Το Εργατικό Τμήμα του Αρείου Πάγου έκρινε ότι δεν επιτρέπεται, ούτε με συμφωνία μεταξύ εργαζομένου και εργοδότη, η μεταφορά των ημερών της θερινής άδειας και αν υπάρξει τέτοια συμφωνία, αυτή είναι άκυρη (ανίσχυρη), ενώ ο εργοδότης, ο οποίος δεν χορήγησε πλήρη την άδεια στον μισθωτό κατά τη διάρκεια του έτους, είναι υποχρεωμένος να καταβάλει τις αποδοχές του προσαυξημένες κατά 100%.

Ειδικότερα, τον Άρειο Πάγο απασχόλησε περίπτωση τραπεζοϋπαλλήλου, ο οποίος κατά την τριετία 2005-2008 έλαβε τμήμα της θερινής του αδείας και όχι το σύνολο των προβλεπόμενων ημερών (π.χ. το 2005 μόνο 14 ημέρες) και για τον λόγο αυτόν προσέφυγε στα δικαστήρια. Οι αρεοπαγίτες επικύρωσαν εφετειακή απόφαση, η οποία είχε επιδικάσει στον τραπεζοϋπάλληλο τις διαφορές των ημερών που εργάστηκε κατά την τριετία 2005-2008, προσαυξημένες κατά 100%.

Ειδικότερα, ο Άρειος Πάγος επισημαίνει ότι σκοπός του Συντάγματος (Άρθρο 28) της διεθνούς σύμβασης 52/1936 για τους κανόνες χορήγησης αδειών μετ΄ αποδοχών, της ελληνικής εργατικής νομοθεσίας και των ευρωπαϊκών οδηγιών 93/104 και 2003/88, είναι «να εξασφαλισθεί με τη χορήγηση της ετήσιας άδειας η περιοδική ανάπαυση και η ανανέωση των σωματικών και ψυχικών δυνάμεων του εργαζομένου για τη διατήρηση της σωματικής και ψυχικής του υγείας».

Από τις διατάξεις αυτές «προκύπτει σαφώς ότι δεν επιτρέπεται, ούτε με συμφωνία μεταξύ του εργαζόμενου και του εργοδότη, η μεταφορά των ημερών της ετήσιας άδειας του πρώτου, που δεν του χορηγήθηκαν από τον εργοδότη, στο επόμενο ή στα μεθεπόμενα έτη, με συνέπεια να είναι ανίσχυρη (άκυρη) κατά τα άρθρα 174 και 180 του Αστικού Κώδικα τέτοια συμφωνία και ο εργοδότης, ο οποίος δεν χορήγησε πλήρη την κανονική άδεια στο μισθωτό του, κατά τη διάρκεια του έτους που αυτή αφορά, να είναι υποχρεωμένος, από το τέλος του αντίστοιχου έτους, να καταβάλει σε αυτόν τις αντίστοιχες προς τις ημέρες αυτές αποδοχές αδείας, και μάλιστα με προσαύξηση κατά 100% σε περίπτωση υπαιτιότητάς του, μη δυνάμενος να εκπληρώσει τη συγκεκριμένη υποχρέωσή του προς το μισθωτό με τη χορήγηση σ’ αυτόν των παραπάνω ημερών αδείας και τον συμψηφισμό αυτών προς το ανύπαρκτο σύνολο ήδη συσσωρευμένων ημερών άδειας περασμένων ετών, που δεν του χορηγήθηκαν». Ο Άρειος Πάγος διευκρινίζει ότι «η προσαύξηση 100% αφορά μόνον στις αποδοχές και όχι στο επίδομα αδείας, αφού ο νόμος αναφέρεται ρητά στις αποδοχές αδείας και όχι στο επίδομα».

Τέλος, η δικαστική απόφαση αναφέρει ότι για τη θεμελίωση της αξίωσης του μισθωτού προς λήψη της κατά 100% προσαύξησης, απαιτείται υπαιτιότητα του εργοδότη, έστω και σε βαθμό ελαφράς αμέλειας, η οποία υπάρχει όταν ο μισθωτός ζήτησε την άδεια και ο εργοδότης δεν του την χορήγησε.

