Η παραπάνω, σκληρή εικόνα είναι για να θυμήσει σε ορισμένους τι σημαίνει απεργία πείνας. Πρόκειται για τον Ibrahim Gokcek, που πέθανε στην Τουρκία στις 7 Μαϊου του 2020 μετά από απεργία πείνας.

Διαβάζω ξανά και ξανά το αισχρό επιχείρημα ότι “εάν η κυβέρνηση υποχωρήσει, όλοι οι κρατούμενοι θα κάνουν απεργία πείνας όποτε κάτι δεν τους αρέσει”. Λες και η απεργία πείνας είναι μια εύκολη διαδικασία στην οποία υποβάλλει κανείς τον εαυτό του για ψύλλου πήδημα. Λες και το να πεθαίνεις από πολυοργανική ανεπάρκεια είναι κάτι το ευχάριστο ή απλό. Απεργίες πείνας έχουν υπάρξει πολλές ιστορικά. Νεκρός απεργός πείνας δεν έχει υπάρξει στην Ευρώπη εδώ και 40 χρόνια και στην Ελλάδα ποτέ.

Το 2014 η τότε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας νομοθέτησε με τροπολογία την δυνατότητα των κρατουμένων που φοιτούν σε ΑΕΙ και ΤΕΙ να παρακολουθούν τα μαθήματά τους με ηλεκτρονική επιτήρηση. Η τότε Νέα Δημοκρατία ψήφισε ΕΙΔΙΚΗ ΔΙΑΤΑΞΗ για να σταματήσει την απεργία πείνας του ο Νίκος Ρωμανός. Μαντέψτε. Ούτε άρχισαν όλοι οι ποινικοί κρατούμενοι να κάνουν απεργία πείνας, ούτε καταλύθηκε το κράτος δικαίου ούτε έσβησε ο ήλιος.

Το άλλο, έτι βλακωδέστερο, επιχείρημα είναι ότι “Δική του είναι η ζωή, έχει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, αν θέλει να πεθάνει ας πεθάνει”. Πρώτον, η έννομή μας τάξη ΔΕΝ αναγνωρίζει το δικαίωμα κανενός στο θάνατο. Απαγορεύει την ευθανασία ακόμα και των βαρέως πασχόντων, απαγορεύει την χρήση ναρκωτικών ουσιών, τιμωρεί ποινικά την συμμετοχή σε αυτοκτονία όχι μόνο στην μορφη της κατάπεισης του αυτόχειρα, αλλά και με τη μορφή της παροχής συνδρομής σε αυτόν (άρθρο 301 ΠΚ). Ο Δημήτρης Κουφοντίνας δεν έχει “δικαίωμα να πεθάνει”. Η πολιτεία έχει υποχρέωση να σεβαστεί τη ζωή του και να αποτρέψει το θάνατό του με νόμιμα μέσα που δεν θίγουν την αξιοπρέπεια του κρατουμένου και δεν αποτελούν βασανισμό. Δεύτερον, οι κρατούμενοι (όλοι οι κρατούμενοι, όχι μόνο ο ΔΚ), ΔΕΝ έχουν δικαίωμα αυτοδιάθεσης. Το έχουν στερηθεί με δικαστική απόφαση. Το δικαίωμά τους στην αυτοδιάθεση έχει υποστεί τον αυστηρότερο περιορισμό που προβλέπεται στο νομικό μας σύστημα. Τελούν σε ειδική κυριαρχική σχέση με το κράτος (μάθημα 2ο έτους στη Νομική Σχολή, κρίμα που κάποιοι απουσίαζαν).

Ο όλο και πιθανότερος θάνατος του Δ. Κουφουντίνα δεν θα είναι αποτέλεσμα “ελεύθερης βούλησης” ή “αυτοδιάθεσης”. Θα είναι αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής της κυβέρνησης να μην εφαρμόσει το ν. 4670/2020 που η ίδια ψήφισε και που στο άρθρο 3 προβλέπει ρητά ότι ο κρατούμενος επαναμετάγεται στο κατάστημα της προηγούμενης κράτησής του. Ο Κουφοντίνας δεν ζητά “προνομιακή μεταχείριση”, αλλά εφαρμογή του νόμου.

