Στις 25 Γενάρη 2020 αμερικανικές οργανώσεις πραγματοποιούν μαζικές συγκεντρώσεις - διαδηλώσεις προς τις πρεσβείες των ΗΠΑ στην Γαλλία, Ισπανία και Ελβετία προκειμένου να διαμαρτυρηθούν ενάντια στα επιθετικά πολεμικά σχέδια του Τραμπ και του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στο Ιράν.

Οι λαοί όλου του κόσμου πρέπει να ξεσηκωθούν ενάντια στην πολεμική απειλή που σχεδιάζουν ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στην Μέση Ανατολή, στην Ανατολική Μεσόγειο και σε άλλες περιοχές του κόσμου και αποσκοπούν στην καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων, στον έλεγχο των ενεργειακών θαλάσσιων δρόμων, στην παραπέρα ενίσχυση της γεωστρατηγικής και στρατιωτικής παρουσίας τους.

Η κυβέρνηση Τραμπ κλιμακώνει την επιθετικότητά της εναντίον του Ιράν, προετοιμάζει μια νέα πολεμική αναμέτρηση και σύγκρουση με απρόβλεπτες συνέπειες για τους λαούς και την ειρήνη.

Όλοι όσοι αντιτίθενται στα επιθετικά σχέδια των ΗΠΑ και των συμμάχων τους πρέπει να αναλάβουν δράση.

Η ΠΕΝΕΝ ενώνει την φωνή της και εκφράζει την ολόθερμη αλληλεγγύη της στις αντιπολεμικές αντιϊμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις που οργανώνονται στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες στις 25 Γενάρη 2020.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Του Enrique Moreno Gimeranez.

Για άλλη μια φορά, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι o υπαίτιoς για μια σύγκρουση με διεθνή xαρακτήρα, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ειρήνη και την ασφάλεια στον πλανήτη. Σήμερα η αυτοκρατορία βάζει στο στόχαστρο την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν.

«Οι πόλεμοι ψεύδονται. Κανένας πόλεμος δεν έχει την ειλικρίνεια να ομολογήσει: “σκοτώνω για να κλέψω”. Οι πόλεμοι επικαλούνται πάντοτε ευγενή κίνητρα: σκοτώνουν στο όνομα της ειρήνης, στο όνομα του Θεού, στο όνομα του πολιτισμού, στο όνομα της προόδου, στο όνομα της δημοκρατίας. Και αν υπάρχει αμφιβολία, αν ένα τέτοιο ψέμα δεν είναι αρκετό, υπάρχουν διαθέσιμα τα μεγάλα ΜΜΕ για να εφεύρουν φανταστικούς εχθρούς για να δικαιολογήσουν τη μετατροπή του κόσμου σε ένα μεγάλο φρενοκομείο και ένα τεράστιο σφαγείο “, δήλωσε ο Εντουάρντο Γκαλεάνο πριν από μερικά χρόνια.

Το απόσπασμα του Γκαλεάνο αποκτά απόλυτη ισχύ στην εποχή μας. Για άλλη μια φορά, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο υπαίτιος για μια σύγκρουση με διεθνή χαρακτήρα, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ειρήνη και την ασφάλεια στον πλανήτη. Σήμερα η αυτοκρατορία βάζει στο στόχαστρο την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Την περασμένη Παρασκευή, ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ έδωσε εντολή για τη βομβιστική επίθεση στη Βαγδάτη, πρωτεύουσα του Ιράκ, κατά την οποία σκοτώθηκαν ο διοικητής των Ειδικών Δυνάμεων “Quds” των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης, Κασέμ Σολεϊμανί και ο υποδιοικητής των Μονάδων Λαϊκή Κινητοποίηση του Ιράκ, Αμπού Μαχντί αλ-Μοχάντες. Το πρόσχημα αυτής της μονομερούς, αδικαιολόγητης επιθετικής ενέργειας, που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και την ανεξαρτησία του Ιράκ, εξηγήθηκε από τον ίδιο τον Λευκό Οίκο μέσω του επίσημου λογαριασμού του στο Twitter: “Υπό την καθοδήγηση του Προέδρου, ο Στρατός των ΗΠΑ. έλαβε αποφασιστικά αμυντικά μέτρα για την προστασία του προσωπικού των ΗΠΑ στο εξωτερικό, σκοτώνοντας τον Κασέμ Σολεϊμανί , επικεφαλής των Ειδικών Δυνάμεων των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης”, έναν οργανισμό που στο τουίτ της η Ουάσιγκτον δεν χάνει την ευκαιρία να αξιολογήσει ως τρομοκράτη.

Το Ιράν απάντησε την Τρίτη με την εκτόξευση τουλάχιστον δώδεκα πυραύλων κατά της αεροπορικής βάσης Αλ Ασάντ στο Ιράκ, όπου στρατοπεδεύουν οι δυνάμεις των ΗΠΑ. Το Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν επιβεβαίωσε την πατρότητα της επίθεσης ενώ η γραμματέας Τύπου του Λευκού Οίκου Στεφανία Γκισάμ δήλωσε: “Γνωρίζουμε τις αναφορές επιθέσεων εναντίον αμερικανικών εγκαταστάσεων στο Ιράκ. Ο Πρόεδρος ενημερώθηκε και παρακολουθεί στενά την κατάσταση και διαβουλεύεται με την εθνική ομάδα ασφαλείας “. Ο Ντοναλντ Τραμπ επιβεβαίωσε στο Twitter ότι θα προβεί σε δηλώσεις αύριο το πρωί.

