ο φόβος, ούτε οι απειλές την σώζουν. Τα αλλεπάλληλα γεγονότα, καταρρίπτουν, και το ηθικό πλεονέκτημα και το δήθεν αριστερό πρόσωπο. Ο λόγος, ότι δήθεν προστατεύονται οι φτωχοί, είναι πλέον, για τους πιο αφελείς.

Το ΕΚΑΣ, καθώς και τα Κατώτατα Όρια Σύνταξης, αποτελούσαν, το οξυγόνο, των πιο φτωχών συνταξιούχων. Η κατάργηση λοιπόν αυτών, καθώς, και ο τριπλασιασμός εισφορών του ΟΓΑ, δεν είναι παρά, ο αργός θάνατος, περί του 1.000.000 (πιο φτωχών) συνανθρώπων μας.

Δηλαδή, αυτό που ο Νεοφιλελευθερισμός, δεν κατόρθωσε, με το ΠΑΣΟΚ, ούτε με την Ν.Δ., ούτε και με τους τρεις μαζί (Ν.Δ.- ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ) το ολοκληρώνει αυτή η κυβέρνηση. Η κυβέρνηση Τσίπρα!!

Η κυβέρνηση αυτή, ενώ υπέγραψε την σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ, εκ των υστέρων, με διάφορα γιατροσόφια και άλλα «υποκατάστατα» προσπαθεί λέει, να θεραπεύσει αυτά που κατάργησε!!!

Το ΕΚΑΣ, είναι μέρος της Κοινωνικής Ασφάλισης, αφορά τους πιο φτωχούς και ανήμπορους συνταξιούχους, και δεν επιτρέπεται να προσφέρεται για όποια παιχνιδάκια. Υπενθυμίζουμε, ότι το ΕΚΑΣ θεσμοθετήθηκε το 1997 με τον Νόμο 2453 ως συμπλήρωμα των Κατωτάτων Ορίων Σύνταξης, που ήδη είχαν καταρρακωθεί, από προγενέστερο Νόμο. Όμως να τα πάρουμε από την αρχή.

ΕΩΣ 48% ΜΕΙΩΘΗΚΑΝ ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ -ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟ 1991 ΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟ 2010

Ως γνωστόν, έως και το 1990, οι συντάξεις ήταν άμεσα συνδεδεμένες με τις αυξήσεις των εργαζομένων. Δηλαδή, οι ετήσιες αυξήσεις των εργαζομένων, μετακυλούσαν αυτόματα και στις συντάξεις. Ρυθμιστής των εξελίξεων ήταν οι αυξήσεις της Ε.Γ.Σ.Σ.Ε., και το κατώτατο ημερομίσθιο, που καθόριζαν και το ύψος των συντάξεων.

Στα 20 ημερομίσθια αντιστοιχούσαν τα Κατώτατα Όρια Σύνταξης. Περί τα 70 ημερομίσθια οι ανώτερες. Και στο πενταπλάσιο των κατωτάτων ορίων, οι ανώτατες ασφαλιστέες αποδοχές. (Βασικός λόγος, που επέτρεπε και απαιτούσε την ισότιμη συμμετοχή των συνταξιουχικών σωματείων στη δύναμη της ΓΣΕΕ).

Το 1990 λοιπόν, με το νόμο 1902/90, (αρχιτέκτων του νεοφιλελευθερισμού ο κ. Μητσοτάκης της Ν.Δ.) ανακόπτεται η πορεία αυτή, και στο εξής, οι αυξήσεις των συντάξεων, ρυθμίζονται από την εκάστοτε κυβέρνηση, σε ποσοστά διαφορετικά και χαμηλότερα των εργαζομένων.

Οι διαφορές που προέκυψαν είναι προκλητικές και ο πίνακας που παραθέτουμε αποκαλυπτικός. Στην πρώτη στήλη είναι οι αυξήσεις της Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. και η εξέλιξη του κατώτατου ημερομίσθιου. Στη δεύτερη οι αυξήσεις των συνταξιούχων και η εξέλιξη των Κατωτάτων Ορίων Σύνταξης. Στην Τρίτη, οι διαφορές σε ποσοστά και η εξέλιξη των Κατωτάτων Ορίων, εάν ακολουθούσαν τις αυξήσεις των εργαζομένων:

Με τη «μέθοδο» αυτή, τα Κατώτατα Όρια περιορίστηκαν στα 486,8 ευρώ αντί 671,4 ευρώ που θα ήταν. Οι ανώτερες συντάξεις (με 35 χρόνια) μειώθηκαν στα 1.662 ευρώ αντί 2.292 ευρώ που θα ήταν, καθώς τα ανώτατα ασφαλιστέα ποσά έχουν συρρικνωθεί στα 2.432 ευρώ αντί τα 3.355 ευρώ που θα ήταν!!! Σημειωτέον, το 18% των ασφαλισμένων του ΙΚΑ, το 2010, είχαν αποδοχές πάνω από 2.000 ευρώ.

Παράλληλα, με το Νόμο 2084/1992, μειώνονται κατά 10%, και τα ποσοστά αναπλήρωσης των συντάξεων, δηλαδή, από το 80% του μισθού (με 35 χρόνια) που ήταν, κατεβαίνουν στο 70%!!!