Η Νέα Δημοκρατία, που το 2014 νομοθέτησε ειδικά για τον Ν. Ρωμανό (και φυσικά καλώς έπραξε), παραβιάζει σήμερα το νόμο για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον, γιατί μπορεί. Γιατί έκτοτε έχει χυθεί πολύ ακόμη νερό στο μύλο της κοινωνικής οπισθοδρόμησης και του αυταρχισμού, μετά και τη διάψευση των προσδοκιών του 2015. Γιατί ο κοινωνικός αυτοματισμός γίνεται όλο και περισσότερο κρατική πολιτική,

Δεύτερον, γιατί στην παρούσα συγκυρία επιθυμεί το κοινωνικό χάος. Στις δύσκολες υγειονομικές και οικονομικές συνθήκες επιθυμεί το διχασμό πάνω στο δίπολο “νομιμόφρονες” και “τρομοκράτες”. Επιθυμεί να μην κλείσει ο κύκλος της τρομοκρατίας στην Ελλάδα, όπως έχει κλείσει εδώ και πολλά χρόνια σε Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία.

Δεν πρέπει να τους περάσει.

Ειρήνη Τσαλουχίδη

Η Ειρήνη Τσαλουχίδη είναι ασκούμενη δικηγόρος, μέλος της Κίνησης ασκούμενων και νέων δικηγόρων.

πηγη: antapocrisis.gr

Αιμιλία Καραλή

Στις 20 και 21 Απρίλη του 1917 έγιναν μεγάλες διαδηλώσεις στην Πετρούπολη εναντίον της Προσωρινής Κυβέρνησης του Γκ. Λβοφ. Οι εξαθλιωμένοι από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο στρατιώτες και πολίτες διαμαρτύρονταν γιατί ο υπουργός Εξωτερικών Μιλιουκόφ συμφώνησε με τους Γάλλους και τους Άγγλους τη συνέχιση του πολέμου και την προσάρτηση εδαφών των νικημένων χωρών μετά το τέλος του πολέμου. Η κρίση που ξέσπασε ήταν μεγάλη. Ο Μιλιουκόφ παραιτήθηκε, αλλά ταυτοχρόνως αποκαλύφτηκε η πραγματική φύση της κυβέρνησης και οι ψευδείς υποσχέσεις της.

Ο Λένιν στο άρθρο του «Διδάγματα από την κρίση», (Πράβντα, 23/4/1917) έγραφε μεταξύ άλλων: «Η μεγάλη σημασία κάθε κρίσης βρίσκεται στο ότι κάνει το κρυφό φανερό, πετά καθετί το συμβατικό, το επιφανειακό, το μηδαμινό, καθαρίζει τον τόπο από τα πολιτικά σκουπίδια και αποκαλύπτει τα αληθινά ελατήρια της ταξικής πάλης που διεξάγεται στην πραγματικότητα».

Για άλλη μια φορά τα λόγια του επιβεβαιώνονται και σήμερα, εποχή μιας διαφορετικής αλλά βαθύτατης κρίσης. Η περίοδος της καραντίνας φανέρωσε το πραγματικό και εφιαλτικό πρόσωπο των ηγεμονικών τάξεων. Βασικό τους μέλημα η καταστολή κάθε δημοκρατικού δικαιώματος, κάθε πολιτικής και κοινωνικής ελευθερίας. Λαοί, όπως και ο δικός μας, κλεισμένοι αναγκαστικά στα σπίτια τους ή στα εργασιακά τους κάτεργα, στριμωγμένοι στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, διαλυμένοι από την εργασιακή ανασφάλεια και την ανεργία, ξεκομμένοι από τις πραγματικές συνθήκες της μάθησης και της ψυχαγωγίας, στερημένοι από την υγεία, ζωσμένοι από χιλιάδες οπλισμένους αστυνομικούς υφίστανται την λεηλασία της ζωής και της αξιοπρέπειάς τους. Και στο περιθώριο αυτής της πολιορκίας και ταυτόχρονα πιο πολιορκημένοι οι έγκλειστοι στους καταυλισμούς προσφύγων. Ξεχασμένοι στο κρύο και στη βροχή, πεινασμένοι, θλιμμένοι, παρατημένοι στη μοίρα τους.

