Του Γιώργου Πετρόπουλου.

Το Σάββατο 23 Ιουνίου συγκλήθηκε πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΚΚΕ για να συζητήσει και να εγκρίνει τον αναθεωρημένο πρώτο τόμο του Δοκιμίου της ιστορίας του Κόμματος που όπως ανακοινώθηκε θα κυκλοφορήσει σε δύο, τελικά, τόμους το φθινόπωρο.

Στη διάρκεια των ολιγόωρων εργασιών της, η Συνδιάσκεψη αποφάσισε και την κομματική αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη. Την απόδοση δηλαδή σ’ αυτόν- μετά θάνατον- της ιδιότητας του κομματικού μέλους (Βλέπε: Ριζοσπάστης 30-6-2018).

Ευθύς εξαρχής ξεκαθαρίζουμε ότι θεωρούσαμε και θεωρούμε πως ο Άρης θα έπρεπε να είχε αποκατασταθεί κομματικά εδώ και πολλά χρόνια. Το ζήτημα επομένως που θα μας απασχολήσει δεν είναι αυτή καθ’ αυτή η αποκατάσταση αλλά ο τρόπος και το σκεπτικό με το οποίο γίνεται.

Κοιτάζοντας πίσω στην ιστορία του ΚΚΕ οφείλουμε να σημειώσουμε πως ο Βελουχιώτης ήταν πάντοτε αποκαταστημένος στην συνείδηση των μελών, των φίλων και των οπαδών του ΚΚΕ, στο λαϊκό κίνημα. Στις κοντινές με το θάνατό του εποχές η αποκατάσταση δεν ήταν δυνατή τόσο για πολιτικούς λόγους όσο και για λόγους αρχών λειτουργίας του κόμματος, δηλαδή, λόγους καταστατικούς. Το παράδοξο, όμως είναι ότι με το πέρασμα του χρόνου αυτοί οι καταστατικοί λόγοι επανέρχονταν συνεχώς ως το βασικό κριτήριο προσέγγισης και εξέτασης του θέματος ενώ αυτό μπορούσε να τεθεί μόνο με όρους ιστορικούς. Ο Άρης έπρεπε να είχε πάρει τιμητικά την κομματική ιδιότητα για την προσφορά του στο κόμμα, στο επαναστατικό και λαϊκό κίνημα, γι’ αυτό που ήταν και συμβολίζει. Άλλωστε οι μετά θάνατον αποκαταστάσεις μόνο τιμητικό χαρακτήρα έχουν. Αν ο άνθρωπος ήταν στην ζωή κανείς- ούτε ο ίδιος- δεν θα σκεφτόταν να ακυρώσει την διαγραφή του. Θα αρκούσε- με εκφρασμένη την θέληση του ιδίου- η εκ νέου επανένταξή του στο κόμμα. Έτσι δεν έγινε και στην κατοχή; Ακύρωσε κανείς τη διαγραφή του από το ΚΚΕ για την δήλωση μετανοίας που είχε υπογράψει;

Τα προαναφερόμενα φαίνεται πως είναι εντελώς ξένα στη σκέψη της σημερινής ηγεσίας του Κόμματος. Το 2011 αρνήθηκε την κομματική αποκατάσταση του Άρη παρόλο που της προτάθηκε και της ήταν γνωστό το προαναφερόμενο σκεπτικό. Αρκέστηκε μόνο στην πολιτική του αποκατάσταση, δίνοντας του δίκιο για το γεγονός ότι διαφώνησε με τη συμφωνία της Βάρκιζας. Το σκεπτικό της τότε Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης- που ενέκρινε το Β’ τόμο του δοκιμίου της κομματικής ιστορίας- ήταν το εξής: «Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη αποφασίζει την επίσημη πολιτική αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη. Θεωρεί ότι είχε δίκιο ως προς την εκτίμηση που έκανε για τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Παράλληλα η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη σημειώνει ότι η διαφωνία του Άρη με τη Συμφωνία της Βάρκιζας δε δικαιώνει τη στάση του απέναντι στη συλλογική θέση του Κόμματος και την παραβίαση από αυτόν της κομματικής πειθαρχίας, καθώς και την αξιοποίηση από τον Αρη της φήμης και του σεβασμού που είχε κατακτήσει την προηγούμενη περίοδο ως καπετάνιος του ΕΛΑΣ και στέλεχος του ΚΚΕ. Η στάση του αυτή, που αποτέλεσε ρήξη με τη θεμελιώδη αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, δεν καθιστά δυνατή τη μετά θάνατο αποκατάσταση και της κομματικής του ιδιότητας».  

