Σημαντική ποσότητα πετρελαίου διέρρευσε στα ανοιχτά της Χιλής, στο νότιο Ειρηνικό Ωκεανό, έπειτα από ατύχημα, το οποίο έλαβε χώρα σε τερματικό σταθμό εταιρείας εξόρυξης πετρελαίου, που δραστηριοποιείται στην περιοχή.

Συγκεκριμένα, όπως μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ καθώς και ξένα ειδησεογραφικά μέσα, περίπου 40.000 λίτρα πετρελαίου διέρρευσαν σε μία ζώνη, η οποία είναι γνωστή για το πλούσιο θαλάσσιο οικοσύστημά της και επειδή βρίσκεται μεταξύ των περιοχών που έχουν τα πιο καθαρά νερά στον πλανήτη.

Όπως ανακοίνωσε το Πολεμικό Ναυτικό της Χιλής, το περιστατικό σημειώθηκε κατά τη διάρκεια μίας επιχείρησης, την οποία πραγματοποιούσε η εταιρεία CAP στον τερματικό σταθμό τον οποίο λειτουργεί στο νησί Γουαρέγιο, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 250 χιλιομέτρων βορειοδυτικά του Πουέρτο Νατάλες, στο νότιο άκρο της Χιλής. H νήσος Γουαρέγιο είναι μία από τις πλέον απομακρυσμένες νήσους της Χιλής στην μοναδικής φυσικής ομορφιάς Παταγονία.

Να σημειωθεί ότι η CAP αποτελεί μία από τις βασικές εταιρείες εξόρυξης και χαλυβουργίας της χώρας.

Όπως μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Για την αντιμετώπιση της έκτακτης αυτής κατάστασης το [Πολεμικό] Ναυτικό [της Χιλής] έδωσε εντολή για την άμεση ανάπτυξη μονάδων στην περιοχή, προκειμένου να θέσουν υπό έλεγχο και να περιορίσουν ενδεχόμενες ζημιές», οι οποίες προκλήθηκαν από την διαρροή του πετρελαίου στη θάλασσα.

Ένα πλοίο και μία θαλάσσια περίπολος εστάλησαν στην περιοχή, μαζί με μια ομάδα που εξειδικεύεται στην αντιμετώπιση της ρύπανσης.

Οι τοπικές Αρχές έδωσαν εντολή για την διεξαγωγή έρευνας για να διευκρινιστούν τα αίτια του περιστατικού και να αποδοθούν ευθύνες.

Πηγή: Με πληροφορίες από το ΑΠΕ-ΜΠΕ

Φωτό Αρχείου: ΑΠΕ-ΜΠΕ - naftikachronika.gr

Η ανεπαρκής κατανάλωση φρούτων και λαχανικών σχετίζεται με ένα μεγάλο μέρος των θανάτων από εγκεφαλικό επεισόδιο ή καρδιακή προσβολή. Περίπου ένας στους επτά θανάτους καρδιαγγειακής αιτιολογίας εκτιμάται ότι οφείλεται στη μη επαρκή πρόσληψη φρούτων και ένας στους δώδεκα στην ανεπαρκή κατανάλωση λαχανικών, σύμφωνα με μία νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Δημήτρης Σταμούλης

Η λεγόμενη βαριά βιομηχανία του εγχώριου καπιταλισμού, ο τουρισμός, αποδεικνύεται ότι δεν… σηκώνει καν τα στοιχειώδη δικαιώματα για τους εργαζόμενους του κλάδου του, καθώς τους οποίους αντιμετωπίζει σαν ανθρώπους β΄ κατηγορίας. Αποκαλυπτική μαρτυρία ξενοδοχοϋπάλληλου στο Πριν.