πηγη: ergasianet.gr

Σκηνές τρόμου εκτυλίχθηκαν σε πλοίο στην Ινδονησία, που άρχισε να παίρνει νερά με αποτέλεσμα να βυθιστεί, αναγκάζοντας τους επιβάτες να πηδήξουν στη θάλασσα και να περιμένουν τη διάσωση τους.

Τουλάχιστον 16 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους. Ανάμεσα στους νεκρούς ένα αγόρι δύο ετών και ένα κορίτσι τριών ετών, σύμφωνα με τα τοπικά μέσα.

Στις δραματικές φωτογραφίες οι επιβάτες φαίνονται να κρατούνται από τα κιγκλιδώματα του πλοίου, αφού δεν υπήρχαν αρκετά σωσίβια για τους 139 επιβάτες του σκάφους που βυθιζόταν.

Οι εικόνες δείχνουν τα τεράστια κύματα να «καταπίνουν» σιγά σιγά το πλοίο, ενώ στην φουρτουνιασμένη θάλασσα βυθίστηκαν πολλά αυτοκίνητα και φορτηγά.

Ένα από τα οχήματα που βυθίστηκαν μετέφερε 30 δισεκατομμύρια ρουπίες Ινδονησίας (1,5 εκατομμύρια λίρες) σε μετρητά από μια τράπεζα.

Τα πλάνα που καταγράφηκαν νωρίτερα δείχνουν σκηνές πανικού στο πλοίο, καθώς οι άνθρωποι βάζουν τα γιλέκα διάσωσης, ενώ τα παιδιά κραυγάζουν και το σκάφος τραντάζεται από ισχυρούς ανέμους.

Ένας άνδρας που ήταν στο πλοίο χρησιμοποίησε το Facebook Live για να μεταδώσει ζωντανά την κατάσταση. Το KM Lestari ferry εκτελούσε δρομολόγιο από το νησί Σουλαουέζι προς τη νήσο Σελαγιάρ, όταν δύο ώρες μετά τον απόπλου εν μέσω σφοδρής θαλασσοταραχής άνοιξε ρήγμα στο κύτος του με αποτέλεσμα να μπάζει νερά.

Σημειώνεται ότι στην Ινδονησία γίνονται συχνά βυθίσεις πλοίων, ενώ οι βασικοί κανόνες ασφαλείας συχνά παραβιάζονται και τα σκάφη είναι υπερφορτωμένα.

Σημειώνεται πως το νέο δυστύχημα έρχεται την ίδια μέρα με την ανακοίνωση του τέλους των ερευνών για τους 164 ανθρώπους που αγνοούνται μετά το ναυάγιο πορθμείου την περασμένη εβδομάδα , στη νήσο Σουμάτρα, στη λίμνη Τομπά, τουριστικό προορισμό και από τις βαθύτερες λίμνες στον κόσμο.

πηγη: tvxs.gr

Απαλλάσσονται των ποινών οι παραβάτες για την -αδήλωτη εργασία- (έναντι ενός ευτελούς ποσού) σύμφωνα με το Νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη βουλή:

Οι εργοδότες στο εξής, έχουν δικαίωμα να παρανομούν, να μην δηλώνουν τους εργαζόμενους, αλλά όταν όμως αποκαλυφθούν, πάλι έχουν το δικαίωμα, αντί των προστίμων…. να προσλάβουν το μισθωτό για τρεις μήνες έως ένα χρόνο.. και να τη γλυτώνουν!!

Δηλαδή, ελεύθερα πλέον οι εργοδότες, θα ξεζουμίζουν τους μισθωτούς για ένα –δυο – τρία χρόνια (ανάλογα με την «μαγκιά» του εργοδότη) θα τους κλέβουν σε μισθό, από υπερωρίες, άδειες, δώρα Χριστουγέννων – Πάσχα κλπ, και θα γλιτώνουν την ασφάλιση – εφορία και ότι άλλο… Μετά.. και μόνο εφόσον αποκαλυφθούν… θα προσλαμβάνουν τον μισθωτό (για λίγο) και θα απαλλάσσονται, όχι μόνο από τα πρόστιμα, αλλά και από οφειλές μεγάλων χρηματικών ποσών που αφορούν το μισθωτό!!

Ελεύθερα λοιπόν, αφού η αδήλωτη εργασίαεφεξής, από διαρκές έγκλημα που συνιστά… θεωρείται πλέον νόμιμη!!