Τι άλλαξε από τότε κι έρχεται σήμερα το ΚΚΕ να αποκαταστήσει και κομματικά τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ; Απολύτως τίποτα. Κι αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στην τωρινή απόφαση που τον αποκαθιστά και κομματικά. Διαβάζουμε το σκεπτικό:

«Στο διάστημα που πέρασε από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του 2011, η όλη διαδικασία για τη συγγραφή του Α' τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας, ιδιαίτερα της περιόδου 1939 - 1949, έδωσαν τη δυνατότητα μεγαλύτερης εμβάθυνσης στη δράση και την κατάσταση του ΚΚΕ στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μελετήθηκαν παραπέρα η λειτουργία του Κόμματος και η σχέση του με το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης.

Τεκμηριώνεται το συμπέρασμα ότι η συλλογική λειτουργία των καθοδηγητικών οργάνων (ΠΓ και ΚΕ) ήταν ανεπαρκής, με ανάλογη επίδραση σε όλη τη δομή του ΚΚΕ. Αυτή η ανεπάρκεια εκφράστηκε ακόμα περισσότερο στο διάστημα της απελευθέρωσης και το Δεκέμβρη του 1944, έως την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, περίοδο κατά την οποία παραγκωνίστηκε ταυτόχρονα το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ.

Η υποβάθμιση της συλλογικής λειτουργίας του ΠΓ και της ΚΕ συνεχίστηκε και μετά από την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, ενώ εκφράστηκε χαρακτηριστικά και στον τρόπο αντιμετώπισης του Άρη Βελουχιώτη από το ΠΓ. Δίχως να δικαιώνεται η απειθαρχία του, συνάγεται ότι η διαρρηγμένη συλλογική λειτουργία όχι μόνο δεν προσέφερε στον Άρη, καθώς και σε χιλιάδες άλλα κομματικά μέλη, πεδίο για μια ουσιαστική συζήτηση, αλλά και τροφοδοτούσε εξ αντικειμένου φυγόκεντρες κινήσεις, που βεβαίως είχαν πολιτική βάση. Προκάλεσε τη μαζική αντίδραση των μελών του Κόμματος και ΕΛΑΣιτών στη Συμφωνία της Βάρκιζας, που γρήγορα ανατράπηκε από τη ζωή.

Τα παραπάνω ενισχύουν το σκεπτικό ότι η μη κομματική αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη δεν εναρμονίζεται με την πολιτική του αποκατάσταση που έγινε το 2011.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ αποφασίζει να αποκατασταθεί ολόπλευρα ο Αρης Βελουχιώτης».

Τι μας λέει εδώ η καθοδήγηση του ΚΚΕ και η πρόσφατη πανελλαδική συνδιάσκεψη με την απόφαση της;

Ο Άρης αποκαθίσταται κομματικά όχι γιατί δικαιώνεται η παραβίαση του καταστατικού από μέρους του αλλά γιατί το καταστατικό το είχε παραβιάσει και η κομματική ηγεσία που τον διέγραψε παραβιάζοντας την αρχή της συλλογικότητας στη λειτουργία του κόμματος. Επομένως οφείλουμε να συμπεράνουμε ότι ο Άρης αποκαθίσταται σήμερα γιατί η ηγεσία του ΚΚΕ θεωρεί άδικο να έχει πληρώσει μόνο αυτός την παραβίαση του καταστατικού ενώ το είχαν παραβιάσει και οι άλλοι.

Το σκεπτικό αυτό είναι ασύλληπτο. Αλλά όταν εξετάζεις την ιστορία με το καταστατικό στο χέρι αυτά παθαίνεις. Λες και κάνεις παραλογισμούς.

Θα ακολουθήσουμε την ηγεσία στη συλλογιστική της θέτοντας ένα απλό ερώτημα: Όντως το καταστατικό παραβιάστηκε και από τις δυο πλευρές. Και από τον Άρη και από την τότε ηγεσία. Όντως είναι άδικο που τιμωρήθηκε μόνο ο Άρης.

