Συνάδελφοι,

Στις 31 Οκτώβρη 2018, μέρα Τετάρτη και ώρα 9.30 π.μ πραγματοποιείται η Β΄ Τακτική ετήσια Γενική Συνέλευση των μελών μας.

Κεντρικό θέμα που θα απασχολήσει την Συνέλευση είναι οι ΣΣΕ 2018-2019, τα αιτήματα, οι διεκδικήσεις και η τακτική του Σωματείου μας.

Όπως είναι γνωστό για το 2018 έχουν υπογραφεί δύο ΣΣΕ, αυτή των Ακτοπλοϊκών και Ε/Γ-Ο/Γ Διεθνών γραμμών και των Πορθμείων Εσωτερικού οι οποίες, με ευθύνη της ηγεσίας και της πλειοψηφίας της ΠΝΟ, οι καταλήξεις τους ήταν τελείως αναντίστοιχες με την βούληση των Ναυτεργατών αλλά και τις πραγματικές ανάγκες που διαμορφώθηκαν την τελευταία 7ετία όπου όλες οι Συμβάσεις ανανεώνονταν με μηδενικές αυξήσεις.

Στις υπόλοιπες κατηγορίες πλοίων της φορτηγού ναυτιλίας (ποντοπόρα άνω των 4500 κόρων, μεσογειακά Φ/Γ- Δ/Ξ, και φορτηγά κάτω των 500 κόρων) οι συμβάσεις παραμένουν στον αέρα για μια ολόκληρη 8ετία!!

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ έχει επανειλημμένα καταθέσει στην ΠΝΟ ένα ολοκληρωμένο αγωνιστικό πλαίσιο δράσεων, κινητοποιήσεων και απεργιακών αγώνων σε αυτές τις κατηγορίες πλοίων το οποίο προσκρούει στην άρνηση του εργοδοτικού και κομματικού συνδικαλισμού οι οποίοι σε κοινή γραμμή αρνούνται οποιαδήποτε κινητοποίηση έχει στόχο την ποντοπόρο ναυτιλία, εκεί που επικρατεί σε γενικευμένη κλίμακα η μαύρη ανασφάλιστη και χαμηλόμισθη εργασία!!!

Έχουμε επανειλημμένα υπογραμμίσει ότι η λύση είναι η οργάνωση, η κινητοποίηση και η δράση των ίδιων των Ναυτεργατών και όχι ο παροπλισμός τους που τους έχουν οδηγήσει εδώ και δεκαετίες οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κoμματικού συνδικαλισμού.

Η έλλειψη βούλησης αυτών των δυνάμεων να αντιταχθούν στις εφοπλιστικές απαιτήσεις για πάγωμα της σύμβασης και στις αξιώσεις τους για υπονόμευση της ΣΣΕ με βάση τα διεθνή κρατούντα, σε συνδυασμό με την διάρρηξη οποιασδήποτε ουσιαστικής σχέσης και δεσμού με τους Ναυτεργάτες της ποντοπόρου Ναυτιλίας τους οδηγεί να εκλιπαρούν τον εκάστοτε Υπουργό Ε.Ν (ο οποίος ουδεμία δικαιοδοσία έχει) να παίζει τον ρόλο του μεσάζοντα και σε ανταπόδοση εργοδοτικός και κομματικός συνδικαλισμός να αναμένουν από την κυβέρνηση να δώσει λύση στην εφοπλιστική αδιαλλαξία και επιθετικότητα…..

Αυτός ο κατήφορος οδηγεί ουσιαστικά σε παραίτηση και υποταγή στα εφοπλιστικά συμφέροντα και ανεξάρτητα από διαφορές αυτών των δυνάμεων είναι φανερό ότι με τον τρόπο αυτό εξυπηρετούνται απόλυτα οι σχεδιασμοί των εφοπλιστών για το χτύπημα του κορυφαίου θεσμού των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της υπογραφής ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις.