Η κυβέρνηση Τραμπ με την επίθεση στο Σολεϊμανί, καταπάτησε τη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών και επικαλέστηκε την “προστασία του προσωπικού της στο εξωτερικό“, ένα επιχείρημα που έχει χρησιμοποιηθεί και σε άλλες περιπτώσεις για να δικαιολογηθούν τέτοιου είδους επιλογές χωρίς να προσφέρουν κανένα επαρκές αποδεικτικό στοιχείο: Έκρηξη του πλοίου Maine (πόλεμος κατά της Ισπανίας και παρέμβαση στην Κούβα το 1898), ατύχημα στον Κόλπο Toνκίn (Βιετνάμ), καταπολέμηση της τρομοκρατίας (Αφγανιστάν), υποτιθέμενα όπλα μαζικής καταστροφής (Ιράκ), δήθεν “εκδημοκρατισμός” (Λιβύη) και εικαζόμενη επίθεση με χημικά όπλα (Συρία), ανάμεσα σε πολλά λυπητερά επεισόδια στο βορειοαμερικανικό αρχείο πολέμου.

Ποιοι λόγοι ώθησαν την κυβέρνηση των ΗΠΑ να εξαπολύσει αυτή τη σοβαρή κλιμάκωση εναντίον του Ιράν; Αναμφισβήτητα, οι πρόσφατες ενέργειες του Λευκού Οίκου υποκινούνται από τα αυτοκρατορικά συμφέροντα της εξωτερικής και της εσωτερικής πολιτικής.

Γιατί το Ιράν ;

Μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, οι σχέσεις μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης χαρακτηρίστηκαν από μια δραματική οπισθοδρόμηση και εχθρότητα. Σήμερα, τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και ο σημαντικότερος σύμμαχος της σε αυτή τη γεωγραφική περιοχή –το Ισραήλ– αντιμετωπίζουν ένα δυσμενές περιφερειακό πλαίσιο για τις πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές φιλοδοξίες τους, γεγονός που περιορίζει την επιρροή τους.

Σε γεωπολιτικό επίπεδο, το Ιράν είναι βασικός παράγοντας στη Μέση Ανατολή, έχει σταθερές σχέσεις με τη Ρωσία και υποστηρίχθηκε από την Ευρώπη μετά την μονομερή απόσυρση των Ηνωμένων Πολιτειών από την πυρηνική συμφωνία με το περσικό έθνος. Από την άλλη πλευρά, οι ευημερούσες σχέσεις μεταξύ Ιράκ και Ιράν, ιδίως μετά τις παροχή στρατιωτικών συμβουλών της Τεχεράνης προς τον Ιρακινό Στρατό και τις Μονάδες Λαϊκής Κινητοποίησης που αντιμετωπίζουν το Ισλαμικό Κράτος , δεν ευχαριστούν ούτε την Ουάσινγκτον ούτε το Τελ Αβίβ.

Κατ αυτόν τον τρόπο, η επιλεκτική δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί αποτελεί επίδειξη αυτοκρατορικής δύναμης, μια απελπισμένη προσπάθεια να “να ξανακερδίσουν έδαφος” στη στρατηγική περιοχή και ένα μήνυμα προς το Ιράν στην προσπάθεια αποτροπής της προώθησης της Χεζμπολάχ (μιας σημαντικής οργάνωσης αντάρτικης αντίστασης του Λιβάνου).

Δεν μπορεί να αγνοηθεί ούτε για μια στιγμή, αυτό που διακυβεύεται στην περιοχή, τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου και ο έλεγχος γεωγραφικών θέσεων μεγάλης σημασίας στο παγκόσμιο εμπόριο. Το Ιράν κατέχει το τέταρτο απόθεμα πετρελαίου και βρίσκεται στις πρώτες θέσεις των αποθεμάτων φυσικού αερίου σε όλο τον κόσμο. Επιπλέον, το περσικό έθνος είναι ο δεύτερος παραγωγός του Οργανισμού των Χωρών Εξαγωγής Πετρελαίου μετά τη Σαουδική Αραβία και μοιράζεται με το Κατάρ την μεγαλύτερη στον κόσμο περιοχή φυσικού αερίου, το South Pars-North Dome. Πρόσφατα, η ιρανική κυβέρνηση ανακοίνωσε την ανακάλυψη νέων αποθεμάτων πετρελαίου, που έχουν μεγάλη σημασία στην περιοχή. Αυτοί οι πόροι ανοίγουν την αυτοκρατορική όρεξη.

Εξ ίσου σημαντικός είναι ο γεωπολιτικός ρόλος του Ιράν, ως σημαντικό κέντρο επικοινωνίας μεταξύ Μέσης Ανατολής, Κεντρικής και Νότιας Ασίας. Η γειτνίασή του με τους διεθνείς εμπορικούς δρόμους όπως το Στενό του Ορμούζ, – από όπου περνά το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου και σχεδόν το 35% του πωλούμενου δια θαλάσσης, το κανάλι του Σουέζ, ο Περσικός Κόλπος και το Ομάν, μεταξύ άλλων, κατατάσσουν την περσική χώρα σε θύλακα στρατηγικής σημασίας.

