Όλοι στην συγκέντρωση στο Μουσείο (Αθήνα) 10.30 π.μ

και στην διαδήλωση στην Βουλή

Συνάδελφοι εν ενεργεία και συνταξιούχοι Ναυτεργάτες,

φέτος συμπληρώνονται 133 χρόνια από την ηρωική εργατική εξέγερση του Σικάγου η οποία πνίγηκε στο αίμα από τις δυνάμεις καταστολής του κεφαλαίου και της τότε κυβέρνησης.

Η εργατική πρωτομαγιά καθιερώθηκε με τον αγώνα της εργατικής τάξης και συμβολίζει τις υψηλές αξίες της αλληλεγγύης, της ανειρήνευτης πάλης κατά του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για την χειραφέτηση των εργαζομένων.

Στην περιοχή μας (νοτιοανατολική Μεσόγειος - δυτικά Βαλκάνια) και ευρύτερα στον κόσμο αναπτύσσονται και κλιμακώνονται οι ανταγωνισμοί των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - Ε.Ε - Ρωσία - Κίνα) οι οποίες έχουν στο στόχαστρό τους την επέκταση και διείσδυση των μονοπωλιακών ομίλων, την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και δρόμων, για την ενίσχυση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας του μεγάλου κεφαλαίου που εκπροσωπούν.

Στην ίδια κατεύθυνση επιδιώκουν την διεύρυνση των γεωστρατηγικών θέσεών τους και με στρατιωτικές επεμβάσεις επιβάλλουν την παρουσία τους σε διάφορες χώρες του κόσμου και να δυναμώσουν την επιρροή τους.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εμπλέκει άμεσα την χώρα στα τυχοδιωκτικά σχέδια του αμερικανονατοϊκού ιμπεριαλισμού, τους παρέχει απεριόριστη στήριξη, βάσεις και άλλες στρατιωτικές διευκολύνσεις, συνάπτει συμμαχίες στρατιωτικού χαρακτήρα με αντιδραστικά καθεστώτα χωρών όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος, επιζητεί ως αντίβαρο στην κρίση ΗΠΑ - Τουρκίας να παίξει η ίδια αυτό τον ρόλο και με τον τρόπο αυτό μετατρέπει την χώρα μας σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ.

Την ίδια περίοδο το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας μας διέρχεται μια βαθειά κρίση, που είναι κυρίως αποτέλεσμα της απόλυτης ενσωμάτωσης στο αστικό σύστημα των συνδικαλιστικών ηγεσιών που ανήκουν στο τόξο του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, η οποία έχει δώσει δείγματα υποταγής στις κυβερνητικές ευρωενωσιακές μνημονιακές αντιλαϊκές πολιτικές και έχει οδηγήσει σημαντικό μέρος των συνδικάτων στον παροπλισμό και την απαξίωση.

Ταυτόχρονα οι ίδιες αυτές δυνάμεις προκειμένου να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους στο εσωτερικό των συνδικάτων προβαίνουν σε εκτεταμένες νοθείες, νομιμοποιούν και βγάζουν μπροστά στα συνδικάτα ξεφωνημένους εργοδότες και διευθυντικά στελέχη επιχειρήσεων που αναλαμβάνουν ρόλο εκπροσώπησης στις συνδικαλιστικές οργανώσεις!!!

Η ίδια η ΓΣΕΕ έχει μετατραπεί εδώ και πολύ καιρό σε μια ιδιότυπη Α.Ε., παράλληλα η γραμμή του συμβιβασμού και της υποταγής στο κεφάλαιο και στην αντιλαϊκή πολιτική οδηγεί σε πλήρη χρεοκοπία αυτών των δυνάμεων, ανεξάρτητα εάν εξακολουθούν να κατέχουν τυπικά την πλειοψηφία σε κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Από την άλλη πλευρά το ΠΑΜΕ σηκώνει τη σημαία κατά της νοθείας και της εργοδοτικής ανάμειξης μένοντας όμως προσηλωμένο στην κατεύθυνση συνύπαρξης και συμπόρευσης με τις δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού και στην ίδια ρότα με αυτούς επιδιώκει την βελτίωση των συσχετισμών χωρίς να προτείνει ένα σχέδιο για την αντιμετώπιση των εργατικών προβλημάτων, την απόκρουση της επίθεσης κεφαλαίου - κυβέρνησης - Ε.Ε τα οποία προφανώς μεταθέτει για το μακρινό μέλλον.....