Ωραία! Συγχαρητήρια στα επιτελεία του υπουργείου εργασίας για τη φαεινή ιδέα, και τις αποκαλύψεις για το πώς σκέπτονται και πως βλέπουν τους εργαζόμενους. Ότι δηλαδή δεν έχουν δικαιώματα, δεν είναι άνθρωποι, αλλά οι δούλοι και τα σκλαβάκια των εργοδοτών!!

Και εφόσον λοιπόν ο μισθωτόςαποτελεί το δούλο, κανένας λόγος για αυτόν. Τώρα αν τον έκλεβε ο εργοδότης, πόσο τον έκλεβε, τι θα γίνει με την αναδρομική του ασφάλιση, και την εισφοροδιαφυγή των Ταμείωνπου λιμοκτονούν, ψιλά γράμματα για τον ΣΥΡΙΖΑ και τους συντελεστές γύρω από το θέμα αυτό.

Αδήλωτη εργασία.

Δεν υπάρχει άλλη χώρα με το 25% των εργαζομένων αδήλωτους – ανασφάλιστους! Με αυτό το ύψος (10δις ετησίως) εισφοροδιαφυγής! Χωρίς συλλογικές συμβάσεις! Με ανέλεγκτες επιχειρήσεις! Με ανύπαρκτες επιθεωρήσεις εργασίας! Η «μερική» απασχόληση οργιάζει! Οι εργολαβίες κάνουν πάρτι! Εργαζόμενοι ως «ελεύθεροι επαγγελματίες»! To εργόσημο εισβάλει και σε επιχειρήσεις!!

Το ΕΒΕΑ καταγράφει την αδήλωτη εργασία την στο 50%, αφού για να τεκμηριώσει την πρόταση για μείωση των ασφαλιστικών εισφορών από το 20% στα 10% ισχυρίζεται… «ότι έτσι θα οδηγήσει σε αύξηση της καταγεγραμμένης απασχόλησης, ενώ η μείωση των εσόδων για τα ταμεία ανά υπόχρεο, θα αντισταθμιστεί από την αντίστοιχη αύξηση του αριθμού των υπόχρεων εισφοράς»!!

Άμεσες – Επείγουσες Προτάσεις

Απαιτούνται άλλες πολιτικέςκαι άλλες κυβερνήσεις που θα έχουν επίκεντρο τον άνθρωπο. Που θα σέβονται τη μισθωτή εργασία και θεωρούν τους μισθούς και την αγοραστική τους δύναμη βασικό εργαλείο ανάπτυξης και ΟΧΙ κόστος και εχθρό. Η οικονομία να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος την οικονομία.

Ποινικές κυρώσεις.

Η αδήλωτη εργασία σε επιχειρήσεις, συνιστά αξιόποινη πράξη οικονομικό και κοινωνικό έγκλημα. Κατά την αποκάλυψη συνεπώς, ενεργοποιείται αυτεπάγγελτη ποινική δίωξη (βάση του Ν. 2336/1995) αυτόφωρη διαδικασία, ποινή φυλάκισης 3 – 6 μήνες και χρηματικές ποινές ανάλογα με το ύψος της παράβασης.

Διοικητικές κυρώσεις.

Σε κάθε παράβαση (αδήλωτης εργασίας) τεκμαίρεται ότι η σχέση είναι πλήρους απασχόλησης και διήρκησε όσο ο κενός ανασφάλιστος χρόνος του μισθωτού. Καταλογίζονται ασφαλιστικές εισφορές υπέρ του αδήλωτου μισθωτού για όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, έως τον τελευταίο προηγούμενο εργοδότη. Καθώς και χρεωστικές οφειλές από διαφορές, σε μισθό, υπερωρίες, άδειες, δώρα Χριστουγέννων – Πάσχα, επίδομα άδειας, που θα πρέπει να καταβληθούν στο μισθωτό. Το βάρος της απόδειξης (των διαφορών) το έχει η επιχείρηση.

Κίνητρα ενθάρρυνσης για μαζικές προσφυγές.

Οι εργαζόμενοι που συμμετέχουν στην αποκάλυψη αδήλωτων εργασιών, προστατεύονται και δεν απολύονται. Ο ρόλος των συνδικάτων αναβαθμίζεται με δικαίωμα μαζικών προσφυγών, αλλά και η ενδεχομένη αδιαφορία των αρμοδίων αρχών τιμωρείται.