Σε εμπορικό επίπεδο, η Τεχεράνη είναι ένας σημαντικός παράγοντας στο κινεζικό σχέδιο του νέου Δρόμου του Μεταξιού, το οποίο έχει πρωταρχικό ενδιαφέρον για το Πεκίνο, αλλά αυτό θα δημιουργούσε σημαντικές γεωπολιτικές αλλαγές εάν τερμάτιζε την οικονομική κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών μέσω της διενέργειας των εμπορικών συναλλαγών σε εθνικά νομίσματα και όχι σε δολάρια.

Η Κίνα και οι χώρες της Κεντρικής Ασίας θα έχουν πρόσβαση στον Περσικό Κόλπο μέσω των ιρανικών σιδηροδρόμων. Για να κατανοηθεί η σημασία αυτού, το 2016 μια αμαξοστοιχία με 32 εμπορικά βαγόνια μεταφοράς προϊόντων, χρειάζονταν 14 ημέρες να διασχίσει την απόσταση από την  παράκτια επαρχία Zhejiang (ανατολικά της Κίνας) μέχρι την Τεχεράνη, διασχίζοντας το Καζακστάν και το Τουρκμενιστάν.

“Αυτή η διαδρομή είναι συγκρίσιμη και συμβατή με τις θαλάσσιες μεταφορές, οι οποίες συνήθως διαρκούν 25-30 ημέρες έως το ιρανικό λιμάνι Βandar Abbas και άλλες επτά ημέρες έως την Τεχεράνη, ενώ με τον σιδηρόδρομο φτάνει σε 14 ημέρες και το κόστος είναι επίσης ανεκτό σε σύγκριση με τις αεροπορικές μεταφορές φορτίου” , δήλωσε ο Sadaf Sabaghian, εμπορικός διευθυντής της ιρανικής εταιρείας PTV.

Ως εκ τούτου, η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν είναι επίσης ένα χτύπημα στο κινεζικό “megaproject” και τις υποδομές του και η Ουάσιγκτον, αναζητώντας την πλανητική οικονομική ηγεμονία, έχει ήδη εξαπολύσει έναν εμπορικό και τιμολογιακό πόλεμο εναντίον   του ασιατικού γίγαντα.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες, μαζί με την απώλεια επιρροής της κυβέρνησης Τραμπ στη Μέση Ανατολή, μετά την απόφαση να αποχωρήσουν όλοι οι στρατιώτες των ΗΠΑ από τη Συρία, εκτός από τις μονάδες που βρίσκονται κοντά στις πετρελαϊκές περιοχές, λόγω της Επιχείρησης “Πηγή της Ειρήνης” ((στρατιωτική δράση που ξεκίνησε από την Τουρκία στις 9 Οκτωβρίου 2019 στη βόρεια Συρία), επιβεβαιώνουν ότι οι ΗΠΑ έχουν αλλάξει την τακτική για την ανάκτηση της ισχύος τους.

Το πολιτικό παιχνίδι στο εσωτερικό του Λευκού Οίκου

Με τον βομβαρδισμό της Βαγδάτης και την επιλεκτική δολοφονία του διοικητή των Ειδικών Δυνάμεων Quds των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν, Κασέμ Σολεϊμανί, ο βορειοαμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επιδιώκει δύο αρχικούς στόχους στο εσωτερικό της χώρας του.

Αφενός, σε ένα εκλογικό πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από μια συνεχιζόμενη πολιτική δίκη εναντίον του, αν και αυξάνει την κριτική των Δημοκρατών εναντίον του, εκτρέπει την κοινή γνώμη από αυτό το γεγονός προς έναν μεγαλύτερο λόγο, την εθνική ασφάλεια, αποδυναμώνοντας έτσι το πολιτικό σκάνδαλο της κυβέρνησής του.

Ο Εντουάρντο Μαρτίνες, ειδικός στα γεωπολιτικά, όπως μετέδωσε το RT δήλωσε ότι “με την επίθεση κατά του Σολεϊμαν , ο Τραμπ θέλει να εξασφαλίσει την επανεκλογή του”. Με αυτή την πολεμική σύγκρουση, ο Tραμπ, παρουσιάζεται στη χώρα του ως ο προκλητικός ηγέτης με ισχύ και  με αυτή τη στρατηγική επιδιώκει να οργανώσει μια νέα εκλογική νίκη.

“Στις ΗΠΑ ποτέ δεν αλλάζει Πρόεδρος σε πόλεμο”. Μια σύγκρουση ευρείας κλίμακας θα επιτρέψει στον Τραμπ να παραμείνει στην εξουσία. […] Ο (υιός) Μπους είχε δεχτεί σοβαρή κριτική στο τέλος της πρώτης του θητείας και επανεκλέχθηκε εν μέσω ενός πόλεμου (επέμβαση σε Ιράκ και Αφγανιστάν) επισημαίνει ο Μαρτίνες, σημειώνοντας ότι ¨” η ιδέα είναι να υποστηρίξουμε αυτούς που μας υπερασπίζονται και αυτό ίσχυσε για όλους τους προέδρους”.

Τα γεράκια της αυτοκρατορίας δεν έλαβαν υπ όψη κάποιες πλευρές: Την αναμενόμενη “σκληρή εκδίκηση” του Ιράν και τον άξονα της αντίστασης στον επιτιθέμενο, την απόφαση του Ιρακινού κοινοβουλίου που βάζει τέλος στην παρουσία ξένων στρατευμάτων στη χώρα, μεταξύ των οποίων και αυτών του συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ ή την απόσυρση της Τεχεράνης από τη δέσμευσή της στην πυρηνική συμφωνία του 2015.

