Όπως αποδεικνύεται υπάρχουν κοινοί μύθοι γύρω από το ζήτημα που μπορούν να προκαλέσουν σύγχυση. Με αυτήν την αφορμή, ομάδα Αμερικανών ερευνητών διεξήγαγαν μελέτη, η οποία δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό έντυπο Health Sleep.

Οι ερευνητές ανέλυσαν πάνω από 8.000 πηγές στο διαδίκτυο για να βρουν τους 20 πιο συνηθισμένους μύθους για τον ύπνο και να εξετάσουν αν ισχύουν, αν μπορούν να υποστηριχθούν με επιστημονικά στοιχεία και κατά πόσο θα μπορούσαν να επηρεάσουν αρνητικά την υγεία των ανθρώπων.

Μύθος #1: Για κάποιους ανθρώπους αρκούν πέντε ώρες ύπνου

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι πρόκειται για συνηθισμένο μύθο που αντικρούεται από επιστημονικές αποδείξεις, σύμφωνα με τις οποίες τουλάχιστον επτά ώρες ξεκούρασης κάθε βράδυ, είναι το καλύτερο για την υγεία.

Μύθος #2: Το ροχαλητό είναι ακίνδυνο

Πολλοί άνθρωποι ροχαλίζουν και οι ερευνητές επισημαίνουν ότι σε πολλές περιπτώσεις κάτι τέτοιο δεν είναι ανησυχητικό. Παρόλα αυτά, δεν είναι κάτι που πρέπει να αμελείται, δεδομένου ότι το ροχαλητό μπορεί να είναι ένδειξη υπνικής άπνοιας, μιας διαταραχής στη λειτουργία της αναπνοής κατά τη διάρκεια του ύπνου. Οι ερευνητές προτείνουν να συμβουλευτείτε ειδικό εάν αντιμετωπίζετε το συγκεκριμένο πρόβλημα για να εξετάσετε αν αντιμετωπίζετε κάποιο πιο σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Μύθος #3: Ένα ποτό πριν τον ύπνο θα σας βοηθήσει να κοιμηθείτε

Αποτελεί κοινή πεποίθηση ότι το να πιείτε ένα ποτό πριν πέσετε στο κρεβάτι θα σας βοηθήσει να κοιμηθείτε. Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η κατανάλωση αλκοόλ πριν τον ύπνο σας εμποδίζει να φτάσετε σε βαθύ ύπνο, ο οποίος είναι απαραίτητος για την υγιή λειτουργία του οργανισμού.

Πηγή: mindbodygreen.com - onmed.gr

Μιχάλης Ρόθος

Αγώνας για παροχή ατομικών μέτρων προστασίας και υπογραφή συλλογικής σύμβασης

Η Τετάρτη 11 Απριλίου ήταν η μέρα έκφρασης της οργής των επαγγελματιών οδηγών δικύκλου. Μιας οργής απολύτως δικαιολογημένης καθώς βλέπουν τους θανάτους των συναδέλφων τους να πολλαπλασιάζονται, την ίδια στιγμή που τα εταιρικά μέσα προστασίας και τα εργασιακά τους δικαιώματα είναι «άφαντα». Γι’ αυτό, η απεργία τους είχε αυξημένη συμμετοχή και η μοτοπορεία τους έκανε αίσθηση στο κέντρο της Αθήνας. Βασικά αιτήματα της απεργίας ήταν η παροχή των ατομικών μέσων προστασίας, η υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και η αύξηση των μισθών.

Οι μαζικές απεργίες της Συνέλευσης Βάσης Επαγγελματιών Οδηγών Δικύκλου ( ΣΒΕΟΔ), σε συνδυασμό με την κοινωνική κατακραυγή για τους θανάτους των διανομέων δεν έχουν θορυβήσει την κυβέρνηση. Δεν είναι προφανώς τυχαίο ότι προεκλογικά προσπαθεί να δείξει πως «αγκαλιάζει» το κίνημα των ντελιβεράδων, με εγκύκλιο που, δήθεν, θα τους προστατεύει από την εργοδοτική αυθαιρεσία. Συγκεκριμένα, η εγκύκλιος προβλέπει την υποχρέωση των εργοδοτών να παρέχουν όχημα της επιχείρησης στους οδηγούς, τα ατομικά μέτρα προστασίας, καθώς και την απαραίτητη αποζημίωση για εργατικά ατυχήματα. Φυσικά, ουδείς λόγος γίνεται για συλλογική σύμβαση εργασίας, ενώ το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας παραμένει «άφαντο» στην πλειονότητα των περιπτώσεων.