Αντικίνητρα χρήσης εργολαβιών.

Οι αποδοχές των εργαζομένων σε εργολαβίες, ισοδυναμούν με τις αποδοχές και τα δικαιώματα των εργαζομένων της επιχείρησης. Παραβάσεις των ενδιάμεσων εργοδοτών (εργολάβων) βαρύνουν καταρχήν τον κύριο εργοδότη. Στις καταστάσεις προσωπικού των επιχειρήσεων (ΑΠΔ) θα πρέπει να αναγράφονται (χωριστά) και το προσωπικό σε εργολαβίες.

Αντικίνητρα – απαγόρευση.

Η «μερική απασχόληση» να ξαναγίνει 25% ακριβότερη όπως ήταν και στο παρελθόν, να έχει σταθερά ωράρια, χωρίς υπερωρίες και περιορισμό στο 10% ανά επιχείρηση. Εργαζόμενοι με παράνομο δελτίο παροχής «μπλοκάκια» μετατρέπονται σε εξαρτημένη εργασία πλήρους απασχόλησης. Ενώ η ασφάλιση με εργόσημο, απαγορεύεται ρητά σε επιχειρήσεις.

Έννομη τάξη (Σ.Σ.Ε.).

Να αποκατασταθεί ο κατώτατος μισθός και οι ελεύθερες διαπραγματεύσεις. Ωστόσο, και τα συνδικάτα να ανασυγκροτηθούν, καθώς το 60% των εργαζομένων δεν καλύπτεται από κανένα σωματείο.

Ο ρόλος τουΣ.ΕΠ.Ε.

Η αναβάθμισή του κρίνεται απαραίτητη, τόσο για την τήρηση της νομοθεσίας όσο και την εφαρμογή. Δηλαδή την φροντίδα για την καταβολή δεδουλευμένων και εργατικών διαφορών χωρίς την απαραίτητη προσφυγή στα αστικά δικαστήρια.

Νικολάου Κώστας

Μέλος Διοικούσας Επιτροπής ΚΕ.Π.Ε.Α./ΓΣΕΕ

πηγη: iskra.gr

Μπάμπης Συριόπουλος

Το Φλεβάρη του 1848 ανατρέπεται επαναστατικά ο γάλλος βασιλιάς και ανακηρύσσεται η δημοκρατία, με ορισμένες κατακτήσεις για την εργατική τάξη. Η ταξική πάλη φούντωσε και τον Ιούνιο η αστική κυβέρνηση επιχείρησε την εξάλειψη κάθε «σοσιαλιστικού αρώματος». Οι εργάτες του Παρισιού αντιστάθηκαν και προχώρησαν σε εξέγερση, η οποία καταπνίγηκε από το στρατό, υπό την ηγεσία του «χασάπη του Ιούνη» του στρατηγού Καβενιάκ.

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ

1848, 27 Φεβρουαρίου Ανακήρυξη της δημοκρατίας από την προσωρινή κυβέρνηση, μετά την επανάσταση που ανέτρεψε τον βασιλιά

23 Απρίλη Εκλογές για τη Συντακτική Εθνοσυνέλευση

26 Απρίλη Διαδήλωση μετά τα αποτελέσματα των εκλογών που καταστέλλεται με δεκάδες νεκρούς

15 Μάη Εισβολή εργατικής διαδήλωσης στην Εθνοσυνέλευση, σύλληψη των σοσιαλιστών ηγετών

23-25 Ιούνη Εργατική εξέγερση στο Παρίσι, ήττα και καταστολή.

Η αστική και μικροαστική Γαλλία έδειξε όλο της το μένος απέναντι στους εξεγερμένους εργάτες

