Οι επιστήμονες εκτιμούσαν μέχρι τώρα πως το σημερινό επίπεδο του διοξειδίου του άνθρακα, λίγο μεγαλύτερο των 400 μερών στο εκατομμύριο (ppm), δεν ήταν πιο σημαντικό από εκείνο που υπήρχε πριν από 800.000 χρόνια, σε μια περίοδο που χαρακτηριζόταν από κύκλους αναθέρμανσης και ψύχρανσης της Γης, οι οποίοι συνεχίζονταν μέχρι σήμερα χωρίς η υπερθέρμανση να συνδέεται με τις ανθρώπινες δραστηριότητες.

Όμως, δείγματα παγόβουνων και θαλάσσιων ιζημάτων που ελήφθησαν από το πιο ψυχρό μέρος του πλανήτη αποκαλύπτουν πως το όριο των 400 ppm ξεπεράστηκε για πρώτη φορά πριν από τρία εκατομμύρια χρόνια, στη διάρκεια της πλειοκαίνου. Οι θερμοκρασίες τότε ήταν αυξημένες κατά 3 έως 4 βαθμούς Κελσίου, δέντρα φύτρωναν στην Ανταρκτική και το επίπεδο των ωκεανών ήταν υψηλότερο κατά 15 μέτρα.

Οι αναλύσεις αυτές επιβεβαιώνονται από ένα νέο κλιματικό μοντέλο που ανέπτυξε το Ινστιτούτο του Πότσδαμ για την Έρευνα των Κλιματικών Επιπτώσεων (PIK).

Η Συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα (2015) έθεσε ως στόχο τον περιορισμό της ανόδου της θερμοκρασίας το πλανήτη στους 2 βαθμούς Κελσίου, αν όχι στον 1,5 βαθμό Κελσίου, σε σχέση με την προβιομηχανική εποχή.

Όμως το 2017, οι εκπομπές αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου κατέρριψαν κάθε ρεκόρ στην ανθρώπινη ιστορία, και οι δεσμεύσεις των κρατών που υπέγραψαν τη Συμφωνία του Παρισιού οδηγούν τον κόσμο σε μια αύξηση 3 βαθμών Κελσίου.

Για τους ερευνητές που συναντήθηκαν στο Λονδίνο, η πλειόκαινος δίνει ορισμένα μαθήματα.

«Οι παγκόσμιες θερμοκρασίες ήταν 3 με 4 βαθμούς Κελσίου πιο πάνω από σήμερα και η στάθμη της θάλασσας 15 με 20 μέτρα πιο υψηλή», σχολιάζει ο Μάρτιν Ζίγκερτ, καθηγητής Γεωεπιστήμης στο Imperial College του Λονδίνου.

Σήμερα, με 1 βαθμό Κελσίου παραπάνω σε σχέση με την προβιομηχανική εποχή, η Γη υφίσταται ήδη τις επιπτώσεις της κλιματικής απορρύθμισης, από πλημμύρες μέχρι ξηρασίες.

Για τον Ζίγκερτ, το γεγονός ότι ξεπεράστηκαν τα 400 ppm CO2 δεν σημαίνει πως επίκειται μια αύξηση του επιπέδου των θαλασσών του εύρους της πλειοκαίνου, όμως, εκτός εάν ο άνθρωπος καταφέρει να αποσύρει σε μεγάλη κλίμακα το CO2 από την ατμόσφαιρα, οι σημαντικές επιπτώσεις θα είναι αναπόφευκτες, αργά ή γρήγορα.

Βασιζόμενοι στις συγκεντρώσεις του CO2, οι επιστήμονες που μελετούν τους παγετώνες προβλέπουν μια αύξηση του επιπέδου των ωκεανών από 50 εκατοστά έως ένα μέτρο μέχρι το τέλος αυτού του αιώνα, λέει ο ερευνητής.

Τον Οκτώβριο, οι επιστήμονες της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Αλλαγή του Κλίματος (Giec) έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου: για να παραμείνει η αύξηση της θερμοκρασίας κάτω από τον 1,5 βαθμό Κελσίου, θα πρέπει να υπάρξει μια μείωση των εκπομπών CO2 σχεδόν κατά 50% μέχρι το 2030.