ΚΑΤΑ 38% ΜΕΙΩΘΗΚΑΝ – ΤΑ ΚΑΤΩΤΑΤΑ ΟΡΙΑ ΣΥΝΤΑΞΗΣ

Τα δυσμενή αποτελέσματα που έφερε, η αποσύνδεση των Κατωτάτων Ορίων Σύνταξης από τα 20 ημερομίσθια, είναι προφανής. Ο θεσμός αυτός, ο οποίος θεωρείται η ψυχή του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, καθώς λειτουργεί ως ασφαλιστική δικλίδα και παρέχει στοιχειώδη προστασία, στους πιο φτωχούς και ανήμπορους για εργασία, καταρρακώνεται.

Σημειωτέον, στο δίκτυ αυτό υπάγεται ο μεγαλύτερος αριθμός των δικαιούχων, καθώς οι συντάξεις αναπηρίας – θανάτου αποτελούν το 40%, αλλά και μεγάλο μέρος από τις γήρατος, λόγω εκτεταμένης ελαστικής απασχόλησης, αφού η «μερική απασχόληση» τρέχει με 60% έναντι της πλήρους.

ΕΚΑΣ – ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤΩΤΑΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΣΥΝΤΑΞΗΣ

Σημεία των καιρών λοιπόν, και πριν ακόμα το ΠΑΣΟΚ «ξεψυχήσει» και ενσωματωθεί πλήρως με τον Νεοφιλελευθερισμό, με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου «Μέτρα Ενίσχυσης των χαμηλοσυνταξιούχων», η οποία κυρώθηκε με το άρθρο 1 του Ν. 2453/1997, αντί για αποκατάσταση, θεσπίζεται το Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΚΑΣ), και το οποίο λειτουργεί, ως συμπλήρωμα των Κατωτάτων Ορίων Σύνταξης.

Ήταν μια ανάσα, λίγο οξυγόνο για 400.000 χαμηλοσυνταξιούχους που- με εισοδηματικά κριτήρια – ελάμβαναν το επίδομα αυτό.

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Και με το πρώτο και με το δεύτερο μνημόνιο, και παρά τους τριγμούς που έφεραν στην κοινωνική ασφάλιση και στις συντάξεις, (και παρά προηγουμένων προσπαθειών – Γιαννίτση – Μαγγίνα) τόσο το ΕΚΑΣ όσο και τα Κατώτατα Όρια έμειναν άθικτα. Ακόμα και με τις μεγάλες αλλαγές του Νόμου 3863/10 (Λοβέρδου) τα κατώτατα όρια βρέθηκαν, σχετικά αναβαθμισμένα. Ξεκινούσαν, με τα 15 ημερομίσθια, δηλαδή (15 Χ 33,57) = 503,55 ευρώ.

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΣΙΠΡΑ – ΤΡΙΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Η κυβέρνηση αυτή, δηλαδή του εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ. Ανεξάρτητα από τους ισχυρισμούς, ήθελε – δεν ήθελε ή δεν μπορούσε διαφορετικά. Επί της ουσίας, εμφανίζεται, ως κυβέρνηση για όλες τις δουλειές ή τα παιδιά των θελημάτων όπως την αποκαλούν. Καταγράφηκε στην ιστορία, ως, η πιο ανάλγητη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης.

Είναι η κυβέρνηση, που με τον Νόμο 4387/2016, κατάργησε,και το ΕΚΑΣ και τα Κατώτατα Όρια Σύνταξης, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις. Οδηγώντας σε ευθανασία εκατοντάδες χιλιάδες χαμηλοσυνταξιούχους. Και δεν φτάνει αυτό, τους εμπαίζει κιόλας.

Μια είναι η λύση για το ΕΚΑΣ. Η επαναφορά και επανασύνδεση των Κατωτάτων Ορίων Σύνταξης, με τα 20 ημερομίσθια της ΕΓΣΣΕ.

Και χωρίς σχόλια, θα επικαλεστούμε μια φράση του πρωθυπουργού της χώρας, κ. Α. Τσίπρα. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!!!

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2016

Νικολάου Κώστας

Μέλος Διοικούσας Επιτροπής ΚΕ.Π.Ε.Α./ΓΣΕΕ

πηγή: iskra.gr

Οι ‘αγορές’ θεώρησαν ότι η πρώτη δεκαετία λειτουργίας της ευρωζώνης ήταν γενικά επιτυχής και ότι η κυκλοφορία  κοινού νομίσματος πραγματοποιήθηκε χωρίς προβλήματα και η ΕΚΤ ανταποκρίθηκε θετικά στον  παράδοξο-στρεβλό ρόλο που επωμίσθηκε να διεκπεραιώσει. Στο εσωτερικό της ευρωζώνης υπήρξαν έντονη οικονομική ανάπτυξη και αυξανόμενη απασχόληση, βασιζόμενες και τροφοδοτούμενες όμως από έντονα αυξανόμενα σωρευτικά χρέη. Η μεγάλη προσφορά αγαθών, από τις αναδυόμενες οικονομίες, διατήρησε τον πληθωρισμό σε χαμηλά επίπεδα συγκαλύπτοντας τα προβλήματα και τις προκαλούμενες, από την μεγάλη ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας, ανισορροπίες. Πληθωριστικές ‘φούσκες’ διαπιστώθηκαν σε διάφορες κατηγορίες περιουσιακών στοιχείων, όπως της αγοράς ακινήτων που έλαβε τρομακτικό μέγεθος, ιδιαίτερα στις Ιρλανδία και Ισπανία. Η ευρωζώνη, όντας ‘τυχερή’ στην έναρξη της ύπαρξής της, προκάλεσε πολλαπλές δυνητικές κρίσεις στους κόλπους της.