Αφού όμως έχετε τόσο ψηλά το καταστατικό, την ορθή και δίκαιη εφαρμογή του, αφού εξετάζεται το ιστορικό παρελθόν και τα ιστορικά πρόσωπα με καταστατικούς όρους γιατί δεν το τηρείτε αναδρομικά και εκ των υστέρων; Γιατί αποκαθιστάτε τον Άρη κομματικά και δεν διαγράφετε- μετά θάνατον- όλους τους άλλους που παραβίασαν το καταστατικό αλλά τότε την γλίτωσαν; Είναι παράλογο; Είναι. Αλλά είναι η μόνη φυσιολογική συνέπεια του παραλογισμού που διακρίνει το σκεπτικό για την κομματική αποκατάσταση του Άρη.

Η ηγεσία του ΚΚΕ προσπαθεί να μας πείσει ότι μετά το 2011- κι αφού μελέτησε πολύ το ζήτημα- κατάφερε να τεκμηριώσει το συμπέρασμα ότι η συλλογική λειτουργία των καθοδηγητικών οργάνων (ΠΓ και ΚΕ) ήταν ανεπαρκής κατά την κατοχή, στην απελευθέρωση, στο Δεκέμβρη, μετά τη Βάρκιζα. Πολύ περίεργο για να είναι αληθινό. Και τούτο γιατί η συγκριμένη εκτίμηση έχει διατυπωθεί- με τον πιο επίσημο τρόπο- εδώ και πολλές δεκαετίες από το ΚΚΕ. Θα παραθέσουμε ορισμένες αποδείξεις.

Το 1988 κυκλοφόρησε σε έκδοση της ΚΕ η «Σύντομη Ιστορία του ΚΚΕ- Σχέδιο». Στις σελίδες 223-224 διαβάζουμε: «Η εκπλήρωση των επιδιώξεων του ΚΚΕ και του ΕΑΜ για ανεξάρτητη και λαοκρατική Ελλάδα δεν επιτεύχθηκε… Βασικές αιτίες των λαθών ήταν: α. Η υπερτίμηση από την καθοδήγηση του ΚΚΕ των δυνάμεων του αγγλικού ιμπεριαλισμού και η έλλειψη ξεκάθαρης αντίληψης για τις εγκληματικές προθέσεις του εναντίον του εαμικού κινήματος· β. Η αδυναμία της καθοδήγησης να δει έγκαιρα και να συνδυάσει, σύμφωνα με τη μαρξιστική αντίληψη, το καθήκον της απελευθέρωσης με την αντιμετώπιση του προβλήματος της εξουσίας· γ. Η απουσία συλλογικής λειτουργίας της καθοδήγησης, ιδιαίτερα στις πιο αποφασιστικές στιγμές του αγώνα, και δ. Το χαμηλό ιδεολογικό επίπεδο των στελεχών του Κόμματος».

Στον πρώτο τόμο του Δοκιμίου της κομματικής ιστορίας- που τώρα αναθεωρήθηκε-, στην σελ. 500, διαβάζουμε για τις αιτίες των λαθών που οδήγησαν στην ήττα του ΕΑΜικου κινήματος: «Βασικές αιτίες των λαθών ήταν: α) Η αδυναμία της ηγεσίας του ΚΚΕ να δει έγκαιρα και να συνδυάσει, σύμφωνα με τη μαρξιστική αντίληψη, το καθήκον της εθνικής απελευθέρωσης με την ταυτόχρονη αντιμετώπιση του προβλήματος της εξουσίας, β) Η απουσία συλλογικής λειτουργίας της ηγεσίας, ιδιαίτερα στις πιο αποφασιστικές στιγμές του αγώνα, καθώς και η έλλειψη συλλογικής επεξεργασίας των βασικών ζητημάτων στρατηγικής και τακτικής του ένοπλου και μαζικού πολιτικού αγώνα. Και γ) Η υπερτίμηση από την ηγεσία των δυνάμεων του αγγλικού ιμπεριαλισμού και η έλλειψη ξεκάθαρης αντίληψης για τις εγκληματικές προθέσεις του εναντίον του ΕΑΜικού κινήματος».

