«Είναι πλέον φανερό ότι στην υπόθεση έχουν εμπλακεί ποικίλα επιχειρηματικά συμφέροντα πέραν της Cosco, τα οποία επιζητούν κομμάτια από την πίτα του πρώτου λιμανιού της χώρας και κινούνται για να πετύχουν τους στόχους τους», κατήγγειλε ο Αντιπεριφερειάρχης Πειραιά Γιώργος Γαβρίλης σε συνέντευξή στον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο 105,5» για το θέμα του λιμανιού του Πειραιά.

Ειδικότερα, ο Αντιπεριφερειάρχης Πειραιά Γ. Γαβρίλης υπογράμμισε τα εξής σημεία:
•    «Το πρώτο λιμάνι της χώρας πρέπει να παραμείνει Δημόσιο. Αυτό αποτελεί αίτημα της Περιφέρειας Αττικής, όλων των Δήμων και των επαγγελματικών, εργατικών και συνδικαλιστικών φορέων της πόλης. Γι’ αυτό, η κυβέρνηση οφείλει να αφουγκραστεί την τοπική κοινωνία και να ακυρώσει τον διαγωνισμό για την πώληση πλειοψηφικού πακέτου μετοχών του ΟΛΠ».
•    «Η ακολουθούμενη διαδικασία είναι διάτρητη και υπονομεύει το Δημόσιο Συμφέρον. Ενώ η Σύμβαση Παραχώρησης των λιμενικών χώρων έχει υπογραφεί μεταξύ του Δημοσίου και του ΟΛΠ και ο επανασχεδιασμός της πρέπει να γίνει ανάμεσα στους δύο αυτούς φορείς, όπως εκπροσωπούνται νόμιμα, έχει εμπλακεί χωρίς καμία αρμοδιότητα και νομιμοποίηση το ΤΑΙΠΕΔ. Αν και είναι περιττό, θα υπενθυμίσω ότι το Δημόσιο εκπροσωπείται από το υπουργείο Οικονομικών και εν προκειμένω από το υπουργείο Ναυτιλίας, που μαζί με τον ΟΛΠ πρέπει να χειριστούν το θέμα».
•    «Είναι πλέον φανερό ότι στην υπόθεση έχουν εμπλακεί ποικίλα επιχειρηματικά συμφέροντα πέραν της Cosco, τα οποία επιζητούν κομμάτια από την πίτα του πρώτου λιμανιού της χώρας και κινούνται για να πετύχουν τους στόχους τους».
•    «Για την Αυτοδιοίκηση είναι ξεκάθαρο ότι σε κάθε περίπτωση πρέπει να τηρηθεί η δέσμευση του πρωθυπουργού για άνοιγμα του παραλιακού μετώπου των Λιπασμάτων στους κατοίκους της περιοχής σε συνδυασμό με την αξιοποίηση της έκτασης. Να κατοχυρωθούν οι παραχωρηθέντες χώροι και υποδομές προς τους Δήμους και να διασφαλιστούν ρητά και κατηγορηματικά οι εργαζόμενοι στο λιμάνι και η συνέχιση της λειτουργίας ολόκληρης της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης».

Ο δήμαρχος Πειραιά

Από την πλευρά του ο δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης μιλώντας, το βράδυ της Δευτέρας, στην συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου ανακοίνωσε την αρνητική απάντηση του ΤΑΙΠΕΔ ως προς τη δημιουργία Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου από τον Δήμο Πειραιά.

«Βεβαίως αρμόδια να απαντήσει σε μια τέτοια πρόταση είναι η Κυβέρνηση και όχι το ΤΑΙΠΕΔ», παρατήρησε ο δήμαρχος, ο οποίος επεσήμανε ότι:
«Σε κάθε περίπτωση είναι προφανές ότι δεν μπορεί να σταματήσει η ιδιωτικοποίηση του λιμανιού, διότι όταν τον Μάιο προεκλογικά, οι περισσότερες δημοτικές παρατάξεις αναφερόμασταν υπέρ του δημόσιου χαρακτήρα, υπήρχαν και αντίστοιχες πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες υποστήριζαν το δημόσιο χαρακτήρα του λιμανιού ενώ αυτή τη στιγμή υπάρχουν, αλλά είναι πολύ λίγες στο σύνολο του κοινοβουλίου. Το 85% του κοινοβουλίου έχει ψηφίσει ουσιαστικά την ιδιωτικοποίηση του Οργανισμού (…) Άρα δεν τίθεται θέμα μη ιδιωτικοποίησης, σύμφωνα με αυτά που εγώ διαβάζω».

Σε αυτό το πλαίσιο ο Δήμος ζητάει να γίνει διάλογος για να τεθούν τρία σημεία:
1)    Το ποσοστό των ανταποδοτικών που θα πρέπει να λαμβάνουν οι Δήμοι,
2)    Θέματα επενδύσεων. Και
3)    Θέματα γης.
"Αναφορικά με το πρώτο, 2% έδινε ο ΟΛΠ στην κεντρική διοίκηση, στην Κυβέρνηση και τίποτα στους Δήμους. Η άποψή μου είναι ότι όταν έχεις μια συμφωνία που την έχει ψηφίσει το 85% της Βουλής και προχωρά, αυτό που πρέπει να επιδιώξουμε είναι να αποκομίσουμε τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη για τον Δήμο μας. Το ποσοστό λοιπόν πρέπει να είναι σαφώς πάνω από 2% και να αποδίδεται όλο στους Δήμους. Είναι ακατανόητο η κεντρική εξουσία η οποία θα πάρει το αντάλλαγμα, θα συνεχίσει να είναι και στη μετοχική σύνθεση στον Οργανισμό, διότι πωλείται το 51% από  το 67%, άρα θα μπορέσει να παίρνει και μέρισμα. Επίσης 2-3 εκατομμύρια για την κεντρική διοίκηση, για τον κρατικό προϋπολογισμό είναι τίποτε, ενώ για όλους εμάς τους Δήμους νομίζω ότι είναι κρίσιμα ποσά.

