Πρόγραμμα μετατάξεων για το προσωπικό της ΟΛΠ ΑΕ αρχίζει να υλοποιεί το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, σε μια εμφανή προσπάθεια να μειωθεί το τακτικό προσωπικό του Οργανισμού.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση το Υπουργείο «προκειμένου να εκτιμηθεί, αλλά και να καθοριστεί με ακρίβεια ο μέγιστος αριθμός του προσωπικού της ΟΛΠ ΑΕ, που επιτρέπεται να μεταταγεί, καλεί το ενδιαφερόμενο προσωπικό της εταιρίας, να δηλώσει την επιθυμία του για μετάταξη».

Στην ίδια ανακοίνωση σημειώνεται ότι:
«Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να καταθέσουν τη σχετική δήλωση εκδήλωσης ενδιαφέροντος είτε αυτοπροσώπως στη Διεύθυνση Διοικητικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής (γραφείο 104, κεντρικό κτίριο Υπουργείου, Ακτή Βασιλειάδη, Πειραιάς) είτε αποστέλλοντάς την ταχυδρομικά, με συστημένη επιστολή. Σε κάθε περίπτωση, η δήλωση υποβάλλεται εντός κλειστού φακέλου, εξωτερικά του οποίου θα αναγράφεται το ονοματεπώνυμο του υπαλλήλου και η ένδειξη: «Δήλωση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για μετάταξη σύμφωνα με το άρθρο 11 Ν. 4404/2016». Η δήλωση θα απευθύνεται στο: Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Διεύθυνση Διοικητικών Υπηρεσιών, Ακτή Βασιλειάδη, Πύλες Ε1-Ε2, Κεντρικός Λιμένας Πειραιά, ΤΚ 18510».

Καταληκτική ημερομηνία υποβολής των δηλώσεων, ορίζεται η 31/07/2017.

Στην περίπτωση αποστολής της δήλωσης με συστημένη επιστολή, ως ημερομηνία κατάθεσης λογίζεται η ημερομηνία της ταχυδρομικής σφραγίδας. Επισημαίνεται ότι η δήλωση αυτή, δεν συνιστά αίτηση για μετάταξη. Αίτηση για μετάταξη θα πρέπει να υποβληθεί στη συνέχεια, μετά από νέα ανακοίνωση, κατά τους όρους και στο πλαίσιο της διαδικασίας που ορίζουν οι διατάξεις του άρθρου 11 του Ν.4404/2016.

Για πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στα τηλέφωνα 213-1374276 και 2131371198, όλες τις εργάσιμες ημέρες και ώρες από 09.30΄ έως 14.00΄.

Η φόρμα εκδήλωσης ενδιαφέροντος βρίσκεται στo σύνδεσμο :
https://www.yen.gr/web/guest/-/prosklese-ekdelose-endiapherontos-gia-metataxe-prosopikou-apo-ton-organismo-limenos-peiraia-a-e-

Πηγή: pireas2day.gr

Παρότι η θερμοκρασία του πλανήτη αυξάνεται, τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα παραμένουν σταθερά, αφήνοντας κάποιο περιθώριο ελπίδας για τις μελλοντικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. Σύμφωνα με τις προειδοποιήσεις ομάδας ειδικών, η αποφυγή επικίνδυνων επιπέδων της κλιματικής αλλαγής εξακολουθεί να είναι εφικτή, αλλά θα απαιτήσει πρωτόγνωρη προσπάθεια και συντονισμό των κυβερνήσεων, των επιχειρήσεων, των πολιτών και των επιστημόνων για τα επόμενα τρία χρόνια. Οι προειδοποιήσεις για την υπερθέρμανση του πλανήτη έχουν επιταχυνθεί τους τελευταίους μήνες, παρά την παγωμένη ατμόσφαιρα που επικρατεί μετά την επίσημη ανακοίνωση του Ντόναλντ Τραμπ για απόσυρση των ΗΠΑ από το Σύμφωνο του Παρισιού.