170 χρόνια ακριβώς πριν, η παρισινή εργατική εξέγερση στις 23-25 Ιούνη 1848 συγκλόνισε για μια ακόμα φορά την Ευρώπη, μια Ευρώπη που βρισκόταν ήδη στο μέσο του κύματος των επαναστάσεων που χαρακτηρίστηκαν «η άνοιξη των λαών». Πώς όμως φτάσαμε στην αιματηρή ένοπλη εξέγερση του Ιούνη; Η αρχή είχε γίνει με την επανάσταση του Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς που είχε ανατρέψει την «ιουλιανή μοναρχία» του Λουδοβίκου Φίλιππου, του «αστού βασιλιά». Η διπλή κρίση του 1846-1847 (αγροτική και βιομηχανική ταυτόχρονα) είχε οδηγήσει στην ανέχεια και στην εξαθλίωση τον γαλλικό λαό, ενώ το «κοινωνικό ζήτημα» (ή αλλιώς το εργατικό πρόβλημα) δέσποζε ήδη στο δημόσιο διάλογο στην Ευρώπη. Το αποτέλεσμα της επανάστασης ήταν η ανακήρυξη της δημοκρατίας με καθολικό εκλογικό δικαίωμα (για τους άντρες) στις 27 Φεβρουαρίου.

Οι εργάτες του Παρισιού που βρίσκονταν στους δρόμους από την πρώτη στιγμή επιδίωξαν να σφραγίσουν τις εξελίξεις με τις δικές τους κοινωνικές διεκδικήσεις. Στην 11μελή προσωρινή κυβέρνηση συμμετείχαν δύο σοσιαλιστές, ο Λουί Μπλαν κι ο εργάτης Αλμπέρ. Ο εργάσιμος χρόνος περιορίστηκε για πρώτη φορά στις 10 ώρες για το Παρίσι και στις 12 για την επαρχία. Η πρόταση για την καθιέρωση της κόκκινης σημαίας απορρίφθηκε γρήγορα υπέρ της τρίχρωμης. Μετά από μια μεγάλη διαδήλωση καθιερώθηκε για πρώτη φορά υπουργείο Εργασίας που μετονομάστηκε αργότερα σε Εργατικό Επιμελητήριο με την αποστολή να βρει τρόπους για τη βελτίωση της θέσης της εργατικής τάξης. Το νέο Επιμελητήριο ( «η επιτροπή του Λουξεμβούργου») με επικεφαλής τους δύο σοσιαλιστές, εκτός από τις επιτρεπόμενες ακόμα (στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας) σοσιαλιστικές ονειροπολήσεις, έπρεπε να βρει άμεσες λύσεις για την ανεργία (αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης που είχε προκαλέσει την επανάσταση του Φεβρουαρίου). Υπήρξε η πρόταση για «κοινωνικά εργαστήρια» που οι ίδιοι οι εργάτες μέσω συνεταιρισμών θα έπαιρναν στα χέρια τους βιομηχανίες που αδυνατούσαν να τις λειτουργήσουν οι ιδιοκτήτες τους. Αντίθετα η λύση που υιοθετήθηκε (τέτοια που δεν αμφισβητούσε την ατομική ιδιοκτησία) από την προσωρινή κυβέρνηση ήταν τα «εθνικά εργαστήρια», που μετέτρεπαν όλους τους εργάτες σε ανειδίκευτους σε βαριές και κακοπληρωμένες εργασίες οδοποιίας και επιχωμάτωσης, λύση ανάλογη με τα αγγλικά «σπίτια εργασίας» (work houses).

Η ταξική πάλη στο εσωτερικό πια της αστικής κοινωνίας και δημοκρατίας φούντωνε, τις εργατικές διαδηλώσεις τις υποδέχονταν ο αστικός πληθυσμός και οι εθνοφρουροί με κραυγές «κάτω οι κομμουνιστές». Οι εκλογές για τη Συντακτική συνέλευση έγιναν στις 23 Απρίλη, παρά το αίτημα του Μπλανκί (του γνωστού σοσιαλιστή επαναστάτη ηγέτη) για αναβολή τους ώστε να προχωρήσει η ζύμωση στην καθυστερημένη πολιτικά επαρχία. Η Εθνοσυνέλευση. με το βάρος της επαρχίας, αποτελούνταν από μια μετριοπαθή δημοκρατική (αστική) πλειοψηφία, ενώ οι σοσιαλιστές ήταν μικρή μειοψηφία. Με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων η απάντηση στις διαδηλώσεις της 26^ης Απριλίου ήταν πυροβολισμοί, με αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς εργάτες. Στις 15 Μάη μια διαδήλωση υπέρ της Πολωνίας (σήμερα αναρωτιόμαστε γιατί όχι υπέρ της απελευθέρωσης της γαλλοκρατούμενης Αλγερίας) εισέβαλλε στην Εθνοσυνέλευση, δίνοντας έτσι το πρόσχημα για τη σύλληψη των σοσιαλιστών ηγετών της εργατικής τάξης όπως ο Μπλανκί, ο Αλμπέρ, ο Ρασπάιγ και άλλοι. Η αστική πλειοψηφία μαζί με τους φιλομοναρχικούς της Εθνοσυνέλευσης κραύγαζε «πρέπει να τελειώνουμε» με τα εθνικά εργαστήρια και το σοσιαλιστικό άρωμα του Φεβρουαρίου. Στις 21 Ιούνη η Εκτελεστική Επιτροπή της Εθνοσυνέλευσης αποφάσισε την υποχρεωτική ένταξη των εργατών κάτω των 25 ετών στο στρατό, ενώ οι υπόλοιποι όποτε διατάσσονταν υποχρεούνταν να φύγουν στην επαρχία αλλιώς θα έπαυαν να μισθοδοτούνται. Στην πράξη καταργούνταν τα εθνικά εργαστήρια και ό,τι αυτά συμβόλιζαν.