Υπολόγισε η κυβέρνηση Τραμπ το κόστος αυτής της νέας αντιπαράθεσης; Υποτίμησε την απάντηση; Θα μπει ο Λευκός Οίκος σε έναν νέο πόλεμο στην ασταθή περιοχή της Μέσης Ανατολής; Έμειναν πολλά  αναπάντητα ερωτήματα σε μία διεθνή σύγκρουση που ποτέ δεν έπρεπε να ξεκινήσει.

Αρχική δημοσίευση: prensa-rebelde

Πηγή: granma.cu - ergatikosagwnas.gr

Σήμερα φέρνουμε στην δημοσιότητα μια άκρως σημαντική αποκάλυψη που αφορά την εφοπλιστική και κυβερνητική παρέμβαση για την διαδοχή του χουντοθρεμμένου και διορισμένου από την δικτατορία Γ.Γ της ΠΝΟ (Κατσαρού) τους πρώτους μήνες μετά την κατάρρευση της χούντας.

Η ωμότητα και η ξετσιπωσιά με την οποία μιλούν εφοπλιστές και ανώτατα κυβερνητικά στελέχη (Ν.Δ) για την διάδοχη κατάσταση στην ΠΝΟ, παραπέμπει ευθέως στο ότι και οι δύο πλευρές θεωρούσαν την ΠΝΟ δικό τους παραμάγαζο στο οποίο όχι μόνο είχαν λόγο αλλά θεωρούσαν αυτονόητο να επιβάλουν τον αντικαταστάτη του έτσι ώστε να δώσουν ένα μήνυμα ότι και το υποταγμένο συνδικαλιστικό τους τμήμα εκσυγχρονίζεται με πρόσωπο το οποίο να μην παραπέμπει στην άσκηση των συνδικαλιστικών του καθηκόντων κατά την περίοδο της δικτατορίας....

Στην ηγεσία της ΕΕΕ την περίοδο της δικτατορίας ήταν ο μεγαλοεφοπλιστής Ανδρεάδης, γνωστός τόσο για τις αγαστές σχέσεις με το καθεστώς όσο και για πληθώρα σκανδάλων με τα οποία ο ίδιος ωφελήθηκε στην επιχειρηματική του δραστηριότητα.

Στις τάξεις του εφοπλιστικού κατεστημένου υπήρξαν δύο γραμμές, αυτή της ηγεσίας Ανδρεάδης - Νταϊφάς - Χανδρής κ.α οι οποίοι ήθελαν την επανεκλογή - νομιμοποίηση του Κατσαρού εκ νέου στην καρέκλα του Γ.Γ της ΠΝΟ και μια άλλη ομάδα στην οποία έπαιζε σημαντικό ρόλο ο Κώστας Καρράς ο οποίος είχε κάνει την μετεγκατάσταση της έδρας της εταιρείας του στο Λονδίνο και αυτοπαρουσιαζόταν με αντιχουντικές περγαμηνές για αυτή του την πρωτοβουλία η οποία δεν αφορούσε μόνο την ΠΝΟ αλλά και την "αποκατάσταση" του προφίλ της ΕΕΕ η οποία ως γνωστόν είχε συνεργαστεί στενά με την φασιστική δικτατορία των συνταγματαρχών....

Στο κυβερνητικό επιτελείο γίνονταν πυρετώδεις διαβουλεύσεις με πρωταγωνιστές τα δύο εφοπλιστικά μπλόκ όπου το καθένα ήθελε την συγκατάθεση της κυβέρνησης για να επιβάλει τον εκλεκτό του στην ΠΝΟ....

Σημαντικό ρόλο στην υπόθεση διαδραμάτισαν τότε ο στενός συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή Τάκης Λαμπρίας (Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργό) και ο τότε Υπουργός Εργασίας Κωνσταντίνος Λάσκαρης ο οποίος ήταν και ο εμπνευστής του αντιδραστικού νόμου 330/76 για το συνδικαλιστικό κίνημα και ο οποίος με αφορμή τον νόμο δήλωνε ότι θα καταργήσει την πάλη των τάξεων....

Ο Λαμπρίας κάλεσε τον Κ. Καρρά στο γραφείο του με τον οποίο είχε στενές σχέσεις, και μέσω αυτού με τον Καραμανλή και τον ενημέρωσε ότι οι εφοπλιστές (επίσημη ηγεσία ΕΕΕ) ζητούν μετ' επιτάσεως να εκλεγεί Γ.Γ στην ΠΝΟ ο Κατσαρός.

Τότε ο Καρράς που ήθελε να εμφανίσει ένα "δημοκρατικό προσωπείο" στην ΠΝΟ το οποίο θα ταίριαζε με την μεταπολιτευτική "δημοκρατική" περίοδο αντέδρασε λέγοντας: "Τάκη μου αυτό δεν στέκεται με τί-πο-τα! Αυτός πρέπει να φύγει και καλός να ήταν... Οφείλει να φύγει διότι τον τοποθέτησε η χούντα. Πρέπει να βρούμε κάποιον που να έχει εκλεγεί στο σωματείο του πριν το 1967".