Ο καιρός φέτος σημείωσε σε ορισμένες περιοχές ρεκόρ υψηλών θερμοκρασιών, ενώ το 2014, το 2015 και το 2016 χαρακτηρίστηκαν ως οι πιο καυτές χρονιές. Και ενώ οι θερμοκρασίες έχουν αυξηθεί, οι παγκόσμιες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα παραμένουν σε γενικές γραμμές σταθερά χαμηλά τα τελευταία τρία χρόνια. Αυτό δίνει την ελπίδα ότι οι χειρότερες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής - καταστροφικές ξηρασίες, πλημμύρες, καύσωνα και μη αναστρέψιμη άνοδος της στάθμης της θάλασσας - μπορούν να αποφευχθούν, σύμφωνα με επιστολή που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Nature" αυτή την εβδομάδα.

Οι συντάκτες, συμπεριλαμβανομένων των πρώην επικεφαλής για το κλίμα του ΟΗΕ Κριστιάνας Φιγκέρες και Χανς Χοακιμ Σνελνχούμπερ της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την κλιματική αλλαγή, υποστηρίζουν ότι τα επόμενα τρία χρόνια θα είναι ζωτικής σημασίας. Υπολογίζουν πως εάν οι εκπομπές μπορούν να μειωθούν μόνιμα μέχρι το 2020, τότε δεν θα παραβιαστούν τα κατώτατα όρια θερμοκρασίας, τα οποία και οδηγούν στην ανεπιθύμητη κλιματική αλλαγή.

Η Φιγκέρες, εκτελεστική γραμματέας της Σύμβασης Πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή, στο πλαίσιο της οποίας υπογράφηκε και το Σύμφωνο του Παρισιού, δήλωσε: «Είμαστε προ των πυλών, ώστε να μπορέσουμε να στρέψουμε την καμπύλη των εκπομπών προς τα κάτω μέχρι το 2020, όπως απαιτεί η επιστήμη, για την προστασία των στόχων της βιώσιμης ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών, και ιδίως για την εξάλειψη της ακραίας φτώχειας». «Αυτή η μνημειώδης πρόκληση συμπίπτει με ένα άνευ προηγουμένου ανοιχτό πνεύμα απέναντι στην πρόκληση εκ μέρους των τοπικών κυβερνήσεων εντός των ΗΠΑ, αλλά και του ιδιωτικού τομέα γενικότερα. Η ευκαιρία που μας δίνεται τα επόμενα τρία χρόνια είναι μοναδική στην ιστορία».

Ο Σνελνχούμπερ, διευθυντής του Ινστιτούτου για την Κλιματική Έρευνα του Πότσνταμ, πρόσθεσε: «Τα μαθηματικά είναι κυνικά και σαφή: ενώ ο κόσμος δεν μπορεί να θεραπευτεί μέσα στα επόμενα χρόνια, μπορεί τελικά να τραυματιστεί θανάσιμα από αμέλεια [πριν το] 2020».

Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι ο χρόνος εξαντλείται γρήγορα, ώστε να εξουδετερωθούν οι χειρότερες επιπτώσεις της θέρμανσης και ορισμένα κομβικά σημεία ενδέχεται να έχουν ξεφύγει. Στο Σύμφωνο του Παρισιού, οι κυβερνήσεις δεσμεύτηκαν απέναντι σε έναν «φιλόδοξο» στόχο να κρατήσουν την αύξηση της θερμοκρασίας σε περίπου 1,5 C, επίπεδο που ελπίζουμε ότι θα σώσει τα περισσότερα από τα νησιά του πλανήτη με τα χαμηλά υψόμετρα από την πλημμύρα. Όμως, μια μεγάλη έρευνα έδειξε ότι αυτό καθίσταται γρήγορα αδύνατο.

Ο λιγότερο αυστηρός, αλλά σταθερότερος στόχος του Παρισιού για την αποτροπή της υπερθέρμανσης του πλανήτη κατά 2 C, πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα είναι επίσης αμφίβολος. Οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι σηματοδοτεί την ανατροπή της τάσης των ανοδικών εκπομπών και την τεχνολογική πρόοδο που υπόσχεται μελλοντική μείωση των εκπομπών. Η χρήση ανανεώσιμης ενέργειας έχει αυξηθεί, δημιουργώντας ένα θεμέλιο για τη μόνιμη μείωση των εκπομπών. Η χρήση άνθρακα παρουσιάζει σαφή σημάδια μείωσης σε χώρες κλειδιά, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας και της Ινδίας. Οι κυβερνήσεις, παρά τις διακηρύξεις του Τραμπ, προχωρούν με σχέδια για τη μείωση των αερίων θερμοκηπίου.

