Η διακλαδική Απεργία πρωτοβάθμιων σωματείων οργανωμένη από τα κάτω στις 19 Μαρτίου, αποτελεί συνέχεια των προσπαθειών κλαδικών και επιχειρησιακών σωματείων να αγωνιστούν με τα εργατικά συμφέροντα μπροστά, κόντρα στη λογική της ταξικής ειρήνης και συνδιαλλαγής της ΓΣΕΕ.

Οι εξελίξεις σχετικά με την επιδημία του κορονοϊού και μια σειρά πρώτα κρούσματα εργοδοτικών αυθαιρεσιών, αλλά και η ανάγκη διεκδίκησης μιας σειράς αιτημάτων προστασίας, υγιεινής, περίθαλψης και προστασίας της εργασίας, έχουν μπει στην ημερήσια διάταξη και συζήτηση των σωματείων ώστε να επικαιροποιήσουν και πλαισιώσουν τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις τους.

Μαζικές εξορμήσεις σε χώρους δουλειάς, νέες αποφάσεις αγώνα

Στην τελική ευθεία εισέρχονται οι πρωτοβουλίες σωματείων και συλλογικοτήτων που συμμετέχουν ή στηρίζουν την 24ωρη διακλαδική απεργία που έχει προκηρυχτεί για τις 19 Μαρτίου από πολλά πρωτοβάθμια κλαδικά και επιχειρησιακά σωματεία του ιδιωτικού τομέα. Οι απεργιακές συγκεντρώσεις έχουν οριστεί στην Αθήνα στις 12 το μεσημέρι στα Χαυτεία (Σταδίου και Αιόλου) και στη Θεσσαλονίκη στις 11 το πρωί στην Καμάρα.

Βασικά αιτήματα της απεργίας που έχει οργανωθεί «από τα κάτω», με συντονισμό σωματείων και γενικές συνελεύσεις, πέρα και ενάντια στον αστικοποιημένο εργοδοτικό συνδικαλισμό τύπου ΓΣΕΕ, είναι: Αυξήσεις σε μισθούς και αμοιβές, συλλογικές συμβάσεις εργασίας σύμφωνα με τις ανάγκες των εργαζομένων, ενάντια στις απολύσεις και την εργοδοτική τρομοκρατία, όχι στην ελαστική εργασία, όπως αναφέρεται και στην τελευταία κοινή αφίσα που έχουν εκδώσει τα σωματεία.

Τα σωματεία που συμμετέχουν ως σήμερα είναι: Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ), Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών (ΣΜΕΔ), Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου-Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ), Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών (ΣΜΤ), Σωματείο εργαζόμενων στα Public, Σωματείο εργαζομένων στη ΜΚΟ «ΑΡΣΙΣ», Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού (ΣΣΜ) καθώς και το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ (ΣΒΕΜΚΟ), Σωματείο εργαζομένων στην ψυχική υγεία και κοινωνική πρόνοια. Σωματείο Εργαζομένων στη Nokia Ελλάδος, Σωματείο Εργαζόμενων στην εταιρεία Πλαίσιο Νομού Αττικής

Από τη Θεσσαλονίκη συμμετέχει το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας, το σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων του κλάδου του επισιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας, το Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Θεσσαλονίκης.

Επίσης απόφαση για στάση εργασίας και συμμετοχή στη διαδήλωση έχουν λάβει ή πρόκειται να λάβουν αρκετά σωματεία από τον χώρο της εκπαίδευσης και από το δημόσιο, ενώ το αίτημα προκήρυξης απεργίας τέθηκε και σε άλλα σωματεία, όπως στο Συνδικάτο τουρισμού-επισιτισμού Αττικής, όπου οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ αρνήθηκαν να στηρίξουν, όπως είχαν κάνει εξάλλου στο συνέδριο του ΕΚΑ και αλλού.

Τις προηγούμενες μέρες έγιναν μαζικές συσκέψεις προετοιμασίας της απεργίας με τη συμμετοχή των σωματείων που την διοργανώνουν και έπειτα με άλλες συλλογικότητες από γειτονιές όπως Περιστέρι, Κυψέλη, Ελληνικό-Αργυρούπολη, δυτική Αττική κ.α., όπου έχουν ήδη γίνει ή προγραμματίζονται δράσεις προβολής και στήριξης της απεργίας (αφισοκολλήσεις, εκδηλώσεις).

Τα σωματεία κάνουν αφισοκόλληση σε διάφορες περιοχές της Αθήνας και μοιράζουν ανακοινώσεις σε χώρους εργασίας και σε γειτονιές.

Ο σύλλογος βιβλίου-χάρτου πραγματοποιεί μαζικές εξορμήσεις προπαγάνδισης της απεργίας στο εμπορικό κέντρο της Αθήνας, ξεκινώντας από τα Public, αντιδρώντας και στην απόλυση του αντιπροέδρου του σωματείου.

Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών πραγματοποιεί σειρά από εξορμήσεις στον κλάδο, σε όλους τους κατασκευαστικούς ομίλους και σε μελετητικά γραφεία, ενώ έχει τοποθετήσει πανό σε κεντρικούς δρόμους και γέφυρες σε όλη την Αττική. Επιπλέον, εξέδωσε ειδικό κάλεσμα προς τους φοιτητικούς και σπουδαστικούς συλλόγους να πλαισιώσουν την προσπάθεια των σωματείων για την επιτυχία της απεργίας.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κήρυξε ως «πανδημία» την εξάπλωση του κορονοϊού, που ήδη έπληξε βαριά ιδιαίτερα την επαρχία Γιουχάν της Κίνας, αλλά και τη Λομβαρδία της γειτονικής Ιταλίας, προκαλώντας δικαιολογημένη ανησυχία στους πολίτες όλης της Ευρώπης και ιδιαίτερα της χώρας μας. Οπωσδήποτε πρέπει να ληφθούν σοβαρά και αναλογικά μέτρα προστασίας του πληθυσμού, τόσο ατομικά, όσο και ιδιαίτερα, για την έκτακτη και γενναία στήριξη των δημόσιων υγειονομικών συστημάτων και του προσωπικού τους, που έχουν χτυπηθεί βαριά από τη γενικευμένη χρόνια επίθεση λιτότητας, σε όλο τον κόσμο, ειδικά την τελευταία δεκαετία.

Αντ’ αυτού, εντείνονται μέτρα «γενικής καραντίνας» με βαριές, ίσως ανυπολόγιστες επιπτώσεις για τη ζωή, την εργασία και τις ελευθερίες και τα οποία λειτουργούν ήδη ως θρυαλλίδα για το ξέσπασμα μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που κυοφορείται εδώ και καιρό. Στην επιστημονική κοινότητα, όμως, ακούγονται ψύχραιμες φωνές που προτείνουν άλλους δρόμους αντιμετώπισης της επιδημίας, αλλά καταπνίγονται μέσα στην παγκόσμια υστερία, η οποία τροφοδοτείται από κυβερνώντες, μίντια, πολυεθνικές υγείας, οργανισμούς και «ειδικούς», οδηγώντας σε ένα ανεξέλεγκτο σπιράλ.

Μια τέτοια φωνή παρουσιάζει σήμερα το kommon, αναδημοσιεύοντας τμήματα από συνέντευξη, στο έγκυρο γερμανικό περιοδικό Ντερ Σπίγκελ (Der Spiegel), του Άλφονς Λάμπις (Alfons Labisch), ομότιμου (για την προσφορά του στην καταπολέμηση επιδημιών) καθηγητή της Ιστορίας της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Ξένων Σπουδών του Πεκίνου, κοινωνιολόγου και γιατρού, καθηγητή της Ιστορίας της Ιατρικής και διευθυντή (μέχρι την πρόσφατη συνταξιοδότησή του) του Ινστιτούτου Ιστορίας της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Heinrich Heine, στο Ντίσελντορφ. Το βιβλίο του «Homo Hygienicus - Υγεία και Ιατρική στη Σύγχρονη Εποχή» θεωρείται πρότυπο έργο, όπως σημειώνει το περιοδικό.

Η συνέντευξη δόθηκε στον δημοσιογράφο Φίλιπ Λέβε (Philipp Löwe),  στις 4 Μαρτίου 2020.

«Είναι ο φόβος μπροστά στο άγνωστο»

SPIEGEL: Καθηγητά Labisch, πότε ήταν η τελευταία φορά που βρεθήκατε στην Κίνα;

Labisch: Η τελευταία φορά που ήμουν στην Κίνα ήταν τον περασμένο Σεπτέμβριο και θα έπρεπε να είχα ταξιδέψει ξανά εκεί στις αρχές του τρέχοντος πανεπιστημιακού εξαμήνου. Αλλά όλα ακυρώθηκαν.

SPIEGEL: Τι θα ακολουθήσει στη συνέχεια, περιμένετε να ηρεμήσει η κατάσταση στην Κίνα;

Labisch: Ειλικρινά, θα είχα πετάξει προς την Κίνα, αλλά η Air China δεν πετάει. Αυτή είναι η  πρώτη επισήμανση. Η δεύτερη είναι ότι είμαι σε στενή επαφή με τους φίλους και τους συναδέλφους μου στο Πεκίνο. Μου λένε ότι είναι αδύνατο να κάνω κάτι εκεί. Πρέπει να μπεις σε καραντίνα για 14 ημέρες. Το πανεπιστήμιο είναι ερμητικά σφραγισμένο. Οι συνάδελφοι που ζουν στην πανεπιστημιούπολη δεν επιτρέπεται να εγκαταλείψουν το διαμέρισμά τους. Κάθε τρίτη μέρα μπορούν να αγοράσουν μόνον τα απαραίτητα.  Όταν φεύγουν από το σπίτι τους -φυσικά με μάσκα- ο πυρετός μετράται, το ίδιο και  όταν επιστρέφουν. Διαφορετικά, όλοι κάθονται στο διαμέρισμά τους για εβδομάδες.