Δεύτερο θέμα είναι οι επενδύσεις. Σκοπεύουν στη σύμβαση παραχώρησης να εντάξουν επενδύσεις περίπου 300 εκατομμυρίων από ότι ακούμε, τις οποίες θα αναλάβει ο επενδυτής στον οποίο θα καταλήξουν. Ένα μεγάλο κομμάτι αυτών των επενδύσεων θα αφορά στα όρια του Δήμου μας. Φυσικά και εμείς θα πρέπει να έχουμε λόγο στις επενδύσεις αυτές διότι, όπως έχουμε πει, λιμάνι και πόλη δεν μπορούν να έχουν διαφορετική πορεία ανάπτυξης, διαφορετικό σκεπτικό.
Είναι βέβαιο ότι μια μεγάλη επένδυση στο Δήμο μας θα είναι αυτή που θα γινόταν έτσι κι αλλιώς από τον δημόσιο ΟΛΠ, ο νέος προβλήτας για την κρουαζιέρα. Πιστεύω ότι θα πρέπει να γίνουν μια  σειρά από επενδύσεις, οι οποίες θα βοηθήσουν οικονομικά, τουριστικά και αναπτυξιακά την πόλη.

Το τρίτο θέμα αφορά θέματα γης. Θέματα γης όχι όπως το θέμα που από κοινού ο Περιφερειάρχης και οι Δήμαρχοι Περάματος και Κερατσινίου –Δραπετσώνας έβαλαν σε σχέση με την παραθαλάσσια ζώνη στα Λιπάσματα. Εμείς έχουμε μια έκθεση από τη Διεύθυνση περιουσίας, ότι μέσα στη χερσαία λιμενική ζώνη υπάρχει γη που ανήκε στον Δήμο Πειραιά και για την οποία – όπως οι παλαιότεροι γνωρίζουν- έστω και αν απαλλοτριώθηκε, ο Δήμος ποτέ δεν πήρε ούτε ένα ευρώ ή αν δεν απαλλοτριώθηκε, άρα καταπατήθηκε, ακόμα χειρότερα. Άρα θα πρέπει, αν μη τι άλλο, γι αυτόν τον Δήμο, που δεν έχει αντιμετωπιστεί δίκαια από τις κυβερνήσεις, τώρα που έφτασε η ώρα να λυθεί ένα σημαντικό θέμα, ανεξάρτητα αν εμείς συμφωνούμε με τη λύση ή όχι, να διευθετηθούν μια σειρά ζητημάτων τα οποία εκκρεμούν δεκαετίες.
Δεν μπορώ να σας πω τώρα ποιά θα είναι η πλήρης αξίωση ή διεκδίκησή μας, αλλά θα πρέπει να καταλάβει και η Κυβέρνηση και το ΤΑΙΠΕΔ ως όργανο της κυβέρνησης, πως τα τρία αυτά ζητήματα, του ποσοστού, των επενδύσεων και της γης η οποία ανήκε στον Δήμο Πειραιά και του την πήραν χωρίς να αποζημιωθεί, είναι σημαντικά, πρέπει να συζητηθούν και ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι για  περαιτέρω υποχωρήσεις στο θέμα του λιμανιού».

πηγη: pireas2day.gr

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ  

ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ, ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΑΠΟ 1/1/16    

Μειώσεις έως και 10% στις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων φέρνει το νέο μισθολόγιο που θα ισχύσει από τις αρχές του 2016.

Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εσωτερικών έχει επιδοθεί σε αγώνα δρόμου προκειμένου να έχουν ολοκληρωθεί μέχρι τα τέλη του 2016 οι αλλαγές στο Δημόσιο που έχουν συμφωνηθεί με τους εταίρους και περιλαμβάνονται στο τρίτο μνημόνιο. Στο υπουργείο γίνεται μπαράζ συσκέψεων προκειμένου το πρώτο νομοσχέδιο να αναρτηθεί στη Διαύγεια στις 15 Οκτωβρίου, όπως αναφέρει το Έθνος.

Από τις βασικότερες αλλαγές είναι το νέο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων. Η κυβέρνηση επεξεργάζεται σχέδιο στο οποίο προβλέπονται σημαντικές παρεμβάσεις στα ειδικά μισθολόγια που εντάσσονται οι δικαστικοί λειτουργοί, το προσωπικό του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, οι ιατροδικαστές, τα μέλη ΔΕΠ, οι καθηγητές ΤΕΙ, οι ερευνητές, οι ειδικοί λειτουργικοί επιστήμονες, το προσωπικό ΚΕΠΕ, οι καθηγητές της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας, το προσωπικό του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, οι γιατροί του ΕΣΥ, οι διπλωματικοί υπάλληλοι, οι αρχιερείς, οι μουσικοί και οι ένστολοι στην ΕΛ.ΑΣ., στο Λιμενικό και στις ένοπλες δυνάμεις.