Οι συγγραφείς κάλεσαν τους πολιτικούς και επιχειρηματικούς ηγέτες να συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν τις εκπομπές και να εκπληρώνουν τους στόχους του Παρισιού χωρίς τις ΗΠΑ. «Όπως πριν από το Παρίσι, πρέπει να θυμόμαστε ότι το αδύνατο δεν είναι γεγονός, είναι μια στάση», έγραψαν.

Έθεσαν έξι στόχους για το 2020, οι οποίοι δήλωσαν ότι θα μπορούσαν να εγκριθούν κατά τη συνάντηση των G20 στο Αμβούργο στις 7-8 Ιουλίου. Αυτοί περιλαμβάνουν την αύξηση της ανανεώσιμης ενέργειας στο 30% της χρήσης της ηλεκτρικής ενέργειας, σχέδια από κορυφαίες πόλεις και κράτη να μειώσουν τις εκπομπές αερίων έως το 2050, ενώ το 15% των νέων οχημάτων που θα πωλούνται θα είναι ηλεκτρικά. Περιλαμβάνουν, όμως, και μεταρρυθμίσεις στη χρήση της γης, τη γεωργία, τη βαριά βιομηχανία και τον χρηματοπιστωτικό τομέα, προκειμένου να τονωθεί η πράσινη ανάπτυξη.

Ο καθηγητής Γκέιλ Γουάιτμαν, είπε ότι τα σημάδια από την τεχνική καινοτομία και τα οικονομικά είναι ενθαρρυντικά: «Η επιστήμη του κλίματος υπογραμμίζει τον αναπόφευκτο και επιτακτικό χαρακτήρα της πρόκλησής μας, αλλά εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι οι οικονομικές, τεχνικές και κοινωνικές αναλύσεις δείχνουν πως μπορούμε να ανυψώσουμε την πρόκληση μέσω της συλλογικής δράσης». Ενώ τα αέρια του θερμοκηπίου που εκπέμφθηκαν τους τελευταίους δύο αιώνες σταδιακά έχουν αρχίσει να επιδρούν, οι μελλοντικές αλλαγές είναι πιθανό να είναι ταχύτερες, φοβούνται οι επιστήμονες.

Ο Γιόχαν Ροκστρομ του Κέντρου Ανθεκτικότητας της Στοκχόλμης δήλωσε: «Είμαστε ευλογημένοι από έναν εξαιρετικά ανθεκτικό πλανήτη τα τελευταία 100 χρόνια, ικανό να απορροφήσει το μεγαλύτερο μέρος της κλιματικής κατάχρησης μας. Τώρα έχουμε φτάσει στο τέλος αυτής της εποχής και πρέπει να κάμψουμε άμεσα την παγκόσμια καμπύλη των εκπομπών, αν θέλουμε να αποφύγουμε τις μη ανεκτές συνέπειες για τον κόσμο μας».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Παναγιώτης Μαυροειδής

Αν το ΝΑΙ ή ΌΧΙ έκρινε την «ευρωπαϊκή προοπτική» σύμφωνα με την κινδυνολογία του αστικού κόσμου και των κάθε λογής «ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ», σήμερα που η ήττα του ΟΧΙ είναι γεγονός,  πως και δεν γιορτάζουν άραγε οι «νικητές»; Τόσο εύκολα προσπερνούν μια επέτειο «εθνικής σωτηρίας» ή/και «αποφυγής της εθνικής συντριβής»;

Αν εκείνο το ΝΑΙ ή ΌΧΙ όριζε μια καθοριστική διχοτομία ανάμεσα στην προοπτική μιας βαθιάς ρήξης και στην πεπατημένη της υποταγής, τότε πως γίνεται να μη γιορτάζουν οι οπαδοί της ρήξης αυτή την καθοριστική πολιτική στιγμή με τις τόσες ελπίδες; Ασφαλώς η μετέπειτα  μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ, συνεπώς η ήττα και ανατροπή ενός σημαντικού λαϊκού βήματος, δεν αποτελεί επαρκή λόγο για τη σημερινή αφωνία. Διότι και η εξέγερση του Πολυτεχνείου όπως και άλλες μάχες «χάθηκαν» στον εκάστοτε «παροντικό» χρόνο, αλλά γέννησαν  υποθήκες νίκης που δοξάζονται ακόμη…

Τελικά το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015  θα το  καταπιεί η λησμονιά;

Τα καύσιμα των ευκολιών, έχουν ολοφάνερα τελειώσει.