Συνεπώς, η σημερινή ηγεσία δεν ανακάλυψε τίποτα. Κι αν ανακάλυψε κάτι αυτό δεν άλλαξε ούτε στο ελάχιστο αυτό που ήξερε- ή όφειλε να ξέρει- χρόνια πριν το 2011.

Είναι φανερό- επομένως- ότι η κομματική αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη έγινε για να εξυπηρετήσει άλλους σκοπούς κι όχι γιατί η σημερινή ηγεσία του κόμματος αντιλαμβάνεται κάποιο ιστορικό κομματικό χρέος απέναντι, στην ιστορική αλήθεια, στον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ, στη γενιά της εθνικής αντίστασης και στο κόμμα που μας έφερε ως εδώ.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Σε συνέντευξη Τύπου τη Δευτέρα 11 Μαΐου, οι Π. Λαφαζάνης, Αλ. Αλαβάνος, Ν. Βαλαβάνη, Κ. Λαπαβίτσας και Μ. Παπαδημητρίου δημοσιοποίησαν τη συγκρότηση πολιτικής πρωτοβουλίας με τίτλο «Πρωτοβουλία 1-1-4», βασισμένης σε πολιτικό πλαίσιο 10 σημείων με 114 υπογραφές. Η Πρωτοβουλία θα κριθεί όχι μόνο από όσα εξαγγέλλει, αλλά και από όσα θα πει και -κυρίως- πράξει στην πορεία. Ωστόσο, ο τρόπος συγκρότησής της, η μορφή που προσλαμβάνει, ο χρόνος εκδήλωσής της, η εξαγγελία των σκοπών της και το καταρχήν προγραμματικό της πλαίσιο είναι για μας εξαιρετικά προβληματικά.

Η ΛΑΕ και η Πρωτοβουλία

Οι περισσότεροι που υπογράφουν το κείμενο-διακήρυξη της Πρωτοβουλίας είναι στελέχη της ΛΑΕ, με προεξάρχοντα τον γραμματέα του Πολιτικού της Συμβουλίου Π. Λαφαζάνη. Ωστόσο, η ίδια η ΛΑΕ δεν έχει πάρει καμία επίσημη απόφαση για την Πρωτοβουλία. Η Πρωτοβουλία εξελίχθηκε εν γνώσει των συνιστωσών που εκπροσωπούνται στη Πολιτική Γραμματεία της ΛΑΕ, αλλά χωρίς απόφαση της ΠΓ. Πολύ περισσότερο χωρίς να έχει υπάρξει συζήτηση και έγκριση από τη βάση της ΛΑΕ (τις Πολιτικές Επιτροπές). Αυτό το «καπέλωμα» οδήγησε στο εξής οξύμωρο: να είναι καλεσμένοι στη συνέντευξη Τύπου ο Γ. Ζερβός, πρόεδρος της Χριστιανικής Δημοκρατίας, ο Θ. Γούναρης, πρόεδρος Διοικούσας Επιτροπής Κόμματος Πειρατών, ο Μ. Σταύρου, από τη Συμμαχία για τα Κοινά, ο Β. Πισσίας, από τη Διεθνή Επιτροπή για την Ειρήνευση στη Συρία και ο Τ. Καραγεώργος, από το Κίνημα Αλληλεγγύη Ανυπακοή Ανατροπή (ΑΛΑΝΥΑ), αλλά κανείς που να εκπροσωπεί τη ΛΑΕ ή τις βασικές συνιστώσες της. Μια που προφανώς αυτές (πλην Αριστερού Ρεύματος) διαφωνούσαν με το πολιτικό πλαίσιο και/ή το χαρακτήρα της πρωτοβουλίας. Η στάση αυτή της ηγεσίας της ΛΑΕ είναι, κατά τη γνώμη μας, διαλυτική για τη ΛΑΕ και δίνει λαβές να αντιμετωπίζεται με καχυποψία για κάθε είδους συνεργασία στο χώρο της Αριστεράς. Τα μέλη της ΛΑΕ αξίζουν κάτι καλύτερο. Με αυτό δεδομένο, ηχεί σαν κακόγουστο αστείο η διαβεβαίωση της Πρωτοβουλίας για έναν χώρο «που θα λειτουργεί στη βάση του διαλόγου, της διαρκούς και ίσης πληροφόρησης, με αμεσοδημοκρατικά χαρακτηριστικά, αξιοποιώντας κριτικά τη σύγχρονη τεχνολογία και το διαδίκτυο». Το γενικότερο πολιτικό συμπέρασμα είναι ότι ένας υβριδικός σχηματισμός «πλατιού κόμματος», σαν τη ΛΑΕ, στους τομείς της δημοκρατίας και της διαφάνειας υπολείπεται πολύ ακόμη και ενός μετώπου κοινής δράσης. Αυτό προκύπτει από όλη τη διαδρομή της ΛΑΕ, στην οποία ήταν διαρκής η μετατόπιση θέσεων της ΛΑΕ από τον επικεφαλής της Π. Λαφαζάνη με γραπτές και προφορικές δηλώσεις, συνεντεύξεις κ.λπ. Το τωρινό διάβημα όμως ξεπερνάει τα προηγούμενα. Στην ουσία αντικαθιστά τη ΛΑΕ με ένα σχήμα -νεφελώδες και προσωποκεντρικό- χωρίς καν τη συμφωνία της ίδιας της ΛΑΕ. Η εξέλιξη αυτή αποδεικνύει ότι η θέση μας πως η υβριδική μορφή του «πλατιού κόμματος» δεν έχει σχέση με το ευκταίο ενιαίο μέτωπο της Αριστεράς, ήταν και είναι σωστή. Αυτή η υβριδική πολιτική μορφή οδηγείται τώρα σε περαιτέρω εκφυλισμό.