Η ΠΕΝΕΝ θεωρεί μονόδρομο την συγκρότηση ενός Ναυτεργατικού μετώπου μέσα και έξω από τα καράβια και την αγωνιστική διεκδίκηση υπογραφής των ΣΣΕ που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες του Ναυτεργατικού μας κόσμου, της χώρας μας αλλά και της αντιμετώπισης με όρους κινήματος της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής.

Σε αυτή την κατεύθυνση καλούμε τα μέλη μας στην Συνέλευση της ΠΕΝΕΝ να αναπτυχθεί ένας ουσιαστικός, γόνιμος προβληματισμός, να διατυπωθούν σκέψεις και απόψεις που θα συμβάλουν να υλοποιηθεί αυτός ο στόχος, που αποτελεί προϋπόθεση για την ανάκαμψη και την αντεπίθεση του Ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ ΛΕΙΨΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΕΝΕΝ

ΣΤΙΣ 31/10/2018

Πειραιάς 22/10201/

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Σε συνθήκες φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού ζουν πάνω από ένας στους τρεις κατοίκους στην Ελλάδα και κατά μέσο όρο ένας στους πέντε στην ΕΕ, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2017 που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η Eurostat.

Σύμφωνα με τη Eurostat, ένας άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού όταν αντιμετωπίζει μία ή περισσότερες από τις παρακάτω προβληματικές καταστάσεις: Είτε θεωρείται φτωχός (δηλαδή έχει εισοδήματα μικρότερα του 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος), είτε ζει σε κατάσταση ένδειας (δηλαδή στερείται βασικά καταναλωτικά αγαθά ή αδυνατεί να αντεπεξέλθει σε στοιχειώδεις οικονομικές υποχρεώσεις), είτε ζει σε οικογένεια αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της ανεργίας (δηλαδή σε οικογένεια που κανένα μέλος της δεν έχει «κανονική δουλειά»).

Συγκεκριμένα, στην Ελλάδα το 2017 βρίσκονταν αντιμέτωποι με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού το 34,8% του πληθυσμού (3,7 εκατ. άνθρωποι), έναντι 28,1% το 2008. Στην ΕΕ το αντίστοιχο ποσοστό έπεσε το 2017 στο 20,3% (113 εκατ. άνθρωποι), κάτω από τα επίπεδα του 2008 (23,7%).

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, επίσης, σε συνθήκες φτώχειας βρίσκεται το 20,2% του πληθυσμού, σε συνθήκες ένδειας το 21,1%, ενώ ζει σε οικογένεια αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της ανεργίας το 15,6% του πληθυσμού. Τα αντίστοιχα μέσα ποσοστά στην ΕΕ είναι 16,9%, 6,9% και 9,3%.

Γενικότερα, σε χειρότερη κατάσταση από την Ελλάδα, αναφορικά με το ποσοστό του πληθυσμού που θεωρείται ότι βρίσκεται σε κατάσταση φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, είναι η Βουλγαρία (38,9%) και η Ρουμανία (35,7%). Στον αντίποδα (με ποσοστά μικρότερα του 20%) βρίσκονται η Τσεχία (12,2%), η Φιλανδία (15,7%), η Σλοβακία (16,3%), η Ολλανδία (17%), η Σλοβενία, η Γαλλία (17,1%), η Δανία (17,2%), η Σουηδία (17,7%) η Αυστρία (18,1%) και η Γερμανία (19%).

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Συνολικά 8 βουλευτές «αποστάτησαν», 7 από το VMRO και 1 από ένα μικρό σοσιαλιστικό κόμμα που συνεργαζόταν σταθερά με το VMRO, ψηφίζοντας, παρά την κομματική γραμμή, «ΝΑΙ» στις Συνταγματικές αλλαγές, προκειμένου να περάσει η επιβαλλόμενη από την Συμφωνία των Πρεσπών Συνταγματική Αναθεώρηση.

Ένα όργιο εκβιασμών, πιέσεων, παράνομων μεθοδεύσεων και εξαγορών συνόδευσε αυτήν την αποστασία των βουλευτών, οι οποίες επιβεβαίωσαν με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο ότι η ΠΓΔΜ είναι ένα κανονικό προτεκτοράτο και ξέφραγο αμπέλι για παρανομίες και εγκληματικές μεθοδεύσεις της Ουάσιγκτον, κάτι που υποδηλώνει ποιοι είναι το μέλλον όλων των Βαλκανικών αθυρμάτων που παραδίδονται στη νέα αποικιοκρατία των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, των Βρυξελλών και της Γερμανίας.