Εκείνο το ΟΧΙ/ΝΑΙ κατά τη γνώμη μας αποτελούσε  μια πρωτότυπη συνάντηση ενός μεγαλειώδους ΔΥΝΑΤΟΥ να συμβεί υπό προϋποθέσεις και ενός ακόμη πιο επιβλητικού ΑΔΥΝΑΤΟΥ να πραγματωθεί στην (συγκεκριμένη) πολιτική πράξη.

Το ερώτημα της ΡΗΞΗΣ με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με όλες τις συνέπειες αληθινές ή φανταστικές που θα μπορούσε να έχει,  τέθηκε ρητά. Μόνο που ΔΕΝ τέθηκε από το στρατόπεδο της ρήξης,  ούτε  ως  θέση,  ούτε με  την προετοιμασία και τις προϋποθέσεις που άρμοζαν σε μια τέτοια  ρήξη.

Αρνήθηκε συνειδητά να το θέσει  το ΚΚΕ, δεν το έθεσε από αδυναμία η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν το άγγιξαν πολύ περισσότερο άλλες δυνάμεις που είχαν χωθεί στις φτερούγες του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ. Δεν «επετράπη» να τεθεί και από αυτή την ίδια τη χρόνια ηγεμόνευση της «μέσης» αριστερής λαϊκής αντίληψης είτε από τον «ευρωπαϊσμό», είτε από τη λογική των διαδοχικών ρήξεων και του «βλέποντας και κάνοντας». Της αριστερής εκδοχής αντίληψης των «μειωμένων προσδοκιών»….

Αντίθετα, το ερώτημα της ρήξης, με δεδομένη την απουσία ενός συνειδητού μετώπου και στρατοπέδου ρήξης, το έθεσε με δική του πρωτοβουλία και με  τους δικούς του όρους ο αντίπαλος.  Σε δύο εκδοχές, καταλαμβάνοντας ηγεμονικά και τους  δύο θεσμικούς  πόλους του ΝΑΙ/ΟΧΙ:

Από τη μια οι Σόιμπλε, Μέρκελ και γενικά τα αρπακτικά της ΕΕ και της ευρωζώνης και του αστικού κόσμου στην Ελλάδα.

Από την άλλη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, η οποία είχε εκ των προτέρων αποφασίσει   να γονατίσει το διάχυτο αλλά μη συνεκτικό πνεύμα λαϊκής αντίστασης.

Το δημοψήφισμα το αποφάσισε και το ηγεμόνευσε μια κυβέρνηση που είχε προκαθορίσει την υποταγή και την «ανανέωση» των μνημονίων.

Ο λαός  έκανε κάτι όχι απλά μεγάλο, αλλά μεγαλειώδες.

Στο ερώτημα της ρήξης, παρότι μπήκε από τον αντίπαλο και χωρίς όρους ρήξης, απάντησε με ένα μεγάλο ΝΑΙ ΣΤΗ ΡΗΞΗ, με τις τράπεζες κλειστές, τα λαϊκό κίνημα ήδη καθηλωμένο και την κυβέρνηση ήδη παραδομένη με το περιβόητο κείμενο των 47 σελίδων που κατά 95% ήταν το ίδιο με το κείμενο της τρόικας.

Το επιχείρημα «δεν τραβάει ο κόσμος», μόνιμη επωδός της διαχειριστικής αριστεράς κάθε είδους, δέχτηκε τεράστιο πλήγμα.

Ο μύθος του «πατριωτικού μετώπου»  των Ελλήνων «ενάντια στους ξένους» έξω από κάθε ταξική οπτική, ξεθώριασε μπροστά στην εικόνα της ενότητας του αστικού κόσμου υπέρ του ΝΑΙ, υπέρ της ΕΕ και των μνημονίων της, με βρώμικο έπαθλο την καθήλωση της εργατικής δύναμης.