Αρωγούς σε αυτήν τους την προσπάθεια έχουν στρατιές από αρχολίπαρους –κοινώς γλείφτες και κόλακες– δημοσιογράφους, επιστήμονες, καλλιτέχνες. Κανένας από αυτούς δεν έχει εξαναγκαστεί, δεν έχει απειληθεί, δεν εκφοβίστηκε. Με άνεση, με θράσος, με ιταμότητα έχουν εκχωρήσει κάθε τους δεξιότητα στην κυβερνητική αυλή. Δεν νομίζω να έχει υπάρξει άλλη περίοδος στην Ελλάδα κατά την οποία τόσοι πολλοί διανοούμενοι να έχουν υβρίσει με τα λόγια και τα έργα τους ή την απάθεια και τη σιωπή τις στοιχειώδεις αρχές της λογικής και της δημοκρατίας. Δεν είναι δύσκολο να παρατηρήσει κάποιος το βλέμμα όσων παρουσιάζονται στα τηλεπαράθυρα ή το ύφος των γραπτών τους: έπαρση για τα λεγόμενά τους, μίσος για όσους τους αντιστέκονται, συκοφάντες κατ’ εξακολούθηση κάθε μικρού ή μεγάλου αγώνα, εντεταλμένοι νεκροθάφτες κάθε ελπίδας για έξοδο από την κρίση που τους τρέφει και πλουσιοπάροχα τους σιτίζει. Η μεγαλύτερη όμως προσφορά τους είναι η ενοχοποίηση όσων υφίστανται την κρίση. Φταίνε πάντοτε τα θύματα, ποτέ οι κυβερνώντες. Και οι τελευταίοι, σαν επικεφαλής ενός ρωμαϊκού θριάμβου, παρελαύνουν αλαζονικά –πώς αλλιώς άλλωστε– έχοντας πίσω τους εκατομμύρια αιχμαλώτους της πολιτικής τους.

Όμως επειδή πάντα η κρίση κάνει το κρυφό φανερό, γι’ αυτό και ορισμένοι από τους αιχμαλώτους αποφασίζουν να εξεγερθούν εναντίον των «πολιτικών σκουπιδιών» και των «μηδαμινών» κολαούζων τους. Οι εστίες αντίστασης πληθαίνουν καθώς τα όρια της ανοχής εξαντλούνται και η υπομονή τελειώνει.
«Τον καιρό της καραντίνας», λοιπόν, δεν αποκαλύφθηκε μόνο το πρόσωπο του τέρατος, όπως θα έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις. Φανερώθηκαν και φανερώνονται και όσοι αρνούνται να του μοιάσουν. Οι αποκαλύψεις για τη βία, την τρομοκράτηση στον χώρο της τέχνης, το ξεγύμνωμα παιδεραστών εκλεκτών της εξουσίας δεν είναι μια φούσκα που θα ξεθυμάνει. Είναι μια πράξη που χρειαζόταν τον «καιρό» της για να τελεστεί. Η αντίσταση των φοιτητών, των δασκάλων, των καλλιτεχνών, των γιατρών και τμημάτων εργαζομένων δυναμώνει παρά τη σκληρή καταστολή. Μια νέα γενιά ανθρώπων αρνείται να υποταχτεί.

Οι ποιητές της ζωής σήμερα δεν φαίνεται να μοιάζουν με τους σιωπηλούς ποιητές των «σκοτεινών καιρών» του ποιήματος του Μπρεχτ. Γι’ αυτό και κάποτε θα λένε: «Τον καιρό της καραντίνας δεν σιώπησαν».

πηγη: prin.gr

Διαβάστε τη Τετάρτη στην ιστοσελίδα και στο facebook της ΠΕΝΕΝ ένα ενδιαφέρον και αποκαλυπτικό άρθρο του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ για τη στάση των αστικών-συστημικών ΜΜΕ στη πρόσφατη απεργία των Nαυτεργατών.

Σχόλιο

Μετά το πέρας της συνεδρίασης των 13 Σωματείων στις 25/2 και της απόρριψης της πρότασης της ΠΕΝΕΝ για συνέχιση της απεργίας δεχθήκαμε απανωτά δύο τηλεφωνικές κλήσεις από αρμόδιους υπηρεσιών του ΥΕΝ οι οποίοι μας ζητούσαν να τους αποστείλουμε το σχετικό δελτίο τύπου της ΠΕΝΕΝ για την λήξη της 3ήμερης απεργίας 23-24-25/2/2021.

Το γεγονός μας εξέπληξε: πρώτο διότι το σχετικό δελτίο τύπου της ΠΕΝΕΝ είχε ήδη δημοσιοποιηθεί τουλάχιστον δυο ώρες πριν μας γίνουν οι τηλεφωνικές κλήσεις και δεύτερο είναι η πρώτη φορά που το ΥΕΝ μας ζήτησε να του αποστείλουμε δελτίο τύπου της Ένωσής μας.

Το μυστήριο του τηλεφωνήματος από το Υπουργικό περιβάλλον διευκρινίστηκε και απαντήθηκε λίγες ώρες αργότερα.....