Δυστυχώς, αυτό είναι και το μέλλον της Ελλάδας, αν δεν είναι και το παρόν της όλα αυτά τα μνημονιακά χρόνια, όσο στο τιμόνι της χώρας μας βρίσκονται ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, η ΝΔ του Μητσοτάκη και οι ακροδεξιές αποφύσεις τους.

Οι τρεις εκ των επτά βουλευτών του VMRO, οι οποίοι αποστάτησαν ψηφίζοντας «ΝΑΙ» στην Συμφωνία, αποφυλακίστηκαν την προηγουμένη της ψηφοφορίας στην Βουλή, μόνο και μόνο για να ψηφίσουν.

Συγκεκριμένα και οι τρεις αυτοί βουλευτές ήταν προφυλακισμένοι για βαριές οικονομικέςατασθαλίες, μόλις λίγες βδομάδες πριν την ψηφοφορία η προφυλάκιση τους μετετράπη σεκράτηση κατ’ οίκον και όλως τυχαίως η κράτηση αυτή διεκόπη την προηγουμένη για να προσέλθουν με το «ΝΑΙ» στην κάλπη της Βουλής.

Ούτε στην χειρότερη αποικία δεν συμβαίνουν τέτοιες καταστάσεις.

Ταυτόχρονα και η βουλευτής του μικρού Σοσιαλιστικού κόμματος που μεταπήδησε, ψηφίζοντας «ΝΑΙ», κατηγορείται για οικονομικές ατασθαλίες και οι κακές γλώσσες, ομιλούν ότι και το δικό της «ΝΑΙ» συνοδεύτηκε με ισχυρά ανταλλάγματα.

Πέραν αυτών των μεθοδεύσεων, οργιάζουν στα Σκόπια οι πληροφορίες όχι μόνο για «δικαστικά» ανταλλάγματα αλλά και για μεγάλα ποσά και άλλες «εξυπηρετήσεις» που συνόδευσαν τα «ΝΑΙ», με βουλευτές να θεωρούν χρυσή ευκαιρία και λαβράκι την εν λόγω ψηφοφορία για να «φτιάξουν» την ζωή  τους.

Ανεξάρτητα από τον απαράδεκτο χαρακτήρα και ρόλο του VMRO, άλλωστε δεν είναι πιο «καθαρό» το κόμμα του Ζάεφ, είναι τραγικό ότι η κυβέρνηση Τσίπρα στηρίζει πάνω σε τέτοιες μεθοδεύσεις, παραχάραξης του δημοψηφίσματος στην γειτονική χώρα και σε ένα όργιο δοσοληψιών, την κύρωση μιας Συμφωνίας που εγκαθιδρύει μια νέα αποικιοποίηση στα Βαλκάνια, ενώ δηλητηριάζει περαιτέρω τις σχέσεις ανάμεσα στους λαούς.

Αλλά σε ποιους τα λέμε, όταν η κυβέρνηση Τσίπρα, μαζί με όλο το πολιτικό κατεστημένο της χώρας, έδωσαν πρώτοι το παράδειγμα , μετατρέποντας το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου του 2015 σε κατάπτυστο «ΝΑΙ».

«Ραγιάδες νεοδουλοπάροικοι» ας ξεσηκωθούμε!