SPIEGEL: Αυτά τα μέτρα σάς φαίνονται λογικά ή υπερβολικά;

Labisch: Εδώ ερχόμαστε στο κέντρο του θέματος. Ο διάσημος υγιεινολόγος Max von Pettenkofer, ως απάντηση στην επιδημία χολέρας της δεκαετίας του 1850, είχε δηλώσει: «Καμία επιδημία δεν μπορεί να είναι τόσο κακή ώστε εξ αιτίας της να  μπορεί να διακόπτεται η επικοινωνία των πολιτών».

Αυτό σημαίνει ότι οι βασικές προϋποθέσεις για την κοινωνική ζωή πρέπει να διατηρούνται υπό οποιεσδήποτε συνθήκες και τα μέτρα υγείας δεν πρέπει να εμποδίζουν την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων ή να αποτρέπουν την ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών.

Αυτό που κάνουν οι Κινέζοι ήταν αναμενόμενο για μένα: όλα  μπλοκάρονται. Είναι αποτέλεσμα  μιας παράδοσης αυταρχικής κανονικότητας πολλών χιλιετηρίδων.

SPIEGEL: Θα ήταν αδιανόητο στη Γερμανία;

Labisch: Αυτό που κάνουμε εδώ είναι μια σύγχρονη στρατηγική «Surveillance-and-Containment», δηλαδή παρακολούθησης και περιορισμού. Εκεί που βρισκόμαστε επί του παρόντος στη Γερμανία είναι ένα επίπεδο ελέγχου της δημόσιας νόσου. Εδώ βρισκόμαστε.

SPIEGEL: Υπήρξαν παρόμοιες καταστάσεις στο παρελθόν όπου να έχουν τεθεί μπροστά στην ανθρωπότητα παρόμοιες προκλήσεις;

Labisch: Αυτό που βιώνουμε τώρα μπορεί να εντοπιστεί και ιστορικά. Δηλαδή, ξαφνικά, άνθρωποι που έχουν αρρωστήσει χωρίς να φταίνε, να αντιμετωπίζονται ως οι υπεύθυνοι. Πρόκειται για αταβιστικές αντιδράσεις (σ.σ. τάσεις επαναφοράς σε τρόπους σκέψης και δράσης μιας προηγούμενης εποχής) -και μπορούν πραγματικά να παρατηρηθούν σε κάθε επιδημία.

Πρέπει να πούμε ότι αυτός ο κορονοϊός  είναι σχετικά αβλαβής.

Μέχρι στιγμής, μόνο το 2020, έχουμε περίπου 18.000 περιστατικά γρίπης στη Γερμανία. Ο αριθμός των αποδεδειγμένων θανάτων από τη γρίπη είναι περίπου 200.

Η λεγόμενη «περίσσεια θνητότητας» είναι πολύ υψηλότερη (σ.σ., από τον κορονοϊό), πιθανώς από  μισό έως ένα τοις εκατό των πασχόντων. Λίγοι μιλούν για αυτό.

SPIEGEL: Πώς εξηγείτε αυτές τις σκληρές αντιδράσεις;

Labisch: Κανείς δεν μιλάει για την καθημερινή δυστυχία, όλοι μιλάνε για το εντυπωσιακό: είναι ο φόβος του άγνωστου.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που είχαμε μια τέτοια κατάσταση; Ίσως με τον ιό SARS, το 2003 ή με τη γρίπη των χοίρων H1N1, το 2009 - 10.  Ωστόσο, με τον ιό H1N1 είχαμε περίπου 230.000 περιστατικά και 250 τεκμηριωμένους θανάτους μόνο στη Γερμανία.

Ο αριθμός των μη διαπιστωμένων περιστατικών μπορεί να ήταν σημαντικά υψηλότερος. Τότε στη Γερμανία -εκτός από το Ντίσελντορφ- κάναμε λίγα πράγματα για περιορισμό.

Η επιδημία του H1N1 προήλθε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά κανείς δεν ζήτησε να τιμωρηθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες.

«Ο κόσμος ψάχνει έναν ένοχο»

SPIEGEL: Πιστεύετε εν προκειμένω ότι ο ρατσισμός παίζει επίσης ρόλο;

Labisch: Στο σημερινό πλαίσιο, ο ρατσισμός  μπορεί να μην είναι η σωστή λέξη.  Η Κίνα είναι ο σάκος του μποξ  που όλοι θέλουν να χτυπήσουν: Η Κίνα είναι μόδα.

Σήμερα, όπως και συχνά στο παρελθόν, ένοχος είναι ο «Άλλος» στην καθημερινή ζωή: οι Εβραίοι στον Ευρωπαϊκό Μεσαίωνα ή οι Κινέζοι στη μαλαϊκή Νοτιοανατολική Ασία. Αναζητούμε έναν ένοχο. Ωστόσο, στη σύγχρονη ιατρική δεν υπάρχει η έννοια της  ενοχής.