Ακόμη και η ΝΔ «ενδιαφέρθηκε» για τους διανομείς, καθώς είδαμε τον Κ. Μητσοτάκη να συναντά εργαζόμενους του κλάδο σε… ταβέρνα, και φυσικά από τις δηλώσεις του να μην προκύπτει τίποτα παραπάνω σε σχέση με αυτά που ήδη έχει προτείνει η εγκύκλιος.

Την απεργία της προηγούμενης Τετάρτης δεν τη στήριξε το Συνδικάτο Επισιτισμού-Τουρισμού, το οποίο ελέγχεται από τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, καθώς έχει επιλέξει να στηρίζει μόνο ότι ελέγχει το ίδιο, μια επιλογή που αποδυναμώνει τον κοινό αγώνα απέναντι σε εργοδοσία και κυβέρνηση. Από την πλευρά της, η ΓΣΕΕ αρκέστηκε στο να βγάλει μία ανακοίνωση και μερικά τουίτς στήριξης στην απεργία κάνοντας μία ύστατη προσπάθεια να ενσωματώσει την αναπτυσσόμενη κινητικότητα στο χώρο των διανομέων.

Με τον δικό τους τρόπο επιχείρησαν να προβάλλουν την απεργία των διανομέων και κάποια από τα αστικά ΜΜΕ. Με στοχευμένα ρεπορτάζ καλούσαν δήθεν τους καταναλωτές να μην παραγγείλουν την ημέρα της απεργίας, προσπαθώντας να κατευθύνουν τον δημόσιο διάλογο στην ευθύνη που έχουν οι καταναλωτές και, ελάχιστα τα αφεντικά. Αντί να μιλούν για συλλογικές συμβάσεις, απηύθυναν εκκλήσεις «λύπησης» προς τους εργαζόμενους.

Σίγουρα, τα αιτήματα της ΣΒΕΟΔ είναι ζωτικής σημασίας για όλους τους εργαζόμενους διανομείς και η επιτυχία της κινητοποίησης δείχνει ότι αυτό το πλαίσιο επικοινωνεί με τις διαθέσεις των εργαζόμενων. Είναι σημαντικό ωστόσο τα στοιχειώδη αιτήματα να συνδεθούν με το γενικότερο πλαίσιο πάλης ενάντια στην αντεργατική πολιτική που θίγει για όλους τους εργαζόμενους και που για να ανατραπεί απαιτείται μαχητικός, πανεργατικός αγώνας. Ένα άλλο κρίσιμο στοιχείο είναι ο συντονισμός με τους υπόλοιπους επισφαλώς εργαζόμενους και τα σωματεία τους, αλλά προπάντων η ένταξη στον αγώνα και τη συλλογική πάλη της πλειοψηφίας των εργαζόμενων που παραμένουν εκτός κάθε υπαρκτής εργατικής συνδικαλιστικής οργάνωσης.

Η μαχητικότητα της απεργίας των διανομέων δίνει δύναμη σε όλες τις συλλογικότητες που συμμετέχουν στην εκστρατεία για τη καταβολή του δώρου του Πάσχα, που, για πολλούς εργαζόμενους, θυμίζει παραμύθι που άκουγαν από τους μεγαλύτερους. Ο εργοδότης είναι υποχρεωμένος να καταθέσει άμεσα το δώρο του Πάσχα, χωρίς να το ζητήσει πίσω μετά από μέρες. Σε όσες επιχειρήσεις δεν γίνεται, θα κατακτηθεί και αυτό, καθώς και η υπογραφή συλλογικών συμβάσεων και αξιοπρεπέστερων συνθηκών εργασίας, μόνο από αγώνες και μαζικά οργανωμένο ανεξάρτητο ταξικό εργατικό κίνημα.

πηγη: prin.gr

Η συντριπτική πλειοψηφία των οφειλετών στις …18 δόσεις!