Όταν ακούει κανείς για το νησί της Μυκόνου, ο νους του πάει στην χλιδή, τα πεντάστερα ξενοδοχεία, το διεθνές και εγχώριο τζετ-σετ, τα ξέφρενα πάρτι όπου ρέουν οι πανάκριβες σαμπάνιες δίπλα σε… καμήλες και άλλα ιλαροτραγικά, τα οποία ωστόσο φανερώνουν πόσος πλούτος υπάρχει σε τόσους λίγους ανθρώπους. Όμως αυτή είναι η επιφανειακή όψη των πραγμάτων στο «νησί των ανέμων». Γιατί πίσω από τα πανάκριβα ξενοδοχεία και τα «πριβέ» κλαμπ υπάρχουν κάποιες χιλιάδες εργαζόμενων στη βιομηχανία του τουρισμού, που βιώνουν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα στον ίδιο τόπο, ακόμα και στα ίδια ξενοδοχειακά «αστραφτερά» συγκροτήματα.

Ακριβώς αυτή την άλλη όψη των πραγμάτων αποκαλύπτει μιλώντας στο Πριν ένας εργαζόμενος σε πολυτελές ξενοδοχείο του νησιού, ο Ν.Κ., ο οποίος δηλώνει χαρακτηριστικά: «Εμείς οι εργαζόμενοι ζούμε στο περιθώριο των τουριστών»! Και τι πιο χαρακτηριστικό από το γεγονός ότι ο ξενοδόχος τους «παραχωρεί» για διαμονή έξι ολόκληρων μηνών (όσο διαρκεί η σεζόν στο νησί) τους χώρους εκείνους του ξενοδοχείου που είναι… ακατάλληλοι για τους τουρίστες!

Οι συνθήκες εργασίας αλλά κυρίως διαβίωσης εκτός του ωραρίου εργασίας αποκαλύπτουν το απίστευτο χάσμα των δύο κόσμων που συνυπάρχουν στις τουριστικές περιοχές και ειδικά αυτές που προσελκύουν τον «ακριβό» τουρισμό. Σε ένα ξενοδοχείο όπου ένα δωμάτιο κοστίζει τη νύχτα από 300 ευρώ και άνω, οι εργαζόμενοι υποχρεώνονται να κοιμούνται σε χώρους αποθήκες-αχούρια. «Τυφλά» (χωρίς παράθυρο!) δωμάτια διαστάσεων 2Χ3 ή το πολύ 3Χ3 μέτρα για έναν ή και δύο εργαζόμενους μαζί. «Πολλοί συνάδελφοι το αποκαλούν… μπουντρούμι, είναι ένας χώρος όπου πηγαίνουμε μόνο για να κοιμηθούμε, είναι αφιλόξενος για οτιδήποτε άλλο, ξεκούραση, διάβασμα κ.α.» τονίζει ο Ν.Κ. Οι ισόγειοι αυτοί χώροι είναι μέσα στην υγρασία, δεν έχουν καμία ηχομόνωση, αφού χωρίζονται με γυψοσανίδες, οι πόρτες σε κάποια δωμάτια δεν κλείνουν, οι κοινόχρηστες τουαλέτες είναι μέσα στη μούχλα. Όλη η οικοσκευή είναι κακής ποιότητας: μικρά κρεβάτια, σκληρά στρώματα κόστους το πολύ… 30 ευρώ, ντουλάπες από… ύφασμα αξίας μόλις 20 ευρώ. «Πώς είναι δυνατό ένα τόσο ακριβό ξενοδοχείο να μην διέθεσε ένα αξιοπρεπές κονδύλι για τη στέγαση του προσωπικού που δεν είναι ντόπιο, και θα χρειαστεί να φιλοξενηθεί είναι αξιοσημείωτο», αναρωτιέται ο Ν.Κ.

Οι συνθήκες εργασίας και διαβίωσης αντανακλούν το απίστευτο χάσμα των δύο κόσμων που συνυπάρχουν στις τουριστικές περιοχές

Όσον αφορά τη διατροφή του προσωπικού, κι εδώ τους δίνεται κυριολεκτικά ό,τι περισσεύει από τους τουρίστες! «Για πρωινό και γεύμα τρώμε ό,τι δεν έχει καταναλωθεί από τους επισκέπτες του ξενοδοχείου, π.χ. εάν ο μπουφές έχει τελειώσει, τότε το πρωινό μας θα είναι άλλο, κατώτερης ποιότητας», μας λέει με παράπονο ο Ν.Κ. . Ωστόσο δεν είναι καλύτερη η αντιμετώπισή τους από την εργοδοσία και όταν βρίσκονται εκτός υπηρεσίας. «Δεν επιτρέπεται να περνάμε μέσα από τους χώρους του ξενοδοχείου, και όταν γίνεται περνάμε βιαστικά, να μη μας δει κάποιος πελάτης, σαν τους… κλέφτες», εξηγεί ο Ν.Κ.