Οι δαιμόνιοι "δημοκρατικοί" εφοπλιστές που ήθελαν να διατηρήσουν διακαώς τον έλεγχο στην ΠΝΟ και στο ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα ανακάλυψαν ότι υπήρχε ένας. Αυτός ήταν ο Μανώλης Σαΐτης στο σωματείο των Ασυρματιστών το οποίο ήταν ένα από τα 14 που συναποτελούσαν τότε την δύναμη της Ομοσπονδίας.

Έχει όμως ενδιαφέρον το σκεπτικό πάνω στο οποίο οικοδόμησε την άποψη η αυτοαποκαλούμενη "δημοκρατική" αντιπολιτευτική εφοπλιστική ομάδα για να επιβάλει τον Μ. Σαΐτη.

"Δεν πρέπει να χάσουμε το παιχνίδι - ομολογεί ο Κ. Καρράς - διότι αλλιώς θα κυριαρχήσει το ΚΚΕ και η κατάσταση δεν θα συμμαζεύεται"!!!

Στο σημείο αυτό για την αποκατάσταση της αλήθειας πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Καρράς κόβει και ράβει την αλήθεια στα δικά του μέτρα. Η αλήθεια είναι ότι ο Σαΐτης ήταν πράγματι Πρόεδρος των Ασυρματιστών πριν την χούντα αλλά παρέμεινε στην θέση αυτή καθ' όλη την διάρκεια της δικτατορίας, την πολιτική της οποίας υπηρέτησε....

Στην συνέχεια των διαβουλεύσεων μεταξύ κυβέρνησης - εφοπλιστών ο Λάσκαρης σε ξεχωριστές συναντήσεις συνομιλεί με τα δύο μπλοκ και στο τέλος καλεί ξεχωριστά τον Καρρά και του ανακοινώνει ότι υιοθετήθηκε και θα υλοποιηθεί η δική του γραμμή - πρόταση για τον Μ. Σαΐτη.

Περιχαρής ο Κ. Καρράς αναπολεί εκείνες τις στιγμές και αναφέρει σχετικά. "Ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου που βρέθηκα να έχω τέτοια επιρροή σε μια σημαντική πολιτική - κυβερνητική απόφαση" και με την οποία συμπληρώνουμε εμείς επιχειρήθηκε πίσω από τις πλάτες των Ναυτεργατών ένα μασκαριλίκι περί αποχουντοποίησης του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και ταυτόχρονα με τον νόμο που θεσπίστηκε από τον Υπουργό Εργασίας έμεινε ανέπαφο το αντιδραστικό - αντιδημοκρατικό θεσμικό και νομοθετικό πλαίσιο μέσα από το οποίο το εφοπλιστικό κεφάλαιο διατήρησε όλα αυτά τα χρόνια την κηδεμονία στην ΠΝΟ και στην στρατηγική της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του.

Βέβαια δεν μάθαμε ποτέ ποιά ήταν τα ανταλλάγματα για την πειθάρχηση του μπλοκ των συνδικαλιστικών τους δυνάμεων που στήριξαν την εκλογή του Μ. Σαΐτη.

Για το προσκήνιο και το παρασκήνιο της εκλογής του Γ. Χαλά στην ΠΝΟ θα μιλήσουμε επίσης αποκαλυπτικά σε άλλο σημείωμά μας...

Όμως έχει ξεχωριστή σημασία με αφορμή τις αποκαλύψεις που περιέχονται στο σημερινό μας κείμενο και οι οποίες προέρχονται από τις "προφορικές μαρτυρίες του αρχείου Βολοβίνη" να τις συνδέσουμε με τις τρέχουσες εξελίξεις για την αλλαγή φρουράς στην ΠΝΟ και την δρομολόγηση των σχετικών εξελίξεων οι οποίες αποτελούν συνέχεια των εφοπλιστικών - κυβερνητικών παρεμβάσεων στα εσωτερικά της ΠΝΟ και του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και δείχνουν σαν να μη άλλαξε τίποτα αναφορικά με την στρατηγική του εφοπλισμού που θέλουν να έχουν τον απόλυτο έλεγχο στην ΠΝΟ θεωρώντας και σήμερα ότι είναι υπόθεση δική τους η παραπέρα πορεία με την οποία πρέπει να πορευτεί αυτή για την εξυπηρέτηση των δικών τους στρατηγικών και επιχειρηματικών συμφερόντων.

Στην κατεύθυνση να υλοποιηθεί ο στόχος για τον εκδημοκρατισμό του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος η ΠΕΝΕΝ μετά το 1982 έδωσε μεγάλες μάχες, πήρε δεκάδες πρωτοβουλίες, ανέδειξε το πρόβλημα σε πανελλαδική έκταση, ήρθε σε μετωπική σύγκρουση με όλες τις κυβερνήσεις και το εφοπλιστικό κατεστημένο, ενώ παρόμοια έδρασε με αντίστοιχες θέσεις και την περίοδο 2012-2014 (αξιωματική αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ), έφερε πολλές φορές το πρόβλημα στο προσκήνιο και κάτω από την πίεση των Ναυτεργατών ο τότε ΣΥΡΙΖΑ ενέταξε στο πρόγραμμά του την αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου και του εκσυγχρονισμού του.