Η οικονομική κρίση-ύφεση του 2007-2008 έστρεψε την προσοχή στα δομικά-διαρθρωτικά προβλήματα της ευρωζώνης και ενεργοποιήθηκε ουσιαστικά στο τέλος του 2009, μετά την ομολογία της ελληνικής κυβέρνησης για άσχημη δημοσιονομική κατάσταση. Η δραστηριοποίηση της ΕΚΤ στη δευτερογενή αγορά ομολόγων και η δημιουργία αρχικά του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), και στη συνέχεια του μόνιμου Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθαρότητας (ESM), κατεύνασαν παροδικά την ακόρεστη δίψα των ‘αγορών’. Η Ελλάδα, τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, ήταν ο αδύναμος κρίκος της λανθασμένα δομημένης ευρωζωνικής αλυσίδας. Η διαχείριση της κρίσης από τις ευρωπαϊκές αρχές δεν διακρινόταν από ταχύτητα δράσης, ήταν ασυνεπής και λανθασμένη με άστοχες  ερμηνείες. Η κρίση τέλους 2010 που τοποθέτησε και την Ιρλανδία στο επίκεντρο και η επακόλουθη της Πορτογαλίας την άνοιξη του 2011, έθεσαν και τις 2 χώρες στον μηχανισμό ‘διάσωσης’ του EFSF και ανέδειξαν τον συστημικό χαρακτήρα της κρίσης. Από τα μέσα 2011 έγινε εμφανής και αναπόφευκτη μία δεύτερη προσπάθεια ΄διάσωσης’ της Ελλάδας, ακολουθούμενη από την πρόσφατη τρίτη ‘διάσωση’ και πιθανότατα και επόμενες. Η μικρή Κύπρος εντάχθηκε κι αυτή στον μηχανισμό ‘διάσωσης’ στα μέσα του 2012, με το τραγικό και πρωτοφανές παγκοσμίως γεγονός του ‘κουρέματος’ τραπεζικών καταθέσεων, ενώ η Ισπανία ακολουθεί ‘μνημονιακές’ υφεσιακές πολιτικές και η ανήκουσα στους G8 Ιταλία έχει κλονισθεί σοβαρότατα. Η προβληθείσα έξοδος χωρών από την εφαρμογή ‘μνημονιών’ είναι ψευδεπίγραφη, γιατί αυτές εξακολουθούν να υφίστανται την εφαρμογή ‘μνημονιακών’ υφεσιακών πολιτικών. Οι περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης είναι παγιδευμένες στη λανθασμένη προσέγγιση εστίασης αποκλειστικά στο δανεισμό χρημάτων, με αντάλλαγμα υποσχέσεις εξοντωτικής λιτότητας και ‘διαρθρωτικών’ αλλαγών απορρύθμισης εργασιακών σχέσεων και θεσμών. Αυτή η προσέγγιση μετέτρεψε την επισφαλή κατάσταση των κρίσεων υπερχρέωσης, σε ατέρμονα καταστροφικότατο κύκλο. Η εμβάθυνση της κρίσης, συνοδευόμενη από ασυναρτησία και κοντόφθαλμα εθνικιστικά αντανακλαστικά της Γερμανίας, έχει καταστήσει ορατό τον κίνδυνο διάλυσης της ΟΝΕ-ευρωζώνης. Ποιο είναι το μέλλον του ευρώ? Τα πιθανά εξεταζόμενα σενάρια είναι η διατήρηση του συστήματος δόμησης της ευρωζώνης, η απόρριψη αυτού του συστήματος και η ριζική αναμόρφωση-ανασύνθεσή του και τέλος η διάλυση του και η επιστροφή στα εθνικά νομίσματα των χωρών-μελών.

