ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ο «Ημεροδρόμος» αποκαλύπτει το εργασιακό καθεστώς που επικρατεί στην Cosco και αφορά στο 90% και πλέον των εργαζόμενων στην πολυεθνική μέσω των εργολαβικών εταιρειών που ουσιαστικά την «πλαισιώνουν».

    Ο «Ημεροδρόμος» αποκαλύπτει τις δεσμεύσεις που υπαγορεύονται στους εργαζόμενους μέσα από τις συμβάσεις που έχουν υπογράψει με τους εργολάβους, συμβάσεις που τελούν αυτή την ώρα εν ισχύ.

    Σημείωση: Η Cosco είναι η πολυεθνική που έχουν επισκεφθεί ένας πρόεδρος της Δημοκρατίας, δυο πρωθυπουργοί (Σαμαράς, Τσίπρας) και πλειάδα υπουργών, απ’ όπου και φρόντισαν να μιλήσουν για τους «ευτυχείς εργαζόμενούς της» και για την εν γένει… προσφορά της στον τόπο.

«Πίστη και επιμέλεια στις υποθέσεις του εργοδότη»!

    Σύμφωνα με την σύμβαση εργασίας που υπογράφουν οι εργαζόμενοι, οι «ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ» είναι μεταξύ άλλων οι εξής:

«Ο Εργαζόμενος υποχρεούται έναντι του Εργοδότη σε υποχρέωση πίστης που αναλύεται σε απαγόρευση διάδοσης εταιρικών μυστικών και πληροφοριών σε οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο (…) απαιτείται από τον Εργαζόμενο να συναινεί πλήρως και να υλοποιεί άμεσα και χωρίς την παραμικρή κωλυσιεργία ή πλημμέλεια τις εντολές και οδηγίες του Εργοδότη, καθώς επίσης και να επιδεικνύει ιδιαίτερη επιμέλεια και προσοχή της διαχείρισης των καθημερινών υποθέσεων του Εργοδότη (…)».

    Μάλλον δεν χρειάζεται κάποιο σχόλιο…

Εργαζόμενοι «από εκμετάλλευση σε εκμετάλλευση»!

    Στο εδάφιο «ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΚΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ» μεταξύ άλλων διαβάζουμε:

«Κάθε εργασία παρεμφερής με την άνω κύρια απασχόληση του Εργαζόμενου ή εν γένει κάθε απασχόλησή του σε εργασία που θεωρείται συναφής με αυτήν (…) δεν θεωρείται πρόσθετη εργασία και ρητά συμφωνείται ότι δεν θα οφείλεται γι’ αυτήν περαιτέρω αμοιβή για πρόσθετη εργασία (…)».

    Το… ειδυλλιακό εργασιακό καθεστώς εξειδικεύεται και λίγο παρακάτω στο εδάφιο «ΤΟΠΟΣ ΠΑΡΟΧΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ» όπου διαβάζουμε:

«Ο Εργοδότης δικαιούται να μεταθέτει ή αποσπά τον εργαζόμενο από εργασία σε εργασία, από βάρδια σε βάρδια, από τμήμα σε τμήμα, από μηχάνημα σε μηχάνημα, από εκμετάλλευση σε εκμετάλλευση κτλ. Ως τόπος (έδρα) της εργασίας του Εργαζόμενου συμφωνείται όλη η Ελλάδα»!

    Όποιος, λοιπόν, θέλει να μάθε τι σημαίνει εργαζόμενος – λάστιχο, εργαζόμενος – εξάρτημα, εργαζόμενος – περιουσιακό στοιχείο του αφεντικού, που μπορεί να τον στέλνει σε όποιο σημείο της Ελλάδας θέλει, να τον εκμεταλλεύεται όπως θέλει («από εκμετάλλευση σε εκμετάλλευση»!) και εκείνος, ο εργαζόμενος, να μην δικαιούται όχι να αρνηθεί αλλά ούτε και να σκεφτεί αποζημίωση για πρόσθετη εργασία, τότε ας κοιτάξει εκεί: Cosco.