Τα συσσωρευμένα προβλήματα της εργατικής τάξης δεν μπορούν να περιμένουν ούτε μέρα, χρειάζεται άμεσα (και αυτό αποτελεί αδήριτη αναγκαιότητα) να συγκροτηθεί ένα νέο αγωνιστικό κέντρο με πανελλαδική δικτύωση στο οποίο χωρούν όλα τα συνδικάτα που βάζουν μπροστά τα εργατικά δικαιώματα και εναντιώνονται στις αντιλαϊκές πολιτικές, και να σχεδιαστούν πολύμορφοι αγώνες, δράσεις, κινητοποιήσεις και απεργίες για την επανάκτηση των εργατικών δικαιωμάτων.

Παρά την τυπική έξοδο από τα μνημόνια η αντιλαϊκή πολιτική συνεχίζεται με την ίδια ένταση, οι μνημονιακές δεσμεύσεις και εφαρμοστικοί νόμοι διατηρούνται σε πλήρη ισχύ, η λιτότητα είναι κυρίαρχη στους μισθούς και στις συντάξεις, οι βάρβαροι αντιασφαλιστικοί νόμοι υλοποιούνται απαρέγκλιτα, οι ευέλικτες μορφές εργασίας είναι κυρίαρχες στην απασχόληση, οι περικοπές στην υγεία, την παιδεία και την κοινωνική πρόνοια το ίδιο. Η ανεργία παραμένει σε επίπεδα ρεκόρ για την Ευρώπη, οι αλλαγές στον νόμο Κατσέλη κλιμακώνουν την επίθεση ενάντια στην πρώτη λαϊκή κατοικία, οι ιδιωτικοποιήσεις παραμένουν ως βασικό εργαλείο της πολιτικής της κυβέρνησης για το ξεπούλημα του δημόσιου κοινωνικού πλούτου.

Κεφάλαιο - Κυβέρνηση - Ε.Ε με συστοιχισμένο και το υπόλοιπο αστικό πολιτικό σύστημα προβάλουν διάφορα "αναπτυξιακά και παραγωγικά μοντέλα" τα οποία έχουν στόχο την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας της οικονομικής ολιγαρχίας, το ξεπέρασμα της κρίσης με το παραπέρα χτύπημα των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων.

Στην ίδια ρότα κινείται η κυβερνητική πολιτική και στον τομέα της Ναυτιλίας, από την μία στηρίζουν την θεσμοθετημένη ασυδοσία των εφοπλιστών, όπως έγινε πρόσφατα με την διατήρηση της συνταγματικής φορολογικής ασυλίας, με την μείωση κατά 33% της εθελοντικής εισφοράς των εφοπλιστών στα δημόσια φορολογικά έσοδα, ενώ κυβέρνηση και ΥΕΝ πρωταγωνιστούν στον βρώμικο ρόλο που τους έχει ανατεθεί για την υπονόμευση των ΣΣΕ των Ναυτεργατών.

Από την άλλη για τα Ναυτεργατικά προβλήματα: ανεργία, συνθέσεις, εγκριτικές πράξεις, μαύρη ανασφάλιστη χαμηλόμισθη εργασία, περικοπή συντάξεων, επικουρικών και εφάπαξ, εργασιακές σχέσεις, καταστρατήγηση ΣΣΕ και πλήθος ακόμη προβλημάτων, βάζει πλάτη αυτά να διαιωνίζονται και να οξύνονται χωρίς να δίνει την παραμικρή λύση.....

Οι ναυτεργάτες δεν έχουν να περιμένουν καμία ουσιαστική παρέμβαση και δράση από την πλευρά της πλειοψηφίας της ΠΝΟ η οποία είναι παραδομένη στην πολιτική της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του εφοπλιστικού κεφαλαίου, στηρίζει τη ναυτιλιακή κυβερνητική πολιτική, υπονομεύει και απαξιώνει τις δίκαιες ναυτεργατικές διεκδικήσεις.

