Αύξηση των περιστατικών ρατσιστικής βίας, ιδίως κατά προσφύγων και μεταναστών, με ταυτόχρονη διεύρυνση του προφίλ των δραστών και αύξηση των περιστατικών στα οποία συμμετείχαν ως δράστες ένστολοι ή δημόσιοι λειτουργοί, εντόπισε κατά το 2018 το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας.

Το Δίκτυο κατέγραψε 117 περιστατικά με περισσότερα από 130 θύματα το 2018, έναντι 102 περιστατικών το 2017. Όπως εξήγησε κατά την παρουσίαση της ετήσιας έκθεσης η βοηθός συντονίστρια του Δικτύου, Τίνα Σταυρινάκη, το 2017 διαπιστώθηκε η συνύπαρξη αντίρροπων τάσεων εντός της ελληνικής κοινωνίας, όπως η επέκταση από τη μία του δικτύου φιλοξενίας προσφύγων στους δήμους και η ενίσχυση, από την άλλη, της ξενοφοβικής ρητορικής και κάποιων ακραίων εκδηλώσεων, ενώ το 2018 αυτή η ισορροπία φαίνεται ότι διερράγη περισσότερο.

Η κ. Σταυρινάκη συνέδεσε την αύξηση αυτή των περιστατικών με την πολιτική πόλωση σε οικουμενικό επίπεδο ως προς το ζήτημα της υποδοχής των προσφύγων και μεταναστών σε συνδυασμό με εθνικούς και τοπικούς παράγοντες διαμόρφωσης της κατάστασης στην Ελλάδα. «Παράλληλα, με την απενοχοποίηση των φοβικών αντιλήψεων για το διαφορετικό, η βία βρίσκει περισσότερη υποστήριξη», συμπλήρωσε.

Σε 74 περιστατικά στοχοποιήθηκαν πρόσφυγες ή μετανάστες λόγω εθνικής καταγωγής, θρησκείας ή χρώματος, καθώς και υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εξάλλου, η κ. Σταυρινάκη σημείωσε την ανησυχία της για την επικείμενη λειτουργία του τεμένους στην Αθήνα, καθώς «είναι εύκολος στόχος» και εξέφρασε επίσης την πεποίθησή της ότι η Αστυνομία θα λάβει τα κατάλληλα μέτρα.

Επίσης, σε έξι περιστατικά στοχοποιήθηκαν Έλληνες πολίτες, που, λόγω χρώματος, εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής, θεωρούνται «ξένοι». Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα νεαρής γυναίκας νιγηριανής καταγωγής που δέχτηκε λεκτική επίθεση από δημόσιο υπάλληλο της εφορίας εν ώρα εξυπηρέτησης, καθώς η υπάλληλος πίστευε ότι το θύμα είχε ψεύτικο ελληνικό δελτίο ταυτότητας και της φώναζε ότι «δεν είναι Ελληνίδα, αφού δεν έχει ελληνικό αίμα και να πάει πίσω στη χώρα της».

Στην ετήσια έκθεση του Δικτύου καταγράφονται 27 περιστατικά κατά ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, μεταξύ των οποίων και ένα περιστατικό βιασμού. Διαπιστώνεται μείωση των επιθέσεων κατά ΛΟΑΤΚΙ και εκφράζεται η ανησυχία από τις οργανώσεις εάν τα θύματα καταγγέλλουν τις επιθέσεις, φαινόμενο που προβληματίζει τους φορείς σε όλη την Ευρώπη.

Την ίδια ώρα, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα γίνονται στόχος μας ευρείας κατηγορίας δραστών, η οποία περιλαμβάνει οργανωμένες ομάδες, γείτονες, απλούς πολίτες, δημόσιους υπαλλήλους και ένστολους, ακόμα και μέλη της οικογένειάς τους. Η πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών, Μαρίνα Γαλανού, υπογράμμισε ότι οι τρανσφοβικές επιθέσεις συνδέονται με τη νομοθεσία για την αλλαγή της ταυτότητας φύλου, επισημαίνοντας ότι το διάστημα μεταξύ του αιτήματος και της μεταβολής εγγράφων είναι πολύ μεγάλο, στη διάρκεια του οποίου παρουσιάζονται στρεβλές εφαρμογές του νόμου με ρατσιστικό υπόβαθρο.