Σύμφωνα με τον κυβερνητικό σχεδιασμό προτείνεται ενσωμάτωση των ειδικών επιδομάτων στον βασικό μισθό. Η ενσωμάτωση αυτή αναμένεται να φέρει αύξηση των βασικών αποδοχών, αλλά μειώσεις στο σύνολο των αποδοχών από 10% λόγω αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών.

Στις σαρωτικές αλλαγές περιλαμβάνεται και νέο σύστημα αξιολόγησης υπαλλήλων και επιλογής προϊσταμένων. Το σχέδιο περιλαμβάνει «βαθμολόγηση» των υπαλλήλων από τους προϊσταμένους και τους υφισταμένους, αλλά και αξιολόγηση των υπηρεσιών από την κοινωνία.

Μέχρι το τέλος το έτους, επίσης θα πραγματοποιηθεί το δεύτερο κύμα κινητικότητας στο σύνολο του δημόσιου τομέα. Θα λειτουργήσει Μητρώο Δημοσίων Υπαλλήλων με βάση τα προσόντα και το καθηκοντολόγιο, ενώ θα αναβαθμιστεί και ο ρόλος του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης.  

Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΝΕΑ ΚΥΜΑΤΑ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗΣ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

ΤΕΛΟΣ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ - ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ

Με αφορμή την εγκύκλιο που εξέδωσε το υπουργείο Εργασίας στο πλαίσιο της εφαρμογής του τρίτου μνημονίου, η Λαϊκή Ενότητα εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

" Με την εγκύκλιο του Υπουργείου Εργασίας μειώνονται δραστικά οι κατώτερες συντάξεις, παγώνουν σε αυτά τα επίπεδα μέχρι το 2022, αλλάζει ο υπολογισμός των κύριων συντάξεων προς το χειρότερο και αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης με την κατάργηση του μεγαλύτερου μέρους των θεμελιωμένων και κατοχυρωμένων ασφαλιστικών δικαιωμάτων.  

Πρόκειται για το δεύτερο από τα πολλά κύματα κατεδάφισης των συντάξεων και της κοινωνικής ασφάλισης που προβλέπονται στο τρίτο μνημόνιο, που ψηφίστηκε στη Βουλή από ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ- ΠΑΣΟΚ-ΑΝΕΛ-ΠΟΤΑΜΙ, με στόχο τη μείωση των συντάξεων κατά 2 δις ευρώ τον χρόνο.

Προηγήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου το πρώτο κύμα μειώσεων των κύριων (-2%) και επικουρικών (-6%) συντάξεων και ακολουθεί το επόμενο κύμα με νέες μειώσεις στις επικουρικές συντάξεις, λόγω εφαρμογής της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, και η σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ. Αργότερα, ακολουθούν και άλλα κύματα ασφαλιστικής κατεδάφισης με στόχο τη μετατροπή της κοινωνικής ασφάλισης από δημόσια, καθολική και αναδιανεμητική σε ατομική-κεφαλαιοποιητική.

Η έκδοση από την κυβέρνηση αυτής της εγκυκλίου λίγες μέρες μετά τις εκλογές αποδεικνύει ότι δεν υπάρχουν άλλα παράλληλα προγράμματα ή κοινωνικά ισοδύναμα και ότι το μόνο πρόγραμμα που έχει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι η εφαρμογή του τρίτου μνημονίου.

Η Λαϊκή Ενότητα καλεί τους εργαζόμενους, τους νέους, τους ανέργους και τους συνταξιούχους σε μαζικούς και ενωτικούς κοινωνικούς αγώνες για την απόκρουση του νέου κοινωνικού αρμαγεδώνα, για την υπεράσπιση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης και των συντάξεων, για την ακύρωση της λιτότητας και των μνημονίων. "

Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) ιδρύθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1941 στην κατεχόμενη τότε Αθήνα, με πρωτοβουλία του ΚΚΕ στις γραμμές του οποίου συσπειρώθηκε η πλειοψηφία του λαού. Είχε προηγηθεί η ίδρυση άλλων οργανώσεων, όπως η «Ελευθερία» στη Θεσσαλονίκη (15 Μαΐου 1941), η «Εθνική Αλληλεγγύη» στην Αθήνα (28 Μαΐου 1941), το «Πατριωτικό Μέτωπο» στα Γιάννενα (2 Ιουνίου 1941) κ.α.
 Τα κόμματα και οι ομάδες που συμφώνησαν μαζί με το ΚΚΕ να πραγματοποιηθεί η ενότητα για την οργάνωση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ήταν: Το Αγροτικό Κόμμα, το νεοσύστατο κόμμα «Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας» και το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Το ΕΑΜ οργάνωσε την πάλη του ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια της Κατοχής, μπολιάζοντας τη συλλογική μνήμη των κοινωνικών αγώνων με τις αξίες της ελευθερίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ταυτόχρονα, ήταν η αφετηρία ενός μεγάλου κοινωνικού παραδείγματος όχι μόνο εθνικής απελευθέρωσης και πατριωτικού αγώνα, αλλά την ίδια στιγμή ένα φωτεινό παράδειγμα λαϊκής αυτενέργειας, μαζικής πολιτικής χειραφέτησης και κοινωνικής αλληλεγγύης, που το επωμίσθηκαν χιλιάδες καθημερινοί άνθρωποι σε κάθε γωνιά της χώρας.