Προγραμματικοί στόχοι

Η διακήρυξη της Πρωτοβουλίας συνιστά την πιο αταξική, μη αριστερή, εθνοπατριωτική και «δεξιά» εκδοχή λόγου που χαίρει στήριξης από αριστερά στελέχη εδώ και πολλά χρόνια. Ως τέτοια, είναι γενικόλογη και εγγράφεται στην παράδοση του αριστερού λαϊκισμού. Απουσιάζουν επιδεικτικά λέξεις όπως «Αριστερά», «καπιταλισμός», «κέρδη», «συντάξεις», «μισθοί», «αφορολόγητο», «εργατικό κίνημα», «δεξιά», «ακροδεξιά», ακόμη και η «λιτότητα». Όλες οι βασικές έννοιες είναι εθνικές και υπερταξικές. Το κείμενο βρίθει από αοριστολογίες για «μεσοπρόθεσμη βιομηχανική και αγροτική πολιτική» ή για… «δημοκρατική τομή στη Δημόσια Διοίκηση», «εκσυγχρονισμό, αποδοτικότητα, παραγωγικότητα». Οι «φλου αρτιστίκ» πατριωτικές πομφόλυγες, όπως «παρακαταθήκες μεγάλων ιστορικών, εθνικών και κοινωνικών αγώνων του λαού μας» και «πολύτιμη κληρονομιά δημιουργικού πνεύματος και επινοητικότητας από το βάθος του ιστορικού παρελθόντος αυτού του τόπου», θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί και από την κ. Γεννηματά… Τα πιο συγκεκριμένα που αναφέρει δεν είναι καλύτερα. α. Η «εναλλακτική λύση», που «θα οδηγήσει στην ανασυγκρότηση και αναγέννηση της οικονομίας και της πατρίδας μας», θα στηριχτεί σε… «εμπεριστατωμένες μελέτες» για την «υπέρβαση της ύφεσης και της επακόλουθης στασιμότητας ικανοποιώντας τις λαϊκές ανάγκες». Η σειρά είναι αυτή: υλοποίηση ενός προγράμματος στηριγμένου σε σωτήριες μελέτες -˃ υπέρβαση της ύφεσης -˃ ικανοποίηση λαϊκών αναγκών. Οι τελευταίες τελούν υπό την αίρεση της… ανάπτυξης. Οι συντάκτες δεν θέλουν να τρομάξουν μιλώντας για σύγκρουση με την άρχουσα τάξη, για ανατροπή της οικονομικής και πολιτικής της εξουσίας. Όσοι κυβερνούν ως τώρα έχουν αποτύχει μάλλον επειδή δεν έχουν μελετήσει καλά… β. Κατά βάση, το σχέδιο «παραγωγικής ανασυγκρότησης» της Πρωτοβουλίας πατά στη «βαθιά διαγραφή» του χρέους, τα «νομισματικά εργαλεία» και «τελικά (!) την εθνικοποίηση των ΔΕΚΟ». Όμως, μέχρι και η πρόσφατη πείρα της Αργεντινής έδειξε για πολλοστή φορά ότι μια διαγραφή χρέους με αστικούς όρους, όταν δεν υπονομεύει συνολικά την εκμετάλλευση και τις παραγωγικές σχέσεις, επιστρέφει