16 μέρες δουλειά αλλά κάθε μέρα… απίκο!

    Στο εδάφιο «ΩΡΑΡΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ» αναφέρεται:

«(…) το ωράριο εργασίας του Εργαζόμενου θα είναι τριάντα δυο (32) ώρες την εβδομάδα (…) ήτοι δεκαέξι (16) ημέρες το μήνα (…). Ο Εργαζόμενος θα ενημερώνεται εγκαίρως για τις ώρες και τις ημέρες της εργασίας του (…). Η υπέρβαση του ημερήσιου ωραρίου απασχόλησης θα λαμβάνει χώρο μόνο κατόπιν προηγούμενης έγγραφης εντολής (…) άλλως θα λογίζεται οικειοθελής παραμονή στο χώρο εργασίας».

    Και παρακάτω:

«Επειδή για κάποια διαστήματα το χρόνο, οι δραστηριότητες της επιχείρησης παρουσιάζουν εποχική αύξηση, για την αντιμετώπιση των αναγκών αυτών, συμφωνείται ότι ο εργαζόμενος εφόσον το επιθυμεί θα παρέχει τις υπηρεσίες του καθ’ όλες τις ημέρες το μήνα (…) χωρίς αυτό να θεωρείται ότι μετατρέπει την εκ περιτροπής σύμβαση εργασίας σε πλήρη απασχόληση»

    Με άλλα λόγια,

• εκ περιτροπής εργασία,
• χωρίς σταθερές μέρες και ώρες,
• με τον εργαζόμενο, όμως, να είναι υποχρεωμένος να βαρέσει προσοχή κάθε μέρα και ανά πάσα στιγμή,
• και που όποτε τον καλέσουν, αν… ξεχαστεί η «ανωτέρα αρχή» και δεν εκδώσει έγγραφη εντολή, τότε η υπερωρία του θα λογίζεται σαν… οικειοθελής παραμονή στην εργασία.

    Δεν ξέρουμε αν το μοντέλο είναι… κινέζικο. Τόσο καπιταλιστικό, όμως, ώστε να το λατρεύουν οι απανταχού της Γης κεφαλαιοκράτες, σίγουρα είναι.   

Αποδοχές οι ανώτερες από τις… κατώτατες

    Στο εδάφιο «ΑΠΟΔΟΧΕΣ» είναι όλα τόσο ξεκάθαρα που μιλούν από μόνα τους. Διαβάζουμε:

«(…) στο παραπάνω ποσό (συμβατικές αποδοχές), το οποίο είναι ανώτερο από το νομίμως οριζόμενο ως κατώτατο (…) περιλαμβάνεται η αμοιβή για οποιασδήποτε φύσης επιδόματα, καθώς και για κάθε πρόσθετη πέραν της νομίμου εργασία που ήθελε παρασχεθεί (αμοιβή νυχτερινής εργασίας, αμοιβή Κυριακών, Αργιών, αμοιβή για εκτός έδρας εργασία, αμοιβή αναπληρωματικής εβδομαδιαίας ανάπαυσης κλπ), η οποία τυγχάνει συμψηφιστέα κατά νόμω οφειλόμενη μισθολογική παροχή και αποζημίωση».

    Αυτό είναι το καθεστώς που επικρατεί στην Cosco.

 Να, λοιπόν, γιατί είναι αναγκαίος, αλλά και σπουδαίος ο αγώνας των εργαζομένων εκεί.  Ενας αγώνας που κόντρα στο αντεργατικό νομικό πλαίσιο, τους αντιαπεργιακούς νόμους των κυβερνήσεων, τα δικαστήρια, κανάλια, εφημερίδες, ακόμα και εργοδοτικά “σωματεία” με στόχο τη διάσπαση των εργαζομένων, κατάφερε ήδη την πρώτη νίκη:

    Την κατάκτηση από τους εργάτες της έκδοσης της εγκυκλίου 4151/2018 με την εντάσσονται οι λιμενεργάτες στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα (ΒΑΕ), γεγονός που σηματοδοτεί ότι η εργοδοσία της  “Cosco” οφείλει να διαμορφώσει ανάλογα και άμεσα τα μισθολογικά δικαιώματα των λιμενεργατών και τις κοινωνικοασφαλιστικές τους εισφορές.