Σταθερός παραμένει ο αριθμός των αντισημιτικών περιστατικών. Σε εννιά περιστατικά στοχοποιήθηκαν εβραϊκοί χώροι και σε ένα περιστατικό άτομο λόγω εκπαιδευτικής δράσης κατά του αντισημιτισμού ή νομιζόμενης θρησκείας.

Κατά δήλωση των θυμάτων, οι δράστες είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία Έλληνες και άνδρες, ενώ σε εννιά περιστατικά οι δράστες ήταν ανήλικοι. Οι δράστες των επιθέσεων ανήκουν σε τρεις κατηγορίες. Κατά τη διάρκεια του 2018, ενισχύθηκε περαιτέρω η δράση των ομάδων και των ακραίων. Επίσης, συναντώνται οι ευκαιριακοί δράστες, που «ξεσπούν» με αφορμή κάποια διαφωνία, και στην κατηγορία αυτή ανήκουν περιστατικά που τελούνται από επαγγελματίες των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς ή γείτονες προσφύγων. Η τρίτη κατηγορία αφορά σε άτομα που δεν προβαίνουν σε βία άμεσα, αλλά στην ουσία την επιδοκιμάζουν ή τη διευκολύνουν.

Το Δίκτυο εντόπισε σημαντική αύξηση των καταγραφών περιστατικών με δράστες ή εμπλεκόμενους ένστολους και στη συντριπτική πλειοψηφία των περιστατικών τα θύματα κατήγγειλαν στο Δίκτυο σωματική βία σε δημόσιο χώρο, αλλά και εντός αστυνομικών τμημάτων της Αθήνας. Επίσης, καταγράφηκαν περιστατικά στα οποία εμπλέκονται δημόσιοι λειτουργοί ή εργαζόμενοι σε Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και τα οποία μαρτυρούν την έλλειψη ανεκτικότητας έναντι της διαφορετικότητας και τη δημιουργία κλίματος παρενόχλησης, ιδίως για τα άτομα ΛΟΑΤΚΙ.

Εκτός από τη διεύρυνση της βάσης του ρατσισμού, σημειώνεται και ευρεία διασπορά των φαινομένων σε επίπεδο περιοχών και πόλεων, αν και η πλειοψηφία των περιστατικών λαμβάνουν χώρα στην Αττική, αλλά και στους χώρους τέλεσης, καθώς τα περισσότερα γίνονται σε δημόσιους χώρους. Περιστατικά σημειώθηκαν και σε Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, σούπερ μάρκετ, αεροδρόμια, πανεπιστήμια, χώρους εργασίας, εστιατόρια και δημόσιες υπηρεσίες. Επίσης, εντοπίζεται βία σε δρόμους ευρείας κυκλοφορίας, κυρίως κατά τρανς ανθρώπων.

Τα θύματα ήταν στην πλειοψηφία τους άνδρες, ενώ εμμένει η τάση στοχοποίησης της ηλικιακής ομάδας 18-30.

Σημειώνεται ότι το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας δημιουργήθηκε το 2011 με πρωτοβουλία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και, σήμερα, αποτελείται από 46 φορείς της κοινωνίας των πολιτών.

πηγη: iskra.gr

Νίκος Μπογιόπουλος

Ο ΣΥΡΙΖΑ που ήρθε το Γενάρη του 2015 στην κυβέρνηση με σύνθημα την κατάργηση των μνημονίων και των αντιλαϊκών μέτρων που είχαν επιβληθεί, χωρίς μάλιστα την ανάγκη σύγκρουσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, επέβαλε το 3^ο μνημόνιο και εξίσου επαχθές με τα δύο προηγούμενα. Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής το βιώνει ο λαός μας σήμερα. Ανεργία, κατακόρυφη αύξηση της φτώχειας, κλείσιμο εκατοντάδων χιλιάδων μικρών επιχειρήσεων, πρωτοφανής επέκταση της αμερικανοκρατίας στο όνομα του λαϊκού συμφέροντος και της υπεράσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.