Όπως είναι γνωστό ο συνδικαλιστικός νόμος 1264/82 (Υπουργός Εργασίας Απ. Κακλαμάνης) εξαίρεσε το ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, με τον τρόπο αυτό η πίεση και η δύναμη της επιβολής του εφοπλιστικού κατεστημένου επαναβεβαιώθηκε πανηγυρικά και στην "δημοκρατική - προοδευτική - σοσιαλιστική" κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου!!!

Με δεδομένο τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ περί εκσυγχρονισμού του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος η ΠΕΝΕΝ στην διάρκεια των 4,5 χρόνων που είχε την ευθύνη της διακυβέρνησης ο ΣΥΡΙΖΑ, έθεσε μετ' επιτάσεως το πρόβλημα διαδοχικά στους αρμόδιους Υπουργούς Ναυτιλίας Θ. Δρίτσα - Π. Κουρουμπλή και Φ. Κουβέλη.

Παρακάμπτουμε επιγραμματικά την διαδοχική διακυβέρνηση της χώρας από ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ ή και μαζί με δεδομένες τις θέσεις τους στα πλαίσια της αστικής διαχείρισης και την δεσπόζουσα θέση που έχουν αυτές στην Ναυτιλία στην οποία πορεύονται αταλάντευτα στην κατεύθυνση της εφοπλιστικής επιχειρηματικότητας.

Το θέμα αυτό το θεωρούμε βαθύτατα πολιτικό πριν από όλα, αφορά την δημοκρατία στα συνδικάτα και κατ' επέκταση το ίδιο το ναυτικό επάγγελμα που οι όροι λειτουργίας του πρέπει να κατοχυρώνουν τουλάχιστον αυτό που έχει θεσμοθετηθεί από το 1982 όπως είναι η απλή αναλογική στην εκλογή των διοικήσεων, η κατάργηση οποιουδήποτε περιορισμού στην γνήσια καταγραφή της εκλογικής βούλησης των Ναυτεργατών στα σωματεία, την κατοχύρωση της συλλογικής δομής στην ΠΝΟ και της εκλογής διοίκησης σε αυτή και πλήθος ακόμη ρυθμίσεων που θα επιτρέπουν το ανώτερο συνδικαλιστικό όργανο των Ναυτεργατών να διαδραματίζει έναν ουσιαστικό ρόλο στις δίκαιες διεκδικήσεις του κλάδου και ευρύτερα στα ναυτεργατικά δικαιώματα και ταυτόχρονα να απαγκιστρωθεί επιτέλους από την εξάρτηση, τον έλεγχο και την κηδεμονία του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Ας δούμε τώρα όσο πιο επιγραμματικά γίνεται πώς αντιμετώπισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και οι συγκεκριμένοι Υπουργοί αυτό το πολύ σημαντικό πρόβλημα.

Για την ιστορία σημειώνουμε ότι στις προγραμματικές δηλώσεις στην Βουλή τον Φλεβάρη του 2015 στην σχετική ομιλία Δρίτσα υπάρχει σαφής αναφορά περί εκσυγχρονισμού του νομοθετικού πλαισίου για το ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Τον Δρίτσα η ΠΕΝΕΝ τον συνάντησε επίσημα για το θέμα αυτό τουλάχιστον 5 φορές παίρνοντας απάντηση ότι ο ίδιος και η κυβέρνηση θα προχωρήσει στην προεκλογική και προγραμματική δέσμευση, η οποία όμως ουδέποτε υλοποιήθηκε και που ο ίδιος ποτέ δεν έδωσε δημόσια απάντηση για τον λόγο που αυτό δεν προχώρησε......

Σημειώνουμε ότι ο Θ. Δρίτσας είχε την μεγαλύτερη χρονικά θητεία από τους Συριζαίους που διορίστηκαν στο Υπουργείο Ε.Ν

Στην συνέχεια και για τον ίδιο λόγο είχαμε δύο ανάλογες συναντήσεις με τον Π. Κουρουμπλή ο οποίος διαβεβαίωνε ότι έχει την πολιτική βούληση να προχωρήσει στην σχετική ρύθμιση…. αφού όπως είπε πάρει και το ΟΚ του Πρωθυπουργού.

Μάλιστα ζήτησε από την ΠΕΝΕΝ να υποβληθεί σχετική ερώτηση στην Βουλή από Βουλευτή προκειμένου να του δοθεί η δυνατότητα να κάνει την εξαγγελία....

Η ερώτηση Βουλευτή έγινε στο πλαίσιο της συζήτησης του παραπάνω νομοσχεδίου και η απάντηση ήταν: το θέμα είναι σοβαρό και συμφωνούμε με την ανάγκη εκσυγχρονισμού του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος όμως αυτό δεν αφορά την κυβέρνηση αλλά τους συνδικαλιστές της ΠΝΟ - Σωματείων που πρέπει να συμφωνήσουν μεταξύ τους....

Ο επόμενος Υπουργός Ε.Ν Φ. Κουβέλης στον οποίο επίσης θέσαμε υπόψη το σχετικό ναυτεργατικό αίτημα, μας δήλωσε ότι γνωρίζει άριστα το πρόβλημα, ξέρει ότι υπάρχει παρέμβαση διαχρονικά από τους εφοπλιστές και με την σειρά του και ο ίδιος διαβεβαίωνε ότι είναι αναγκαίο να προχωρήσει ο δημοκρατικός εκσυγχρονισμός στο ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και για τον λόγο αυτό ζήτησε 20 μέρες χρόνο προκειμένου να προετοιμαστεί ο ίδιος και οι υπηρεσίες για την προώθηση του θέματος....