Οι εργάτες του Παρισιού σήκωσαν το γάντι και οι διαδηλώσεις στις 22 Ιούνη μετατράπηκαν σε ένοπλη εξέγερση την επόμενη. Από τη μια πλευρά οι 40-45 χιλιάδες εξεγερμένοι που κυριαρχούσαν στο εργατικό ανατολικό Παρίσι με δεκάδες οδοφράγματα και από την άλλη οι κυβερνητικές δυνάμεις της εθνοφυλακής, του στρατού και της «κινητής φρουράς» (μισθοδοτούμενο σώμα αποτελούμενο από εργάτες!). Αρχηγός των κυβερνητικών δυνάμεων ήταν ο στρατηγός Καβενιάκ, ο «χασάπης του Ιούνη» όπως ονομάστηκε μετά, πρώην κυβερνήτης στην Αλγερία. Οι εξεγερμένοι εργάτες έβαζαν κόκκινες σημαίες στα οδοφράγματα και τα συνθήματά τους ήταν «Ζήτω η κοινωνική δημοκρατία», «Δικαίωμα εργασίας» και «ψωμί ή μολύβι». Στον άνισο αυτό αγώνα οι εξεγερμένοι δεν κατάφεραν να καταλάβουν το Δημαρχείο και στις 25 του μήνα άρχισε η αντεπίθεση του στρατού. Το πρωί της 26^ης είχαν καταληφθεί και τα τελευταία οδοφράγματα ενώ ακολούθησαν πολυάριθμες συνοπτικές εκτελέσεις και συλλήψεις, περίπου 15.000 φυλακίστηκαν, περιμένοντας τον εκτοπισμό τους στην Αλγερία.

Η αστική και μικροαστική Γαλλία έδειξε όλο της το μένος απέναντι στους εξεγερμένους εργάτες. Όπως ανέφερε ο Μαρξ, μέχρι κι οι φοιτητές της ιατρικής αρνήθηκαν «στους τραυματίες πληβείους την αρωγή της επιστήμης τους». Στο κλασικό του έργο για τα γεγονότα στη Γαλλία «Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία από το 1848 ως το 1850» συγκρίνει τις δύο επαναστάσεις: «Η επανάσταση του Φλεβάρη ήταν η όμορφη επανάσταση, η επανάσταση που συγκέντρωνε τη γενική συμπάθεια, γιατί οι αντιθέσεις που ξέσπασαν μέσα της ενάντια στη βασιλεία κοιμούνταν ανεξέλιχτα, αρμονικά, η μια πλάι στην άλλη, γιατί η κοινωνική πάλη που αποτελούσε το βάθρο της είχε αποκτήσει μονάχα μιαν αέρινη ύπαρξη, την ύπαρξη της φράσης, του λόγου. Η επανάσταση του Ιούνη είναι η άσχημη επανάσταση, η αποκρουστική επανάσταση, γιατί στη θέση της φράσης μπήκε το πράγμα, γιατί η δημοκρατία ξεγύμνωσε το κεφάλι του ίδιου του τέρατος αφαιρώντας το στέμμα που το προστάτευε και το έκρυβε».

πηγη: prin.gr