Όμως, παρά τις υποσχέσεις, οι εκπομπές που συνδέονται με την ενέργεια από ορυκτά καύσιμα και τη γεωργία αυξάνονται ανηλεώς.

Ο θόλος του παγετώνα της Γροιλανδίας, που περιέχει αρκετό νερό ώστε να προκαλέσει αύξηση του επιπέδου των θαλασσών κατά 7 μέτρα, θα έχει εξαφανιστεί τότε. Και εκείνος της δυτικής Ανταρκτικής, «που περιέχει [αρκετό νερό ώστε να προκαλέσει αύξηση του επιπέδου των θαλασσών κατά] περίπου 5 μέτρα, θα έχει πιθανόν εξαφανιστεί».

Οι ερευνητές εκτιμούν πως στο παρελθόν έχουν σημειωθεί επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα πολύ μεγαλύτερα των 400 ppm, όμως χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια προκειμένου να συμβεί αυτό.

Από την πλευρά τους, οι εκπομπές που συνδέονται με την ανθρώπινη δραστηριότητα προκάλεσαν την αύξηση των επιπέδου του CO2 τουλάχιστον κατά 40% σε ενάμιση αιώνα.

Με μια συγκέντρωση 412 ppm, και παραπάνω, ορισμένοι ειδικοί εκτιμούν πως μια αύξηση της θερμοκρασίας της Γης κατά 3 ή 4 βαθμούς Κελσίου είναι αναπόφευκτη.

Η τελευταία φορά που η περιεκτικότητα της ατμόσφαιρας σε CO2 ήταν τόσο μεγάλη, το διοξείδιο του άνθρακα απορροφήθηκε από τα δέντρα, τα φυτά, τα ζώα, και στη συνέχεια θάφτηκε μαζί τους με τον θάνατό τους.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ - enikos.gr

του Μιχάλη Μιλτσακάκη (μέλους της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ)

Πολλή κουβέντα έγινε τις τελευταίες μέρες και μήνες για το δώρο του Πάσχα και τα αναδρομικά. Η συζήτηση αναζωπυρώθηκε με αφορμή τις δηλώσεις του υφυπουργού κοινωνικής ασφάλισης Κώστα Πετρόπουλου.

Για το συγκεκριμένο ζήτημα είναι σαφείς οι τοποθετήσεις τόσο του κου Τσακαλώτου όσο και της κυβέρνησης, ότι δεν πρόκειται να ικανοποιηθεί κανένα αίτημα ολικής επαναφοράς (αναδρομικών και δώρων) και καμία μισθολογική αύξηση, αν δεν το επιτρέπουν τα δημοσιονομικά, οι θεσμοί και η εφαρμογή των μνημονίων και αν για όλα αυτά δεν αποφασίσουν πρώτα τα δικαστήρια.

Αποκλείεται η καταβολή μέρους ( ποσοτικού και χρονικού) δώρων και αναδρομικών με πολιτική απόφαση.

Τέτοια ήταν η απόφαση για την καταβολή μέρους των αναδρομικών για τα ειδικά μισθολόγια ( γιατρούς, πανεπιστημιακούς, σώματα ασφαλείας) που έτσι κι αλλιώς αποτελούν ένα μικρό κομμάτι των εργαζόμενων στο δημόσιο, και στο οποίο η κυβέρνηση επιχειρεί να αποκαταστήσει την επιρροή της. Απόφαση που αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση μπορεί να «αποφασίζει» όταν το θέλει χωρίς τα δικαστήρια.

Η υποτιθέμενη έξοδος από τα μνημόνια αφορά την συγκυριακή αναστολή νέων μέτρων ενώ συνεχίζεται το πογκρόμ των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων (κόκκινα δάνεια, ηλεκτρονικές κατασχέσεις, προσοντολόγιο εκπαιδευτικών κα), των ιδιωτικοποιήσεων, η αξιολόγηση και οι απολύσεις συμβασιούχων στο δημόσιο.

Βρίσκονται όμως σε ισχύ και επιδεινώνουν την καθημερινή ζωή των λαϊκών στρωμάτων πάνω από 3.000 μνημονιακοί νόμοι και ρυθμίσεις με ορίζοντα εφαρμογής το 2060.