Όπως αναμενόταν κατ’ευφημισμόν και μόνο η «ρύθμιση των 120 δόσεων» που καταθέτει σήμερα στη Βουλή η κυβέρνηση. Οι 3,5 εκατομμύρια από τους 4 εκατομμύρια οφειλέτες (οι 9 στους 10 δηλαδή) που είχαν ληξιπρόθεσμες οφειλές ως την 31/12/2018 και μπορούν να υπαχθούν σε ρύθμιση, χρωστούν κάτω από 3.600 ευρώ και, με ελάχιστη δόση πληρωμής 30 ευρώ το μήνα, όπως θα προβλέπει το νομοσχέδιο, δεν θα δουν ποτέ 120 δόσεις.  

Έτσι, στην πλειοψηφία τους οι οφειλέτες που θα ενταχθούν, θα μπορέσουν να επεκτείνουν τελικά μέχρι 18 μήνες το πολύ την αποπληρωμή των οφειλών, αντί για έως 12 που ούτως ή άλλως προσφέρει η πάγια ρύθμιση στην εφορία. Περίπου 2,5 εκατομμύρια οφειλέτες (οι 2 στους 3  συνολικά) χρωστούν έως 550 ευρώ. Δηλαδή δικαιούνται μετά βίας έως 18 δόσεις το πολύ  (18 μήνες Χ 30 ευρώ = 540 ευρώ).

Αλλά και οι μικρομεσαίοι επιχειρήσεις που αναζητούν μια «ανάσα», θα έχουν ρύθμιση χρεών έως σε 18 δόσεις και μόνον σε εξαιρετικές περιπτώσεις για οφειλές από «έκτακτη αιτία» (πχ από φόρο κληρονομιάς) θα μπορεί να φτάνει και στις 30 δόσεις (αντί 24 που ισχύει παγίως). Η υφυπουργός Οικονομικών κυρία Παπανάτσιου μάλιστα ενθάρρυνε τους επιχειρηματίες να προτιμήσουν να μπουν στον εξωδικαστικό συμβιβασμό!

Τα πράγματα είναι ακόμα δυσκολότερα για χρέη στα ασφαλιστικά Ταμεία. Ο περιορισμός των 30 ευρώ θα ισχύει μεν για τους αγρότες, αλλά για τους περισσότερους θα ισχύει όριο 50 ευρώ το μήνα, δηλαδή ακόμα μικρότερος αριθμός δόσεων. Για τα χρέη στους Δήμους, η αντίστοιχη ρύθμιση προβλέπει ούτως ή άλλως 100 και όχι 120 δόσεις.

πηγη: iskra.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές στην Ισπανία, οι Σοσιαλιστές βγήκαν εξαιρετικά ενισχυμένοι με ποσοστό 28,7% (από 22,5%). Την ίδια στιγμή συμμαχία Podemos-Ενωμένης Αριστεράς είχε μια πραγματική πολιτική αιμορραγία πέφτοντας στο 14,3% (από 21/2%)

Είχε προηγηθεί η στήριξη της διακυβέρνησης των Σοσιαλιστών από την συμμαχία Podemos-Ενωμένης Αριστεράς.

Αφού ξέπλυναν τη σοσιαλδημοκρατία και τη βοήθησαν να επιστρέψει αναγεννημένη, μπαίνουν σε πολιτική αχρηστία. Δεν είναι καθόλου απλή αυτή η πολιτική διεργασία και δεν αφορά μόνο το γενικό πολιτικό πεδίο με την τεράστια συμβολική σημασία που ακτινοβολεί, δηλαδή ποιος συμμαχεί με ποιόν. Αντίθετα, έχει βαθιές προγραμματικές και μακροπρόθεσμες επιδράσεις στη φυσιογνωμία των πολιτικών δυνάμεων της αριστεράς. Για να μπορέσει να δικαιολογηθεί η συμμαχία Σοσιαλιστών-Podemos/Αριστεράς την προηγούμενη περίοδο έπρεπε οι δεύτεροι να μινιμάρουν το πρόγραμμά τους στα μέτρα των Σοσιαλιστών. Έτσι, έδωσαν  όλο το περιθώριο στους Σοσιαλιστές να αποδείξουν την πολιτική αχρηστία της αριστεράς, καθώς στο πεδίο της διαχειριστικής δημαγωγίας αποδείχτηκαν φυσικά καλύτερη υποσχόμενοι ως και αυξήσεις 22% στο βασικό μισθό.