SPIEGEL: Παλιότερα υπήρχε αυτό;

Labisch: Τα Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα. Αυτά τέθηκαν υπό έλεγχο από τη στιγμή που ειπώθηκε: Το Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενο Νόσημα είναι ασθένεια και δεν έχει καμία σχέση με την ενοχή.  Ας πάρουμε για παράδειγμα την επιδημία της σύφιλης μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο: Οι  άνθρωποι που είχαν πληγεί, αντιμετωπίστηκαν από τους θεράποντες γιατρούς, αλλά χωρίς όνομα. Οι «δίχως όνομα» περιπτώσεις εντοπίστηκαν για να αποκτηθεί μια ευρύτερη γνώση της επιδημίας. Ταυτόχρονα, οι άρρωστοι βοηθήθηκαν δωρεάν. Κι έτσι στη συνέχεια έρχονταν οικειοθελώς.

Από αυτά μπορούμε να συμπεράνουμε με ποιο τρόπο μπορούμε να παρέμβουμε ανάλογα σήμερα, καθώς αναπτύσσονται οι διαδρομές της μόλυνσης. Να γίνει αυτό που ονομάζουμε “tracing " (σ.σ., εντοπισμός).

SPIEGEL: Στην εποχή μας, πραγματικά έχουμε πολλές πληροφορίες για τις ασθένειες και όμως, η συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων είναι εντελώς αντίθετη με αυτές τις γνώσεις.

Labisch: Οι πληροφορίες είναι ένα μόνο μέρος του ζητήματος. Όμως μπορεί κάποιος να μην έχει υπό έλεγχο τη συναισθηματική συμπεριφορά του. Υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται προσωπικά και εκδηλώνουν αυτόν τον φόβο επιθετικά. Πάρτε την περίφημη αναφορά του Heinrich Heine (σ.σ. μεγάλος γερμανός ποιητής και επαναστάτης, φίλος του Μαρξ) για τις συνθήκες στο Παρίσι με την επιδημία χολέρας του 1831: Άνθρωποι σκοτώνονταν στο δρόμο μόνο και μόνο επειδή κάποιοι υποψιάζονταν ότι είχαν χολέρα. […]

«Αυτός ο ιός μας χρησιμοποιεί»

SPIEGEL: Αν θέλαμε να υπάρξει ανά πάσα στιγμή επαρκής κοινωνική υγιεινή, ποια θα ήταν η σωστή επιλογή για την εποχή μας;

Labisch: Να συνεχίσουμε να προχωρούμε στην έρευνα για τις μολυσματικές ασθένειες. Πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε ότι τα μικρόβια είναι ζωντανά όντα. Είμαστε επομένως σε μόνιμη μάχη με άλλα έμβια όντα που αγωνίζονται για τη ζωή τους όσο κι εμείς. Ο κορονοϊός «μας χρησιμοποιεί» για να κρατηθεί ζωντανός και να πολλαπλασιαστεί. Μια επιδημία λαμβάνει χώρα μεταξύ των πρωτόζωων, των βακτηρίων και των ιών, των βιολογικών και κοινωνικών συνθηκών και των ανθρώπων, στο περιβάλλον διαβίωσης τους.

SPIEGEL: Είναι όμως επιθυμητό ένα περιβάλλον αποστειρωμένο από τα διάφορα είδη ζωής;

Labisch: Ένας φίλος μικροβιολόγος είπε κάποτε: Οι άνθρωποι υπάρχουν για να μεταφέρουν τα βακτηρίδια που υπάρχουν μέσα και πάνω και γύρω τους. Δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς βακτηρίδια. Τα εντερικά βακτηρίδια, για παράδειγμα, παρεμβαίνουν ενεργά στο μεταβολισμό μας.

Και γνωρίζουμε από τις συγκρίσεις με τα παιδιά στην DDR (σ.σ., Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας), που τριγύριζαν γύρω από τους βρεφονηπιακούς σταθμούς με μύξες, ότι είχαν σημαντικά λιγότερες αλλεργίες από τα παιδιά της Δύσης που είχαν υποβληθεί σε εξαντλητικό αντιβιοτικό καθαρισμό.

Ο άνθρωπος, το παιδί, πρέπει να ζει στη βρωμιά σε μια συγκεκριμένη στιγμή της ζωής του για να είναι σε θέση να συνυπάρχει με όλα τα είδη των μικροβίων. Συνεπώς, είναι καλύτερο να βρίσκεσαι σε επαφή με τα ζώα και την κοπριά τους σε ένα αγρόκτημα.

SPIEGEL: Είπατε αρχικά ότι θα είχατε πετάξει στην Κίνα αν είχε πραγματοποιηθεί η πτήση. Ποιοι θα ήταν οι προσωπικοί σας κανόνες υγιεινής;

Labisch: Πρώτον, θα διατηρούσα τα χέρια καθαρά, δεύτερον θα ερχόμουν σε  όσο το δυνατόν λιγότερη σωματική επαφή με άλλους, τρίτον, φτάρνισμα οπωσδήποτε στον αγκώνα, τέταρτον, δεν θα πήγαινα  σε πολύ κλειστούς χώρους ή σε συναντήσεις όπου υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι.