Οι αξίες του αγώνα, της λαϊκής συμμετοχής, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της πολιτικής χειραφέτησης είναι σήμερα το ίδιο πολύτιμες όπως τότε.

«Ο αγώνας αρχίζει από την καθημερινή πάλη για το ψωμί, για τα συσσίτια, τα μεροκάματα, τα φάρμακα, ενάντια στην εξαθλίωση του λαού και τη λιμοκτονία του»

Ο Δ. Γληνός έγραψε τότε μια μπροσούρα “Τι ειναι και τι θέλει το ΕΑΜ”. Παραθέτουμε εδω μερικα αποσπάσματα…

“Ο σημερινός αγώνας του λαού μας στο περιεχόμενό του δεν μπορεί να είναι τίποτ’ άλλο παρά απελευθερωτικός. Πρόκειται να κατακτήσουμε τη λευτεριά μας, να διώξουμε τους ξένους επιδρομείς από τη χώρα μας, να υπερασπίσουμε τα δικαιώματά μας στη ζωή και τον πολιτισμό. Πρόκειται ν’ ανοίξουμε το δρόμο για μιαν ελεύτερη, πολιτισμένη κι ευτυχισμένη Ελλάδα. Αυτός είναι ο πρώτος, ο υπέρτατος, ο μόνος σκοπός που μας προβάλλεται σήμερα επιτακτικά όσο ποτέ.Στη μορφή του, ο σημερινός αγώνας δεν μπορεί παρά να είναι παλλαϊκός, ν’ αγκαλιάσει όλα τα στρώματα του λαού, και τον εργάτη και τον αστό και τον αγρότη και τον διανοούμενο. Και μ’ αυτή την έννοια της παλλαϊκότητας, ο αγώνας αυτός χαρακτηρίζεται σαν αγώνας εθνικός. Ο σημερινός, λοιπόν, αγώνας που βγαίνει από τα πράγματα και την ψυχική διάθεση όλου του λαού, είναι αγώνας εθνικοαπελευθερωτικός, και μόνο αν έτσι κατανοηθεί και οργανωθεί μπορεί να φέρει το ποθητό αποτέλεσμα…”.

”Ορισμένα κόμματα συνειδητοποίησαν καθαρά τα συνθήματα που βγαίνουνε σήμερα και από τις αντικειμενικές συνθήκες και από τη διάθεση του λαού να παλέψει για τη ζωή του και τη σωτηρία του.Και τα κόμματα αυτά συγκροτήσανε πριν από ένα χρόνο το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, σα μια κοινή αφετηρία και κοινό στάδιο δράσης για όλη την πολιτική ηγεσία και καθοδήγηση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Από τη στιγμή που διαπιστώνεται πως ο εθνικός απελευθερωτικός αγώνας επιβάλλεται αναπόδραστα από τις σημερινές αντικειμενικές συνθήκες της χώρας μας και ανταποκρίνεται στην αγωνιστική διάθεση όλου του λαού, από τη στιγμή που διαπιστώνεται πως ο αγώνας αυτός είναι παλλαϊκός και ομαδικός και δεν μπορεί να πετύχει παρά μόνο με την ενότητα στους σκοπούς, στην οργάνωση και στην καθοδήγησή του, βγαίνει επιτακτικό το χρέος, από τη μια μεριά, για όλο το λαό να ενταχθεί σε μιαν ενιαία εθνική ενότητα, αφήνοντας για την ώρα κατά μέρος κάθε διαφορά πολιτική ή ιδεολογική, που πηγάζει από τα μερικότερα συμφέροντα των κοινωνικών τάξεων, όταν για όλους τους Ελληνες και για όλες τις κοινωνικές τάξεις προβάλλει τώρα το υπέρτατο συμφέρον να σωθούν, να κατακτήσουν και να διατηρήσουν τη λευτεριά τους. Μπροστά σ’ αυτό το υπέρτατο παλλαϊκό συμφέρον, υποχωρούν όλα τ’ άλλα για τούτην τη στιγμή. Αρα, κάθε Ελληνας έχει την υποχρέωση ν’ αφήσει κατά μέρος όλα τα άλλα και να μπει στη γραμμή του αγώνα. Πλάι σ’ όλα τ’ άλλα αδέρφια του, γιατί μόνο η ένωση μπορεί να φέρει τη νίκη.Παράλληλα τώρα μ’ αυτό, από τους ίδιους όρους, βγαίνει, από την άλλη μεριά, και το χρέος για όλα τα πολιτικά κόμματα και για όλους τους πολιτικούς αρχηγούς, όσοι είναι σύμφωνοι για την ανάγκη και τους σκοπούς του εθνικού απελευθερωτικού αγώνα, να συγκροτήσουνε την ενιαία πολιτική και καθοδήγηση του αγώνα μέσα στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο.Ποια κόμματα και ποιοι πολιτικοί αρχηγοί μπορεί να μην είναι σύμφωνοι για την ανάγκη και τους σκοπούς του εθνικού απελευθερωτικού αγώνα; Οι προδότες και οι φασίστες μόνο. Υπάρχουν άλλοι που πιστεύουν πως ο λαός πρέπει να δεχτεί μοιρολατρικά τη σκλαβιά ή να περιμένει να τον σώσουν άλλοι από τη σκλαβιά; Ας το δηλώσουν. Μα, κι αν δεν το δηλώσουν το ίδιο συμπέρασμα θα βγει από τη στάση τους απέναντι στον αγώνα και απέναντι στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο…”.