    Να γιατί κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος και να γιατί ο αγώνας αυτός πρέπει να συνεχιστεί έχοντας την αλληλεγγύη όλου του εργαζόμενου λαού.   

πηγη: imerodromos.gr

Δημήτρης Σταμούλης

Η κυβέρνηση με τα νέα προγράμματα που εξήγγειλε για 88.500 ανέργους βάζει στο στόχαστρο το νέο εργατικό δυναμικό υψηλής μόρφωσης, γιγαντώνει την πολιτική επιδότησης των εργοδοτών και απαντά πιο αποτελεσματικά στις απαιτήσεις του κεφαλαίου.

Σε μία ακόμα προσπάθεια παρουσίασης ενός φιλεργατικού προφίλ, μετά την εξαγγελία επαναφοράς της επεκτασιμότητας σε κλαδικές συμβάσεις και την (απροσδιόριστη) αύξηση του κατώτατου μισθού, επιδόθηκε την περασμένη εβδομάδα η κυβέρνηση. Το υπουργείο Εργασίας εξαγγέλλοντας 11 νέα προγράμματα για 88.500 ανέργους συνολικού προϋπολογισμού 632,5 εκατ. ευρώ, και παρουσιάζοντας τα 5 πρώτα από αυτά, ανέδειξε και τη νέα «φυσιογνωμία» της κυβερνητικής πολιτικής στον τομέα της υποτιθέμενης καταπολέμησης της ανεργίας, που συμπυκνώνεται εν πολλοίς σε τρεις άξονες: Πρώτο, βάζει στο στόχαστρο τη νεολαία και κυρίως το εργατικό δυναμικό υψηλής μόρφωσης και πανεπιστημιακής εξειδίκευσης στο όνομα της καταπολέμησης του brain drain  (μετανάστευση επιστημόνων στο εξωτερικό). Δεύτερο, βαθαίνει και γιγαντώνει την πολιτική επιδότησης του κεφαλαίου, καθώς θα επιδοτήσει 10.000 θέσεις εργασίας με έως και 800 ευρώ/μήνα ανά εργαζόμενο, διευκολύνοντας την πρόσληψη ανέργων από επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, όπως είπε και η Ε. Αχτσιόγλου. Τρίτο, προσαρμόζει πιο αποτελεσματικά τα προγράμματα αυτά στις ανάγκες του κεφαλαίου μέσω του «μηχανισμού διάγνωσης των αναγκών της αγοράς εργασίας», δίνοντας έμφαση σε βασικούς ή ανερχόμενους καπιταλιστικούς τομείς, όπως αγροδιατροφή, μεταποίηση,  κυκλική οικονομία (ανακύκλωση, επαναχρησιμοποίηση κ.α.).