Η διατήρηση του συστήματος δόμησης της ευρωζώνης, προϋποθέτει την αντιμετώπιση της κρίσης μέσα σε αυτήν από τις αρχές (εθνικές κυβερνήσεις, ρυθμιστικές αρχές, ΕΚΤ, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΔΝΤ), με επιμονή στην αυστηρή τήρηση των πολιτικών που ως τώρα ακολουθήθηκαν και εκδηλώνεται με 2 κύριες παρεμβάσεις. Η πρώτη, διαρκώς εγκρίνει πιστώσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος, υπό τον φόβο ότι μια άτακτη χρεοκοπία μίας ή περισσότερων χωρών θα προκαλούσε μία νέα τραπεζική κρίση. Αυτό βασίζεται στο γεγονός ότι οι οφειλές των PIIGS (Portugal, Italy, Ireland, Greece, Spain) στις ευρωπαϊκές τράπεζες ανέρχονταν τον Μάρτιο του 2011 στο ποσό των 2,2 τρισεκατομμυρίων ευρώ. Τα χρήματα των προγραμμάτων ‘διάσωσης’, εισφερθέντα στο EFSF και στο διάδοχό του ESM από εθνικές κυβερνήσεις μελών της ΕΕ-ευρωζώνης, συνδυαζόμενα με πιστώσεις του ΔΝΤ, αποτελούσαν ένα πρόσθετο δημοσιονομικό βάρος για τις ‘διασωζόμενες’ χώρες και αυξανόμενο κίνδυνο υποβάθμισης της πιστοληπτικής τους ικανότητας-αξιολόγησης. Η δεύτερη, αφορούσε σε παροχή πιστώσεων  από την ΕΚΤ προς τις τράπεζες των ‘διασωζόμενων’ χωρών, έναντι εγγυήσεων (δημόσιοι τίτλοι έκδοσης των αντίστοιχων χωρών) καθώς και στις άτυπες στοχευμένες αγορές κρατικών ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά. Σε πολιτικό επίπεδο, αυτό συνοδευόταν από τον εξαναγκασμό αποδοχής προγραμμάτων ακραίας λιτότητας και ‘μεταρρυθμίσεων’ από τις ‘διασωζόμενες’ χώρες (άκρατη περικοπή δαπανών και ραγδαία αύξηση φόρων για δημοσιονομικό εξορθολογισμό), με αιτιολογία το χρέος τους να καταστεί βιώσιμο. Το πρόσθετο όπλο της αναδιάρθρωσης χρέους, δεν μεταβάλλει ουσιαστικά τις προοπτικές της προς ‘διάσωση’ χώρας. Η συνεισφορά μιας δραστικής διαγραφής χρέους  στον κρατικό προϋπολογισμό, παραμένει αμφίβολη και ενδεχομένως ανεπαρκής για την εξάλειψη του ελλείμματός του, μέσω της μειωμένης δαπάνης για καταβολή τόκων.  Η μακροπρόθεσμη οικονομική ανάπτυξη για την έξοδο των περιφερειακών χωρών από την κρίση, εκτός της βραχυπρόθεσμης λύσης των περικοπών δαπανών και των αυξήσεων φόρων, βασίζεται στην περικοπή των μισθών για την ανάκτηση-αποκατάσταση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας. Η λογική της είναι η ανάκτηση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας μέσω της εσωτερικής υποτίμησης, εστιάζοντας στους μισθούς, αφού μία χώρα εντασσόμενη σε μία νομισματική ένωση χάνει το εργαλείο-δυνατότητα της υποτίμησης του εθνικού νομίσματος. Η συμπίεση του μισθολογικού κόστους επιδεινώνει τις παραγόμενες ήδη, από τις περικοπές δαπανών και αυξήσεις φόρων, αποπληθωριστικές τάσεις αυξάνοντας την ανεργία και εμβαθύνοντας την ύφεση. Το ανεξόφλητο χρέος αυξάνεται ταχέως λόγω της αύξησης των τόκων, δημιουργώντας δημοσιονομικά ελλείμματα. Ακόμη η προκαλούμενη μείωση του ΑΕΠ αυξάνει αυτόματα το χρέος , που μετράται ως ποσοστό του.  Οι ενταχθείσες τρεις χώρες στον μηχανισμό ‘διάσωσης’ εκπροσωπούσαν 6,1% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, αλλά η προσφυγή της Ισπανίας που  εκπροσωπούσε το 11,5% ή και μελλοντικά ακόμη χειρότερα της Ιταλίας με 16,8%, θα δημιουργήσει μια εκρηκτική μη αντιμετωπίσιμη κατάσταση. Είναι πέρα από τη λογική τι θα επακολουθήσει στην περίπτωση της Γαλλίας, που κατείχε το 21,2% του ευρωζωνικού ΑΕΠ. Το τέλος θα επέλθει, όταν κάποια από τις πλουσιότερες χώρες αρνηθεί να προσφέρει τα απαραίτητα χρήματα στον μηχανισμό ‘διάσωσης’.

Η απόρριψη του συστήματος δόμησης της ευρωζώνης, σημαίνει την οικειοθελή ή αναγκαστική αποχώρηση κάποιων χωρών από την ΟΝΕ, ως η λιγότερο κακή διαθέσιμη επιλογή. Αν οι ακολουθούμενες πολιτικές συνεχισθούν αδιάλειπτα, θα καταστήσουν μονόδρομο την απόρριψη του συστήματος για τις χώρες που έχουν ενταχθεί στον μηχανισμό ‘διάσωσης’. Μία έξοδος από την ευρωζώνη θα αύξανε σε φοβερό βαθμό τη διεθνή ανταγωνιστικότητα και τις προοπτικές ανάπτυξης αυτών των χωρών αυτόματα, λόγω της αναπόφευκτης τεράστιας υποτίμησης των εθνικών νομισμάτων. Μία οικονομική ανάπτυξη που θα βασιζόταν μόνο στην υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, δεν θα μακροημέρευε και θα διαρκούσε για σύντομο χρονικό διάστημα. Η έξοδος κάποιας ή κάποιων χωρών από την ευρωζώνη, θα επέφερε τεράστιο κόστος και την αναπόφευκτη διάλυση της ευρωζώνης, λόγω του φαινομένου του ντόμινο και της αδίστακτης επίθεσης των ‘αγορών’ στην επόμενη υποψήφια προς αποχώρηση χώρα κ.ο.κ. Η δυνατότητα αυτή ανατρέχει στα πρόσφατα παραδείγματα της Αργεντινής και της Ισλανδίας. Καμία όμως από τις δύο χώρες, δεν ανήκε σε νομισματική ένωση με κοινό νόμισμα. Η Αργεντινή είχε  ‘κλειδωμένη’ την ισοτιμία πέσο με δολάριο με σχέση 1:1 και η απελευθέρωση διακύμανσης της συναλλαγματικής της ισοτιμίας, επέφερε μια υποτίμηση 70% μαζί με υποχρεωτική απομείωση-‘κούρεμα’ 65% στην αξία των κατεχόμενων από αλλοδαπούς ομολόγων της.  Αυτό δημιούργησε πληθωρισμό 26% το 2002, 13% το 2003 για να ‘ομαλοποιηθεί’ στη συνέχεια στο 4%, ποσοστό ανάπτυξης 8,5% από το 2003 ως το 2008, εκρηκτική ανάπτυξη των εξαγωγών 15-20% μετά το 2002 και πλεόνασμα ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών 3% του ΑΕΠ την ίδια περίοδο, με ταυτόχρονη μείωση του δημόσιου χρέους στο 40% του ΑΕΠ. Οι ενταχθείσες στον μηχανισμό ‘διάσωσης’ χώρες, αλλά και η Ισπανία, έχουν πολλά κοινά με την Αργεντινή του 2001: μεγάλη απώλεια διεθνούς ανταγωνιστικότητας, αποδιοργάνωση δημόσιων οικονομικών, αυξανόμενο δημόσιο χρέος σε μη βιώσιμα επίπεδα, μη υγιή οικονομική ανάπτυξη, έντονη φυγή κεφαλαίων, τεράστια ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών και απώλεια επενδυτικής εμπιστοσύνης.  Οι ‘διασώσεις’ της Ευρώπης το μόνο που ουσιαστικά έκαναν, ήταν η διοχέτευση διαρκώς μεγαλύτερων πόρων σε αποτυχημένα εγχειρήματα, αναβάλοντας και εμβαθύνοντας τις συνέπειες της κρίσης. Η αναδιάρθρωση της Ισλανδίας, αν και επώδυνη-δαπανηρή για τον πληθυσμό, δεν σπατάλησε άλλα χρήματα επιβαρύνοντας τους φορολογούμενούς με την εθνικοποίηση των ιδιωτικών χρεών των άσωτων τραπεζών της, όντας ‘τυχερή’ αφού δεν ήταν μέλος της ΕΕ.