”Τι πρέπει να κάνεις; Να τι πρέπει να κάνεις. Πρώτα πρώτα, δεν πρέπει ποτέ, για κανένα λόγο, για καμιά περίπτωση να μείνεις μόνος, ξεκομμένος από το σύνολο, άτομο ξεμοναχιασμένο. Ενώσου με τους άλλους. Ενώσου με τους συναδέλφους σου, τους συντρόφους σου, τους συντεχνίτας σου. Εμπα στην οργάνωσή σου, στο σωματείο σου, στο συνεταιρισμό σου, στην ένωσή σου, στο επαγγελματικό σωματείο και γίνε μέλος ενεργητικό. Παίρνε μέρος σ’ όλους τους αγώνες, στις συζητήσεις για τα καθημερινά ζητήματα, προστάτευε τα δικαιώματά σου στη ζωή, για να εξασφαλιστεί η ζωή σου, η συντήρηση η δική σου και των δικών σου.Επειτα αναζήτησε γύρω σου τους φίλους και γνωστούς σου που μπορείτε να καταρτίσετε μια ομάδα του ΕΑΜ, ΕΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΑΜΝ, Εθνικής Αλληλεγγύης κτλ. Οργανωθείτε στην ομάδα αυτή, βγάλτε γραμματέα και συνδεθείτε με την τοπική επιτροπή.Διάβαζε τα δημοσιογραφικά όργανα της οργάνωσής σου και διάδινέ τα γύρω σου. Δίνε ταχτικά τη συνδρομή σου και παίρνε μέρος όσο μπορείς γενικότερα στους εράνους.Σκόρπιζε γύρω σου τα συνθήματα της καθημερινής πάλης και γενικότερα τα συνθήματα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Φρονημάτιζε και δυνάμωνε τους γύρω σου, εμψύχωνε τους δισταχτικούς, τους δειλούς και κοίταξε με κάθε τρόπο να πλατύνεις την οργάνωσή σου. Παίρνε μέρος ενεργητικό στους αγώνες, στις διαδηλώσεις, στις απεργίες, σε κάθε ομαδική εκδήλωση. Δείχνε απόλυτη αλληλεγγύη με όλους τους συναγωνιστές. Ξεσκέπαζε και κυνήγα τους προδότες και τους χαφιέδες. Ξεσκέπαζε όλους τους διασπαστές της απελευθερωτικής πάλης. Προφύλαττε τις γυναίκες από την επαφή με τους ξένους, από τη διαφθορά και την εκπόρνεψη. Σε κάθε στιγμή, κάνε το χρέος σου και μην αφήνεις ποτέ να περάσει μια μέρα χωρίς να ρωτήσεις τον εαυτό σου: Τι έκαμα σήμερα για τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα; Σε τι έβλαψα τους εχθρούς, σε τι βοήθησα το λαό μας να λυτρωθεί;”.

(Πηγή: kar.org.gr)

Ύμνος του ΕΑΜ

Αναδημοσιεύουμε από την Αυγή παλαιότερο άρθρο για το ΕΑΜ του Σταύρου Αβδούλου:

Σε όλους εμάς τους αγωνιστές της Εθνικής ΕΑΜικής Αντίστασης η 27η Σεπτεμβρίου 1941, ημερομηνία ίδρυσης του ΕΑΜ, αυτής της νέας Φιλικής Εταιρείας, είναι ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη μας.

Το ΕΑΜ ήταν η πρώτη αντιστασιακή οργάνωση σε Πανελλαδική κλίμακα που με την ιδρυτική διακήρυξή του για το ξεκίνημα του πατριωτικού αγώνα κατά του κατακτητή και τη δημιουργία μεταπελευθερωτικά μιας κοινωνικά δίκαιης πολιτείας συγκίνησε τον ελληνικό λαό. Γι' αυτό και το αγκάλιασε και σε σύντομο χρονικό διάστημα έγινε ένα μεγάλο παλλαϊκό κίνημα. Έγινε η σπονδυλική στήλη της Εθνικής Αντίστασης και ο δημιουργός του αντιστασιακού Έπους. Και στις μέρες της απελευθέρωσης ασκούσε την κρατική εξουσία σ' ολόκληρη σχεδόν την Ελλάδα.

Μας συγκινεί ιδιαίτερα αυτή η ημερομηνία γιατί σηματοδοτεί και το ξεκίνημα της μεγάλης αλλαγής στη ζωή μας. ΕΑΜ, τα τρία αυτά λαμπερά γράμματα γίνηκαν φάρος - οδηγός στην κατοπινή πορεία μας. Το ΕΑΜ μας δίδαξε αγάπη για την πατρίδα και ότι ο αγώνας για τη λευτεριά και την κοινωνική δικαιοσύνη είναι χρέος του κάθε Έλληνα πατριώτη. Μας δίδαξε ακόμη, ανθρωπιά και συντροφικότητα. Και τα φλογερά νιάτα της πατρίδας μας που διψάγανε για λευτεριά γιατί είχανε ζήσει το ανελεύθερο καθεστώς της φασιστικής δικτατορίας Γλύξμπουργκ - Μεταξά και ζούσανε τώρα σε μια άλλη, ακόμη χειρότερη σκλαβιά, ανταποκριθήκανε στο κάλεσμά του και με τον νεανικό ενθουσιασμό τους μπήκανε στον αγώνα. Η επιθυμία τους να συμμετάσχουν στον αντιστασιακό αγώνα κατά ενός ανελέητου κατακτητή που με βαρβαρότητα αντιμετώπιζε τον αγώνα μας και η βάρβαρη συμπεριφορά του ήταν καθημερινό φαινόμενο που το ζούσε ο λαός οδήγησε τις οικογένειες που είχαν παιδιά, για να τα προφυλάξουν, σε μια συντηρητική αναδίπλωση και τότε τα νιάτα ήλθαν σε σύγκρουση με το οικογενειακό κατεστημένο, όχι τόσο τα αγόρια, που είχανε μια σχετική ελευθερία, αλλά τα κορίτσια, που είχανε πολύ αυστηρούς οικογενειακούς περιορισμούς.