Θα πρέπει επίσης κάποιος να είναι πολύ αφελής για να πιστεύει ότι η καπιταλιστική κρίση έχει ξεπεραστεί και βαδίζουμε σε πανευρωπαϊκό επίπεδο σε μια νέα ανάπτυξη, κομμάτι της οποίας αποτελούν οι απολογητικές στατιστικές του αντιλαϊκού Σύριζα. Τα δεδομένα της καπιταλιστικής «ανάπτυξης» σε όλη την ΕΕ συνηγορούν για το αντίθετο. Στην Ελλάδα προβλέπεται «ανάπτυξη» 1,9%-2,3%, ενώ στην Ευρωζώνη 1,1%.

Ο υφυπουργός εργασίας δεν ήταν «εκτός γραμμής», όπως ισχυρίζονται τα συστημικά ΜΜΕ.

Ο «λαγός» κος Πετρόπουλος περιέγραψε με τον πιο λεπτομερή τρόπο τη γραμμή της κυβέρνησης στην καταβολή των αναδρομικών και στην επαναφορά των δώρων : 250 ευρώ εφάπαξ σε πρώτη φάση ως δώρο Πάσχα ή επίδομα αδείας …. και υποσχετική για τα όσα επιδικάσει το ΣτΕ και έχει…… ο θεός των μνημονίων. Με αυτό τον τρόπο σκοπεύει (;) να «ξεμπερδέψει» η κυβέρνηση με τα αναδρομικά από το 2012 και μετά.

Να επισημάνουμε εδώ ότι το ΣτΕ έχει αποφανθεί για τις περικοπές από το 2010 και μετά, τις οποίες τις έκρινε συνταγματικές.

Η απόφαση που αναμένουμε θα αποφανθεί για την ολική κατάργηση του Δώρου και σύμφωνα με τα δεδομένα θα τη χαρακτηρίσει αντισυνταγματική.

Υπάρχουν δύο σημεία στα οποία αξίζει να σταθούμε: α)στην αναδρομικότητα και στη μισθολογική βάση για τα δώρα πάνω στην οποία θα απαιτήσουν οι εργαζόμενοι τα αναδρομικά β)στην επαναφορά δώρων και επιδόματος.

Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα αποφάσεις του ΣτΕ η αναδρομικότητα θα περιορίζεται στα έτη 2017-2018 και μόνο. Το ύψος των αναδρομικών θα καθοριστεί από τις «συνταγματικές» περικοπές.

Έτσι τα δώρα δε θα υπολογιστούν με αυτό που αντιστοιχούσαν ως ποσοστό του μισθού το 2010, αλλά με βάση τους πετσοκομμένους μισθούς που επιβλήθηκαν μέχρι την οριστική κατάργηση τους το 2012 (κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, νόμος Βρούτση 4093) : σε απλά μαθηματικά, 500 ευρώ δώρο Χριστουγέννων, 250 ευρώ δώρο Πάσχα, 250 ευρώ επίδομα αδείας.

Η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να «ρίξει στη λήθη» τα χρόνια από το 2012 έως το 2016, ενώ δώρο+επίδομα θα το τερματίσει στα 1.000 ευρώ για τα έτη 2017-2018, σύνολο 2.000 ευρώ ανά υπάλληλο, και με μια προοπτική αποπληρωμής μέχρι το 2022 ( και βάλε) καθώς είναι υποχρεωμένη να έχει δημοσιονομικά πλεονάσματα της τάξης του 3,5% μέχρι τότε.

Αν τυχόν δοθεί έστω και ένα μέρος γρήγορα θα «παρθεί» πίσω από το νέο αφορολόγητο όριο που θα ισχύσει από το 2019.

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας κος Στουρνάρας 1/4/2019 δηλώνει ότι, «ο μεγαλύτερος δημοσιονομικός κίνδυνος, είναι η ενδεχόμενη εφαρμογή των αποφάσεων του ΣτΕ που έκριναν αντισυνταγματικές προγενέστερες περικοπές των συντάξεων και την κατάργηση των δώρων των συνταξιούχων».

Σύμφωνα με την ΤτΕ, «η πρόσθετη δαπάνη δρα επιβαρυντικά στην ανάλυση βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους, καθώς οδηγεί στην αναθεώρηση προς τα άνω της συνταξιοδοτικής δαπάνης και τροφοδοτεί αβεβαιότητα για τη δημοσιονομική πολιτική και την οικονομική βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος».