Κι αν νομίζει κάποιος ότι οι ξενοδόχοι που απολαμβάνουν πλούσια κέρδη μέσα σε λίγους μήνες σεζόν είναι τυπικοί τουλάχιστον στις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς τους υπαλλήλους, είναι γελασμένος. «Δεν παίρνουμε ρεπό, παρότι αυτό επισήμως δηλώνεται, στο ξενοδοχείο εργάζονται με ‘’μαύρα’’ και μετανάστες, ενώ και στο υπόλοιπο προσωπικό δεν δίνεται όλη η αμοιβή μέσω τραπέζης, αλλά το 25% ‘’στο χέρι’’» προσθέτει ο Ν.Κ., προφανώς για να καταβάλλονται πολύ λιγότερες από τις προβλεπόμενες ασφαλιστικές εισφορές. Κάποιος εργαζόμενος που προσλήφθηκε για οδηγός, υποχρεώθηκε να κάνει και νυχτερινή βάρδια ως… ρεσεψιονίστας κλείνοντας ακόμα 12ωρο. Σε ερώτησή μας για τυχόν ελέγχους από την Επιθεώρηση Εργασίας, η απάντηση ήταν ότι ουδέποτε πέρασε από το ξενοδοχείο κάποιο κλιμάκιο.
Το τραγικό είναι ότι στο νησί της τουριστικής χλιδής υπάρχουν και ακόμα χειρότερες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης για τους εργαζόμενους. Σε κάποια πιο μεγάλα ξενοδοχεία, χρησιμοποιούνται και κοντέινερ κυρίως για τους μετανάστες, ενώ κάποιες φήμες μιλούν για εργαζόμενους που κοιμούνται ακόμα και κάτω από σκάλες!

Η λεγόμενη βαριά βιομηχανία του εγχώριου καπιταλισμού, ο τουρισμός, αποδεικνύεται ότι δεν… σηκώνει καν τα στοιχειώδη δικαιώματα για τους εργαζόμενους του κλάδου του, καθώς τους οποίους αντιμετωπίζει σαν ανθρώπους β΄ κατηγορίας. Και όσο πιο μεγάλες πολυτέλειες προσφέρει στους τουρίστες, τόσο περισσότερο κραυγαλέο είναι το χάσμα ανάμεσα στον κόσμο του κεφαλαίου και στους εργαζόμενους της «σεζόν».

Πίσω από τη χλιδή, η μεσαιωνική δουλοπαροικία

Με δήλωσή του στο Πριν ο Μανόλης Καμηλάκης, ξενοδοχοϋπάλληλος και μέλος ΔΣ του Συνδικάτου Επισιτισμού Τουρισμού Αττικής, τονίζει: «Πίσω από τα υπερπολυτελή ξενοδοχεία οι εργοδότες έχουν στήσει μια μεσαιωνική δουλοπαροικία με την ανοχή και τις ευλογίες των κυβερνήσεων. Ειδικότερα οι Κυκλάδες αποτελούν το βασίλειο της παραβατικότητας σε επίπεδο εργατικής νομοθεσίας, καθώς σε νησιά, όπως η Μύκονος, τα ξενοδοχεία αν και εμφανώς υποστελεχωμένα, πραγματικά θησαυρίζουν βασίζοντας μέρος της μεγάλης κερδοφορίας τους στην ακραία εντατικοποίηση, την πολυαπασχόληση, τη μαύρη εργασία, τις απλήρωτες υπερωρίες και στην επιβολή μισθών κάτω την κλαδική σύμβαση. Παράλληλα, η ασφάλεια και η υγιεινή αποτελούν επιπλέον κόστος, όπως και τα ανθρώπινα καταλύματα για τους εργαζόμενους, οι οποίοι συνήθως στοιβάζονται σε χώρους που περισσότερο μοιάζουν με καταυλισμούς ή στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η κατάσταση αυτή ανατρέπεται μόνο μέσα από συλλογικούς εργατικούς αγώνες και την ενίσχυση ταξικών συνδικάτων».