στις αφετηρίες του χρέους και του ΔΝΤ. Χωρίς μια αντικαπιταλιστική πολιτική, που να αφαιρεί κρίσιμη οικονομική και πολιτική εξουσία από το μεγάλο κεφάλαιο, στο ξεκίνημα και όχι «τελικά», δεν μπορούν να υπάρξουν πόροι και «απαραίτητος δημοσιονομικός χώρος» απλά τυπώνοντας δραχμές. Ο «προστατευτισμός» για να έχει νόημα για το λαό και να μην του ζητά απλά υπομονή και νέες «πατριωτικές» οικονομικές θυσίες, πρέπει να είναι σοσιαλιστικός και όχι υπερταξικός – εθνικός – αναπτυξιακός εντός του καπιταλιστικού πλαισίου. Αν υπήρχε μη σοσιαλιστική διέξοδος από την «ύφεση και την επακόλουθη στασιμότητα», θα την είχαν εφαρμόσει και οι κυβερνώντες… γ. Το κείμενο αποκαλύπτει, παρά την ασάφειά του, σε πολλά σημεία τις διαταξικές φιλοδοξίες. – «Ταχεία αποκλιμάκωση της φορολογίας» γενικώς, χωρίς διευκρίνιση αν αφορά τους φτωχούς ή το κεφάλαιο ή και τους δύο και σε ποια αναλογία. – Αύξηση των «ιδιωτικών επενδύσεων» μαζί με τις δημόσιες. Ενώ γνωρίζουμε τα κριτήρια των επενδυτών και το ποιες πολιτικές επιδιώκουν και σήμερα να τους προσελκύσουν στη χώρα. – Το καθεστώς μετά το 2010 δεν χαρακτηρίζεται καθεστώς συσσώρευσης και ακραίας εκμετάλλευσης, αλλά «καθεστώς εξάρτησης» από το οποίο κινδυνεύει «η πατρίδα μας», όχι τα κατώτερα στρώματα. – Η μόνη συγκεκριμένη αναφορά σε κατάργηση μνημονιακού μέτρου είναι ο ΕΝΦΙΑ. Όχι το αφορολόγητο, οι συντάξεις ή οι μισθοί, αλλά αυτό που αφορά και τις «κοινωνικές συμμαχίες», τη μικρή και μεσαία αστική τάξη… δ. Η Αριστερά οφείλει μεν να αναζητά συμμαχίες με μη εργατικά στρώματα, αλλά στη βάση του εργατικού της προγράμματος, αποδεικνύοντας ότι αυτό (απαλλοτρίωση μεγάλου κεφαλαίου και κοινωνικοποιήσεις, στάση πληρωμών και διαγραφή χρέους, αυξήσεις μισθών και εργατικός έλεγχος κλπ) μπορεί να βγάλει από την κρίση εκτός από τους εργαζόμενους και άλλα χτυπημένα μικροαστικά στρώματα. Όχι να εγκαταλείπει το εργατικό πρόγραμμα και να υιοθετεί τις μικροαστικές ουτοπίες για τεχνοκρατική-νομισματική υπέρβαση της ύφεσης. Η Πρωτοβουλία και ιθύνοντές της κάνουν το δεύτερο κι έτσι δεν βοηθούν να ξεπεραστεί η ήττα του εργατικού κινήματος, αντίθετα την θεωρητικοποιούν και την στερεώνουν.