Κατά τα άλλα  θα ζούσα κανονικά.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Στα τέλη του Φλεβάρη με αρχές Μάρτη, πριν ακριβώς 172 χρόνια, κυκλοφόρησε το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, δια χειρός Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, θεμελιωτών του επιστημονικού σοσιαλισμού και καθοδηγητών του διεθνούς επαναστατικού εργατικού κινήματος στην πρώτη ιστορική περίοδο του καπιταλιστικού συστήματος, αυτή του ελεύθερου ανταγωνισμού. Το δικό μας Μανιφέστο.

Ένα έργο – ώριμο φρούτο της όξυνσης των αντιθέσεων της καπιταλιστικής κοινωνίας. Αυτές οι αντιθέσεις ήταν που έθεσαν τους συγγραφείς του ικανούς να συγγράψουν ένα έργο σαν το Μανιφέστο και που, σχεδόν την ίδια περίοδο με την έκδοση του έργου, πυροδότησαν τις εργατικές αστικοδημοκρατικές επαναστάσεις σε μια σειρά χωρών της Ευρώπης (η «Άνοιξη των λαών»). Ένα έργο ξεχωριστό, γιατί συνδύαζε με εντελώς πρωτόγνωρο για την επιστήμη αλλά και το εργατικό κίνημα της εποχής τις δύο συνισταμένες του επαναστατικού «ποιείν»: τη θεωρία και την πράξη.

Οι συγγραφείς του έκαναν τον ιστορικό υλισμό, εργαλείο μελέτης του επιστημονικού αντικειμένου του μαρξισμού δηλ. της ιστορικής εξέλιξης των κοινωνιών, όπλο στα χέρια των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων, των φτωχών εργατών. Γιατί μπορεί το ζήτημα να είναι με τη δράση μας να αλλάξουμε τον κόσμο, όπως επισημαίνει ο Μαρξ στην περίφημη 11η θέση για τον Φόιερμπαχ, όμως ταυτόχρονα ένα επαναστατικό κίνημα χωρίς γερά θεμελιωμένη επιστημονική μεθοδολογία και θεωρία είναι καταδικασμένο, στην καλύτερη, απλώς να αποτύχει, ή, στη χειρότερη, να ενσωματωθεί στο σύστημα (όπως έχει δείξει στη χώρα μας και η πρόσφατη εμπειρία ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και όσα βλέπουμε σήμερα από τα πολιτικά του τέκνα). Η διαλεκτική αυτή σχέση θεωρίας και πράξης λοιπόν μετουσιώνεται για πρώτη φορά σε πολιτική διακήρυξη, που δεν έχει τον χαρακτήρα φιλοσοφικής/επιστημονικής πραγματείας (όπως το Κεφάλαιο, το Αντι-Ντίρινγκ ή η Γερμανική ιδεολογία), αλλά πολιτικού μανιφέστου που απευθύνεται εξαρχής στον εργαζόμενο λαό. Η επιστήμη, για πρώτη φορά, γειώνεται κοινωνικά και υλικά και γίνεται όπλο στα χέρια των φτωχών, όπλο στην ταξική πάλη.

Μελετώντας το Μανιφέστο και την κομβική του θέση στην Ιστορία του διεθνούς εργατικού λαϊκού επαναστατικού – κομμουνιστικού κινήματος αλλά και της ανθρώπινης Ιστορίας εν γένει, πρέπει να αποφύγουμε μία αντιιστορική – αντιεπιστημονική και δογματική προσέγγιση, που θέλει την ιστορική εξέλιξη εξ ολοκλήρου αντικειμενική πορεία, δίχως υποκειμενικό παράγοντα (τον εργαζόμενο λαό): αυτή η αφήγηση θέλει το Μανιφέστο «αγία γραφή» του κομμουνιστικού κινήματος και συνάμα «προφητεία».

Στην επιστήμη όμως «αγίες γραφές» δε χωράνε, παρά μόνο μεθοδολογικές αρχές. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Μαρξ – Ένγκελς μέχρι και στον πρόλογο της έκδοσης του 1872 αναγνωρίζουν με κριτική παρρησία ότι δεν ωφελεί να αποδίδεται ιδιαίτερη πολιτική σημασία στα μέτρα που πρότειναν στην αρχική έκδοση, του 1848: μερικές δεκαετίες μόλις μετά και καθώς σιγά-σιγά στρωνόταν ο δρόμος για το πέρασμα στην εποχή του ιμπεριαλισμού, τα μέτρα εκείνα είχαν ξεπεραστεί από την ίδια την ταξική πάλη.

Στη δογματική – νομοτελειακή λοιπόν αυτή τάση οι Μαρξ – Ένγκελς απαντούν σαφώς ήδη από το Μανιφέστο: ιστορικά ενδέχεται η εργατική τάξη να μην αντιληφθεί την ταξική της θέση και να μην επαναστατίσει. Αυθόρμητες εξεγέρσεις πυροδοτούνται όντως από τις ίδιες τις αντιθέσεις του συστήματος (βλ. σήμερα Χιλή, Γαλλία κλπ.), όμως δεν είναι νομοτελειακό ότι αυτές θα γίνουν συνειδητές και άρα θα γίνουν επαναστάσεις. Στη συνείδηση της εργατικής τάξης, του κοινωνικού δηλαδή υποκειμένου, υπάρχουν οι τάσεις χειραφέτησης και οι τάσεις υποταγής και κρίνεται από την πολιτική δουλειά της πρωτοπορίας, του κομμουνιστικού φορέα, αν θα υπερισχύσουν οι πρώτες έναντι των δεύτερων.