Νάσος Βενιέρης

πηγη: iskra.gr

του Τζον Σμιθ[i]

μετάφραση: Άρης Ντα Κούνια Ντα Κώστα Ντίας

επιμέλεια: Διονύσης Περδίκης

Αναδημοσιεύεται από τον ιστότοπο mronline.org

Εισαγωγή

«Ο κομμουνισμός δεν είναι δόγμα αλλά κίνημα· εκκινεί όχι από πρώτες αρχές αλλά από τα δεδομένα», έγγραψε ο Φρίντριχ Ένγκελς. Οι ευρείες διεθνείς διαφορές στο βαθμό εκμετάλλευσης, η τεράστια παγκόσμια μετατόπιση της παραγωγής και του κέντρου βάρους της βιομηχανικής εργατικής τάξης σε χώρες και περιοχές που αυτό είναι μέγιστο, η δραματικά αυξημένη εξάρτηση των εταιριών που εδράζονται στις ιμπεριαλιστικές χώρες (και παρομοίως η ευημερία και κοινωνική ειρήνη σε αυτές) στα εισοδήματα αυτής της εκμετάλλευσης – αυτά είναι τα πιο σημαντικά δεδομένα για το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό από τα οποία πρέπει να εκκινήσουμε. Οι ακραίοι βαθμοί εκμετάλλευσης στα εργοστάσια υφαντουργίας του Μπαγκλαντές, στις κινεζικές γραμμές παραγωγής και στα νοτιοαφρικανικά ορυχεία πλατίνας είναι ένα απτό, άμεσα παρατηρήσιμο γεγονός, που το βιώνουν κάθε μέρα στο πετσί τους εκατοντάδες εκατομμύρια εργάτες στις χώρες με χαμηλούς μισθούς. Δεν χρειαζόμαστε θεωρία για να το γνωρίζουμε αυτό, χρειαζόμαστε μόνο να αφαιρέσουμε τις παρωπίδες μας και να ανοίξουμε τα μάτια μας. Αλλά όντως χρειαζόμαστε μια θεωρία αν θέλουμε να καταλάβουμε ό,τι μπορούμε να δούμε και να εκτιμήσουμε τις συνέπειες που έπονται από αυτό.

Μονοπώλιο και ανταγωνισμός

Είναι χρήσιμο να αναλογιστούμε πως η εκμετάλλευση και η υπερεκμετάλλευση στέκονται σε σχέση με ένα άλλο ουσιαστικό συστατικό στοιχείο του ιμπεριαλισμού: τον ανταγωνισμό/μονοπώλιο. Το μονοπώλιο είναι εγγεγραμμένο στο DNA του καπιταλισμού – οι μεμονωμένοι κεφαλαιοκράτες δεν επιδιώκουν τόσο να ανταγωνιστούν όσο να βρουν ένα τρόπο να αποφύγουν τον ανταγωνισμό, να αποκτήσουν ένα πλεονέκτημα επί των αντιπάλων τους, να ασκήσουν κάποιου είδους μονοπώλιο που θα τους δώσει μεγαλύτερα του μέσου κέρδη. Ο ανταγωνισμός επέρχεται από τις αδιάκοπες προσπάθειες μεμονωμένων καπιταλιστών να παραβιάσουν τον θεμελιώδη νόμο της αξίας, δηλαδή, την ανταλλαγή ισοδύναμων μεταξύ πωλητή και αγοραστή. Η ξέφρενη παρόρμησή τους μπορεί να περιοριστεί μόνο από μια εξωτερική δύναμη, εξ ου και η ανάγκη για ένα κράτος και ένα σύστημα νόμων ανεξάρτητων από τους μεμονωμένους κεφαλαιοκράτες – και ως εκ τούτου, οι ακατάπαυστες προσπάθειες μεμονωμένων κεφαλαιοκρατών και ομάδων τους να καταλάβουν το κράτος ώστε να ικανοποιήσουν την πείνα τους για μονοπωλιακά κέρδη.