Αυτή η πολιτική οδήγησε σε διόγκωση της λαϊκής δυσαρέσκειας και σοβαρή μείωση της επιρροής του. Με την υπερφορολόγηση που επέβαλε και τα υπερπλεονάσματα που δημιούργησε, προβαίνει σε μικροπαροχές στην ακραία φτώχεια οι οποίες δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από μία ανακούφιση των ακραία φτωχών. Με την απομύζηση των λιγότερο φτωχών θέλει να ανακουφίσει, παραμονές των εκλογών, ανθρώπους που βρίσκονται κυριολεκτικά στα όρια της επιβίωσης.Αυτή είναι η παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ των πιο αδυνάτων στο κοινωνικό επίπεδο, την οποία διαφημίζει με ιδιαίτερα προκλητικό τρόπο.

Στο πολιτικό επίπεδο προωθεί την ευρεία συσπείρωση των προοδευτικών δυνάμεων ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και την ακροδεξιά στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Αυτό είναι το κεντρικό σύνθημα του στις ευρωεκλογές, ανάλογα συνθήματα προβάλλουν οι σοσιαλδημοκρατικές και κεντρώες δυνάμεις σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η προοδευτική συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ με σοσιαλδημοκρατικές και άλλες κεντρώες δυνάμεις στοχεύει αφενός μεν στην Ελλάδα στην υπερίσχυση του στον κεντρώο χώρο σε βάρος του ΚΙΝΑΛ, ώστε να εδραιωθεί και να μην απειλείται ως ο δεύτερος πόλος του δικομματισμού, ακόμη και να διεκδικήσει ένα ικανοποιητικό ποσοστό στις ευρωεκλογές και τις ισχνές πιθανότητες του να υπερψηφιστεί στη βουλευτική κάλπη. Αφετέρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση να δημιουργηθεί ένα πιο ισχυρό ρεύμα με τη σοσιαλδημοκρατία και άλλες δυνάμεις ως αντίπαλο δέος, υποτίθεται, στη δεξιά, η οποία αναπτύσσει ανοιχτή συνεργασία με την ισχυροποιούμενη ακροδεξιά. Βαθύτερος όμως στόχος τους είναι η πόλωση και η παρεμπόδιση της δυσαρέσκειας πλατιών λαϊκών στρωμάτων να πάρει βαθύτερα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά και να στραφεί σε αγωνιστική κατεύθυνση, να διαμορφωθεί ένα ρεύμα ριζοσπαστικό ανατρεπτικό και εν δυνάμει απειλητικό για το σύστημα.

Πόσο όμως είναι δυνατή η δημιουργία πραγματικής προοδευτικής συμμαχίας από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ και τις δυνάμεις με τις οποίες επιδιώκει να συμπορευτεί, ώστε να σταθεί πράγματι αντιμέτωπος στο νεοφιλελευθερισμό και την ακροδεξιά;

Ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει ότι ήταν και παραμένει αριστερή δύναμη. Το πρώτο ερώτημα είναι “πόσο αριστερή μπορεί να είναι μία πολιτική δύναμη όταν για πέντε χρόνια εφαρμόζει την πολιτική των μνημονίων, μία ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική και συνολικά η διακυβέρνησή της είναι βαθιά αντιλαϊκή, παρόμοια με την πολιτική που άσκησαν το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία τα προηγούμενα χρόνια; Όταν ολόκληρο το μνημονιακό πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί και εκτείνεται σε βάθος δεκαετιών θα το εφαρμόσει μέχρι κεραίας;”.

Με βάση την επιχειρηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ η ελληνική οικονομία δεν αντέχει ουσιαστικές αυξήσεις στις αποδοχές των εργαζομένων, την αύξηση των συντάξεων, τη χρηματοδότηση των κοινωνικών αναγκών ενώ αντέχει τη μείωση της φορολογίας του κεφαλαίου, όπως ακριβώς προτείνει και η Νέα Δημοκρατία. Πόσο διαφορετικές ήταν οι πολιτικές συνεργασίες του από αυτές της Νέας Δημοκρατίας όταν συνεργάστηκε στην κυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ ένα κόμμα εθνικιστικό ακροδεξιό; Μήπως στην εξωτερική πολιτική έχουν κάποια διαφορά; Οι αμερικανοκρατία στις ημέρες του ΣΥΡΙΖΑ διογκώθηκε σε πρωτοφανή βαθμό και το άνοιγμα προς το Ισραήλ που άρχισαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις το ολοκληρώνει ο ΣΥΡΙΖΑ, διαμορφώνοντας με το Ισραήλ μια αντιδραστική συμμαχία καθοδηγούμενη από τους αμερικανούς για τον απόλυτο έλεγχο της ανατολικής Μεσογείου.