Ανάλογες δηλώσεις είχε κάνει ο κος Στουρνάρας μετά τη συνεδρίαση του ΣτΕ την 1η Φλεβάρη για τα δώρα-αναδρομικά των δημοσίων υπαλλήλων. Προφανώς και οι παραπάνω δηλώσεις, όπως και του κου Τσακαλώτου, δε συνιστούν «παρέμβαση» στην «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη.

Ούτε βέβαια και οι δηλώσεις του Φ. Κουτεντάκη 31/12/2018:

«Ένας κίνδυνος που έχει προκύψει και θα μας απασχολήσει το επόμενο διάστημα είναι η ανταγωνιστική σχέση που διαμορφώνεται μεταξύ συνταγματικής νομιμότητας και δημοσιονομικής σταθερότητας.(..) «Προκύπτουν, λοιπόν, κάποια εύλογα ερωτήματα για τις συνέπειες της συνταγματικής συμμόρφωσης της δημοσιονομικής πολιτικής. Τι συμβαίνει όταν το δημοσιονομικό βάρος της συμμόρφωσης υπερβαίνει κατά πολύ τις δυνατότητες του προϋπολογισμού; Και πώς θα πρέπει να καλυφθεί αυτό το βάρος; Με νέο δανεισμό και αύξηση του δημόσιου χρέους ή με αντισταθμιστικά μέτρα που θα επιβαρύνουν άλλες κοινωνικές ομάδες και κινδυνεύουν να κριθούν και αυτά αντισυνταγματικά; Ή μήπως να επιμείνουμε στη συνταγματικότητα με κάθε κόστος, ακόμα κι αν το κόστος είναι μία ακόμα χρεοκοπία του ελληνικού κράτους;».

Η συνδικαλιστική, κυβερνητική πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ περιορίζει κάθε διεκδίκηση στα παραπάνω όρια που δεν αμφισβητούν λιτότητα, μνημόνια, κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ. Κάνει «πολιτική» και «διεκδικεί» με βάση τα όσα διαδραματίζονται στις αίθουσες των δικηγορικών γραφείων και των δικαστηρίων.

Τη γραμμή αυτή την υπηρέτησε με κάθε τρόπο το προηγούμενο διάστημα με αποσπασματικές, μερικές, πολιτικά άνευρες και χωρίς λογική σύγκρουσης και συντονισμού κινητοποιήσεις, ενώ έχει διαφύγει από το επίκεντρο της αντιπαράθεσης το βασικό επίδικο της περιόδου: η αποκατάσταση όλων των απωλειών (μισθολογικών και ασφαλιστικών) από το 2010 και μετά και η ολική επαναφορά δώρων και επιδόματος στα επίπεδα του 2010.

Από κοντά και το ΠΑΜΕ με τον «παρακολουθητισμό» του, την υποβάθμιση των αγώνων σε απλή διαμαρτυρία και την αναγωγή των πάντων σε κοινοβουλευτικές διεκδικήσεις και ο «λαός να βγάλει τα συμπεράσματά του» πάνω από την κάλπη.

Μια τέτοιου τύπου «διεκδίκηση» αλλά και ανάλυση από την ΑΔΕΔΥ ( επειδή δεν υπάρχουν τα λεφτά, επειδή δεν είναι νόμιμο και συνταγματικό ζητάμε τόσα όσα επιτρέπουν τα ματωμένα πλεονάσματα) αποπροσανατολίζει και «αποκοιμίζει» τους εργαζόμενους.

Κλείνει το μάτι σε λογικές ότι χωρίς διεκδίκηση και σύγκρουση μπορούν να επανέλθουν όλα όσα μας κλέψανε, όλα όσα μας στερήσαν.

Στηρίζει την παρελκυστική πολιτική της κυβέρνησης και καθιερώνει ένα νέο τύπο εργοδοτικού, κυβερνητικού συνδικαλισμού στην «μεταμνημονιακή» πραγματικότητα μακριά από κινηματικές διεκδικήσεις , δια της ανάθεσης με κοινωνικό εταιρισμό και «υπευθυνότητα» και λογικές και κυρίως πρακτικές διεκπεραίωσης. Τα παραδείγματα της ΓΣΕΕ , της ΟΙΥΕ αλλά και της ΟΛΜΕ αποτελούν μονόδρομο για το σύνολο του αστικοποιημένου συνδικαλιστικού κινήματος.