Το μονοπώλιο έρχεται σε πολλές μορφές. Κάποια αφορούν στην παραγωγή, π.χ. τεχνολογικές καινοτομίες που επιτρέπουν σε μεμονωμένους καπιταλιστές να παράγουν ένα δεδομένο εμπόρευμα πιο αποτελεσματικά από τους άλλους· άλλα στη διανομή (η επωνυμία ή άλλες μορφές μονοπώλησης στην αγορά, φραγμοί απέναντι σε νεοεισερχόμενους, κατάληψη του κράτους, προνομιούχα πρόσβαση σε φτηνές πρώτες ύλες και εισροές, κλπ.)· όλα μπορεί να είναι βραχύβια ή μακράς διαρκείας. Κοινό σε όλες τις μορφές μονοπωλίου είναι ότι αναδιανέμουν υπεραξία ανάμεσα σε κεφάλαια, δίνοντας τη δυνατότητα σε κεφαλαιοκράτες ή σε ομάδες τους να καρπώνονται επιπλέον κέρδη πουλώντας εμπορεύματα πάνω από τις τιμές παραγωγής του (prices of production) (δηλαδή τις τιμές που εξισώνουν το ποσοστό κέρδους) εις βάρος των υπολοίπων που αποσπούν μικρότερα κέρδη.

Από την άλλη μεριά, κανένα από αυτά δεν αυξάνει την ποσότητα υπεραξίας που είναι διαθέσιμη για αναδιανομή. Αυτό αληθεύει ακόμα και για τεχνολογικές καινοτομίες που ελαττώνουν την ποσότητα εργασίας που απαιτείται για να παραχθούν τα αγαθά κατανάλωσης των εργατών – μόνο όταν αυτή η καινοτομία γενικευτεί, δηλαδή όταν πάψει η μονοπώλησή της από έναν μεμονωμένο κεφαλαιοκράτη, επιφέρει την ελάττωση της αξίας της εργατικής δύναμης και μια αντίστοιχη αύξηση στο ποσοστό υπεραξίας – και μόνο εφόσον αν οι εργάτες δεν καταφέρουν να αποσπάσουν μεγαλύτερους πραγματικούς μισθούς από αυτά τα οφέλη.

Εκμετάλλευση και υπερεκμετάλλευση

Ενώ το μονοπώλιο αφορά στην αναδιανομή της υπεραξίας, η εκμετάλλευση αφορά στην απόσπασή της. Και όπως κάθε καπιταλιστής ονειρεύεται να γίνει μονοπώλιο, έτσι βρίσκεται στο DNA κάθε καπιταλιστή η αναζήτηση τρόπων μεγιστοποίησης της αποσπώμενης υπεραξίας. Στο Κεφάλαιο ο Μαρξ αναλύει λεπτομερώς δυο τρόπους που οι κεφαλαιοκράτες το κάνουν αυτό – επεκτείνοντας την εργάσιμη μέρα πέραν του ‘αναγκαίου χρόνου εργασίας’, δηλαδή του χρόνου που απαιτείται για την αντικατάσταση των αξιών που καταναλώνονται από τον εργάτη/τρια και την οικογένειά του/της, και που ο Μαρξ καλεί απόλυτη υπεραξία· και ελαττώνοντας τον αναγκαίο χρόνο εργασίας μέσω αυξήσεων της παραγωγικότητας που φτηναίνουν τα αγαθά κατανάλωσης των εργατών, κάτι που ονομάζει σχετική υπεραξία.

Και οι δυο τρόποι διαφέρουν από τη μείωση του αναγκαίου χρόνου εργασία λόγω ελάττωσης των επιπέδων εργατικής κατανάλωσης. Ο Μαρξ αναφέρει σε πολλά σημεία του Κεφαλαίου ότι ‘η συμπίεση του μισθού του εργάτη κάτω από την αξία της εργατικής του δύναμης’, ‘εξαιρείται της μελέτης μας λόγω της υπόθεσης μας ότι όλα τα εμπορεύματα, συμπεριλαμβανομένης της εργατικής δύναμης, πωλούνται και αγοράζονται στην πλήρη αξία τους·’ και επίσης δήλωσε ότι ‘η διάκριση ανάμεσα σε ποσοστά υπεραξίας σε διαφορετικές χώρες και επομένως ανάμεσα σε διαφορετικά εθνικά επίπεδα εκμετάλλευσης της εργασίας είναι εξολοκλήρου εκτός του πεδίου της παρούσας ερευνάς μας’ (για αναφορές και περαιτέρω συζήτηση, δείτε το βιβλίο Ιμπεριαλισμός στον Εικοστό Πρώτο Αιώνα, Imperialism in the Twenty-first Century).