Η αποδοτική λειτουργία μιας βέλτιστης νομισματικής ένωσης-ζώνης, προϋποθέτει την εκπλήρωση ορισμένων συνθηκών εξαρτώμενη από αυτές. Στην περίπτωση της ευρωζώνης δεν εκπληρώνονται (μερικά ή ολικά): πολιτική ένωση, δημοσιονομική ενοποίηση, κινητικότητα εργατικού δυναμικού και ευελιξία τιμών-μισθών. Οι κρίσεις υπερχρέωσης των περιφερειακών χωρών της, ανέδειξαν  τις συνέπειες της μη εκπλήρωσης αυτών των συνθηκών και την προβληματική φύση της δόμησής της. Στα πλαίσια της ριζικής αναμόρφωσης-ανασύνθεσης του συστήματος δόμησής της  αναγκαία και απαραίτητα είναι :

-Αλλαγή του ρόλου και λειτουργίας της ΕΚΤ, στην κατεύθυνση που λειτουργεί οποιαδήποτε κεντρική τράπεζα παγκόσμια,  αναλαμβάνοντας  τη συνολική διαχείριση των κρατικών χρεών των χωρών της ευρωζώνης. 

-Ριζική  αλλαγή της αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης, με κατάργηση του ‘Συμφώνου Σταθερότητας’   και  του  ‘Συμφώνου  για  το  ευρώ’  και αντικατάστασή τους με ένα ‘Σύμφωνο Ανάπτυξης και Απασχόλησης’ διαφορετικού περιεχομένου.

-Οι πολιτικές  τύπου  ‘Μνημονίου’, οδηγούν σε μεγαλύτερη ύφεση επιτείνοντας το οικονομικό αδιέξοδο   και  μη επιλύοντας ουσιαστικά το υφιστάμενο πρόβλημα. Αντίθετα πρέπει να εφαρμοσθεί πολιτική μεταφοράς δημοσιονομικών πόρων από πλεονασματικές σε ελλειμματικές εμπορικά χώρες, στα πλαίσια επίτευξης ομοιογένειας της ευρωζώνης.

Ουσιαστικά οι ‘διασώσεις’ της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, και η παγκόσμιας ‘πρωτοτυπίας’ της Κύπρου, αλλά και όποιων άλλων χωρών μελλοντικά, είναι διασώσεις των ουσιαστικά πτωχευμένων ευρωπαϊκών τραπεζών και ιδιαίτερα γαλλικών-γερμανικών. Τα πλεονάσματα τρεχουσών συναλλαγών των χωρών του βορρά, ιδιαίτερα της Γερμανίας, διοχετεύθηκαν μέσω των τραπεζών και των ‘επενδυτών’ στο εξωτερικό, σε αμφίβολες ριψοκίνδυνες επενδύσεις και δεν ανακυκλώθηκαν με τη δημιουργία επενδύσεων στο εσωτερικό της ευρωζώνης. Η αναδιάρθρωση των χρεών των χωρών της περιφέρειας, θα προκαλέσει ζημιές στις γαλλογερμανικές τράπεζες και ιδιαίτερα στις τράπεζες-δανειστές του δημόσιου τομέα. Η ανακεφαλαιοποίηση-κεφαλαιακή ενίσχυση αυτών των τραπεζών, που οι πολιτικοί της Γερμανίας προσπαθούν να αποφύγουν τη χρηματοδότησή τους από τους φορολογούμενούς τους, είναι αναπόφευκτη, ενώ εθελοτυφλούν προκρίνοντας ως λύση στην κρίση της ευρωζώνης την επιβολή χρόνιας ακραίας λιτότητας στις ‘άσωτες’ περιφερειακές χώρες της. Η επικράτηση αυτής της γερμανικής λύσης, που  επιπλέον επέβαλε και την παρέμβαση-παρουσία του ΔΝΤ και των ακραία νεοφιλελεύθερων πολιτικών τύπου ‘μνημονίου’ στην Ευρώπη, επιβάλλει την ασταμάτητη οικονομική στήριξη των πιο αδύναμων περιφερειακών χωρών μέχρι την ουσιαστική λύση του προβλήματος των χρεοκοπημένων ευρωπαϊκών τραπεζών.  Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι αναπόφευκτη η διάλυση του νομισματικού εκτρώματος της ευρωζώνης και η επιστροφή των χωρών-μελών της στα εθνικά τους νομίσματα, με ταυτόχρονη διαγραφή μεγάλου μέρους των εθνικών δημόσιων χρεών συνοδευόμενη από σεισάχθεια στα ιδιωτικά χρέη, για να επιτευχθεί η επανεκκίνηση των εθνικών οικονομιών και η αποκατάσταση των υπαρχουσών μακροοικονομικών ανισορροπιών.

(Σημείωση: Το άρθρο αποτελεί επικαιροποίηση παλιότερου, γραμμένου προ σχεδόν τετραετίας)

* Οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικών επιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησης επιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική, 2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα οικονομικά και διοίκηση μονάδων υγείας) – Αναλυτής Πληροφοριακών Συστημάτων (2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα πληροφοριακά συστήματα), μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής,  email : Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.,  website :  www.kallinikosnikolakopoulos. blοgspot.com

πηγή: iskra.gr

Οι ασυνήθιστα υψηλές θερμοκρασίες στις αρκτικές περιοχές πέριξ του Βορείου Πόλου, τόσο στη θάλασσα όσο και στην ατμόσφαιρα, οι οποίες εμποδίζουν τον σχηματισμό των πάγων, προβληματίζουν τους επιστήμονες. 

Κάτι παράξενο φαίνεται να συμβαίνει στον αρκτικό κύκλο, σύμφωνα με στοιχεία από δορυφόρους και επίγειους μετεωρολογικούς σταθμούς, και οι επιστήμονες δεν έχουν κάποια άλλη πρόσφορη εξήγηση πέρα από την κλιματική αλλαγή.

Οι αρκτικές θάλασσες εμφανίζουν υπερβολικά υψηλές θερμοκρασίες, που εμποδίζουν τον σχηματισμό νέων πάγων και δημιουργούν υποψίες ότι η κλιματική αλλαγή ίσως άρχισε ήδη να έχει χειρότερες επιπτώσεις των αναμενομένων.

Σχεδόν όλα τα προηγούμενα χρόνια, καθώς ο Ήλιος χάνεται στην κορυφή του βορείου ημισφαιρίου μετά τα μέσα Οκτωβρίου και η θερμοκρασία πέφτει λόγω της μείωσης της ηλιακής ακτινοβολίας, το νερό παγώνει και οι πάγοι αρχίζουν να επανακάμπτουν. Όχι όμως, εφέτος. Ο επιπλέων αρκτικός πάγος συνεχίζει να λιώνει σαν μην έπεσε ποτέ ο Ήλιος.

Φωτογραφία: NASA

Οι θερμοκρασίες του αέρα είναι έως 20 βαθμοί Κελσίου πάνω από τις αναμενόμενες για μήνα Νοέμβριο, ενώ των αρκτικών υδάτων σχεδόν 4 βαθμοί μεγαλύτερες από τις συνηθισμένες γι' αυτή την εποχή, όπως δήλωσε η καθηγήτρια Τζένιφερ Φράνσις του αμερικανικού Πανεπιστημίου Ράντγκερς, σύμφωνα τους Guardian και Ιndependent.

Η κατάσταση αυτή θεωρείται πιθανό ότι θα επιφέρει αναστατώσεις και στον καιρό της Ευρώπης, καθώς ο ζεστός αέρας θα σπρώχνει τον κρύο αέρα πιο νότια.

Οι αρκτικοί πάγοι έχουν μειωθεί σε έκταση πάνω από 30% μέσα στα τελευταία 25 χρόνια, ενώ το 2017 μπορεί να σημειώσουν νέο αρνητικό ρεκόρ. Αλλά και στην άλλη πλευρά της Γης, στην Ανταρκτική, οι πάγοι της θάλασσας λιώνουν πιο γρήγορα από το αναμενόμενο.

πηγή: tvxs.gr

  ΘΑΝΑΣΗΣ ΗΛΙΟΔΡΟΜΙΤΗΣ

― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
― Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το πε ακόμα.

Λοιπόν, αγαπημένε μου ποιητή, μεγάλε Κώστα Βάρναλη, λάθεψες! Στη σημερινή Ελλάδα των μνημονίων και της μεταμοντέρνας αποικιοκρατίας των αγορών, βρήκαμε ‘’τις πταίει’’.

Για τα χάλια τα δικά μας φταίνε οι άλλοι, για τη δική μου ανέχεια φταίει ο διπλανός μου, για την αναδουλειά των εμπόρων φταίνε οι καταναλωτές, για την αφραγκία των καταναλωτών φταίει η ακρίβεια. Και για την ξαγρύπνια μας στα χωρίς θέρμανση σπίτια μας φταίει ο κόκορας του γείτονα, που βάλθηκε να λαλεί αξημέρωτα. Και το πρόβλημα της ξαγρύπνιας μας μπορούμε να το λύσουμε (ή έτσι νομίζουμε) ψήνοντας τον κόκορα με χυλοπίτες. Για τα υπόλοιπα;

Εδώ σε θέλω ποιητή! Και για τα υπόλοιπα υπάρχει λύση! Κοινωνικός αυτοματισμός και… τα σκυλιά δεμένα. Ή μάλλον, ‘’κάθε κατεργάρης στον πάγκο του’’. Κατεργάρης, για όσους δεν ξέρουν, ήταν ο κωπηλάτης στο κάτεργο, δηλαδή στη γαλέρα, συνήθως σκλάβος και αλυσοδεμένος…

Αυτές τις μέρες γινόμαστε για άλλη μια φορά μάρτυρες της αναβίωσης του κοινωνικού αυτοματισμού στη χώρα μας, με αφορμή την απεργία των ναυτεργατών. Στο πυρ το εξώτερον οι ναυτικοί μας, όσοι τουλάχιστον έχουν απομείνει ακόμη. Καταστρέφουν με την απεργία τους τους αγρότες της Κρήτης, αφήνουν χωρίς εφόδια και φάρμακα τα νησιά…

Τι; Οι αγρότες πνέουν τα λοίσθια εξαιτίας των κοινοτικών πολιτικών για τη γεωργία και των φορολογικών πολιτικών των κυβερνήσεων; Ε, και; Είναι μακριά οι κυβερνήτες και οι καρεκλοκένταυροι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Που να τους βρούμε; Ενώ οι ναυτεργάτες είναι εύκολος στόχος…

Τι; Στα νησιά δεν υπάρχουν γιατροί και τα φάρμακα έγιναν είδος πολυτέλειας; Ε, και; Είναι πολύ ζόρικο να τα βάλουμε με την κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Ένωση που μας άφησαν χωρίς γιατρούς και φάρμακα. Ενώ οι ναυτεργάτες είναι δίπλα μας…

Κοινωνικός αυτοματισμός με τα όλα του. Η αναβίωσή του μου έφερε στο νου τα αναρίθμητα ρεπορτάζ για την ‘’κερδοσκοπία’’ των βενζινοπωλών με τις τιμές των καυσίμων. Κάθε φορά που φορτώνονταν καινούργιοι φόροι στα καύσιμα, τα κανάλια και οι εφημερίδες των μεγαλοεκδοτών ξιφουλκούσαν κατά των βενζινοπωλών, που ‘’αυξάνουν τις τιμές’’ και δεν απορροφούν την αύξηση των φόρων.

Για να μην παρεξηγηθώ, όντως υπάρχουν κερδοσκόποι στην αγορά των καυσίμων, οι οποίοι μάλιστα κερδίζουν δισεκατομμύρια ευρώ και όχι τις κάποιες πενταροδεκάρες από μια πιθανή αύξηση της τιμής πέραν των φόρων. Τα τεράστια αυτά κέρδη τα ενθυλακώνουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου καυσίμων, τα οποία όχι μόνο δεν αυξάνουν τις τιμές αλλά τις.. κατεβάζουν. Με αυτό τον τρόπο προκαλούν αθέμιτο ανταγωνισμό και δημιουργούν προβλήματα στους επαγγελματίες που προμηθεύονται καύσιμα δια της νομίμου οδού.

Πως το πετυχαίνουν αυτό, Απλούστατα, δεν τους είναι δύσκολο να κατεβάσουν 5-10 λεπτά την τιμή της βενζίνης, όταν αποφεύγουν τους φόρους που αγγίζουν το ένα ευρώ ανά λίτρο! Κι έτσι με ένα σμπάρο πετυχαίνουν δυο ή και παραπάνω τρυγώνια. Πρώτον, τα κέρδη τους εξακολουθούν να είναι τεράστια. Δεύτερον, οι καταναλωτές τα βάζουν με τους ‘’ακριβούς’’- εκτός κυκλώματος- βενζινοπώλες, που εύκολα χαρακτηρίζονται ‘’κερδοσκόποι’’ με τη βοήθεια των ΜΜΕ. Τρίτον, πετάνε έξω από την αγορά τους ‘’ακριβούς’’ βενζινοπώλες, που στιγματίστηκαν ως ‘’κερδοσκόποι’’, αυξάνοντας τα δικά τους μερίδια και κέρδη.

Τα κέρδη των λαθρεμπορικών κυκλωμάτων καυσίμων ίσως και να ξεπερνούν το ένα δισεκατομμύριο ευρώ ετησίως. Οι κυβερνήσεις έχουν άπειρες φορές ‘’τσακίσει τους λαθρέμπορους’’, αλλά μονάχα στα λόγια!