Είναι πολύ πιθανό μετά τις αποφάσεις του ΣτΕ να γνωρίσουμε άλλη μια ήττα ως εργαζόμενοι : η κυβέρνηση να «αναγκαστεί» από τις δικαστικές αποφάσεις να «επαναφέρει» δώρα και επίδομα άδειας με δύο βασικά πρακτέα, αν αυτό δεν προκύψει κάτω από την πίεση, τη διεκδίκηση και τον εκβιασμό του κινήματος:

1. το ύψος της επαναφοράς να είναι τα 1.000 ευρώ,

2. να ενσωματωθούν με ένα νέο μισθολόγιο στις τακτικές μας αποδοχές( με αποθέωση της καπιταλιστικής λογικής καμία δαπάνη για τον κρατικό προϋπολογισμό-διατήρηση των πλεονασμάτων). Έτσι θα πάρουμε όσα παίρναμε, έχοντας τυπικά δώρα και επιδόματα ενσωματωμένα στο μισθό μας

Συμπερασματικά αυτό που μας υπόσχονται, κυβέρνηση, ΝΔ, ΚΙΝΑΛ, μνημονιακά κόμματα και ΑΔΕΔΥ είναι το τίποτα.

Προφανώς η ανυπαρξία διεκδικητικού εργατικού κινήματος και η έλλειψη κινηματικής πίεσης δίνει το δικαίωμα στο σοσιαλνεοφιλελεύθερο Σύριζα να εμφανίζεται και ως θύτης και ως θύμα, να είναι και κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Να κάνει περικοπές και να δηλώνει ότι είναι άδικες, να δίνει υποσχέσεις και να υλοποιεί τα αντίθετα.

Από κοντά και η νεοφιλελεύθερη ΝΔ, η οποία δεν έχει εκφράσει καμία διαφωνία με τις εφαρμοζόμενες πολιτικές και σε πλήρη συμφωνία με τους τραπεζίτες, την ΕΕ, την κυβέρνηση και την ΤτΕ, την οποία δεν έχει κριτικάρει σε καμία της θέση και δήλωση, ζητά μεγαλύτερη λιτότητα, απολύσεις, ιδιωτικοποιήσεις.

Προφανώς τα πράγματα δεν είναι εύκολα για το εργατικό κίνημα και για την αγωνιστική του πτέρυγα. Μέσα από γενικές συνελεύσεις και τον οριζόντιο συντονισμό τους και παρά το προεκλογικό κλίμα θα πρέπει να τεθούν ξανά με απεργιακή μορφή τα βασικά αιτήματα και διεκδικήσεις σε κοινό μέτωπο με τον ιδιωτικό τομέα και τους συνταξιούχους :

· Φέρτε πίσω τώρα όλα τα κλεμμένα

· Αποκατάσταση όλων των απωλειών από το 2010 και μετά, αυξήσεις τώρα στους μισθούς και στις συντάξεις

· Ολική επαναφορά δώρων και επιδόματος

· Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων

· Πλήρης, δωρεάν και αποκλειστικά δημόσια ιατροφαρμακευτική κάλυψη και περίθαλψη

Πηγή: selidodeiktis.edu.gr - pandiera.gr

Οι δαπάνες που συνδέονται με τη γήρανση του πληθυσμού, οι οποίες περιλαμβάνουν ιδίως τις δαπάνες για συντάξεις, καθώς και τις δαπάνες για υγειονομική περίθαλψη και μακροχρόνια φροντίδα, προβλέπεται να μειωθούν στην Ελλάδα κατά 4,6 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ έως το 2040 και κατά 6,4 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ έως το 2070, αναφέρει η ετήσια έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Η έκθεση επισημαίνει ότι η προβλεπόμενη μείωση των δαπανών γήρανσης θα προέλθει κυρίως από τις πρόσφατες μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό, προσθέτοντας σε υποσημείωση: «Εντούτοις, η εικόνα βελτίωσης των προοπτικών κινδυνεύει να αντιστραφεί σε περίπτωση που δικαστικές αποφάσεις οδηγήσουν σε ανατροπή προγενέστερων ασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων».