πηγη: prin.gr

Στην Ελλάδα λέμε πως ο τουρισμός είναι η βαριά μας βιομηχανία, αν και υπάρχουν περιπτώσεις που ερασιτεχνικές τακτικές επιπόλαιου κέρδους ναρκοθετούν τις σοβαρές προσπάθειες των συνεπών του κλάδου.

Σε κάθε περίπτωση, ο τουρισμός είναι μία τεράστια βιομηχανία παγκοσμίως, που κρίνει πολλά. Και επηρεάζει πολλά, από δουλειές, τομείς που ανθούν ή συρρικνώνονται, μερίδιο της οικονομίας μιας χώρας, μέχρι την ποιότητα ζωής των κατοίκων δημοφιλών προορισμών και το περιβάλλον.

Ο τουρισμός είναι σε διαρκή άνοδο. Το 2018 καταγράφηκε ρεκόρ 1,4 δισεκατομμυρίων αφίξεων τουριστών, όπως αναφέρει η εφημερίδα Guardian με βάση στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού, σημειώνοντας άνοδο 6% σε σχέση με το 2017.

Με αυτό το δεδομένο, είναι ξεκάθαρο πως ο τουρισμός παίζει ολοένα και μεγαλύτερο ρόλο στην οικονομία διεθνώς. Το 2018, η αξία του προσδιοριζόταν στο 1,7 τρισεκατομμύριο, ή περίπου 2% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Και οι αριθμοί αυξάνονται ταχύτατα.

Είναι χαρακτηριστικό πως το 1950 καταγράφονταν 25 εκατομμύρια αφίξεις τουριστών διεθνώς. Το 1970 εκτοξεύτηκε στα 166 εκατομμύρια και το 1990 στα 435.

Παράλληλα, η ανάπτυξη των αεροπορικών εταιρειών χαμηλού κόστους έχει ανοίξει την αγορά των ταξιδιών και σε ανθρώπους με μικρότερο πορτοφόλι. Σε πολλές περιπτώσεις, ένα ταξίδι σε άλλη χώρα κοστίζει λιγότερο από κάποια εσωτερική μετακίνηση.

Για τον Nikodem Szumilo, καθηγητή οικονομικών στο UCL, η ανάπτυξη της παγκόσμιας τουριστικής βιομηχανίας οφείλεται εν μέρει και στην ανάπτυξη των ψηφιακών υπηρεσιών. «Η πιο πρόσφατη εξέλιξη στον κλάδο ήταν μία μικρή επανάσταση των online αξιολογήσεων και κρατήσεων, κάτι που έριξε τις τιμές αλλά αύξησε την ικανοποίηση» εξηγεί.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τουρισμού, τέσσερις στους πέντε τουρίστες ταξιδεύουν στην περιοχή όπου ζουν. Συνεχίζοντας τη μακρόχρονη παράδοση, η Ευρώπη κρατάει τα πρωτεία στις αφίξεις τουριστών από άλλα μέρη της Γης, υποδεχόμενη μόνο πέρσι 713 εκατομμύρια.

Παγκοσμίως, την πρώτη θέση κατέχει η Γαλλία και ακολουθούν η Ισπανία, οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ιταλία. Ωστόσο υπάρχουν και νεοεμφανιζόμενοι προορισμοί που εμφανίζουν ανοδική δυναμική, κοντράροντας τους παραδοσιακά κραταιούς προορισμούς. Για παράδειγμα, πέρσι αυξήθηκαν κατά 10% τα ταξίδια στη Βόρεια Αφρική. Στο πλαίσιο ανόδου και των εναλλακτικών προορισμών, αυξητική ήταν η κίνηση και στην υποσαχάρια Αφρική και τη Μέση Ανατολή.