Η ίδια ιστορία εξελίσσεται και στην Πορτογαλία, όπου το Κομμουνιστικό Κόμμα και το Μπλόκο της Αριστεράς στηρίζουν κυβέρνηση των Σοσιαλιστών, οι οποίοι ταυτόχρονα δεσμεύτηκαν σαφώς απέναντι στην ΕΕ ότι θα σεβαστούν απόλυτα τις προβλέψεις του Δημοσιονομικού Συμφώνου και της Μετα-Μνημονιακής Εποπτείας που και αυτοί έχουν.

Πολύ καθυστερημένα, η αριστερά προσπάθησε να σώσει την τιμή της, αλλά πως; Συμμάχησε με τη δεξιά αντιπολίτευση και διαμόρφωσαν μια πλειοψηφία στη Βουλή υπέρ της ικανοποίησης των πολύμηνων κινητοποιήσεων των εκπαιδευτικών για αναδρομικές αυξήσεις των μισθών τους. Οι μισθοί στον δημόσιο τομέα της Πορτογαλίας πάγωσαν κατά τη διάρκεια της κρίσης (2011-14) και η κυβέρνηση ανησυχεί ότι αν δοθούν μεγάλες αυξήσεις σε έναν κλάδο, τότε θα βρεθεί αντιμέτωπη με σωρεία αιτημάτων από όλους τους δημοσίους υπαλλήλους. Ο Σοσιαλιστής πρωθυπουργός απείλησε να παραιτηθεί αν επιμείνουν στην υλοποίηση της απόφασης. Η δεξιά φυσικά έκανε αμέσως πίσω, ανακοινώνοντας ότι θα εγκρίνει αναδρομικές αυξήσεις μόνο αν τις αντέχουν τα δημόσια οικονομικά. Ότι θα κάνει και ο Μητσοτάκης μελλοντικά στην Ελλάδα…

Και τι απόμεινε για την Πορτογαλική αριστερά της σοφίας της «αριστερής διακυβέρνησης» και της «ευλύγιστης τακτικής», που πολλοί είχαν σπεύσει να επαινέσουν; Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις προβλέπουν μεγάλη άνοδο  στο Σοσιαλιστικό κόμμα ενόψει των βουλευτικών εκλογών, στα όρια της  απόλυτης πλειοψηφίας!

Ας μας επιτραπεί να διατυπώσουμε δύο βασικά συμπεράσματα.

Το πρώτο αφορά την ανάγκη πολιτικής ανεξαρτησίας της αριστεράς από την αστική πολιτική και αυτό μπορεί να υπάρξει μόνο με όρους κομμουνιστικής στρατηγικής και αντικαπιταλιστικής πολιτικής γραμμής και τακτικής.  Το ζητούμενο είναι η πολιτική τομή με μια ηττοπαθή και πολλαπλά ηττημένη πολιτική στην αριστερά που διαρκώς στο όνομα είτε του «αντιδεξιού» είτε του «αντικυβερνητικού» μετώπου, διαρκώς συναλλάσεται πότε με τη σοσιαλδημοκρατία και πότε με τη δεξιά, πυροβολώντας τα πόδια της. Είναι το βασικό κριτήριο για να μιλάμε πραγματικά για αριστερά, δηλαδή για έκφραση της εργατικής πολιτικής και όχι απλά συμβατικά και κατ’ όνομα και εν τέλει για μια αστική συστημική «αριστερά». Κάτι άλλωστε πρέπει να μάθουμε και από το ΣΥΡΙΖΑ…

Το δεύτερο συμπέρασμα  αφορά την ανάγκη της ταξικής και πολιτικής αυτοτέλειας του εργατικού κινήματος, στο πώς καθορίζει στόχους και κινηματική πρακτική. Η προσκόλληση στην αναμονή μέσω κοινοβουλευτικών κινήσεων, ακυρώνει τελικά τις δυνατότητες άμεσων καταχτήσεων. Το μόνο που «καταλαβαίνει» τελικά η εξουσία και αναγκάζεται να υποχωρήσει είναι μια ανεξάρτητη και «ανεξέλεγκτη» δράση με συνδικάτα και αγώνες στα χέρια των εργαζομένων.

πηγη: pandiera.gr