Στο σχετικό δελτίο τύπου του ΥΕΝ, το οποίο έτυχε όπως αναμενόταν ευρείας δημοσιοποίησης από τα συστημικά - αστικά ΜΜΕ, και που τα περισσότερα από αυτά είχαν ως τίτλο (copy - paste) ή στην εισαγωγή τους ότι "απορρίφθηκε η πρόταση της ΠΕΝΕΝ από την πλειοψηφία των Ναυτεργατικών Σωματείων για συνέχιση της απεργίας"!!!

Στο σχετικό δελτίο τύπου του Υπουργείου δεν κρύβεται η μέγιστη ικανοποίηση του ΥΕΝ για τον τερματισμό της απεργίας που ήταν το μόνο που τον απασχολούσε σε όλη την διάρκειά της.

Μάλιστα το περιεχόμενό του διανθίζεται από την ανάλογη αισιοδοξία "περί ειλικρινούς διαλόγου" και βέβαια με πλήθος αβάσιμων αναφορών για το μεγάλο ενδιαφέρον του ΥΕΝ στα Ναυτεργατικά προβλήματα τα οποία είτε έχουν επιλυθεί είτε είναι σε τροχιά θετικής αντιμετώπισης και τέλος δεν θα μπορούσαν να λείψουν σε αυτό και οι υποκριτικές κορώνες από την πλευρά του ότι "οι έλληνες ναυτικοί αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας σε κάθε μήκος και πλάτος της γης"!!!

Και εν κατακλείδι αναφέρει: "Ο διάλογος με τους Ναυτικούς θα είναι συνεχής και εγώ προσωπικά θα έχω τις πόρτες ανοιχτές για γόνιμη και αποδοτική συζήτηση"!!!

Η ντροπή, η υποκρισία και η συνειδητή προσπάθεια εξαπάτησης και αποπροσανατολισμού έχουν όνομα και επίθετο: Γιάννης Πλακιωτάκης, ΥΕΝ της κυβέρνησης της Ν.Δ!

Τρεις παρατηρήσεις που έχουμε να καταθέσουμε για την κατά την γνώμη μας απαράδεκτη απόφαση της πλειοψηφίας των Σωματείων.

1) Η άδοξη λήξη της απεργίας χωρίς επίλυση βασικών προβλημάτων που περιέχονται στις διεκδικήσει μας αποτελεί όχι μόνο πράξη υποχώρησης αλλά και επιδοκιμασίας της γραμμής που έχει εγκαινιάσει η κυβέρνηση και ο Υπουργός Ε.Ν.

2) Η στοχοποίηση της ΠΕΝΕΝ από το ΥΕΝ δεν έχει προφανώς απεύθυνση τους Ναυτεργάτες αλλά σε εκείνο το κοινωνικό σώμα που βλέπει τις απεργίες με αρνητικό - εχθρικό τρόπο όπως και τα εργατικά δικαιώματα και το μήνυμα που στέλνει ο ΥΕΝ είναι ότι επικράτησε σε συνδικαλιστικό επίπεδο η γραμμή της σύνεσης, του διαλόγου και της εποικοδομητικής συνεργασίας και με τον τρόπο αυτό αποκρούστηκε και απορρίφθηκε η σκληρή και αδιάλλακτη γραμμή της ΠΕΝΕΝ.

3) Προφανώς προσθέτουμε εμείς για να συμπληρώσουμε το παζλ, ότι την ενημέρωση για το τι διαμείφθηκε στην σχετική συνεδρίαση των 13 Σωματείων την είχαν ήδη από τα μέσα (και επιζητούσαν το επιβεβαιωτικό επίσημο έγγραφο - δελτίο τύπου της ΠΕΝΕΝ).

Έτσι λοιπόν γίνεται ξεκάθαρο όχι μόνο ποιοί ήταν κατά της θέσης της ΠΕΝΕΝ αλλά και ποιοί ήταν εκείνοι οι οποίοι "έδωσαν σκληρή και επίμονη μάχη για την συνέχιση της απεργίας".....

Προς το παρόν περιοριζόμαστε σε αυτά......

Οι Ναυτεργάτες με τη σειρά τους θα βγάλουν όπως πάντα χρήσιμα συμπεράσματα που αφορούν τον ρόλο και την θέση όλων των δυνάμεων στο ναυτεργατικό σ.κ!!!

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Υ.Γ.: Προς επιβεβαίωση των ισχυρισμών μας: