Η επιτακτική, επίκαιρη “ανάγκη” να δώσω συνεντεύξεις για να απαντήσω σε ερωτήματα τις τελευταίες μέρες σε θύελλα εκκλήσεων κυρίαρχων ΜΜΕ προκειμένου να υπάρξει ενημέρωση για το ταξίδι αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ στην Βενεζουέλα το 2013 με οδήγησε στην ευχάριστη θέση από τις στήλες της ΙΣΚΡΑ να απαντήσω. Τελεσίδικα, κοφτά και σταράτα.

Η δαιμονοποίηση της μπολιβαριανής επανάστασης στην Βενεζουελα συνεχίζεται με αμείωτη ένταση τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα μετά τον θάνατο του Προέδρου Τσάβεζ. Οι επιθέσεις, επικοινωνιακές αλλά και οικονομικές σε βάρος της Βενεζουέλας έχουν ένα και μόνο στόχο, την πολιτική και κοινωνική αποσταθεροποίηση της χώρας. Δυστυχώς, κατά την προσωπική μου άποψη, λάθη και αστοχίες του σημερινού πολιτικού συστήματος στην Βενεζουέλα εξυπηρετούν μερικώς και αντικειμενικά τον διαφανή και ουσιαστικό στόχο αμερικανικών και ευρωπαϊκών συμφερόντων στη χώρα αυτή, δηλαδή να επιστρέψει σε καθεστώς αποικίας όπως υπήρξε στο παρελθόν πριν την μπολιβαριανή επανάσταση. Η Βενεζουέλα σήμερα κατέχει το “ατυχές” ρεκόρ, να έχει τα πλουσιότερα κοιτάσματα αργού πετρελαίου στον πλανήτη. Ο ενεργειακός της πλούτος είναι σήμερα κοινωνικοποιημένος και κρατικός. Αυτό το γεγονός παραμένει μεγάλο αγκάθι στα πλευρά του βόρειου γείτονα που δεν αποδέχεται αυτήν την τεράστια κοινωνικό -πολιτική επιτυχία που σηματοδοτεί στην πολύπαθη Λατινική Αμερική και Καραϊβική έναν ακόμη “απείθαρχο” παίχτη απέναντι στον αμερικανικό και ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό. Επαναλαμβάνω, όμως ότι οι επιλογές τόσο σε οικονομικό αλλά και κοινωνικό επίπεδο δεν απαλλάσσουν την σημερινή πολιτική ηγεσία της χώρας από το τεράστιο βάρος της ευθύνης της να “διευκολύνει” τους εχθρούς της μπολιβαριανής επανάστασης για να ανατρέψουν την ελπίδα και το όνειρο στην πατρίδα του Μπολίβαρ. Η αλληλεγγύη μας και οι δεσμοί μας με τις στις χώρες και τους λαούς που επιλέγουν προοδευτικούς και ριζοσπαστικούς μετασχηματισμούς παραμένει ακατάλυτη.

Ο χρονικός κύκλος των μεγάλων προοδευτικών αλλαγών και ριζοσπαστικών συγκρούσεων στην περιοχή δεν έχει τελειώσει. Παρά τις οπισθοδρομικές πολιτικές εξελίξεις σε μια σειρά χωρών (Βραζιλία, Αργεντινή κυρίως) ενδυναμώνουν σήμερα τα κινήματα αντίστασης στις χώρες αυτές και αποκτούν στρατηγικές νίκης. Η πρόσφατη εκλογική νίκη του Λένιν Μορένο στο Εκουαδόρ είναι γεγονός. Οι οικονομικές και πολιτικές επιτυχίες στην Βολιβία του Έβο Μοράλες, δυναμώνουν. Οι προοδευτικές πολιτικές με μεγάλες δυσκολίες, συνεχίζονται στην Νικαράγουα, το Σαλβαδόρ, την Ουρουγουάη. Στο Μεξικό οι προοπτικές ενότητας της Αριστεράς ενόψει των επερχόμενων προεδρικών εκλογών με την θετική εμπλοκή των Ζαπατίστας ανοίγουν νέους δρόμους ελπίδας για την χώρα. Η Κούβα συνεχίζει τον δύσκολο δρόμο των επαναστατικών κατακτήσεων με επιτυχίες, προσπαθώντας να σπάει τον εμπορικό της αποκλεισμό που ζυγώνει τα 60 χρόνια!

Κλείνοντας αυτές της γενικές παρατηρήσεις επισημαίνω τον σχεδόν απόλυτο αποκλεισμό αυτών των απόψεων από τα κυρίαρχα συστημικά ΜΜΕ, που ξαφνικά θυμήθηκαν την ταπεινή μου άποψη.

Ουδέποτε υπηρέτησα με το όποιο κόστος, συστημικές επικοινωνιακές ανάγκες. Εάν όμως υπάρχει χώρος να εκφραστώ με απόλυτη διαφάνεια, έξω από καθοδηγούμενες διαδικασίες τηλεοπτικής ή ραδιοφωνικής “κοπτορραπτικής”, θα επιλέξω εγώ, το ενημερωτικό μέσο, με δικούς μου όρους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η πολιτική του στις διεθνείς σχέσεις πριν την συνθηκολόγηση του το καλοκαίρι του ’15

Υπηρέτησα από θέση ευθύνης την εξωτερική πολιτική και την πολιτική άμυνας, τα τελευταία χρόνια πριν την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη του 2015. Το έπραξα πάντα μέσα από συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες, υπηρετώντας το ριζοσπαστικό, αντιμνημονιακό πολιτικό σχέδιο του τότε ΣΥΡΙΖΑ. Στα πλαίσια των καθηκόντων μου πραγματοποίησα πολλά ταξίδια, ώστε να δυναμώνουν οι ιδεολογικοί, προγραμματικοί δεσμοί του ΣΥΡΙΖΑ με μια σειρά από κόμματα και κυβερνήσεις στο εξωτερικό. Όλα αυτά σε μια προετοιμασία ανάληψης πιθανής εκλογικής νίκης του κόμματος. Σε αυτό το σημείο να θυμίσω και πάλι στα κυρίαρχα ΜΜΕ, ότι χώρες, ακόμα και χώρες μέλη της Ε.Ε., είχαν και έχουν ακόμα και σήμερα ανεπτυγμένες διακρατικές σχέσεις με την Βενεζουέλα. Η Πορτογαλία συμμετέχει σε πρόγραμμα μεγάλων κατασκευών (υποδομές, εργατικές κατοικίες κ.λ.π.) αντί προμήθειας φτηνότερου πετρελαίου από τις τρέχουσες διεθνείς τιμές και υποπροϊόντων πετρελαίου. Το ίδιο η Ιταλία, που εκπαιδεύει αξιωματικούς του πολεμικού Ναυτικού της Βενεζουέλας. Η κατά τα άλλα ισχυρή Γερμανία έχει και σήμερα εμπορικές σχέσεις με την Βενεζουελα, όπου προμηθεύει βιομηχανικά προϊόντα. Πάνω από τις μισές εισαγωγές αγροτοδιατροφικών αναγκών της Βενεζουέλας πραγματοποιούνται από αμερικανικές εταιρίες. Σε αυτό σημείο και πάλι τα ελληνικά συστημικά ΜΜΕ, βρίσκονται μετεξεταστέα και αδιάβαστα! Αρκεί να πουλάνε οτιδήποτε σχετίζεται με παραπληροφόρηση κατά της μπολιβαριανής επανάστασης.

Το επίμαχο ταξίδι της αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ το 2013 στην Βενεζουέλα

Με πρωτοβουλία της κυβέρνησης της Βενεζουέλας και διαμέσου του πρεσβευτή στην Αθήνα, την εποχή εκείνη, ο ΣΥΡΙΖΑ δέχθηκε πρόσκληση να επισκεφτεί την χώρα, ώστε να εξεταστούν οι δυνατότητες αναβάθμισης διακρατικών σχέσεων της Ελλάδας με την Βενεζουελα. Από την μεριά του ΣΥΡΙΖΑ, ο Νίκος Παππάς και εγώ συμμετείχαμε σε αυτήν την αποστολή. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση της Βενεζουέλας είχε προσκαλέσει ξένους και Έλληνες επιχειρηματίες. Έναν από τους Έλληνες επιχειρηματίες εκπροσωπούσε ο Κ. Αρτεμίου, τον οποίον και εκεί γνώρισα.

Οι επαφές μας κατά την ολιγοήμερη παραμονή μας στην Βενεζουέλα εντάχθηκε σε ένα συνολικό σχέδιο πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής με πολυμερείς συνεργασίες που επικέντρωναν στο δυνάμωμα της ελληνικής οικονομίας, ιδιαίτερα στα πεδία της ενέργειας, των αγροτοδιατροφικών συνεργασιών (ελληνικές εξαγωγές, κ.λ.π.).

Σε αυτό το σημείο να επισημάνω και άλλα μου ταξίδια με τον ίδιο στόχο και προσανατολισμό που θα προωθούσε το αντιμνημονιακό πολιτικό σχέδιο μιας υπερήφανης Ελλάδας που δεν θα συνθηκολογούσε και δεν θα παραδιδόταν αμαχητί στις ορέξεις των δανειστών μέσω ατελείωτων εκβιασμών και δολοφονικών μνημονίων. Υπηρέτησα με πάθος αυτές τις αντιμνημονιακές και πατριωτικές πολιτικές.

Αυτός είναι και ο λόγος που σήμερα βρίσκομαι στη ΛΑ.Ε.

Σε ό,τι με αφορά, σενάρια που υπηρετούν δολοπλοκίες, διαφθορά, “μυστικές χρηματοδοτήσεις” και άλλες νοσηρές φαντασιώσεις είναι εντελώς ανυπόστατα ούτε κατ’ υπόνοια υπέπεσαν στην αντίληψή μου δραστηριότητες σε τέτοιες νοσηρές κατευθύνσεις. Η τότε συμμετοχή μου στην αντιπροσωπεία του τότε ΣΥΡΙΖΑ και όποιες δραστηριότητες αυτή η αντιπροσωπεία ανέπτυξε με τη δική μου παρουσία, αφορούσαν την ενίσχυση εμπορικών πολυμερών διακρατικών σχέσεων με μια ενεργειακή “υπερδύναμη” με την οποία πολλές χώρες επιδίωξαν και επιδιώκουν αναβάθμιση πολλαπλών σχέσεων. Πόσω μάλλον το 2013, που ο τότε ΣΥΡΙΖΑ θεωρούσε τις προοπτικές ενδυνάμωσης ισότιμων ενεργειακών, εμπορικών, επενδυτικών ευκαιριών ως υψίστης προτεραιότητας. Αυτή την πολιτική υπηρέτησα με καθαρότητα και αφοσίωση.

Οι συνεχείς προσπάθειες απαξίωσης της δικιάς μας Αριστεράς που παραμένει ανυπότακτη και υπερήφανη, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να προσθέτουν ακόμα περισσότερη αναξιοπιστία στο βαθύτατα αναξιόπιστο και διαπλεκόμενο σύστημα ενημέρωσης της χώρας.

*Ο Κώστας Ήσυχος είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της ΛΑ.Ε

πηγη: iskra.gr

Σε μια απίστευτης ισχύος πυρηνική οικονομική βόμβα έτοιμη ανά πάσαν στιγμή να εκραγεί, κάθεται ο πλανήτης και ειδικότερα ο ανεπτυγμένος κόσμος. Η υπερχρέωση της Ελλάδας συνιστά παρανυχίδα μπροστά στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο χρέος και προξενεί κατάπληξη γιατί μόνο η Ελλάδα πληρώνει την νύφη του χρέους.

Οι ανεπτυγμένες χώρες εκπροσωπούν ένα χρέος ύψους 160 τρισ. δολλαρίων, το οποίο αποτελεί τη μερίδα του λέοντος του παγκόσμιου χρέους και είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερο του συνολικού ΑΕΠ τους, ήτοι 390% επί του συνολικού ΑΕΠ. Τα στοιχεία του IIF δείχνουν ότι η αύξηση του χρέους των ανεπτυγμένων αγορών κατά 32 τρισ. δολλάρια υποκινήθηκε κυρίως από τις κυβερνήσεις, με το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ και της Βρετανίας να έχει υπερδιπλασιαστεί από το 2016. Η Ιαπωνία και άλλες ανεπτυγμένες αγορές της Ευρώπης έχουν “δει” μία αύξηση του χρέους τους κατά 50% σε αξία δολλαρίου.

Ασύλληπτες διαστάσεις φαίνεται να λαβάνει το χρέος σε ολόκληρο τον πλανήτη, με βάση τα στοιχεία που έδωσε στην δημοσιότητα. το Διεθνές Ινστιτούτο Χρηματοοικονομικών (IFF), κυρίως λόγω της ραγδαίας αύξησης των ομολογιακών εκδόσεων στις αναδυόμενες αγορές. Πιο συγκεκριμένα, το παγκόσμιο χρέος εκτινάχθηκε στο 325% του ΑΕΠ του πλανήτη καθ’όλη τη διάρκεια του 2016 από 320% του ΑΕΠ το 2015, φθάνοντας συνολικά τα 215 τρισ. δολλάρια. Πρόκειται δηλαδή για αύξηση της τάξης των 7.6 τρισ. δολλαρίων σε σχέση με το αμέσως προηγούμενο έτος. Ειδικά οι αναδυόμενες αγορές “είδαν” το υπό διαπραγμάτευση χρέος τους να σημειώνει άλμα στα 55 τρισ. δολλάρια πέρυσι, ποσό που αντιστοιχεί στο 215% του ΑΕΠ τους, αύξηση που υποκινήθηκε κυρίως από την έκδοση εταιρικού χρέους, εξαιρουμένου του χρηματοοικονομικού κλάδου. Οι αναδυόμενες αγορές εξέδωσαν νέο χρέος αξίας περίπου 40 τρισ. δολλαρίων την περίοδο 2006-2016, αριθμός ιδιαίτερα αυξημένος από τις αντίστοιχες ομολογιακές εκδόσεις ύψους 9 τρισ δολλαρίων την περίοδο 1996-2006, σύμφωνα πάντα με το IIF. Από το ποσό των 55 τρισ. δολλαρίων του χρέους που εξέδωσαν

πηγη: iskra.gr

Με άλλα τρία χρόνια σκληρής λιτότητας (2018-2019 -2020) και πρόσθετα μέτρα 4,5 δισ. ευρώ που θα πλήξουν τα χαμηλά και πολύ χαμηλά εισοδήματα θα πληρώσει η Ελλάδα την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης αν όλα κυλήσουν ομαλά το δεύτερο εξάμηνο του 2017.

Ως γνωστό πλέον η συμβιβαστική πρόταση με την οποία έφυγε χθες από τις Βρυξέλλες η ελληνικής αποστολή είναι η επιβολή μέτρων 2% του ΑΕΠ σε δύο χρονιές, 1% του ΑΕΠ το 2019 από περικοπή συντάξεων και 1% του ΑΕΠ το 2020 από την μείωση του αφορολόγητου.

Σε μια προσπάθεια να είναι εντός και το ΔΝΤ η πρόταση προβλέπει ότι α ν η Ελλάδα δεν πετύχει τον στόχο του πρωτογενούς πλεονάσματος τότε όλα τα περιοριστικά μέτρα θα εφαρμοστούν μαζί το 2019. Γνωστό είναι επίσης ότι η πρόταση δεν αφορά το αν η Ελλάδα θα πάρει αυτά τα μέτρα αλλά το πότε θα τα πάρει.

Ωστόσο κάτι που είναι επίσης γνωστό αλλά έχει ξεχαστεί είναι ότι για να υπάρχει όμως εξοικονόμηση 3,6 δις ευρώ οι περικοπές που θα πρέπει να γίνουν θα είναι 4,5 δις ευρώ για να καλυφθούν οι απώλειες σε φόρους και εισφορές.

Συνεπώς το πακέτο των μέτρων θα είναι 2,5% του ΑΕΠ το θα επιμεριστεί σε 1,25% του ΑΕΠ (2,25 δις ευρώ) από την μείωση των συντάξεων και άλλα 1,25% του ΑΕΠ από την μείωση του αφορολόγητου.

Με άλλα λόγια θα είναι μέτρα υπο αίρεση και δεν θα αντισταθμίσουν παρά ένα ελάχιστο κομμάτι των απωλειών.

Για παράδειγμα η μείωση του αφορολόγητου από 8636 στα 5600 για άγαμους και συνταξιούχους θα χτυπήσει κυρίως τα εισοδήματα από 400 ευρώ σε μισθούς και συντάξεις δηλαδή που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης.

Η περικοπές των συντάξεων θα είναι στοχευμένες στους συνταξιούχους και θα ξεκινούν από 6% έως και 35% για συντάξεις που περνούν τα 1.000 ευρώ.

Από την άλλη μεριά το πακέτο των αντισταθμιστικών μέτρων απουσιάζει από όλες τις συζητήσεις των τελευταίων ημερών αφού τα μέτρα αυτά θα ενεργοποιηθούν αν η Ελλάδα ξεπεράσει τον στόχο για πρωτογενές πλεόνασμα του 3,5% του ΑΕΠ.

Συνεπώς η ενεργοποίηση των αντισταθμιστικών θα γίνει με πρόβλεψη ότι η Ελλάδα θα πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα τουλάχιστον 4,5 % του ΑΕΠ (8,1 δις ευρώ) και για το 2019 και για το 2020.

Στο πακέτο των αντισταθμιστικών περιλαμβάνονται η μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 200 εκ ευρώ η μείωση του πρώτου συντελεστή για τα φυσικά πρόσωπα μέχρι τα 20.000 ευρώ από το 22% στο 20% και για τις επιχειρήσεις από το 29% στο 26% και κάποια επιδόματα στους βρεφονηπιακούς που θα χρηματοδοτούνται έτσι και αλλιώς από τα περισσεύματα του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης.

Ανταλλάγματα

Αν η Ελλάδα συμφωνήσει σε αυτήν την πρόταση θα έχει αύριο ένα προσχέδιο συμφωνίας και μια υπόσχεση για την επιστροφή των θεσμών μετά το Πάσχα για να ολοκληρωθούν και τα επιμέρους μέτρα και πλέον να υπάρχει αντικείμενο συζήτησης και για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος την συζήτηση για τα πρωτογενή πλεονάσματα.

Αν υπάρξει η συνολική συμφωνία για αξιολόγηση χρέος πλεονάσματα στις 22 Μαΐου τότε η Ελλάδα μπορεί να ενταχθεί στο QE στην συνεδρίαση της ΕΚΤ στις 8 Ιανουαρίου.

πηγη: enikonomia.gr

Γράφει ο Χάρης Γιαννούλας.

Την Κυριακή, 2/4/2017, ανακοινώθηκε ότι έληξαν οι εργασίες του 20^ου συνεδρίου του ΚΚΕ. Στην εισήγηση που διάβασε ο Γ. Γραμματέας στο συνέδριο που δημοσιεύθηκε και στο «Ριζοσπάστη» στις 31/3/2017, διαβάζουμε: Στις «θέσεις» για το 20^ο συνέδριο του κόμματος, «Θετική ψήφο στις Κομματικές Οργανώσεις Βάσης έδωσε το 99,3% των κομματικών μελών. Κατά ψήφισε το 0,2% των μελών και λευκό το 0,5%. Στις Συνδιασκέψεις των Τομεακών, της Περιφερειακής και των Οργανώσεων Περιοχής, υπέρ, ψήφισε το 99,9% των αντιπροσώπων, κατά το 0% και λευκό το 0,1%»....

«Συνεδρίασαν, επίσης, όλα τα καθοδηγητικά όργανα της ΚΝΕ και οι ΟΒ και τοποθετήθηκαν πάνω στις Θέσεις. Στο Κεντρικό Συμβούλιο, στα Συμβούλια Περιοχής και στα Τομεακά Συμβούλια ψηφίστηκαν οι Θέσεις ομόφωνα. Στις Οργανώσεις Βάσης της ΚΝΕ, υπέρ ψήφισε το 99,7% των μελών, κατά το 0,05% και λευκό το 0,25%». Επίσης τα ηλεκτρονικά και έντυπα δημοσιογραφικά όργανα του ΚΚΕ μας πληροφορούν ότι στο 20^ο συνέδριο του, όλοι οι αντιπρόσωποι υπερψήφισαν ομόφωνα: την Εισήγηση και το Κλείσιμο της ΚΕ του ΚΚΕ, την Εισήγηση της ΚΕΟΕ και την Πολιτική Απόφαση του Συνεδρίου. Τέλος μας αναφέρουν ότι ψηφίστηκε 69μελής νέα Κεντρική Επιτροπή που επανεξέλεξε Γ. Γραμματέα το Δημ. Κουτσούμπα και σε ξεχωριστή συνεδρίαση της, το απόγευμα της Δευτέρας, 3/4/2017, εξέλεξε το νέο Πολιτικό Γραφείο. Μας καταγράφουν επίσης τα ονόματα της νέας Κεντρικής Επιτροπής αλλά δεν μας λένε με πόσες ψήφους εξελέγη το καθένα, ούτε μας λένε πόσες ψήφους έλαβαν, ο επανεκλεγείς Γ. Γραμματέας καθώς και τα μέλη του νέου ΠΓ.

Αυτά τα φαραωνικά ποσοστά, προβάλλονται, από την κομματική ηγεσία, ως απόδειξη ότι υπάρχει σχεδόν καθολική συμφωνία, όλων των κομματικών και ΚΝίτικων μελών, με τη γραμμή της ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ. Όμως κάτι τέτοιο δεν το επιβεβαιώνουν τα ανάλογα ποσοστά, σε ανάλογα συνέδρια και άλλα κομματικά σώματα των κυβερνητικών κομμουνιστικών κομμάτων του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού. Ενώ δηλ. τέτοια ποσοστά είχαν αυτά τα κόμματα λίγο πριν τις τραγικές ανατροπές στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, οι ανατροπές αυτές επήλθαν και όλοι αυτοί οι «συμφωνούντες» με τα κομμουνιστικά κόμματα τους και το σοσιαλισμό, όχι μόνο δεν υπερασπίστηκαν το κόμμα τους και το σοσιαλισμό, αλλά μάλλον, παθητικά ή ενεργά, συνέργησαν στις ανατροπές. Επομένως η συμφωνία τους ήταν επίπλαστη και οφειλόταν στη δομή, λειτουργία και στην πρακτική αυτών των κομμάτων. Μια άκρως αντιδημοκρατική δομή και λειτουργία και μια πρακτική αποκλεισμού της διαφορετικής άποψης, που καμιά σχέση δεν είχε με τη δομή, τη λειτουργία και την πρακτική ενίσχυσης της διαφορετικής άποψης, του κόμματος των μπολσεβίκων του Λένιν ή μάλλον ως απεχθής καρικατούρα της δομής, της λειτουργίας και πρακτικής του κόμματος του Λένιν είχε καταντήσει σ’ αυτά τα κόμματα.

Αυτήν την αντιδημοκρατική δομή και λειτουργία του πειθαναγκασμού, την έχει αντιγράψει και η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ και σε αυτήν οφείλονται τα προαναφερόμενα ποσοστά «συμφωνίας» με τις θέσεις της. Αυτήν τη δομή, λειτουργία και πρακτική, ουσιαστικά την κατάγγειλαν και τα πάνω από 300 κομματικά μέλη και κομματικοί φίλοι, αρνούμενοι να πάρουν μέρος στο δημόσιο προσυνεδριακό διάλογο για το 20^ο συνέδριο, επειδή, στον ανάλογο διάλογο του προηγούμενου συνεδρίου που πήραν μέρος, υπέστησαν τον κομματικό αυτοματισμό της κομματικής ηγεσίας, για το λόγο ότι, απλά τόλμησαν (!!!) να κάνουν κριτική σ’ αυτήν την ηγεσία.

Αλλά για να γίνει πιο κατανοητή αυτή η δομή και λειτουργία του ΚΚΕ, αξίζει να παραθέσουμε τον τρόπο εκλογής των αντιπροσώπων για το 20^ο συνέδριο του κόμματος.

Είναι γνωστό ότι η διαδικασία εκλογής αντιπροσώπων, αρχίζει, σε πρώτο επίπεδο από τις Κομματικές Οργανώσεις Βάσης (ΚΟΒ). Αυτοί οι αντιπρόσωποι που εκλέγονται από τις ΚΟΒ, σε δεύτερο επίπεδο συγκροτούν την τομεακή συνδιάσκεψη του τομέα και εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους. Οι αντιπρόσωποι που εκλέχτηκαν από την τομεακή συνδιάσκεψη, σε τρίτο επίπεδο συγκροτούν την περιφερειακή συνδιάσκεψη της περιφέρειας και από αυτήν τη συνδιάσκεψη εκλέγονται οι αντιπρόσωποι για ένα τέταρτο επίπεδο, για τη συνδιάσκεψη περιοχής και οι αντιπρόσωποι από τη συνδιάσκεψη της κάθε περιοχής εκλέγουν, τελικά τους αντιπροσώπους που θα φθάσουν στο συνέδριο. Έτσι εκλέχτηκαν και οι αντιπρόσωποι που έφθασαν στο 20ο συνέδριο του ΚΚΕ, αφού πέρασαν δηλ. από τα τέσσερα προαναφερόμενα «κόσκινα» και ήταν κατ’ επιταγή της ηγετικής ομάδας του κόμματος, πλήρως «αποστειρωμένοι», πλήρως ελεγχόμενοι, γι’ αυτό κιόλας ομοφώνησαν σε όλα τα προτεινόμενα από την κομματική ηγετική ομάδα.

Γιατί όμως οι αντιπρόσωποι για το 20^ο συνέδριο, ήταν κατ’ επιταγή της κομματικής ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ; Γιατί και στα τέσσερα «κόσκινα», οι προτάσειςγια το ποια άτομα θα είναι υποψήφιοι ως αντιπρόσωποι, έγιναν από την κομματική «καθοδήγηση». Ποια είναι όμως αυτή η καθοδήγηση και πώς λειτουργεί; Η κομματική «καθοδήγηση» είναι συνήθως επαγγελματικά στελέχη και συνήθως, έμμισθα, με δοτή κομματική εξουσία από την κομματική ηγεσία, άρα και γι’ αυτό εξαρτώμενα απ’ αυτήν. Επειδή λοιπόν αυτά τα άτομα, είναι το μακρύ χέρι της εκάστοτε κομματικής ηγεσίας, επειδή είναι οι «κρίκοι» της, η φωνή και η θέλησή της, ως τέτοια, δύσκολα τολμά κανείς, να τα αμφισβητήσει και τα ίδια και τις προτάσεις τους που, ως εκπορευόμενες από την κομματική ηγεσία, θεωρούνται και απριόρι οι «σωστότερες». Τα άτομα της κομματικής καθοδήγησης, έθεσαν λοιπόν, κατ’ αρχήν στις εκλογικές συνελεύσεις των ΚΟΒ για το 20^ο συνέδριο του κόμματος, τις προτάσεις τους, για εκλογή αντιπροσώπων. Βεβαίως, μετά την κατάθεση αυτών των προτάσεων τους, ερωτήθηκε και η συνέλευση της ΚΟΒ, αν κάποιος έχει άλλη πρόταση.Επειδή όμωςτο κάθε μέλος της ΚΟΒ, σκεπτόμενο ότι, η οποιαδήποτε εναντίωση στην πρόταση της καθοδήγησης, συνιστά αντικαθοδηγητική στάση, που ομολογημένα ή ανομολόγητα στοχοποιείται, γι’ αυτό, στις περισσότερες περιπτώσεις των συνελεύσεων των ΚΟΒ, δεν κατατέθηκε καμιά άλλη πρόταση. Αλλά και στις ελάχιστες περιπτώσεις που κάποιος τόλμησε να καταθέσει την πρότασή του, τότε η καθοδήγηση, χωρίς να την απορρίψει, αράδιασε, μια σειρά αρνητικών, πραγματικών ή κατασκευασμένων στοιχείων, σε βάρος αυτής της πρότασης και έτσι, στην ουσία, υπέδειξε να μην ψηφιστεί από τη ΓΣ.

Αλλά και παρόλα αυτά, αν κάποιες απ’ αυτές τις ελάχιστες «από τα κάτω» προτάσεις, υπερψηφίστηκαν στις Γενικές Συνελεύσεις κάποιων ΚΟΒ, σίγουρα απορρίφτηκαν στις επόμενες συνελεύσεις, στα επόμενα «κόσκινα» που ακολούθησαν και όπου είχαν και πάλι το προβάδισμα οι προτάσεις της καθοδήγησης. Έτσι, οι προτεινόμενοι αντιπρόσωποι που έφθασαν στο συνέδριο, πέρασαν από τέσσερα «κόσκινα» και επομένως ήταν πλήρως «κοσκινισμένοι» και «αποστειρωμένοι», πλήρως ελεγχόμενοι, χειραγωγήσιμοι, και από το βήμα του συνεδρίου, όσοι απ’ αυτούς μίλησαν, μίλησαν με υπερβάλλοντα ζήλο, υπέρ των θέσεων της ΚΕ και στη συνέχεια τις υπερψήφισαν, όπως υπερψήφισαν για μέλη της νέας ΚΕ και τους προτεινόμενους και προτεινόμενες από την, διορισμένη από την ΚΕ, επιτροπή προτάσεων. Απλά, οι ψήφοι προτίμησης τους στα προτεινόμενα μέλη της νέας Κεντρικής Επιτροπής, διαφοροποιήθηκαν, ανάλογα με τις προσωπικές βλέψεις του καθενός, ανάλογα με προσωπικές διαφορές και φιλοδοξίες που υπήρξαν, ανάλογα με το βαθμό της απολυτότητας, του υπερβάλλοντα ζήλου και της «αριστερότερης» ή μη εκδοχής και εφαρμογής των νέων αδιέξοδων κομματικών θέσεων που εκπροσωπεί ο καθένας.

Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως οι ψήφοι προτίμησης των αντιπροσώπων διαφοροποιήθηκαν, μάλλον, στη βάση του συνδυασμού όλων των προαναφερόμενων «κριτηρίων». Στα ίδια «κριτήρια» ή στον ίδιο συνδυασμό «κριτηρίων» προφανώς να οφείλεται και η μη υπερψήφιση, από κάποια μέλη της νέας Κεντρικής Επιτροπής, του επανεκλεγέντος Γεν. Γραμματέα, όπως το ίδιο ισχύει και για την εκλογή του νέου ΠΓ. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μας λένε τα κομματικά δημοσιογραφικά μέσα, πόσες ψήφους πήρε κάθε εκλεγέν μέλος της νέας ΚΕ, όπως και ο επανεκλεγείς ΓΓ καθώς και τα μέλη του νέου ΠΓ του κόμματος. Επειδή όμως δε λένε για ομόφωνη εκλογή τους, αλλά απλά για εκλογή τους, γι’ αυτό τεκμαίρονται και οι προαναφερόμενες «διαφοροποιήσεις».

   Αυτή η «δημοκρατική» διαδικασία εξασφαλίζει για την εκάστοτε κομματική ηγεσία, τα πάντα στο συνέδριο, με αποτέλεσμα ενίοτε, όπως έγινε και σε αυτό το συνέδριο αλλά και στο προηγούμενο, οι συνεδριακές διαδικασίες να συντομευθούν μέχρι και ολόκληρες μέρες και το συνέδριο να καταντήσει απλά μια ρουτινιάρικη, άγονη, τυπική διαδικασία επικύρωσης αυτών που προαποφάσισε ο ηγετικός πυρήνας του κόμματος. «Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώστε», κατά τη γνωστή διαφήμιση. Όλα τα παραπάνω επομένως, δεν αποτελούν έκπληξη, αφού με αυτήν την απαράδεχτη και αντιδημοκρατική διαδικασία έφθασε και στο 20^ο συνέδριο του ΚΚΕ, μόνον η άποψη ενός στενού πυρήνα την ανώτατης κομματικής ηγεσίας. Έφθασαν δηλ. μόνον οι επικυρωτές και χειροκροτητές της άποψης και των θέσεων αυτού του στενού κομματικού πυρήνα.

Είναι μια ολοκληρωτική διαδικασία που δίνει αυτά τα προαναφερόμενα τερατώδη ποσοστά «συμφωνίας» με τις θέσεις του ηγετικού κομματικού πυρήνα και διασφαλίζει την ισοβιότητα κάποιων στελεχών, ανεξαρτήτως δυνατοτήτων και ικανοτήτων, που πάντα θεωρούν τον εαυτό τους αλάθητο και που, στην περίπτωση της Σοβιετικής Ένωσης και των άλλων σοσιαλιστικών χωρών που τα κόμματα εκεί λειτουργούσαν κατά αυτόν τον τρόπο, διέσυραν τον σοσιαλισμό και τελικά τον διέλυσαν με τα τραγικά, σε παγκόσμιο επίπεδο, επακόλουθα που ζούμε σήμερα. Έτσι τώρα και στην περίπτωση του 20^ου συνεδρίου του ΚΚΕ, υπήρξε αυτή η διαβόητη «συμφωνία» με τις αδιέξοδες, απαράδεχτες και επικίνδυνες πολιτικά, θέσεις της ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ και ελέω αυτής της απαράδεχτης και άκρως αντιδημοκρατικής λειτουργίας του, «εκλέχτηκαν» τα μέλη της νέας ΚΕ, όπως και τα νέα μέλη του ΠΓ, που τα περισσότερα απ’ αυτά, είτε στην ΚΕ είτε στο ΠΓ, μετρούν πολλές συνεχόμενες δεκαετίες σ’ αυτά τα όργανα, που μάλιστα φθάνουν ακόμα και τα 40 συναπτά έτη. Ταυτόχρονα αυτή η λειτουργία του κόμματος, ευνοεί και την οικογενειοκρατία, γι’ αυτό βλέπουμε και τώρα, στα 69 μέλη της νέας ΚΕ, να συνυπάρχουν σύζυγοι, αδέρφια και άλλοι συγγενείς.

Η μεγάλη τραγωδία είναι, πως ένα τέτοιο κόμμα, με τη γνωστή ηρωική ιστορία του, διασύρεται με αυτήν την πρακτική της ηγετικής ομάδας του, ευνουχίζεται και διαρκώς συρρικνώνεται και με τις ανεδαφικές και αδιέξοδες θέσεις του, όπως για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για την παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι να έρθει ο σοσιαλισμός!!! κλπ, δεν μπορεί να παίξει τον ιστορικό του ρόλο υπέρ του λαού, ιδιαίτερα σε κρίσιμες εποχές, όπως αυτή που ζούμε τώρα, με τραγικές συνέπειες για το λαό που υφίσταται τα πάνδεινα από τον βάρβαρο, ντόπιο και ευρωενωσιακό καπιταλισμό.

Αυτές επομένως οι «ομοφωνίες» που είδαμε και στο 20^ο συνέδριο του ΚΚΕ, δυστυχώς έχουν αποδειχθεί τραγικές παραφωνίες στην πρόσφατη παγκόσμια ιστορία με τις ανατροπές του υπαρκτού σοσιαλισμού, έχουν αποδειχθεί όχι δύναμη, αλλά αδυναμία και κατάπτωση για το κομμουνιστικό κίνημα.

πηγη: ergatikosagwnas.gr