Αναγκαία συνθήκη για να βρεθούν μπροστά τα ναυτεργατικά αιτήματα και δικαιώματα είναι η συσπείρωση και η πάλη μέσα και έξω από τα καράβια με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους ναυτεργάτες. Αυτή ήταν και είναι η κεντρική κατεύθυνση της ΠΕΝΕΝ για την αντιμετώπιση των ναυτεργατικών προβλημάτων. Η θέση αυτή αποτελεί και την εγγύηση για την ανάπτυξη των αγώνων οι οποίοι θα είναι και ο καταλύτης για την επίλυσή τους.

Προσυγκέντρωση ΠΕΝΕΝ στις 5.30 το πρωί στο λιμάνι

(στην καντίνα απέναντι από το τα γραφεία της ΑΝΕΚ)

Έναρξη απεργίας 1η Μάη 2019 από ώρα 00.01 - λήξη ώρα 24.00

Πειραιάς 22/4/2019

Οι Διοικήσεις των Σωματείων

Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ)

Πανελλήνιος Σύνδεσμος Συνταξιούχων ΝΑΤ (ΠΣΣ ΝΑΤ)

Ακόμη ένα βήμα επιβολής τετελεσμένων και αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας ετοιμάζεται να κάνει η Άγκυρα.

Πηγή: philenews.com - enikos.gr

H δημοσιονομική υγεία της Ιταλίας σε σοβαρή και πάλι κρίση.

Η κυβέρνηση συνασπισμού της Ιταλίας περιέκοψε προ ημερών την πρόβλεψη οικονομικής ανάπτυξης της χώρας το 2019 στο 0,2% -την ασθενέστερη πρόβλεψη της Ευρωζώνης, μετά μια προηγούμενη εκτίμηση για 1%. Η Ιταλία τελεί ήδη σε τεχνική ύφεση, αφού είχε σημειώσει ήδη δύο ολόκληρα τρίμηνα αρνητικής ανάπτυξης του ΑΕΠ στο δεύτερο εξάμηνο του 2018.

Ο κρατικός προϋπολογισμός για το τρέχον έτος βασιζόταν στην υπόθεση ότι η οικονομία θα αναπτυσσόταν εφέτος κατά 1%. Τώρα φαίνεται ότι η οικονομία μπορεί να μη σημειώσει καθόλου ανάπτυξη, θα μπορούσε μάλιστα και να συρρικνωθεί.

Ένα άμεσο αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης θα ήταν το σημερινό έλλειμμα τρεχόντων λογαριασμών της Ιταλίας για το 2019 να είναι σημαντικά μεγαλύτερο του 2,04% του ΑΕΠ, το οποίο είχε πέρυσι υποσχεθεί να μην υπερβεί η ιταλική κυβέρνηση. Και αυτό μπορεί να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: μιαν ακόμη σύγκρουση, της Ρώμης με τις Βρυξέλλες, για την πορεία της δημοσιονομικής πολιτικής της Ιταλίας.

Η Ιταλία μπορεί ήδη να διεκδικεί τον τίτλο του μεγαλύτερου χρεοφειλέτη της Ευρώπης σε ονομαστικούς όρους και του δεύτερου σε σχετικούς όρους, μετά την δυο φορές «διασωσμένη» οικονομία της Ελλάδας. Η Ρώμη πρόβλεψε τελευταία ότι το δημόσιο χρέος θα σημειώσει εφέτος νέο ρεκόρ ύψους με 132% του ΑΕΠ. Αυτό το επίπεδο είναι απίθανο να διατηρηθεί για πολύ, με δεδομένη την στασιμότητα της ιταλικής οικονομίας και την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να μειώσει τους φόρους, να χαμηλώσει την ηλικία συνταξιοδότησης και να καθιερώσει το βασικό εισόδημα του πολίτη.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ιταλικής οικονομίας είναι ότι πολλά από τα προβλήματά της είναι χρόνια και έχουν βαθιές ρίζες. Πολλά από αυτά ξεκινούν από την υιοθέτηση του Ευρώ, το 2000, ή στην περίπτωση της Ρώμης, στον μαζικό εθισμό στο δημόσιο χρέος, στην δεκαετία του 1980.΄Όπως επισημαίνει ο ΟΟΣΑ, το πραγματικό ΑΕΠ στην Ιταλία είναι σημαντικά πιο κάτω από το επίπεδό του πριν από την κρίση. Η Ιταλία είναι επίσης η μόνη χώρα-μέλος του ΟΟΣΑ όπου τα εισοδήματα (υπολογιζόμενα  ως ποσοστό του ΑΕΠ κατά κεφαλήν) είναι χαμηλότερα από το 2000. Αντίθετα, στην Γαλλία, την Ισπανία, την Βρετανία και την Γερμανία αυξήθηκαν στην ίδια περίοδο κατά 13%, 17%, 21% και 23% αντίστοιχα.