Να μιλήσουμε όμως με αριθμούς, που αντλήσαμε από την ιστοσελίδα του Συνδέσμου Εταιρειών Πετρελαιοειδών Ελλάδας, οι οποίοι αποκαλύπτουν πόσο μπορεί να μειωθεί η τιμή της βενζίνης αν περικόψουν οι βενζινοπώλες τα… υπερκέρδη τους.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Έστω ένας καταναλωτής αγοράζει την αμόλυβδη βενζίνη 1,418 ευρώ το λίτρο (μέση τιμή στην Αττική). Η τιμή αυτή αναλύεται ως εξής:
-36,3 λεπτά, τιμή διυλιστηρίου, 25,6% του συνόλου.
-95,4 λεπτά, φόροι και δασμοί, 67,8% του συνόλου.
-10,1 λεπτά μικτό περιθώριο εταιρειών εμπορίας, μεταφορέων και πρατηριούχων, 7,12%.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι το περιθώριο κέρδους των πρατηριούχων σπάνια φτάνει τα 5 λεπτά το λίτρο και συνηθέστερα κυμαίνεται γύρω στα 2-3 λεπτά. Άντε, λοιπόν, να μηδενίσουν το κέρδος τους οι βενζινοπώλες. Η τιμή της αμόλυβδης μόλις που θα πέσει κάτω από τα 1,40 ευρώ το λίτρο.

Από την άλλη, το ‘’μικτό περιθώριο κέρδους’’ των λαθρεμπορικών κυκλωμάτων φτάνει τα 95 λεπτά, ισούται δηλαδή με τους φόρους που δεν πληρώνουν. Ακόμη και να αφαιρέσουμε τον ΦΠΑ, και πάλι το κέρδος τους ξεπερνά τα 70 λεπτά ανά λίτρο. Δεν τους είναι δύσκολο, λοιπόν, να κόψουν ένα δεκάλεπτο, να εμφανίσουν τιμή αντλίας χαμηλή και να αφανίσουν έτσι τους πρατηριούχους που ακολουθούν τη νόμιμη οδό.

Την τελευταία οκταετία έκλεισαν κάπου 2.000 πρατήρια, λόγω της πτώσης της κατανάλωσης των καυσίμων. Δεν νομίζω ανάμεσα σε αυτά να υπάρχουν πρατήρια που ψώνιζαν από τα βυτία των λαθρεμπόρων…

Θα μας πουν οι ρέποντες προς τον κοινωνικό αυτοματισμό: ‘’Σωστά όλα αυτά, αλλά που να βρούμε τους λαθρέμπορους;’’. Κι έτσι βαράμε τους βενζινοπώλες που είναι εύκαιροι, βοηθούν και τα ΜΜΕ στο να αυξάνεται η οργή μας εναντίον τους.

Με την ίδια ακριβώς λογική:

-Βαράμε τους ψιλικατζήδες για την ακρίβεια κι όχι αυτούς που διογκώνουν τις τιμές ή βοηθούν στην αύξησή τους ανεβάζοντας στα ύψη τον ΦΠΑ.

-Για τα χάλια της εκπαίδευσης, στοχοποιούμε τους καθηγητές.

-Τα βάζουμε με τους διαδηλωτές που κλείνουν τους δρόμους και εμποδίζουν τους άφραγκους καταναλωτές να ψωνίσουν.

-Οι έμποροι καταριούνται τους αγρότες που κλείνουν τους δρόμους και εμποδίζουν την απρόσκοπτη μεταφορά των εμπορευμάτων.

-Οι αγρότες με τη σειρά τους θα έπνιγαν αν τους δινόταν η ευκαιρία τους ναυτεργάτες, που με την απεργία τους αφήνουν τα προϊόντα τους αποκλεισμένα στα λιμάνια της Κρήτης.

-Όλοι ξεθυμαίνουμε πάνω στους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό για τη διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας.

-Για τα χάλια των πανεπιστημίων δεν φταίει η ανύπαρκτη χρηματοδότησή τους και η έλλειψη διδακτικού προσωπικού, αλλά οι απείθαρχοι φοιτητές.

Ο ένας, λοιπόν, βγάζει τα μάτια του άλλου. Και την ίδια στιγμή η κυβέρνηση, οι θεσμοί, οι τράπεζες, οι επικυρίαρχοι, συνεχίζουν ανενόχλητοι τις καταστροφικές για τα λαϊκά εισοδήματα και το μέλλον της χώρας πολιτικές τους. Οι ‘’ενοχλητικοί ταραξίες’’ γίνονται βορά του κοινωνικού αυτοματισμού, υποτάσσονται ένας- ένας στη μοίρα του. Η τάξις αποκαθίσταται και μονάχα ο κακομοίρης ο κόκορας καταλήγει στο τσουκάλι με τις χυλοπίτες…

Οι υπόλοιποι, θύτες και θύματα του κοινωνικού αυτοματισμού, αλυσοδένονται πιο γερά στον πάγκο του κατεργάρη, στη γαλέρα όχι του Μεσαίωνα, αλλά της σύγχρονης Ελλάδας των μνημονίων και των θεσμών. Δίχως δικαιώματα, δίχως φωνή, να κωπηλατούν αενάως οδηγώντας τη ‘’γαλέρα’’ στους δρόμους της… ανάπτυξης.

Ή μάλλον, έχουν ένα δικαίωμα: Να προσπαθούν να κλέβουν καμιά μπουκιά ψωμί ή καμιά γουλιά νερό από τους κατεργάρηδες των διπλανών πάγκων, να χτυπούν το κουπί καμιά φορά λιγότερο- δηλαδή να λουφάρουν. Το σύστημα δεν ανησυχεί γι’ αυτές τις ‘’κατεργαριές’’. Αντίθετα, τις επιδιώκει. Του είναι απαραίτητες για τη μακροημέρευση και την ευζωία του…

πηγή: imerodromos.gr