Το 2018, η Uber κατέταξε για τους χρήστες της τους προορισμούς με τις περισσότερες επισκέψεις σε όλο τον κόσμο. Στην πρώτη θέση βρισκόταν το Empire State Building στη Νέα Υόρκη, και στη συνέχεια το Freedom Tower στην ίδια πόλη και το CN Tower στο Τορόντο. Την κορυφαία πεντάδα συμπλήρωναν τη Αψίδα του Θριάμβου και ο Πύργος του Άιφελ, στο Παρίσι. Το Burj Khalifa στο Ντουμπάι ήταν 6ο, το παλάτι του Μπάκιγχαμ 7ο, κι ακολουθούσαν κατά σειρά η Ντίσνεϊλαντ στο Λος Άντζελες, η γέφυρα Golden Gate Bridge στο Σαν Φρανσίσκο, η Όπερα του Σίδνεϊ, το Μπλε Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη, το τείχος του Βερολίνου, το Βατικανό, το άγαλμα του Ιησού στο Ρίο ντε Τζανέιρο και η πυραμίδα της Γκίζας, στην Αίγυπτο.

Ο αριθμός των τουριστών που «παράγει» μία χώρα συνδέεται με τον πληθυσμό της και το εισόδημα των πολιτών της. Ο αυξανόμενος πλούτος στην Κίνα έχει προκαλέσει τεράστια αύξηση του τουρισμού στο εξωτερικό, κι έτσι οι Κινέζοι είναι οι περισσότεροι τουρίστες στον κόσμο. Το 2017, Κινέζοι τουρίστες έκαναν 143 εκατομμύρια ταξίδια στο εξωτερικό, με δεύτερους τους Γερμανούς με 92 εκατομμύρια, τρίτες τις ΗΠΑ με 87,8 εκατομμύρια και τέταρτο το Ηνωμένο Βασίλειο με 74,2 εκατομμύρια.

Σε ό,τι αφορά τη Βρετανία, «στέλνει» περισσότερους τουρίστες στο εξωτερικό από όσους υποδέχεται. Πιο δημοφιλείς επιλογές είναι η Ισπανία, η Γαλλία και η Ιταλία.  Τρεις στους τέσσερις Βρετανούς μένει εντός ΕΕ στις διακοπές του, αλλά πέρσι οι ΗΠΑ ήταν ο τέταρτος δημοφιλέστερος προορισμός για τους Βρετανούς ταξιδιώτες. Σύμφωνα με τα στοιχεία, η τουριστική βιομηχανία αντιπροσωπεύει περίπου το 2,5% του βρετανικού ΑΕΠ. Πέρσι, οι ξένοι ταξιδιώτες ξόδεψαν στη χώρα σχεδόν 23 δισεκατομμύρια λίρες- σχεδόν 26 δισ. ευρώ. Εκτιμάται πως έως το 2025 η τουριστική βιομηχανία μπορεί να αντιπροσωπεύει το 10% του ΑΕΠ και θα απασχολεί έναν στους δέκα εργαζόμενους.

Ο τουρισμός γνωρίζει άνθιση και στη Ρωσία, όπου πέρσι οι τουρίστες αυξήθηκαν κατά 16%. Δυνατοί παίκτες είναι επίσης η Γαλλία και η Αυστραλία, με αύξηση 10% και 9% αντίστοιχα.

Όλα φαίνονται ιδανικά. Ταξίδι, απολαύσεις, ανακαλύψεις, ξεκούραση ή δράση για τους τουρίστες, δουλειές, ανάπτυξη, έσοδα για τους κατοίκους των προορισμών τους. Αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι.

Το «νόμισμα» του τουρισμού έχει και άλλη πλευρά, σκοτεινή. Αυτή του συνωστισμού, της αύξησης των ενοικίων, των καταχρήσεων, της κακοποίησης του περιβάλλοντος.

Το βάρος του «υπερ-τουρισμού» έχει αρχίσει να συνθλίβει πόλεις σε όλο τον κόσμο, οι οποίες αγωνίζονται να διασώσουν την ταυτότητά τους, τα ενοίκιά τους, τις ντόπιες κοινότητες ή και το περιβάλλον.