Το ΔΝΤ προβλέπει τώρα αύξηση του ποσοστού του δημοσίου χρέους της Ιταλίας από 134% του ΑΕΠ το 2020, και σε 138,5 το 2024. Όπως αυξάνει το χρέος, έτσι θα αυξάνουν και τα επιτόκια επί του χρέους. Αυτό γίνεται αβάστακτο, ιδιαίτερα καθώς  η προθεσμία  εξόφλησης για μέγα μέρος του χρέους λήγει τα προσεχή λίγα χρόνια. Μόνο το 2019 η Ιταλία έχει να εξαγοράσει ομόλογα 250 δις Ευρώ, ποσό περίπου ισοδύναμο με το σύνολο των ομολόγων όλης της Ευρωζώνης που φθάνουν εφέτος σε ωρίμανση.

Και τώρα η Ρώμη δεν έχει πια την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να αγοράζει τα μισά ομόλογα που εκδίδει. Φυσικά στους τωρινούς πεινασμένους για αποδόσεις καιρούς, επενδυτές θα σπεύσουν για τα υψηλά επιτόκια των ιταλικών ομολόγων, τουλάχιστο στην αρχή. Αλλά  υπάρχει το ρίσκο ότι οι αποδόσεις θα φτάσουν σε υπερβολικά επίπεδα, όπου οι θεσμοί περιφρούρησης θα πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους, όπως συνέβη το 2012, όταν τα επιτόκια των 10ετών ιταλικών ομολόγων έφτασαν το 7%.

Πριν  αυτό ξανασυμβεί, κάτι πρέπει να γίνει. Εάν η Ιταλία είχε το δικό της νόμισμα και είχε η ίδια τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής της θα μπορούσε μέσω του πληθωρισμού να  προσπαθήσει να απαλλαγεί  από το χρέος της –ότι και αυτό μπορούσε να στοιχίσει στο δικό της νόμισμα. Αλλά δεν το έχει και δεν μπορεί. Εναλλακτικά, θα μπορούσε, όπως η Ελλάδα, να κηρύξει αδυναμία εξόφλησης, με σκληρές συνέπειες για τους αγοραστές αυτών των ομολόγων, μεταξύ των οποίων ιταλικές οικογένειες και ντόπιες και ξένες τράπεζες.

Η μόνη άλλη επιλογή της Ρώμης είναι αυτή που δοκιμάστηκε ήδη, αλλά με περιορισμένη επιτυχία, από την Ελλάδα –τουτέστιν να περικόψει δραστικά τις δημόσιες δαπάνες, να αυξήσει τους φόρους, να ιδιωτικοποιήσει την δημόσια περιουσία και να επιβάλει ένα καθεστώς αυστηρής λιτότητας. Αυτή είναι η συνταγή που συνέστησε ο ΟΟΣΑ, αλλά θα συνεπήγετο εκλογική αυτοκτονία για τους εταίρους του κυβερνητικού συνασπισμού, που θα κάνουν ότι μπορούν για να μην αποδιώξουν τους ψηφοφόρους  που τους έδωσαν την πρώτη πραγματική γεύση της εξουσίας.

Με άλλα λόγια, καμιά από αυτές τις κλασσικές λύσεις δεν αντιπροσωπεύει ρεαλιστική επιλογή για μια χώρα τόσο μεγάλη και τόσο σημαντική για το σύστημα όπως η Ιταλία. Το ρίσκο ότι οι συνθήκες θα επιδεινωθούν πέραν ελέγχου αυξάνεται κάθετα από το γεγονός ότι η χώρα κυβερνάται τώρα από δύο σχετικά νεογέννητα κόμματα, εχθρικά σε κάθε ιδέα λιτότητας, που δεν διακατέχοντα από ερωτικό πάθος για τα την Ευρωπαϊκή Ιδέα και ως εκ τούτου είναι διατεθειμένα να αγνοήσουν τις εντολές των Βρυξελλών, τουλάχιστον μέχρις ενός σημείου.