Περί το τέλος της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ, σε επαφή που είχαμε στην Βουλή με αφορμή την συζήτηση για την ιδιωτικοποίηση των 10 μεγαλύτερων λιμανιών, δύο από τα πολιτικά στελέχη του ΥΕΝ μας δήλωσαν περί εφοπλιστικών παρεμβάσεων και ότι ο Χαλάς και η παρέα του στην ΠΝΟ τους απειλούσαν ότι εάν φέρουν τέτοιο νομοσχέδιο θα προχωρήσουν σε γενική απεργία διαρκείας σε όλα τα πλοία....

Ποιός είπε ότι η "αριστερά" του συμβιβασμού , της υποταγής, της διεύρυνσης της εξάρτησης με τις ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - Ε.Ε και με το κεφάλαιο, της λείπει το ψέμα, η υποκρισία και ο φαρισαϊσμός, είτε ότι οι δυνάμεις αυτές έχουν ξεκόψει με την πολιτικάντικη αστική κουλτούρα;   

Το περίφημο "αριστερό" εγχείρημα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και το αποτύπωμα που άφησε στην Ναυτιλία, είναι η απόλυτη υποταγή στα μεγάλα αφεντικά του εφοπλιστικού λόμπι, η απόλυτη προσήλωση στην στρατηγική και τα συμφέροντά τους, αυτή της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας που περνάει μέσα και από την κηδεμονία και τον έλεγχο της ΠΝΟ και της μεγάλης πλειοψηφίας των ναυτεργατικών συνδικάτων.  

Τρανή απόδειξη και επιβεβαίωση αυτής της εκτίμησης μεταξύ των άλλων αποτελεί και ένα γεγονός που έλαβε χώρα στην πρώτη συνάντηση Δρίτσα - ΕΕΕ στην οποία ο πολυπράγμων Θ. Βενιάμης, που έχει λόγο επί παντός επιστητού, ξεκαθάρισε ότι η ΠΝΟ είναι σαν το καράβι και επικεφαλής θα πρέπει να είναι οπωσδήποτε Καπετάνιος και όχι Ναύτης για να μην οδηγήσει το πλοίο σε καμιά φουρτουνιασμένη θάλασσα, με απρόβλεπτες συνέπειες, λέμε εμείς, για τα επιχειρηματικά συμφέροντα των εφοπλιστών.

Το συμπέρασμα είναι ένα και είναι απόλυτα σαφές, δεν επιδέχεται την παραμικρή αμφιβολία, το εφοπλιστικό κατεστημένο θεωρούσε διαχρονικά αλλά και σήμερα την ΠΝΟ δικό του βιλαέτι όπου ασκούσε και εξακολουθεί να ασκεί ασφυκτικό έλεγχο.

Τα τυχοδιωκτικά τους σχέδια πάνε πακέτο με την υποταγή του κορυφαίου οργάνου των Ναυτεργατών το οποίο έχουν στην υπηρεσία τους για να εφαρμόζουν την πολιτική τους και βεβαίως τα ανδρείκελα του πολιτικού αστικού συστήματος με την σειρά τους βάζουν πλάτη, μαζί βεβαίως με τις δυνάμεις τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, για να υλοποιείται απαρέγκλιτα η πολιτική της επιχειρηματικής τους ασυδοσίας και της συντριβής των Ναυτεργατικών δικαιωμάτων.

Τέλος αποδεικνύεται η ταξική ορθότητα τόσο των εκτιμήσεων όσο και των αποφάσεων της ΠΕΝΕΝ που από την πρώτη στιγμή πήρε σαφείς αποστάσεις από τα δύο συνδικαλιστικά μπλοκ που διεκδικούν τον έλεγχο της ΠΝΟ τονίζοντας ότι ανήκουν στην ίδια όχθη, μοιράζονται τα ίδια οράματα, αυτά της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των εφοπλιστών.

Για άλλη μια φορά βρισκόμαστε σε πλήρη αντίθεση με τις δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού που με ανόητα, αστήριχτα "επιχειρήματα" που είναι προφάσεις εν αμαρτίαις συντάχθηκαν με τον πλέον χρεοκοπημένο συνδικαλιστή του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού Γ. Χαλά....

Οι Ναυτεργάτες οφείλουν και θα βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα τόσο από την πρόσφατη πείρα των αγώνων και τον ρόλο του καθενός σε αυτούς όσο και από τα ιστορικά διδάγματα και την θέση του ταξικού ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Αντώνης Νταλακογεώργος

Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ

Υ.Γ.: Το κείμενο αυτό είναι το Νο 2 από τα 60 που θα δημοσιευτούν μέσα στο 2020 σχετικά με το παρασιτικό εφοπλιστικό κεφάλαιο.

Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα pandiera.gr

Τον χαμηλότερο ρυθμό ανάπτυξης των τελευταίων 29 ετών κατέγραψε πέρσι η Κίνα, καθώς η επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας, ο εμπορικός πόλεμος με τις ΗΠΑ και κυρίως η εξασθένηση της εγχώριας κατανάλωσης αφαίρεσαν πόντους από την οικονομική επέκταση της πολυάνθρωπης χώρας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε χθες η κινεζική στατιστική υπηρεσία, η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη σημείωσε το 2019 ρυθμό ανάπτυξης 6,1% έναντι 6,6% το 2018. Ο ρυθμός αυτός, αν και πανίσχυρος για τα παγκόσμια στάνταρ, θεωρείται σχετικά χαμηλός για την Κίνα.