Η έκθεση της ΕΚΤ τονίζει ότι η γήρανση του πληθυσμού θα επηρεάσει σημαντικά τα δημόσια οικονομικά των χωρών της Ευρωζώνης τις επόμενες δεκαετίες. Οι δημόσιες δαπάνες που συνδέονται με τη γήρανση του πληθυσμού στη ζώνη του ευρώ – και αντιστοιχούσαν σε 1/4 του ΑΕΠ το 2016 – κρίνονται ήδη υψηλές για τα διεθνή δεδομένα.

Σύμφωνα με την έκθεση 2018 Ageing Report, προβλέπεται ότι θα αυξηθούν περαιτέρω στο 28% του ΑΕΠ το 2040 και θα υποχωρήσουν ελαφρά στο 27% του ΑΕΠ μέχρι το 2070. «Η συνολική εικόνα συγκαλύπτει σημαντική ανομοιογένεια μεταξύ των χωρών. Οι προβολές για την εξέλιξη των συνολικών δαπανών γήρανσης κυμαίνονται από αύξηση κατά 12,9 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ στο Λουξεμβούργο μέχρι μείωση κατά 6,4 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ στην Ελλάδα την περίοδο 2016 2070», σημειώνεται.

«Εάν δεν αντιμετωπιστεί η αύξησή τους, οι εν λόγω δαπάνες θα φθάσουν σε πολύ μεγάλο ύψος μεσομακροπρόθεσμα. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε πρόκληση για τη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών ήδη σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, ιδιαίτερα στις χώρες με ήδη υψηλό δημόσιο χρέος. Ωστόσο, σε αρκετές χώρες, ιδίως στη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία, οι πιέσεις των δαπανών γήρανσης προβλέπεται να κορυφωθούν, αλλά στη συνέχεια να υποχωρήσουν μέχρι το 2070», αναφέρει η έκθεση.

Οι κοινωνίες γερνούν, καθώς οι άνθρωποι ζουν περισσότερο και κάνουν λιγότερα παιδιά, σημειώνει η ΕΚΤ. «Η δημογραφική μεταβολή αποτυπώνεται σαφώς από την άνοδο του δείκτη εξάρτησης ηλικιωμένων, ο οποίος παρουσιάζει τον αριθμό των ατόμων 65 ετών και άνω σε σχέση με τον πληθυσμό σε ηλικία εργασίας. Η Eurostat προβλέπει αύξηση του δείκτη από 31% το 2016 σε 52% το 2070 στη ζώνη του ευρώ ως σύνολο. Το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης θα σημειωθεί την επόμενη εικοσαετία, καθώς η γενιά του baby boom πλησιάζει την ηλικία συνταξιοδότησης».

Σε άλλο σημείο της, η έκθεση αναφέρει ότι τα δίκτυα Aυτόματων Ταμειολογιστικών Μηχανών (ΑΤΜ) των τραπεζών αυξάνονται στην Ελλάδα, την Ιταλία και την Κύπρο, ενώ μειώνονται στην Ολλανδία, τη Γαλλία και την Πορτογαλία. Σύμφωνα με έρευνα της ΕΚΤ στην Ευρωζώνη, εκτιμάται ότι σήμερα η ανάληψη τραπεζογραμματίων ευρώ από τους πελάτες των τραπεζών πραγματοποιείται σε ποσοστό 75% περίπου του συνόλου μέσω ΑΤΜ, ενώ η κατάθεση τραπεζογραμματίων από τους πελάτες κατανέμεται ισομερώς μέσω των τραπεζικών καταστημάτων (με τη μεσολάβηση υπαλλήλου) και των ΑΤΜ.

πηγη:  ergasianet.gr

Και φτιάχτηκε «Προοδευτική Συμμαχία» για να συμπληρώσει το όνομα του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές που έρχονται. 

Ας δούμε ποιοι ήταν εκεί και μίλησαν για να καταλάβουμε ποια ονόματα θα συγκροτήσουν την «Προοδευτική Συμμαχία». Δίπλα σε κάθε όνομα προσθέστε και αυτό: (πρώην) ΠΑΣΟΚ.

Η Λούκα Κατσέλη, πρώην υπουργός – Ο Νίκος Μπίστης,  πρώην υφυπουργός και μέλος της «Γέφυρας» Νίκος Μπίστης –  Η υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου  – Ο Γιάννης Ραγκούσης, πρώην υπουργός.

Και «κερασάκι στην τούρτα» (ΠΑΣΟΚ και η τούρτα) ο πρώην υπουργός, Στέφανος Τζουμάκας. 