Η Ιταλία είναι ο οίκος ενός εξαιρετικά εύθραυστου τραπεζικού τομέα, με το μεγαλύτερο ποσοστό μη εξυπηρετουμένων δανείων και την χαμηλότερη απόδοση κεφαλαίων από τις άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες. Η γαλλική κυβέρνηση έχει ήδη προειδοποιήσει ότι μια οικονομική ύφεση στην Ιταλία θα προκαλέσει τον ίδιο, αν όχι μεγαλύτερο κίνδυνο στην Ευρωζώνη, από την έξοδο της Βρετανίας.

Και είναι λογικό η γαλλική κυβέρνηση να ανησυχεί. Οι οικονομίες των δύο χωρών, Γαλλίας και Ιταλίας, διαπλέκονται στενά, με ετήσιες εμπορικές συναλλαγές ύψους 90 δις ευρώ. Ακόμη σημαντικότερο: Οι γαλλικές τράπεζες είναι οι κατά πολύ μεγαλύτεροι κάτοχοι δημόσιου και ιδιωτικού ιταλικού χρέους, συνολικού ύψους 311 δις ευρώ, ως το τρίτο τρίμηνο του 2018, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών. Εάν η Ιταλία  κηρύξει αδυναμία πληρωμών, οι γαλλικές τράπεζες θα δεχτούν ένα συντριπτικό πλήγμα στους ισολογισμούς τους.

*Πηγή: Don Quijones, WolfStreet, Zero Hedge, 16-4-2019.

**Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού.

πηγη: iskra.gr

Η δύναμη του ελληνικού εμπορικού στόλου (πλοία 100 ΚΟΧ και άνω) κατέγραψε αύξηση κατά 0,8% τον περασμένο Φεβρουάριο σε σχέση με τον Φεβρουάριο του 2018, ενώ σημείωσε μεταβολή +0,6% κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2018 προς το 2017, σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας (ΕΛΣΤΑΤ).

Όπως αναπαρίσταται από τον Πίνακα 1, η ολική χωρητικότητα του ελληνικού εμπορικού στόλου, από πλοία 100 ΚΟΧ και άνω, τον περασμένο Φεβρουάριο κατέγραψε μείωση της τάξεως του 1,7%, συγκριτικά με τον Φεβρουάριο του 2018. Μείωση κατά 2,4% σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2018 προς το 2017.

Ο αριθμός των φορτηγών πλοίων κατέγραψε μείωση καθώς τον Φεβρουάριο του 2017 ο ελληνικός εμπορικός στόλος απαριθμούσε 441 πλοία, τον Φεβρουάριο του 2018 ο αριθμός αυτός μειώθηκε κατά 3,2% στα 427, ενώ τον περασμένο Φεβρουάριο ο αριθμός των φορτηγών πλοίων άγγιξε τα 417.

Τα δεξαμενόπλοια υπό ελληνική σημαία απαριθμούσαν τα 508 τον περασμένο Φεβρουάριο, μειωμένα κατά 2,1% συγκριτικά με τον Φεβρουάριο του 2018.

Σε αντίθεση, τα επιβατηγά πλοία σημείωσαν άνοδο καθώς τον Φεβρουάριο του 2017 ο αριθμός τους είχε ανέλθει σε 626, τον Φεβρουάριο του 2018 ο αριθμός τους αυξήθηκε κατά 3,5% στα 648, ενώ τον περασμένο Φεβρουάριο άγγιξε τα 683.

Το Γράφημα 1 που παρατίθεται παρακάτω δείχνει την πορεία της Δύναμης και της Ολικής Χωρητικότητας εμπορικών πλοίων υπό ελληνική σημαία (100 ΚΟΧ και άνω), σε μηνιαία βάση, από τον Ιανουάριο του 2017 έως και τον Φεβρουάριο του 2019.

πηγη: naftikachronika.gr