Στους τουρίστες αποδίδεται μεγάλο μέρος της χρήσης πλαστικών μιας χρήσης, που μολύνουν τις παραλίες και απειλούν τα οικοσυστήματα, ενώ οι «κυνηγοί» σουβενίρ είναι εκείνοι που κόβουν πχ. κομμάτια από κοράλια, για να πάρουν ένα αναμνηστικός το σπίτι, προκαλώντας τεράστιες ζημιές σε ήδη επιβαρυμένα περιβάλλοντα. Με τον τουρισμό συνδέεται επίσης η αυξημένη κίνηση οχημάτων και ο συνωστισμός, ενώ ο Szumilo επισημαίνει πως πολλές φορές είναι τόσο μεγάλη η πίεση που δέχονται λόγω του όγκου των τουριστών τα νοσοκομεία και τα μέσα μαζικής μεταφοράς, που αντιμετωπίζουν δυσκολίες με τους πόρους που διαθέτουν και αφήνουν ακάλυπτους τους ντόπιους.

Πολύ χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα είναι η θρυλική παραλία Maya Bay της Ταϊλάνδης, η κινηματογραφική «The beach» της ομώνυμης ταινίας με τον Λεονάρντο ντι Κάπριο. Στην κορύφωση της τουριστικής σεζόν, η παραλία των 300 μέτρων μήκους δεχόταν 3.500 επισκέπτες την ημέρα. Ο συνωστισμός θύμιζε πεζόδρομο σε οποιαδήποτε πόλη στον κόσμο και οι επιπτώσεις στο φυσικό περιβάλλον ήταν καταστροφικές.

Σύμφωνα με τον Claudio Milano από το Ostelea School of Tourism, το φαινόμενο του υπερ-τουρισμού συνδέεται εν μέρει με την αύξηση της παγκόσμιας κινητικότητας: περισσότεροι φοιτητές που ζουν σε άλλη χώρα, περισσότεροι εργάτες μετανάστες, περισσότεροι κάτοχοι «εξοχικών» σπιτιών. Ο ίδιος συνδέει με τον νεοφιλελευθερισμό τη μετατροπή των πόλεων από τοποθεσίες σε προορισμούς.

Ευθύνη επιρρίπτεται επίσης στην εκτόξευση των βραχυχρόνιων μισθώσεων. Τον περασμένο μήνα, δέκα ευρωπαϊκές πόλεις απηύθυναν κοινή επιστολή στην ΕΕ ζητώντας να συνδράμει στον αγώνα τους κατά της Airbnb. Το φαινόμενο των βραχυχρόνιων μισθώσεων έχει επικριθεί πολύ για τον ρόλο του στην έλλειψη στέγης, την άνοδο των ενοικίων και των τιμών των σπιτιών και τελικά τον «εξοστρακισμό» των ντόπιων κατοίκων.

Πριν ένα μήνα, η γραφική πόλη Μπριζ στο Βέλγιο ανακοίνωσε πως δεν θα διαφημίζει πια ημερήσιες εκδρομές, θα περιορίσει τον αριθμό των σκαφών που δένουν σε κοντινές περιοχές και θα παρέμβει για να αμβλύνει την πολύ αυξημένη κίνηση του Σαββατοκύριακου. Μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco, η πόλη είχε την τελευταία 2ετία αύξηση 28% στον τουρισμό, ενώ ο δήμαρχος Dirk De Fauw αμφισβητεί τη δυνατότητά της να ανταποκριθεί στον αυξανόμενο αριθμό τουριστών. «Πρέπει να ελέγξουμε τη ροή ακόμα περισσότερο εάν δεν θέλουμε η Μπριζ να μια κανονική Ντίσνεϊλαντ» τονίζει.

Πέρσι, ακόμα μία πόλη – μνημείο της Unesco, το Ντουμπρόβνικ, ανακοίνωσε περιορισμούς στις αφίξεις κρουαζιερόπλοιων. Απαγορεύτηκαν τα «τραπεζάκια έξω» και έγιναν επιχειρήσεις περιορισμού των πλανόδιων πολιτών, που εξυπηρετούσαν τα στίφη των τουριστών.

Η Ρώμη των 15,2 εκατομμυρίων τουριστών τον χρόνο ανακοίνωσε κυρώσεις για την αντικοινωνική συμπεριφορά τουριστών. Μεταξύ άλλων, μπήκε στο στόχαστρο η ανεξέλεγκτη κατανάλωση αλκοόλ και η επακόλουθη ανεξέλεγκτη συμπεριφορά ενώ απαγορεύτηκε το ημίγυμνο sightseeing.