Αγνοήσανε την απαγόρευσή τους και μπήκανε ορμητικά στον αγώνα. Το σπάσιμο των δεσμών της οικογενειοκρατίας ήταν μια επανάσταση που κάνανε τα νιάτα ενάντια στο κατεστημένο. Η ισότητα των δύο φύλων που αργότερα κατοχυρώθηκε και νομικά με μια ιστορική διακήρυξη του Εθνική Συμβουλίου στους Κορυσχάδες αποτελεί μια μεγάλη ΕΑΜική κατάκτηση.

Στη διάρκεια του αντιστασιακού αγώνα κατά του πιο βάρβαρου κατακτητή σε μας τους αγωνιστές γινότανε σιγά - σιγά μια αλλαγή. Έγινε μια μετάλλαξη μέσα μας. Αντιμετωπίζαμε με διαφορετική νοοτροπία τους συνεχείς κινδύνους στον αγώνα. Καθημερινό φαινόμενο για τον κάθε αγωνιστή ο κίνδυνος ακόμη και για τη ζωή του. Αυτή η μετάλλαξη γίνηκε φανερή σε πανελλαδική έκταση στις θυελλώδεις και ιστορικές λαϊκές κινητοποιήσεις που προγραμμάτισε και πραγματοποίησε το ΕΑΜ σε όλες τις μεγάλες πόλεις στις 24.3.1943 και στις 21.7.1943. Η πρώτη για τη ματαίωση της πολιτικής επιστράτευσης των Ελλήνων για να σταλούν εργάτες στη Γερμανία και η δεύτερη για τη ματαίωση της καθόδου των Βουλγάρων προς την υπόλοιπη Μακεδονία. Οι πιο συγκλονιστικές διαδηλώσεις γίνηκαν στην Αθήνα. Πολλά ήτανε τα θύματα που θρηνήσαμε. Όμως παρά την άγρια τρομοκρατία ο λαός αψήφισε τον κίνδυνο και η λαϊκή συμμετοχή πρωτοφανής. Κάτι που δεν είχε γίνει σε καμιά χώρα της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης. Αυτός ο πρωτοφανής λαϊκός ξεσηκωμός τρόμαξε τους κατακτητές και την κατοχική κυβέρνηση, υποχρεώθηκαν σε αναδίπλωση και ματαίωση των σχεδίων. Ήταν από τις μεγαλύτερες ΕΑΜικές επιτυχίες. Γι' αυτήν την αλλαγή της νοοτροπίας του κόσμου της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, εκτιμώντας το τι έγινε σ' αυτές τις ιστορικές διαδηλώσεις, στις οποίες έδωσα κι εγώ το παρών, έγραψα στο βιβλίο μου "Γιατί χάθηκε η νίκη". Για να γίνει αντιληπτό και από τους αναγνώστες του άρθρου μου αυτό που αναφέρω, μιας και δεν ζήσανε αυτή την πρωτόγνωρη πατριωτική έξαρση, θα μεταφέρω εδώ αυτά που γράφω στο ειδικό κεφάλαιο για τον λαϊκό αγωνιστή:

Ο λαϊκός αγωνιστής

Και ο πιο καλόπιστος αναγνώστης μπορεί να διερωτηθεί, διαβάζοντας γι' αυτές τις πρωτοφανείς σε όγκο και σε παλμό αλλά και τρομερά επικίνδυνες διαδηλώσεις του άμαχου πληθυσμού στη φωλιά του άγριου θεριού, όπως ήταν οι Γερμανοί, πώς οι άνθρωποι αυτοί, οι εκατοντάδες χιλιάδες, αποφάσιζαν και λάμβαναν μέρος σ' αυτές τις διαδηλώσεις; Δεν βλέπανε τον άμεσο κίνδυνο που διατρέχανε; Δεν γνωρίζανε ότι οι Γερμανοί ήταν αδίστακτοι και ότι στρέφανε με ευκολία τα φονικά τους όπλα κατά των άοπλων διαδηλωτών; Δεν τους τρόμαξε η κτηνώδης συμπεριφορά των κατακτητών, όταν στην πλατεία Συντάγματος ένα τανκ κινήθηκε κατά των διαδηλωτών και συνέθλιψε δύο νέους;

Η απάντησή μου θα δοθεί σε πρώτο πρόσωπο, γιατί βρισκόμουνα κι εγώ ανάμεσά τους. Όλα τα βλέπαμε, τα ζούσαμε και γνωρίζαμε πολύ καλά τους αδίστακτους κατακτητές. Όμως μας είχε συνεπάρει το εθνικό μας χρέος προς τη σκλαβωμένη πατρίδα μας και τον λαό μας, που δεινοπαθούσε. Διαισθανόμασταν τι σήμαινε να σταλούν οι Έλληνες εργάτες στη Γερμανία. Έκλεινε η πόρτα της επιστροφής. Ξέραμε τι περίμενε τον λαό της βόρειας Ελλάδας με την επέκταση της βουλγαρικής κατοχής. Όμως η αλληλεγγύη μας ήταν απεριόριστη.