Ούτε η απόλυτη υπεραξία, ούτε η σχετική υπεραξία, χωριστά ή σε συνδυασμό είναι σε θέση να εξηγήσουν από μόνες τους τις σχέσεις αξίας των σύγχρονων παγκοσμιοποιημένων δικτύων παραγωγής. Οι απόπειρες να το κάνουν αυτό αποτυγχάνουν τη δοκιμασία της θεωρητικής συνοχής – ο Μαρξ ρητά εξαίρεσε τη μείωση των επιπέδων κατανάλωσης των εργατών από αυτές τις έννοιες. Και αποτυγχάνουν την εμπειρική δοκιμασία – η μετατόπιση στην παραγωγή τόσων πολλών αγαθών κατανάλωσης προς τις χώρες χαμηλών μισθών σημαίνει ότι οι μισθοί και η παραγωγικότητα των εργατών σε αυτές τις χώρες έχουν γίνει βασικές ορίζουσες της σχετικής υπεραξίας στις ιμπεριαλιστικές χώρες. Αυτό που είναι καινούργιο είναι η τεράστια κλίμακά του· η εξαιρετική σημασία της συνεισφοράς του Ρούι Μάουρο Μαρίνι (Ruy Mauro Marini) στη μαρξιστική θεωρία του ιμπεριαλισμού βρίσκεται, εν μέρει, στην παρατήρησή του ότι κατά την εποχή που ζούσε ο Μαρξ, οι εισαγωγές φτηνότερου φαγητού και άλλων αγαθών κατανάλωσης που παράγονταν με υπερεκμεταλλευόμενη εργασία στις αποικίες και νεο-αποικίες της Βρετανίας βοήθησαν στην αύξηση της σχετικής υπεραξίας εντός της ίδιας της Βρετανίας, μειώνοντας τον αναγκαίο χρόνο εργασίας χωρίς να μειώσουν τα επίπεδα κατανάλωσης.

Αν οι έννοιες του Μαρξ της απόλυτης και σχετικής υπεραξίας είναι ανεπαρκείς για να εξηγηθούν οι πραγματικότητες της εκμετάλλευσης στα σύγχρονα παγκόσμια δίκτυα παραγωγής, τι άλλο χρειαζόμαστε; Η σύντομη απάντηση: μια θεωρητική σύλληψη της υπερεκμετάλλευσης. Όπως είδαμε, ο Μαρξ επανειλημμένα και ρητά εξαίρεσε και τη συμπίεση των μισθών κάτω από την αξία της εργατικής δύναμης και τις διεθνείς κυμάνσεις του ποσοστού υπεραξίας από τη ‘γενική θεωρία’ του, του κεφαλαίου. Η μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης περιστέλλοντας τα επίπεδα κατανάλωσης (ή κάτι που είναι το ίδιο πράγμα, η μετατόπιση της παραγωγής σε χώρες που τα επίπεδα κατανάλωσης των εργατών και η αξία της εργατικής δύναμης είναι πολύ χαμηλότερα) είναι ένας διακριτός, τρίτος τρόπος να αυξηθεί η υπεραξία, και έχει αποκτήσει εξαιρετική σημασία κατά τη διάρκεια της νεοφιλελεύθερης εποχής, ως η κινητήρια δύναμη του μεγαλύτερου μετασχηματισμού της.

Η επανανακάλυψη αυτής της τρίτης μορφής υπεραξίας είναι η ρήξη που μας παρέχει το κλειδί για να απελευθερωθούν οι δυναμικές έννοιες που περιέχονται στο Κεφάλαιο, και έγινε από τον Άντι Χιγκινμπότομ (Andy Higginbottom) σε μια συνεδριακή δημοσίευση του 2009 με τίτλο Η Τρίτη Μορφή Αύξησης της Υπεραξίας[ii] (The Third Form of Surplus Value Increase), χτίζοντας πάνω στο έργο του Μαρίνι και αναπτύσσοντας την παραπέρα σε μια σειρά πρωτοποριακών δημοσιεύσεων και άρθρων ([iii]), ([iv]), ([v]), (βλ. εδώ, εδώ και εδώ). Στη δημοσίευσή του το 2009 έγραψε, «ο Μαρξ αναφέρεται σε τρεις ξεχωριστούς τρόπους που το κεφάλαιο μπορεί να αυξήσει την υπεραξία, αλλά ονομάζει μόνο δυο από αυτούς ως απόλυτη υπεραξία και σχετική υπεραξία. Τον τρίτο μηχανισμό, τη μείωση των μισθών κάτω από την αξία της εργατικής δύναμης, ο Μαρξ τον παραδίδει στη σφαίρα του ανταγωνισμού και εκτός της ανάλυσής του».