Στη Βαρκελώνη, το κίνημα της λεγόμενης «τουρισμοφοβίας» είχε αρχίσει να εξαπλώνεται ήδη από το 2017 με το σύνθημα Tourists Go Home να κυριαρχεί στο κέντρο της πόλης. Οι πολίτες οργανώνονται σε πρωτοβουλίες, που καταγγέλλουν και μάχονται κατά του μαζικού τουρισμού στην πόλη. Όπως λένε, προκαλεί την καταστροφή των μικρών συνοικιακών εμπορικών, δυσκολία στην κίνηση και την κυκλοφορία στους δρόμους, εκτόξευση (λόγω χρήσης Airbnb) των τιμών στα ενοίκια.

Η πόλη Πάλμα, στη Μαγιόρκα, έχει γνωστοποιήσει από τον Απρίλιο του 2018 την πρόθεσή της να απαγορεύσει στους ιδιοκτήτες διαμερισμάτων την ενοικίασή τους σε παραθεριστές.

Μετά τις σημαντικές ζημιές σε γέφυρες- κομψοτεχνήματα σε όλο τον κόσμο, τα περίφημα «λουκέτα της αγάπης»- που επιβάρυναν τόσο τη γέφυρα Pοnt Neuf στο Παρίσι ώστε οι αρχές τα αφαίρεσαν- μπαίνουν κι αυτά σε καθεστώς περιορισμών. «Χαλάνε την αισθητική της γέφυρας αλλά είναι και δομικά επιβλαβή και μπορούν να προκαλέσουν ατυχήματα» σχολίασε εκπρόσωπος της δημοτικής αρχής της γαλλικής πρωτεύουσας.

Παράλληλα, τον Φεβρουάριο το Παρίσι υπέβαλε μήνυση κατά της Airbnb για 1.000 παράνομες αγγελίες ενοικίασης ακινήτων.

Οι αρχές στην Ταϊλάνδη έλαβαν επίσης μέτρα για την προστασία και την αποκατάσταση της ειδυλλιακής Maya Bay, κόντρα σε κάθε τουριστική αντίληψη και προς δυσαρέσκεια των ταξιδιωτικών γραφείων. Υποχρέωσαν τα τουριστικά σκάφη να δένουν σε απόσταση 300 μέτρων από την ακτή και άρχισαν περιπολίες στην περιοχή για να διασφαλίσουν πως κανείς δεν θα έμπαινε στον προστατευόμενο όρμο. Και καθώς ο χρόνος περνά, η κατάσταση της χλωρίδας και της πανίδας βελτιώνεται, δικαιώνοντας τη δύσκολη απόφαση.

Σε παρόμοιες κινήσεις έχουν προχωρήσει κι άλλοι δημοφιλείς προορισμοί, που αναζητούν τρόπους να προστατευτούν από τις ορδές των τουριστών: το Cinque Terre στην Ιταλία, το Μάτσου Πίτσου στο Περού, το νησί Jeju στη Νότια Κορέα, το Caño Cristales στην Κολομβία.

Αυτά τα μέτρα, αν και στοχευμένα, μπορεί να μην επαρκούν, σχολιάζει ο Milano. Για να αλλάξουμε σε βάθος την τουριστική βιομηχανία, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε τον τρόπο που την αντιλαμβανόμαστε, λέει.

«Ο τουρισμός γενικά μετριέται μόνο με τους αριθμούς των παγκόσμιων αφίξεων, χρειαζόμαστε όμως και νέους δείκτες κι ένα νέο πακέτο μέτρων» εξηγεί. «Για παράδειγμα, έχουμε ισότητα φύλων στις τουριστικές μας βιομηχανίες; Γιατί οι άνδρες είναι πάντα σε υψηλές θέσεις; Είναι αξιοπρεπείς οι δουλειές στον τουριστικό κλάδο; Και η ποιότητα ζωής των κατοίκων; Είναι ζήτημα πολιτικού επιπέδου το πώς ορίζουμε και κατανοούμε τον τουρισμό» καταλήγει.

πηγη: newsbeast.gr