Η κυβέρνηση βέβαια συνεχίζει να εφαρμόζει την ελαστική εργασία και την ανακύκλωση της ανεργίας πρωτίστως στον ευρύτερο δημόσιο τομέα με τη λεγόμενη κοινωφελή εργασία που παραμένει οκτάμηνη και με μισθούς στα επίπεδα κάτω των 500 ευρώ (όλα τα αναφερόμενα ποσά είναι μεικτά), χωρίς να διευκρινίζεται εάν οι νέοι ως 25 ετών θα εξακολουθήσουν να αμείβονται με 431 ευρώ! Ωστόσο «εξελίσσει» αυτή την πολιτική της με το «ειδικό πρόγραμμα απασχόλησης» που εξήγγειλε για 5.500 άνεργους πτυχιούχους ΑΕΙ-ΤΕΙ, 22-29 ετών, σε υπουργεία και εποπτευόμενους δημόσιους φορείς. Στόχος είναι με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: Και εργασία με ημερομηνία λήξης χωρίς μόνιμες προσλήψεις, και «ξεπέταγμα» μεγάλων πρότζεκτ στο Δημόσιο, όπως π.χ. η ψηφιοποίηση των ασφαλιστικών φακέλων των ασφαλισμένων. Μπορεί οι μισθοί για την κατηγορία ΠΕ να είναι έως 1.040 ευρώ και ΤΕ ως 990 ευρώ, ωστόσο είναι κουτσουρεμένοι κατά 5% περίπου σε σχέση με αυτούς που θα λάμβαναν οι εργαζόμενοι εάν προσλαμβάνονταν μόνιμα στο Δημόσιο. Ενώ και οι προσαυξήσεις για μεταπτυχιακό ή διδακτορικό είναι μειωμένες κατά 68 και 195 ευρώ, αντίστοιχα. Επομένως, οι «12μηνες προσλήψεις»… συμφέρουν και συνάδουν με το δημοσιονομικό πλαίσιο λιτότητας!

Στον ιδιωτικό τομέα και στους λεγόμενους «δυναμικούς παραγωγικούς κλάδους», η κυβέρνηση θα προβεί σε επιδότηση-μαμούθ των εργοδοτών. Το πρόγραμμα επιδοτεί στον εργοδότη το 50% του συνολικού εργατικού κόστους για 10.000 θέσεις πλήρους εργασίας και ανέρχεται έως και σε 800 ευρώ ανά εργαζόμενο! Δηλαδή για κάθε δύο εργαζόμενους, δίνουν έναν ολόκληρο μισθό στον… εργοδότη! Μπορεί η κυβέρνηση να προπαγανδίζει ότι «στοχεύει σε απολαβές πολύ μεγαλύτερες από αυτές του σημερινού κατώτατου μισθού» μιλώντας για «μισθούς ως 1.600 ευρώ» (για κατόχους διδακτορικών), ωστόσο το πρόγραμμα είναι ορισμένης διάρκειας 12 μηνών, χωρίς πρόβλεψη για συνέχιση των προσλήψεων (και των μισθών…) εκτός επιδότησης.

Τρία ακόμα προγράμματα για 16.000 ανέργους έρχονται να απαντήσουν πιο αποτελεσματικά στις «ανάγκες της αγοράς εργασίας» για φθηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό, καθώς η υλοποίησή τους προβλέπει κατάρτιση, πιστοποίηση, πρακτική άσκηση και επιδότηση νέων θέσεων εργασίας και όλα αυτά υπό τον μανδύα της… «επαγγελματικής ενδυνάμωσης»! Η πρώτη από αυτές τις δράσεις αφορά 3.000 άνεργους νέους πτυχιούχους θετικής, τεχνολογικής και οικονομικής κατεύθυνσης, με εστίαση στην ανάπτυξη λογισμικού. Η δεύτερη αφορά σε 10.000 άνεργους 18-29 ετών, απόφοιτους δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, στους τομείς αγροδιατροφής, τουρισμού, logistics, μεταποίησης, κυκλικής οικονομίας. H τρίτη αφορά σε 3.000 ανέργους, νέους πτυχιούχους έως 29 ετών με κατάρτιση και πρακτική άσκηση σε διάφορες υπηρεσίες.

Συνολικά, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με βάση και τον επίσημο απολογισμό της υπουργού Εργασίας, έχει προωθήσει προγράμματα για περίπου 220.000 ανέργους, δίνοντας έτσι και ένα στίγμα των μεθόδων που ακολουθούν οι κυβερνήσεις και η ΕΕ για τεχνητή μείωση της ανεργίας αλλά και επιβολή των ελαστικών σχέσεων εργασίας και ανακύκλωσης της ανεργίας. Από την άλλη, το ιλιγγιώδες ποσό του 1,1 δισ. ευρώ που έχει δαπανηθεί όχι κυρίως για υποστήριξη των ανέργων αλλά των… επιχειρήσεων, έρχεται να αποδείξει ποιος είναι ο κύριος… ωφελούμενος αυτών των προγραμμάτων.