Η ασιατική οικονομία έτρεξε στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα με διψήφιο ρυθμό ανάπτυξης, ενώ το 2007, ένα χρόνο πριν από το παγκόσμιο κραχ, χτύπησε... 14,7%.

Το περσινό 6,1%, αν και ο χαμηλότερος ρυθμός ανάπτυξης από το 1990, ήταν πάντως μέσα στο εύρος των προβλέψεων (6%-6,5%) της κινεζικής κυβέρνησης, που στη χθεσινή της σχετική ανακοίνωση παραδέχτηκε ότι η οικονομία αντιμετωπίζει «πτωτικές πιέσεις, πηγές αστάθειας και αυξημένους κινδύνους από το εξωτερικό».

Οι Κινέζοι εξαγωγείς χτυπήθηκαν σημαντικά από τους δασμούς του Τραμπ. Ομως τη μεγαλύτερη ζημιά στην οικονομία προκάλεσαν η εξασθένηση της εγχώριας ζήτησης και η χαμηλότερη κατανάλωση από τα νοικοκυριά. Στριμωγμένα από τον εμπορικό πόλεμο και τις απώλειες θέσεων εργασίας τα τελευταία αυτά μείωσαν τις μεγάλες αγορές τους.

Οι πωλήσεις αυτοκινήτων υποχώρησαν για δεύτερο συνεχόμενο χρόνο κατά 9,6%, ενώ η άνοδος των λιανικών πωλήσεων επιβραδύνθηκε.

Από την άλλη πλευρά η αφρικανική πανώλη που έπληξε την παραγωγή και προσφορά του βασικού είδους κρέατος που καταναλώνεται στην Κίνα, του χοιρινού, εκτόξευσε τις τιμές στα ύψη.

Στη διάρκεια του 2019 το κόστος του χοιρινού αυξήθηκε κατά 42,5% εκτοξεύοντας το συνολικό επίπεδο των τιμών των τροφίμων στο 7%, επίπεδο υπερδιπλάσιο από τον στόχο που είχε η κυβέρνηση (3%).

Στον αντίποδα, παρά τον εμπορικό πόλεμο και τη χαμηλότερη παγκόσμια ζήτηση, οι κινεζικές εξαγωγές κατάφεραν να κλείσουν το 2019 με μικρή άνοδο 0,5%.

Η άνοδος οφειλόταν στην επιτυχημένη προσπάθεια των εξαγωγέων και των βιομηχάνων της Κίνας να πουλήσουν τα προϊόντα τους σε άλλες αγορές εκτός ΗΠΑ. Κατάφεραν έτσι να επιτύχουν διψήφια αύξηση των εξαγωγών τους σε Γαλλία, Καναδά και άλλες οικονομίες.

Το μεγάλο ερώτημα βέβαια είναι η συνέχεια. Οι γνώμες διίστανται. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και κάποιοι αναλυτές του ιδιωτικού τομέα προβλέπουν περαιτέρω επιβράδυνση το 2020 και υποχώρηση της ανάπτυξης κάτω από το 6%.

Αντίθετα κάποιοι άλλοι εκτιμούν ότι η οικονομία θα αντέξει υποβοηθούμενη και από την προκαταρκτική εμπορική συμφωνία με τις ΗΠΑ που υπογράφτηκε νωρίτερα αυτήν την εβδομάδα. Θεωρούν ότι η συμφωνία αυτή θα έχει θετικές επιπτώσεις στις κινεζικές εξαγωγές και θα ενισχύσει το οικονομικό κλίμα και την εμπιστοσύνη στο εσωτερικό της Κίνας.

Η κινεζική κυβέρνηση από την πλευρά της έχει βασικό στόχο της εδώ και κάποια χρόνια την επίτευξη μιας χαμηλότερης αλλά περισσότερο διαχειρίσιμης και αδιάκοπης οικονομικής ανάπτυξης. Η διαμάχη της με την Ουάσινγκτον την υποχρέωσε σε αύξηση των δημοσίων δαπανών και λήψη μέτρων για τη στήριξη της ανάπτυξης.

Παράλληλα η Κεντρική Τράπεζα της Κίνας χαμήλωσε επανειλημμένα τα μαξιλάρια των αποθεματικών που οφείλουν να διακρατούν οι τράπεζες και τα κόστη δανεισμού σε μια προσπάθεια να αυξηθεί ο δανεισμός προς τις επιχειρήσεις που δημιουργούν θέσεις εργασίας και τον νέο πλούτο της Κίνας. Κάποια τελευταία στοιχεία είναι ενθαρρυντικά.

Η βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε τον Δεκέμβριο κατά 6,9% με τον ισχυρότερο ρυθμό των τελευταίων 9 μηνών, οι λιανικές πωλήσεις κατά 8% ενώ οι επενδύσεις παγίου κεφαλαίου αυξήθηκαν κατά 5,4% στο σύνολο του 2019.

Από την άλλη πλευρά κάποιες ενδείξεις παγώματος της εγχώριας αγοράς στέγης και χαμηλότερων επενδύσεων στις υποδομές τροφοδοτούν ανησυχίες για την εγχώρια δυναμική της οικονομίας.

πηγη: efsyn.gr