Όλοι ξέραμε καλά τον μεγάλο κίνδυνο που διατρέχαμε. Ήταν ορατός. Τον ζούσαμε καθημερινά, γιατί είχε γίνει αχώριστη συντροφιά μας. Ήτανε καθημερινά τα μηνύματα που παίρναμε ότι κάποιος σύντροφός μας δεν ξαναγύρισε στο σπίτι του. Και τότε κάποιος άλλος από εμάς τον αντικαθιστούσε στο πόστο που είχε στην οργάνωση. Ο αγώνας συνεχιζόταν... Όποιος όμως, χρησιμοποιήσει τα σημερινά κριτήρια για να εκτιμήσει αυτές τις λαϊκές εξάρσεις της εποχής εκείνης, σίγουρα θα λαθέψει.

Η ψυχοσύνθεση των αγωνιστών ήταν πολύ διαφορετική. Ζούσαμε όλοι μας με την προσμονή ενός καλύτερου κόσμου, μιας κοινωνίας ελεύθερης, απαλλαγμένης από τη βία και τις αδικίες. Κοινωνία όχι των λίγων προνομιούχων, αλλά των πολλών απλών ανθρώπων. Για να γίνει πράξη το όραμα αυτό, αγωνιζόμασταν όλοι μας. Ο συνδυασμός του αγώνα μας με το όραμα και η πίστη μας ότι αυτό μπορούμε να το πετύχουμε, μας δημιούργησαν μια άλλη ψυχοσύνθεση: Να βλέπουμε τον κίνδυνο, αλλά να μην δειλιάζουμε. Να δαμάζουμε τον φόβο μας και να έχουμε συμβιβαστεί με τη σκέψη ότι στον αγώνα μας αυτό τα πάντα μπορούν να μας συμβούν. Οι ηρωικές πράξεις των απλών ανθρώπων ήταν το πιο συνηθισμένο φαινόμενο. Σήμερα, αν συμβεί κάτι παρόμοιο, θα το θεωρήσουμε καταπληκτικό. Τότε ήταν για μας τρόπος ζωής. Ήταν η καθημερινότητα. Το θεωρούσαμε κάτι το πολύ φυσικό.

Για να δώσω μια παραστατική εικόνα της εποχής εκείνης, που δείχνει όλο το μεγαλείο της λαϊκής έξαρσης και το πνεύμα αυτοθυσίας και αυταπάρνησης των αγωνιστών, θα αναφερθώ σε δύο περιστατικά που τα έχω ζήσει και έχουν χαραχτεί στη μνήμη μου. Συνέβησαν τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 1944, τότε που ήμουν κρατούμενος των Γερμανών στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Στο άντρο τον Ες-Ες, στην οδό Μέρλιν, εκεί που βασάνιζαν απάνθρωπα τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και μετά τους οδηγούσαν στο Χαϊδάρι, βασάνισαν απάνθρωπα και τον λογοτέχνη και αγωνιστή Γιώργη Λαμπρινό. Στο Χαϊδάρι τον κουβάλησαν σε φορείο και τον άφησαν σε έναν χώρο που κατ' ευφημισμό τον έλεγαν αναρρωτήριο. Εκεί πρόσφεραν ιατρικές υπηρεσίες μερικοί γιατροί - κρατούμενοι και κάνανε ό,τι τους ήταν μπορετό για να απαλύνουν τον δυσβάσταχτο πόνο των βασανιζόμενων αγωνιστών.

Πρώτος ανάμεσα στους γιατρούς ένας υπέροχος άνθρωπος και αγωνιστής, με σπάνιο ήθος και ανθρωπιά, ώστε όσοι τον γνώρισαν να το θεωρούν τιμούν τους και να κολακεύονται: Ήταν ο Αντώνης ο Φλούτζης, που τα περισσότερα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στις φυλακές και τις εξορίες. Όταν διαπίστωσε ότι η ζωή του Λαμπρινού διέτρεχε άμεσο κίνδυνο, γιατί όχι μόνο ο πυρετός δεν υποχωρούσε, αλλά άρχισαν να πυορροούν και οι πληγές του και δεν είχε τα απαραίτητα φάρμακα, τότε έστειλε σήμα κινδύνου και ζήτησε να βρεθούν όσο το δυνατόν συντομότερα.

Η ειδοποίηση έφτασε εκεί που έπρεπε, στην αθέατη ηγεσία των κρατουμένων. Από εκεί διοχετεύτηκε σε ορισμένους κρατούμενους απόλυτης εμπιστοσύνης που συμμετείχαν στις εξωτερικές αγγαρείες, σ' αυτές που παίρνανε καθημερινά διάφορες γερμανικές υπηρεσίες για δουλειές έξω από το στρατόπεδο. Παίρνανε τους κρατούμενους το πρωί και τους γύριζαν το βράδυ. Στον τόπο εργασίας υπήρχε δυνατότητα επικοινωνίας με τους δικούς μας, γιατί οι επιτηρητές στρατιώτες δεν ήταν καθαρόαιμοι Γερμανοί αλλά βίαια επιστρατευμένοι αλλοεθνείς, που μας συμπονούσαν και μας φέρονταν πολύ καλά. Με λίγα τσιγάρα που τους δίναμε, είχαμε άνετη επικοινωνία με τους δικούς μας. Δώσαμε παραγγελία και 'κείνοι, χωρίς αργοπορία, βρήκαν και φέρανε τα φάρμακα. Αυτό ήταν πολύ εύκολο. Το δύσκολο και επικίνδυνο ήταν να μπούμε μέσα.

Οι δεσμοφύλακες του Χαϊδαρίου, άνθρωποι των Ες-Ες, ήταν αμείλικτοι, όταν διαπιστώνανε ότι ο κρατούμενος ήρθε σε επαφή με κάποιον. Και το να βρεθεί πάνω του φάρμακο ή κάτι άλλο σήμαινε επικοινωνία. Τι συνέπειες θα είχε για τον κρατούμενο, αν σε ενδεχόμενο έλεγχο -γίνονταν εξονυχιστικοί έλεγχοι σε ακανόνιστα χρονικά διαστήματα κατά την ώρα της επιστροφής- του βρίσκανε αποδείξεις επικοινωνίας; Θάνατος. Τον στέλνανε στην απομόνωση, στο Νο 15, και στην πρώτη εκτέλεση ήταν μέσα. Είχε συμβεί κάτι παρόμοιο κι αυτό το γνωρίζαμε πολύ καλά. Όμως, παρ' όλα αυτά, τα φάρμακα τα μεταφέραμε στο στρατόπεδο και τα παραδώσαμε στον Αντώνη τον Φλουτζή. Αψηφήσαμε τον τρομερό κίνδυνο. Ο Λαμπρινός σώθηκε και επέζησε. Δυστυχώς όμως όχι για πολύ. Σκοτώθηκε στη διάρκεια του εμφυλίου και έτσι έχασε η χώρα μας έναν ταλαντούχο λογοτέχνη.

Το δεύτερο περιστατικό συνέβηκε το τρίτο δεκαήμερο του Ιουλίου. Πήραν από κοντά μας πενήντα πέντε συγκρατούμενούς μας, που οι περισσότεροί τους ήταν ΕΠΟΝίτες από το Κερατσίνι. Τους έπιασε, μετά από προδοσία ελληνόφωνων χαφιέδων, η Ειδική Ασφάλεια και τους παρέδωσε στους Γερμανούς. Κι εκείνοι από το Χαϊδάρι, που ήταν το στρατόπεδο των αδίκαστων θανατοποινιτών, γιατί από 'κεί παίρνανε τους αγωνιστές για τις ομαδικές εκτελέσεις, τους πήραν κι αυτούς μια μέρα και τους κρεμάσανε στο Χαρβάτι, το σημερινό Πικέρμι.

Περιττό να αναφέρω ότι απ' αυτούς τους προδότες όχι μόνο δεν δικάστηκε κανένας, αλλά έγιναν και οι στυλοβάτες του μεταδεκεμβριανού κράτους. Και το χειρότερο που έκαναν είναι ότι οι ίδιοι αυτοί καταδότες και υπεύθυνοι της σφαγής των ΕΠΟΝιτών κυνήγησαν μετά τα Δεκεμβριανά και τους συγγενείς των θυμάτων.

Την ώρα που ξεκινούσαν τα φορτηγά αυτοκίνητα με τους μελλοθάνατους, για να τους μεταφέρουν στον τόπο της εκτέλεσης, τα παιδιά αυτά όρθια τραγούδαγαν τον Εθνικό Ύμνο, ενώ οι Γερμανοί συνοδοί τα χτυπούσαν, και δίνανε κουράγιο σε μας, που με βουρκωμένα μάτια στεκόμασταν σαν απολιθωμένοι στις θέσεις μας. Και πριν βγουν έξω τα αυτοκίνητα να τους φωνάζουν "καλή λευτεριά", ενώ αυτά τα παιδιά τα οδηγούσαν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Με ποια ανθρώπινα μέτρα να αποτολμήσεις να περιγράψεις τις συγκλονιστικές αυτές στιγμές, τον άφταστο αυτόν ηρωισμό τους; Πώς, με ποιο τρόπο και με ποια λόγια να μιλήσεις γι' αυτό το μεγαλείο τους; Όχι, με τίποτε δεν περιγράφονται τέτοιες στιγμές. Το μεγαλείο τους στέκει πολύ πιο πάνω από τα ανθρώπινα.

Η ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση έθρεψε στα σπλάχνα της, γέννησε, γαλούχησε και ανέδειξε μυριάδες αγωνιστές, που δεν συναντιούνται εύκολα. Την ηρωική εκείνη εποχή τα πάντα ήταν πάνω από τα συνηθισμένα. Ξεπερνούσαν τα καθιερωμένα. Οι άφταστοι ηρωισμοί των απλών ανώνυμων αγωνιστών ήταν καθημερινό φαινόμενο. Γι' αυτό και αποτολμώ να υποστηρίξω ότι όποιος δεν ευτύχησε να βρεθεί ανάμεσα σ' αυτόν τον κόσμο, όποιος δεν αγωνίστηκε μαζί του και δεν έζησε τον ίδιο κίνδυνο, θα σταθεί ανήμπορος να καταλάβει τα όσα προανέφερα.

Πηγή: archive.avgi.gr

πηγη: ertopen.com