«Έτσι κι αλλιώς, η γη θα γίνει κόκκινη

ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο…»

Γιατί επιμένουμε στο Μανιφέστο σήμερα;

Σήμερα ζούμε σε χαλεπούς καιρούς, όπου ο σύγχρονος, ολοκληρωτικός καπιταλισμός, με ιδεολογικό του μηχανισμό το ΤΙΝΑ (Δεν υπάρχει εναλλακτική) σπέρνει και διαιωνίζει τη φτώχεια και τον πόλεμο παγκοσμίως. Τόσα πολλά έχουν αλλάξει από την εποχή που εκδόθηκε το Μανιφέστο (ας αναλογιστούμε ότι πλέον βιώνουμε την 4η Βιομηχανική Επανάσταση). Και είναι αλήθεια ότι με βάση τις αλλαγές αυτές απαιτείται ιστορικά η επαναθεμελίωση του κομμουνιστικού κινήματος και η χάραξη σύγχρονης επαναστατικής τακτικής. Γιατί λοιπόν το Μανιφέστο παραμένει ένα τόσο επίκαιρο και αναγκαίο ανάγνωσμα – όπλο στα χέρια των απανταχού καταπιεσμένων; Γιατί, όσο και αν αλλάζει ο τρόπος που το σύστημα εκμεταλλεύεται και καταπιέζει/το πώς κερδοφορούν οι λίγοι και πλούσιοι εις βάρος μας, η ουσία παραμένει ίδια: στην κοινωνία που ζούμε, στον καπιταλισμό, οι πολλοί δουλεύουν και είναι φτωχοί, γιατί τον καρπό του μόχθου τους απολαμβάνουν οι λίγοι και πλούσιοι, που κυριολεκτικά παρασιτούν. Το αποτέλεσμα είναι όλα όσα βιώνουμε σήμερα: η φτώχεια, η ανεργία, η κοινωνική εξαθλίωση, η αλλοτρίωση, η κατάθλιψη, ο σεξισμός, ο ρατσισμός, ο φασισμός, η καταστολή και η πολεμική απειλή. Όσο αυτή η βάρβαρη και σάπια κατάσταση επικρατεί, το Μανιφέστο θα είναι εδώ, με διαφορετική ποιότητα, να μας υπενθυμίζει ότι με τους αγώνες μας «δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα παρά μόνο τις αλυσίδες μας – έχουμε έναν κόσμο ολόκληρο να κερδίσουμε». Και όλοι μαζί, αυτό τον κόσμο θα τον κερδίσουμε.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας //

Ιδρύθηκε στις 9 Μαρτίου 1831, με διάταγμα του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου-Φίλιππου, κατόπιν παρότρυνσης του τότε υπουργού των Στρατιωτικών Ζαν Σουλτ. Στο διάταγμα αναφερόταν ότι η Λεγεώνα θα πολεμούσε έξω από το έδαφος της Γαλλίας.

Παρά τη προσπάθεια – μέσω των διαφόρων κινηματογραφικών ταινιών- να παρουσιαστεί ως κάτι το ηρωικό, ιπποτικό κ.α – η πραγματική ιστορία κάνει λόγω για έναν αποικιοκρατικό – μισθοφορικό στρατό με πολλές ανεξίτηλες «αμαρτίες» στην πλάτη του. (Να σημειώσουμε εδώ ότι αντίστοιχη Λεγεώνα των Ξένων δημιουργήθηκε και το 1920 στη Ισπανία και συμμετείχε στη κατάπνιξη της απελευθερωτικής κίνησης στο Μαρόκο, ενώ το 1934 συμμετείχε στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον της αντιφασιστικής εξέγερσης των ανθρακωρύχων της Αστούριας. Στην περίοδο του 1936-39 έδρασε στο πλευρό των στασιαστών εναντίον της Ισπανικής Δημοκρατίας).

Τα αίτια της δημιουργίας της θα πρέπει να αναζητηθούν στις εξελίξεις στη Γαλλία μετά την επανάσταση αλλά και την ανάγκη επεμβάσεων στις αποικίες που σήκωναν κεφάλι. Άλλωστε η χρησιμοποίηση μισθοφορικών πολυεθνικών δυνάμεων δεν ήταν κάτι άγνωστη μέχρι τότε όπως π.χ ήταν η σκωτσέζικη φρουρά του Καρόλου Ζ΄ ή το σώμα των Ελβετών του Φραγκίσκου Α.