Τα ίδια ισχύουν και για τα κόμματα με τα οποία συνεργάζεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες συγκυβερνούν με τη Μέρκελ, ο Μακρόν αναδείχθηκε πρωταθλητής στην καταστολή και όλοι από κοινού στρώνουν το έδαφος στην ακροδεξιά με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που εφαρμόζουν.

Θέλοντας να συσπειρώσουν την πλατιά λαϊκή δυσαρέσκεια στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως ισχυρίζονται, θέτουν το στόχο της ήττας του νεοφιλελευθερισμού και της άκρας δεξιάς και την ανάδειξη προοδευτικών δυνάμεων που θα εφαρμόσουν μία κεϋνσιανή πολιτική στο επίπεδο συνολικά της ΕΕ, ώστε να διορθώσουν τις ανισότητες και να κλείσουν το έλλειμμα της δημοκρατίας που κυριαρχεί και τη χαρακτηρίζει.

Διατυπώνουν ευθέως την αντίληψη ότι η λύση για την Ελλάδα και κάθε χώρα δεν είναι η ρήξη και η αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τελικά το ξήλωμα της συνολικά. Υποστηρίζουν ότι αν αυτό συμβεί, θα είναι βλαβερό έως και καταστροφικό, «θα οδηγήσει σε τεράστια αδιέξοδα και θα επιστρέψει στην Ευρώπη ο πόλεμος». Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα φέρνουν το Brexitπου αποδεικνύεται ιδιαίτερα αρνητικό για τη μεγάλη Βρετανία, παρότι είναι μία ισχυρή δύναμη με μεγάλες δυνατότητες. Λύση κατ’ αυτούς είναι η προοδευτική μεταρρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσω της ήττας των δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού.

Το πρόβλημα με την Ευρωπαϊκή Ένωση, όμως, δεν βρίσκεται στο συσχετισμό δύναμης και ακόμη περισσότερο το συσχετισμό μεταξύ πολιτικών δυνάμεων που εκφράζουν τα ίδια ταξικά συμφέροντα, αλλά στον ίδιο το χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως καπιταλιστικής ολοκλήρωσης που δημιουργήθηκε για να εκφράζει και να προωθεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου, είτε έχει νεοφιλελεύθερη είτε κεϋνσιανή διακυβέρνηση, είτε με Χριστιανοδημοκρατία είτε με σοσιαλδημοκράτες και τους συμμάχους τους.

Επιπλέον η πολιτική του κεφαλαίου που θα ακολουθηθεί δεν πρόκειται να οριστεί από πολιτικές ηγεσίες με βάση τη θέληση και τις απόψεις τους, έστω και αν η απόφαση παρθεί από αυτές, αλλά από τα βαθύτερα συμφέροντα του κεφαλαίου και τις ανάγκες του στις σημερινές συνθήκες.

Δεν αποφάσισε ξαφνικά ο Ρήγκαν ή η Θάτσερ ένα πρωί να τελειώσουν με το κεϋνσιανισμό αλλά οι ίδιες οι ανάγκες του κεφαλαίου οδήγησαν στην απόρριψη του προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κρίση του συστήματος. Έτσι και σήμερα δεν αποφασίζει η σοσιαλδημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά η κυρίαρχη κοινωνική δύναμη, το κεφάλαιο, οι πολιτικοί ηγέτες του και οι υπερεθνικοί οργανισμοί του στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η πολιτική αυτή της μεταρρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κυριαρχεί στον ευρύτερο χώρο της αριστεράς είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη και πρέπει να γίνει ότι είναι δυνατόν στους καθημερινούς αγώνες και στις εκλογές να καθηλωθεί και να ηττηθεί. Οι αντιΕΕ  δυνάμεις πρέπει να εκφράσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, να δυναμώσουν τις αντιΕΕ διαθέσεις του λαού στην κατεύθυνση της ρήξης και της αποδέσμευσης.

                                                                                                                         Τ.  Δ.

πηγη: ergatikosagwnas.gr