Συμπέρασμα – Ιμπεριαλισμός, μονοπωλιακός καπιταλισμός και υπερεκμετάλλευση

Τώρα μπορούμε να βάλουμε αυτά τα δυο συστατικά στοιχεία του καπιταλισμού – μονοπώλιο/ανταγωνισμός και εκμετάλλευση/υπερεκμετάλλευση – μαζί. Όπως είδαμε στην αρχή, κάθε καπιταλιστής ονειρεύεται να γίνει μονοπώλιο, αλλά για τους καπιταλιστές στο Βιετνάμ, στην Καμπότζη, στο Μεξικό και άλλες νότιες χώρες αυτά τα όνειρά τους μένουν απλά όνειρα· δεν έχουν άλλη επιλογή από το να στηρίζονται αποκλειστικά στην απόσπαση υπεραξίας από τους δικούς τους εργάτες υπερεκμεταλλεύοντάς τους μέχρι και πέραν εσχάτων – ή μάλλον, να βασίζονται πάνω στο τι τους απέμεινε αφού τα μονοπώλια και οι ιμπεριαλιστές έχουν πάρει το μερίδιό τους (Η Κίνα είναι μια εξαιρετικά σημαντική, αλλά ακόμα, μερική εξαίρεση, γι’ αυτό και είναι σε τροχιά σύγκρουσης με της υπάρχουσες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, αρχικώς την Ιαπωνία και τις ΗΠΑ). Από την άλλη μεριά, τα μονοπώλια και οι ιμπεριαλιστές έχουν την επιλογή να μοιραστούν κάποιες από τις μονοπωλιακές και ιμπεριαλιστικές προσόδους τους με τους δικούς τους εργαζόμενους – να εξαγοράσουν έτσι κοινωνική ειρήνη, να επεκτείνουν την αγορά για τα εμπορεύματά τους, και επίσης να χρηματοδοτήσουν κρατικές δαπάνες σκληρής και μαλακής δύναμης με στόχο την ενίσχυση της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας τους επί των υποκείμενων εθνών.

Κλείνοντας: η μονοπωλιακή παρόρμηση των κεφαλαιοκρατών, δηλαδή η επιθυμία να συλλάβουν υπεραξία εις βάρος άλλων κεφαλαιοκρατών, παρέα με την ακόρεστη επιθυμία τους για υπερεκμεταλλεύσιμη εργασία, συνδυάζονται για να ορίσουν την εγγενή στον καπιταλισμό, αδυσώπητη ιμπεριαλιστική τροχιά. Οι μετασχηματισμοί της νεοφιλελεύθερης εποχής αντιπροσωπεύουν όχι την αντικατάσταση του ιμπεριαλισμού, όπως λεγεώνες αρνητών του ισχυρίζονται ενώ δηλώνουν πίστη στο μαρξισμό, αλλά την αποκορύφωσή του.

[i] https://mronline.org/2018/04/14/exploitation-and-super-exploitation/

[ii] https://www.academia.edu/11418979/Third_form_of_extraction_surplus_value

[iii] https://www.researchgate.net/publication/263569325_'Imperialist_Rent'_in_Practice_and_Theory

[iv]https://www.researchgate.net/publication/323583151_Enslaved_African_labour_in_the_Americas_from_primitive_accumulation_to_manufacture_with_racial_violence

[v]https://www.researchgate.net/publication/293079079_Structure_and_essence_in_Capital_I_Extra_surplus-value_and_the_stages_of_capitalism

πηγη: kordatos.org