Ο υπουργός Στρατιωτικών Σουλτς, παλιός στρατάρχης του Ναπολέοντα (Εξάλλου και ο Ναπολέων Βοναπάρτης είχε στις διαταγές του ξένες μονάδες Πολωνών, Γερμανών και Ιταλών φυγάδων από Κ. Ευρώπη) έπεισε τον Βασιλιά και εξέδωσε διάταγμα για την ίδρυση της Λεγεώνας των Ξένων, στις 9 Μαρτίου 1831. Το διάταγμα δημιουργίας της υπογράφηκε, στην προσπάθεια του να βρει φαντάρους που θα πολεμούσαν στην Αλγερία και την Μαυριτανία, σ’ έναν πόλεμο διόλου δημοφιλή στους ίδιους τους Γάλλους.  Άνοιξαν αμέσως τέσσερα στρατολογικά κέντρα που υποδέχονταν κυρίως φυγάδες από την Κεντρική Ευρώπη),. Άνοιξαν αμέσως τέσσερα στρατολογικά κέντρα που υποδέχονταν τυχοδιώκτες από την Ευρώπη.Οι νεοσύλλεκτοι έπρεπε να είναι κάτω από 40 χρόνων και όποιος ήθελε, αρκούσε να δώσει ψεύτικο όνομα αν ήθελε να κρύψει την αληθινή του ταυτότητα.

«Λεγεωνάριοι, είστε στρατιώτες φτιαγμένοι για να πεθάνετε. Εμείς θα σας στείλουμε εκεί που οι άνδρες πεθαίνουν». Αυτά ήταν τα λόγια και η μόνη υπόσχεση του στρατηγού Νεγκριέ το 1884….

Κάποια από τα «κατορθώματα»

Το βάπτισμα του πυρός της λεγεώνας ήταν στις 27 Απριλίου του 1832. Ο πρόξενος της Δανίας έγραφε σε μια επιστολή του για την ωμότητα των λεγεωνάριων: «Μετά τη μάχη του Μεζόν Καρέ πουλήθηκαν στο παζάρι του χωριού βραχιόλια και σκουλαρίκια από τα οποία κρέμονταν μικρά κομμάτια κρέας»! Τις ίδιες αγριότητες διέπραξαν και στην Ισπανία, όπου εστάλησαν για να ενισχύσουν τη Βασίλισσα Ισαβέλλα να καταπνίξει μια εξέγερση. Δεν συνελάμβαναν αιχμαλώτους. Για κάθε νεκρό λεγεωνάριο προχωρούσαν σε απάνθρωπα αντίποινα. Επειδή η Ισαβέλλα δεν ήταν συνεπής στις πληρωμές για να συντηρηθούν, λήστευαν και λεηλατούσαν εχθρούς και φίλους. Αυτή τη συνήθεια δεν την αποχωρίστηκαν ποτέ….

Το 1854 η Γαλλία έστειλε τη λεγεώνα στον Πόλεμο της Κριμαίας και πέντε χρόνια μετά στην Ιταλία. Ακολούθησε το Μεξικό και ο πόλεμος στο πλευρό του Ναπολέοντος Γ’ εναντίον των Πρώσσων

Η μάχη του Καμερόνε 30 Απριλίου 1863. (Περιοχή Καμερόνε, Μεξικό). Ένας λόχος της λεγεώνας με 62 άνδρες έπεσε σε ενέδρα έφιππων Μεξικανών, ενώ συνόδευε αποστολή τροφίμων και πολεμοφοδίων. Ο λοχαγός Ντανζού είχε ήδη χάσει το αριστερό χέρι του και οι λεγεωνάριοι είχαν περικυκλωθεί από τον εχθρό. Επί 10 ώρες πολεμούσαν με λύσσα αρνούμενοι να παραδοθούν. Στο τέλος έμειναν μόλις πέντε μισθοφόροι ζωντανοί. Αφού εξάντλησαν και την τελευταία σφαίρα όρμησαν εναντίον των Μεξικανών με ξιφολόγχες στα χέρια. «Ο λεγεωνάριος δεν αφήνει ποτέ και για κανένα λόγο, τον πληγωμένο σύντροφό του στο πεδίο της Μάχης. Ο λεγεωνάριος μπαίνει πρώτος στη μάχη και φεύγει τελευταίος», λέει ακόμη μια από τις αρχές του μισθοφορικού σώματος. Έκτοτε, η επέτειος της μάχης του Καμερόνε αποτελεί σύμβολο για την Λεγεώνα των Ξένων και εορτάζεται κάθε χρόνο σε όλους τους στρατώνες.

Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επιστρατεύτηκαν για την υπεράσπιση της Γαλλίας. Μετά τη λήξη του πολέμου μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στο Μαρόκο για να καταπνίξουν την εξέγερση στο Αμπντ Ελ Κριμ.

Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τους βρήκε πιο δυνατούς, καθώς χιλιάδες εθελοντές έσπευσαν να καταταγούν. Τσεχοσλοβάκοι, Εβραίοι, Γιουγκοσλάβοι, Ισπανοί, , Ελβετοί και Βέλγοι δημιούργησαν δύο νέα συντάγματα που πήραν μέρος σε πολλές μάχες. Το 1941, με τον Ντε Γκωλ πολέμησαν στη Συρία και ένα χρόνο αργότερα προκάλεσαν τεράστια φθορά στον Ρόμελ, στις μάχες που έδωσαν στις ερήμους της Λιβύης και της Αιγύπτου. Πήγαν στην Τύνιδα, διέλυσαν τις γερμανοϊταλικές φρουρές και παρέλασαν μαζί με τους συμμάχους τους τελευταίους μήνες του πολέμου. …
Μετά τον πόλεμο η Λεγεώνα των Ξένων ανασυντάχθηκε. Η δύναμή της ήταν 20 χιλιάδες αλλά τα στρατολογικά της γραφεία πλημμύριζαν από αιτήσεις εθελοντών. Οι περισσότεροι ήταν Γερμανοί στρατιώτες των Ες Ες και φασίστες άλλων χωρών, που δεν μπορούσαν να προσαρμοστούν στην νέα πολιτική κατάσταση. Τους δέχθηκαν όλους, καθώς οι λαοί των αποικιών ξεσηκώνονταν και η Γαλλία χρειάζονταν στρατιωτικό προσωπικό. Το 1945 διέπραξαν στην Αλγερία ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα, όταν εξολόθρευσαν 40 χιλιάδες Αλγερινούς στην περιοχή της Κωνσταντίνης. Οι βιαιότητες συνεχίστηκαν στη Μαδαγασκάρη και την Ινδοκίνα….

Παρά το γεγονός ότι απέσπασαν από τους αποδεκατισμένους Ιάπωνες εδάφη, μετά την εισβολή τους στη Σαϊγκόν, κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τους Βιετναμέζους που είχαν σχηματίσει αντάρτικες μονάδες. Εκεί υπέστησαν σημαντικές ήττες και οι Βιετναμέζοι  τσάκισαν τους στρατιώτες της λεγεώνας βάζοντας τέλος στην κυριαρχία τους.

Η τελευταία αποικιοκρατική αποστολή της Λεγεώνας ήταν στην Αλγερία, η οποία είχε εξεγερθεί εναντίον του γαλλικού ζυγού. Οι λεγεωνάριοι πολέμησαν τους Αλγερινούς με τρομακτική βιαιότητα, δολοφονίες και φρικτά βασανιστήρια άμαχων πολιτών. Το 1961 τάχθηκαν στο πλευρό των στρατηγών Σαλάν Ζουώ, Σαλ και Ζελέρ που οργάνωσαν πραξικόπημα εναντίον του Ντε Γκωλ, ο οποίος είχε υποστηρίξει τη διαπραγμάτευσης με τους Αλγερινούς. Το πραξικόπημα απέτυχε και η Λεγεώνα των Ξένων υπέστειλε τη σημαία της και μεταφέρθηκε στην Κορσική….

Η λεγεώνα δέχτηκε ισχυρό πλήγμα το 1965, όταν ο Γερμανός ταγματάρχης της Σίγκφριντ Μίλερ διηγήθηκε πιωμένος μπροστά σε μια κινηματογραφική κάμερα τον τρόπο που γάζωνε τους άμαχους νέγρους στο Κονγκό και πόσο του άρεσε να τους κόβει τα κεφάλια και να τα καρφώνει ως τρόπαια στο τζιπ του. Το ντοκιμαντέρ αυτό έκανε πάταγο, ενώ έχουν υπάρξει και άλλες σοκαριστικές δημόσιες μαρτυρίες λιποταχτών της λεγεώνας που κατάφεραν να γλυτώσουν. Παρά ταύτα, το μισθοφορικό σώμα συνεχίζει να δρα ως σήμερα σε διάφορα σημεία του πλανήτη, γράφοντας στις αιματοβαμμένες αρβύλες του το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Από την λεγεώνα πέρασαν συνολικά πάνω από 600.000 άνδρες. Απ’ αυτούς, οι 35.000 έπεσαν νεκροί στα πεδία των μαχών και σχεδόν άλλοι τόσοι δηλώθηκαν αγνοούμενοι, αν και αυτά τα στατιστικά στοιχεία είναι λίαν αμφισβητήσιμα. Το ενδιαφέρον είναι ότι μετά από πέντε χρόνια θητείας οι λεγεωνάριοι δικαιούνται να πάρουν γαλλική υπηκοότητα, ενώ την παίρνουν αυτόματα μόλις τραυματιστούν.

Σήμερα η έδρα της Λεγεώνας βρίσκεται στην Ωμπανι της Γαλλίας, στις εκβολές του Ροδανού. Ο κύριος όγκος των δυνάμεών της στρατοπεδεύει στην Κορισική. Μπορεί να καταταγεί στη Λεγεώνα οποιοσδήποτε, για περίοδο τουλάχιστον 5 χρόνων. Οι αξιωματικοί είναι συνήθως Γάλλοι. Σήμερα, με την πλειοψηφία των μισθοφόρων της να είναι ανατολικοευρωπαίοι και λατινοαμερικάνοι, η λεγεώνα συμμετέχει σε όλο και περισσότερες πολεμικές επιχειρήσεις και «ειρηνευτικές αποστολές», υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και του ΝΑΤΟ.

ΠΗΓΗ: atexnos.gr