Μέσα σε 3 χρόνια 1,1 δισ. ευρώ έχουν δοθεί όχι κυρίως για τους ανέργους αλλά για το κεφάλαιο

Τα μνημόνια έδιωξαν νέους και… γέννες

H κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να διακηρύσσει ότι επιχειρεί με τα νέα προγράμματα ανεργίας να καταπολεμήσει μεταξύ άλλων το brain drain, αλλά τα πρόσφατα στοιχεία σχετικής έρευνας βάσει δεδομένων της ΕΛΣΤΑΤ, αποδεικνύουν ότι η φυγή περίπου 400.000 χιλιάδων νέων, κυρίως επιστημόνων, οδήγησε την Ελλάδα για πρώτη φορά μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε αρνητικό ισοζύγιο γεννήσεων. Στη χώρα καταγράφηκαν 38.000 περισσότεροι θάνατοι από γεννήσεις για πρώτη φορά το 2011 και αυτός ο αριθμός πλέον φθίνει. Με τα πιο απαισιόδοξα σενάρια της Eurostat, το 2050 θα είμαστε περίπου 6,5 εκατομμύρια, ενώ τα πιο αισιόδοξα σενάρια λένε ότι θα είμαστε 8 εκατομμύρια. Λίγο πριν το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης και την επιβολή των μνημονίων, το ποσοστό γονιμότητας ήταν ιδιαίτερα υψηλά. Όμως, οι γεννήσεις από το 2008 αγγίζουν την πτώση του 45-50%.

πηγη: prin.gr

Το “τσουνάμι” των μνημονίων μέτρων και των περικοπών σάρωσε τις αμοιβές στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Οι μισθολογικές απολαβές των εργαζομένων βούλιαξαν κατά 23 δισ. ευρώ μέσα σε δέκα χρόνια, υπό το βάρος της ανεργίας και των μεγάλων περικοπών στα εισοδήματα των εργαζομένων.

Κάθετη πτώση καταγράφηκε στην ίδια περίοδο και στην καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών που υποχώρησε κατά περίπου 40 δισ. ευρώ, σε τρέχουσες τιμές, υπό το βάρος των περιοριστικών πολιτικών, της ανεργίας, της δραστικής περικοπής σε μισθούς και εισοδήματα, με τις επενδύσεις την ίδια ώρα να υποχωρούν στο μισό.

Η πορεία του ΑΕΠ και των συνιστωσών του είναι μια θλιβερή ακτινογραφία πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ που χάθηκαν στα χρόνια της κρίσης, δημιουργώντας ένα τεράστιο κενό στην ελληνική οικονομία, που καλείται να καλύψει το χαμένο έδαφος, “τρέχοντας” με σταθερά επιταχυνόμενους ρυθμούς, μεσοπρόθεσμα.

Οι δραματικές επιπτώσεις της κρίσης στις τσέπες των Ελλήνων εργαζομένων και των νοικοκυριών αποτυπώνονται και στην πορεία των επιμέρους μεγεθών. Σε τρέχουσες τιμές:

– Η τελική καταναλωτική δαπάνη των ελληνικών νοικοκυριών περιορίστηκε στα 118,8 δις ευρώ στο τέλος του 2017 από 159 δις ευρώ στο τέλος του 2008.

– Οι αμοιβές εξαρτημένης εργασίας στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα μειώθηκαν στα 59,6 δις ευρώ από 82,9 δις ευρώ

Πηγή πληροφοριών: Έθνος/enikos.gr

πηγη: imerodromos.gr