Το μεγαλειώδες εκείνο ΟΧΙ, περιποιεί τιμή στο πνεύμα της αντίστασης των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων και σε όσες μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς έδωσαν μάχη για αυτό,  επιδιώκοντας ταυτόχρονα την αποκάλυψη  καταδίκη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτή όμως είναι μόνο η μία όψη.

Η ευκολία μετατροπής του ΟΧΙ σε ταπεινωτικό ΝΑΙ από την κυβέρνηση, ανέδειξε τις μεγάλες αδυναμίες και ευθύνες  της κομμουνιστικής αριστεράς.

Δεν πρόκειται κυρίως για την αδυναμία αποτροπής αυτής της εξέλιξης το Σεπτέμβρη του 2015 όπως με αφέλεια λέγεται.

Αντίθετα, συμπύκνωσε το γενικό στρατηγικό έλλειμα μα και το πολιτικό έλλειμα της κρίσιμης περιόδου 2010-2015 στην οποία υπήρξαν εξεγερτικά στοιχεία και δυνατότητες.

Φανέρωσε ανάγλυφα την ατολμία  (ή και άρνηση), να τεθεί ζήτημα  εξόδου από την ΕΕ και γενικά το ζήτημα της ρήξης, αφήνοντας την πρωτοβουλία και την ηγεμονία και στο ΝΑΙ και στο ΟΧΙ στις συστημικές δυνάμεις.

Αποκάλυψε τον μονοδιάστατο σχεδόν κοινοβουλευτικό προσανατολισμό (πάντα με κινηματικό υπομόχλιο) και την έλλειψη προσανατολισμού στην λαϊκή οργάνωση με αντιθετικούς θεσμούς και όργανα προς την κυρίαρχη πολιτική μα και την θεσμική αντιπολίτευση τύπου ΓΣΕΕ κλπ.

Έβγαλε στην επιφάνεια όχι  μόνο αυταπάτες για τον αστικό μνημονιακό χαρακτήρα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για τη δήθεν «ιστορική δυνατότητα», να ηγηθεί η κυβέρνηση του, «αιχμάλωτη από τις λαϊκές διαθέσεις», στη μεγάλη ρήξη, «ακόμη και αν δεν την ήθελε», λόγω μιας «δυναμικής» της τελευταίας μεταφυσικού τύπου.

Με τούτα και με εκείνα, δύο μόλις χρόνια μετά, σε καμιά πλατεία δεν ανεμίστηκαν λάβαρα ούτε του ΝΑΙ ούτε του ΟΧΙ. Και αυτό δεν είναι ζήτημα οργανωτικών επιλογών κομμάτων, ομάδων ή ρευμάτων.

Οι συστημικές δυνάμεις επουδενί δεν πρόκειται να γιορτάσουν τη «νίκη» τους, σε ένα πεδίο όπως αυτό του δημοψηφίσματος, που αποτελεί για αυτούς ναρκοπέδιο και μακροπρόθεσμο κίνδυνο. Και αυτό πρέπει να το λάβουμε υπόψη μας και να αναρωτηθούμε γιατί διστάζουμε να θέσουμε ψηλά και δυνατά το ζήτημα του δημοψηφίσματος για την έξοδο από την ΕΕ, με όρους λαϊκής οργάνωσης και ρήξης.

Από την άλλη, οι  δυνάμεις της ρήξης, κάθε είδους και απόχρωσης, αναστοχάζονται τους όρους που μια «ήττα» γεννάει νέες εφόδους και νίκες. Και αυτός ο αναστοχασμός οφείλει να είναι βαθύς υπερβαίνοντας τις ευκολίες περί ξαφνικής «μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ», «προδοσίας του Τσίπρα» ή «πραξικοπήματος». Κάτι παραπάνω από δίκαια και απαραίτητα τα αναθέματα προς τους άλλους (που ωστόσο έπεισαν και μάλιστα πανηγυρικά και δεν επέβαλαν με τανκς και πραξικόπημα). Ας μείνουμε ωστόσο  μακριά από τη συσκότιση των ευθυνών και ας τολμήσουμε τον  εντοπισμό λαθών και αδυναμιών.

Πηγή: pandiera.gr