Πολιτικοί στόχοι

Ποιοι είναι οι άμεσοι πολιτικοί στόχοι της Πρωτοβουλίας; Πέρα από την προσπάθεια για ένα «μέτωπο» δυνάμεων που «εμπνέονται και πονάνε για κοινωνική δικαιοσύνη», δεν εξηγούν τι θα πράξουν. Θα συντονιστούν σε κάποια κοινή δραστηριότητα, θα κατέβουν μαζί στις εκλογές ή και τα δύο; Σίγουρα αυτή η συγκρότηση δεν αποτελεί επιστέγασμα κάποιας κοινής δράσης στα μέτωπα της συγκυρίας. Άρα γίνεται προφανές ότι ο στόχος είναι εκλογικός. Τις εκλογές δείχνει και ο χρόνος εκδήλωσης της Πρωτοβουλίας. Υπάρχει δε η έμμεση παραδοχή, με την αναφορά στη «δημιουργία ενός ισχυρού ρεύματος για μια νέα λαϊκή πλειοψηφία» – αναφορά μάλλον αμετροεπή. (Η άμεση παραδοχή στην τοποθέτηση του Π. Λαφαζάνη, δημοσιευμένη λίγες μέρες μετά.) Η ίδια η Πρωτοβουλία αποτελεί άλλη μια έκφραση του εκλογοκεντρισμού που ταλαιπωρεί την Αριστερά χρονίως, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ντροπιαστική κατάληξη του εγχειρήματος ΣΥΡΙΖΑ, που επικαθορίζει τελικά και τη μοίρα της ΛΑΕ, της οποίας οι συνιστώσες ούτε σε μια κοινή αντιπολεμική πρωτοβουλία δεν καταφέρνουν να συντονιστούν και ως σήμερα δεν ανοίγουν καν τη συζήτηση στη βάση για τους λόγους που συμβαίνει αυτό.

Συμπέρασμα

Η Πρωτοβουλία έχει καθαρά μετα-αριστερή κατεύθυνση: προγραμματικά, στη σύστασή της, στον τρόπο ίδρυσής της, στην άρρητη πλην σαφή εκλογοκεντρική της στόχευση. Γι’ αυτό επιλέγει τον πολιτικό αποχρωματισμό, που αφαιρεί κάθε πειστικότητα και κάθε βάθος από τη διακήρυξή της, φέρνοντάς την πιο πίσω και από το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ του 2015. Η ΛΑΕ βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Οι συνιστώσες της καλούνται ή να συναινέσουν εκ των υστέρων σε αυτούς τους χειρισμούς ή να ξαναδιεκδικήσουν τη ΛΑΕ εμπράκτως ή να διαχωριστούν από αυτήν ως όχημα για μετα-αριστερές αναζητήσεις. Για τη δική μας στάση ως Κόκκινο Νήμα, θα αποφασίσουμε στα συλλογικά μας όργανα στο αμέσως επόμενο διάστημα.

ΠΗΓΗ: redtopia.gr

Tην αναδιάρθρωση των εδρών των ναυτιλιακών ακολούθων, ενέκρινε το Συμβούλιο της Επικρατείας, κάνοντας δεκτό το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος, το οποίο προβλέπει την ίδρυση νέων και κατάργηση κάποιων εκ των υφιστάμενων.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το σχετικό σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος για την «ίδρυση - κατάργηση εδρών ναυτιλιακών ακολούθων», καταργούνται οι ακόλουθες έδρες ναυτιλιακών ακολούθων: Ντουμπάι (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα), Παναμά (Παναμάς), Μαρακαΐμπο (Βενεζουέλα), Βανκούβερ (Καναδάς).

Παράλληλα, ιδρύονται οι ακόλουθες έδρες ναυτιλιακών ακολούθων: Μπουσάν (Νότια Κορέα), Γκουανγκζού (Κίνα), Αγία Πετρούπολη (Ρωσία), Κέιπ Τάουν (Νότια Αφρική).

Στη γνωμοδότηση του ΣτΕ υπογραμμίζεται ότι στο Προεδρικό Διάταγμα αναγράφεται πως δεν θα υπάρξει δαπάνη για τον κρατικό προϋπολογισμό, ωστόσο σύμφωνα με έγγραφα της γενικής διεύθυνσης οικονομικών υπηρεσιών του υπουργείου Ναυτιλίας, προκύπτει ότι προκαλείται δαπάνη για έτη 2019 έως 2021.

Στο πλαίσιο αυτό, το ΣτΕ υποχρέωσε τους δύο συναρμόδιους υπουργούς να αναγράψουν στο σχέδιο Π.Δ. τις δαπάνες εις βάρος του κρατικού προϋπολογισμού.

πηγη: naftemporiki.gr