Αν θέλετε κι άλλο (λίγο από) ΠΑΣΟΚ υπάρχει και η ΔΗΜΑΡ, που από σήμερα βρίσκεται στην «Προοδευτική Συμμαχία» με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πριν λίγο καιρό ήταν σε συμμαχία με το ΚΙΝΑΛ, δηλαδή με το ΠΑΣΟΚ.  Αν ψάξουμε και λίγο παραπάνω στο κοινό που μίλησε ο πρωθυπουργός θα βρούμε κι άλλο ΠΑΣΟΚ και ΠΑΣΟΚοειδή… 

Όσον αφορά τα πολιτικά χαρακτηριστικά της «Προοδευτικής Συμμαχίας» του Αλέξη Τσίπρα, που υποτίθεται πως είναι κατά βάση ενάντια στη νεοφιλελεύθερη δεξιά, τι να πούμε; Αρκεί να θυμηθούμε τι έχουν εφαρμόσει οι «αριστεροί» και «προοδευτικοί» του ΣΥΡΙΖΑ (μαζί με τους πολιτικούς τους φίλους): 

   Ο ΣΥΡΙΖΑ από εκεί που θα καταργούσε τα μνημονιακά μέτρα μ’ ένα νόμο κι ένα άρθρο έφερε μνημόνιο. 

   Ο ΣΥΡΙΖΑ από εκεί που θα ήταν ενάντια στα ξεπουλήματα έχει γίνει ειδικός στις ιδιωτικοποιήσεις. 

   Ο ΣΥΡΙΖΑ από εκεί που ήταν ενάντια στο ΝΑΤΟ είναι από τα καλύτερα «παιδιά» του ΝΑΤΟ. 

   Ο ΣΥΡΙΖΑ από εκεί που κατέκρινε (το λιγότερο) την πολιτική των ΗΠΑ ανακάλυψε τη γοητεία (;) του αγγελικού Τραμπ.

   Ο ΣΥΡΙΖΑ πανηγυρίζει για την έξοδο από τα μνημόνια αλλά τα μνημονιακά μέτρα και η υποθήκη της χώρας για σχεδόν έναν αιώνα είναι εδώ.  

    Όταν ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση ονόμασε «θεσμούς» την τρόικα και «πρόγραμμα» το μνημόνιο (του). Βάφτισε τις ιδιωτικοποιήσεις μεταρρυθμίσεις και την υποτέλεια στις ΗΠΑ σε «πολυδιάστατη» εξωτερική. 

   Μακρύς ο κατάλογος, αλλά τα παραπάνω μπορούμε να πούμε ότι είναι οι κεντρικοί άξονες  μαζί φυσικά με τις μειώσεις στο εισόδημα της πλειοψηφίας του λαού και τα φοροχαράτσια παντός είδους. 

   Το ξαναγράψαμε όταν μάθαμε για την «Προοδευτική Συμμαχία: Ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού έδωσε άλλο περιεχόμενο στην «Αριστερά», τώρα πάει να παίξει και στο γήπεδο της προόδου και της συντήρησης, για να εμφανιστεί ως κεντροαριστερός πόλος. Αυτοχαρακτηρίζεται, λοιπόν, εκτός από «αριστερός» και «προοδευτικός». Με αυτόν τον τρόπο θέλει να μαζέψει τη σοσιαλδημοκρατική οικειοποίηση της λέξης «πρόοδος». Το έχουμε ξαναζήσει το παραμύθι της… «προόδου». Έχει τα πολιτικά …πνευματικά δικαιώματα εκμετάλλευσης της λέξης το ΠΑΣΟΚ.

   Συμπέρασμα  (και) από τη σημερινή φιέστα: Το ΣΥΡΙΖΟΠΑΣΟΚ (της «προόδου») είναι εδώ! 

   Σημείωση για τη φωτογραφία του δημοσιεύματος μας (αριστερά ο πρωθυπουργός με τον Στέφανο Τζουμάκα και δεξιά ο Νίκος Μπίστης):  Πρόκειται για συμβολισμό που δείχνει πως… όλο το ΠΑΣΟΚ είναι στην «Προοδευτική Συμμαχία». Και το «παλιό» ΠΑΣΟΚ και το «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ…

πηγη: imerodromos.gr