Για το ΚΚΕ ήταν κεντρική στην πολιτική του επιχειρηματολογία, τα τελευταία κρίσιμα χρόνια των αγώνων ενάντια στη λιτότητα και τα μνημόνια, η έννοια του «αναχώματος». Ήταν κεντρική γιατί ήταν απαραίτητη και αναντικατάστατη: χωρίς αυτήν δεν μπορούσε να ερμηνευτεί και να αιτιολογηθεί η γραμμή της «ουδετερότητας» αν όχι της αποχής, σε σχέση με τις μεγάλης κλίμακας πολιτικές διεργασίες της περιόδου.

Από τη στιγ­μή που το ΚΚΕ απο­ποιού­νταν την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη να ηγη­θεί ενός με­τώ­που πο­λι­τι­κής ανα­τρο­πής, από τη στιγ­μή που με αυτή του τη στάση άφηνε ένα τε­ρά­στιο πο­λι­τι­κό κενό στ’ αρι­στε­ρά, από τη στιγ­μή που αυτό το πο­λι­τι­κό κενό το κά­λυ­ψαν ανα­πό­φευ­κτα άλλοι (συ­γκε­κρι­μέ­να ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ), δεν υπήρ­χε άλλη υπε­ρα­σπι­στι­κή γραμ­μή από τη θε­ω­ρία του «ανα­χώ­μα­τος»: ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σαν «πο­λι­τι­κό φαι­νό­με­νο» δεν ήταν παρά ένα «ανά­χω­μα» του συ­στή­μα­τος.  
Η θε­ω­ρία του «ανα­χώ­μα­τος» συ­νε­χί­στη­κε με τη διά­σπα­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και τη συ­γκρό­τη­ση της ΛΑΕ. «Ανά­χω­μα» και η ΛΑΕ, όπως και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πριν απ’ αυτήν. 
Ωστό­σο, οι εκλο­γές της 20ής Σε­πτεμ­βρί­ου απο­τε­λούν ένα πο­λι­τι­κό ορό­ση­μο που βάζει σε έσχα­τη δο­κι­μα­σία τη θε­ω­ρία του «ανα­χώ­μα­τος». Το ΚΚΕ, τη στιγ­μή ακρι­βώς που υπο­τί­θε­ται ότι «έλαμ­ψε η αλή­θεια του», δη­λα­δή τη στιγ­μή που «επι­βε­βαιώ­θη­κε» η θε­ω­ρία του για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σαν «ανά­χω­μα», όχι μόνο δεν επι­βρα­βεύ­τη­κε αλλά η πο­λι­τι­κή του επιρ­ροή έμει­νε στά­σι­μη. 

Τέλος επο­χής
Ύστε­ρα από τις εκλο­γές, δεν υπάρ­χει μέλ­λον για τη θε­ω­ρία του «ανα­χώ­μα­τος». Η στα­σι­μό­τη­τα του ΚΚΕ και η ήττα της ΛΑΕ έχουν κοινό πα­ρο­νο­μα­στή: ότι η δυ­να­μι­κή τής έκ­φρα­σης της λαϊ­κής δυ­σα­ρέ­σκειας προς τα αρι­στε­ρά φαί­νε­ται να ανα­κό­πτε­ται. Υπό το φως αυτής της εξέ­λι­ξης, η ηγε­σία του ΚΚΕ είναι πο­λι­τι­κά έκ­θε­τη για το γε­γο­νός ότι δεν ανα­με­τρή­θη­κε κυ­ρί­αρ­χα με τον «δεξιό άνεμο», αλλά στο­χο­ποί­η­σε τη ΛΑΕ πε­ρισ­σό­τε­ρο κι απ’ τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.    
Τώρα το ΚΚΕ (όπως και η ΛΑΕ και η ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ και όλοι μας) θα κλη­θεί να απα­ντή­σει στο κε­ντρι­κό πο­λι­τι­κό ερώ­τη­μα: με ποιες πρω­το­βου­λί­ες, με ποια τα­κτι­κή, με ποιες συμ­μα­χί­ες θα κα­τα­φέ­ρου­με να μην αλ­λά­ξει κα­τεύ­θυν­ση, προς τα δεξιά, η πο­λι­τι­κή έκ­φρα­ση της λαϊ­κής δυ­σα­ρέ­σκειας ή να μην εκ­φυ­λι­στεί σε πα­ρακ­μια­κές πο­λι­τι­κές εκ­φρά­σεις; Πώς, ποιοι και με ποιους θα επα­να­φέ­ρου­με την κα­τεύ­θυν­ση των μα­ζι­κών πο­λι­τι­κών διερ­γα­σιών σε αρι­στε­ρή ρότα; Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έπαψε να είναι πια «ανά­χω­μα» και έγινε «κα­νο­νι­κός» μνη­μο­νια­κός δια­χει­ρι­στής. Ότι η ΛΑΕ είναι ανά­χω­μα για τις μα­ζι­κές αρι­στε­ρές δια­θέ­σεις είναι πλέον μια ιδέα στα όρια του πο­λι­τι­κού ανέκ­δο­του. Αντί­θε­τα, ο «ελέ­φα­ντας στο δω­μά­τιο», η με­γά­λη απει­λή, είναι ο κίν­δυ­νος απο­γο­ή­τευ­σης, απο­συ­σπεί­ρω­σης και απο­θάρ­ρυν­σης, πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­σης όλων των εκ­φρά­σε­ων της Αρι­στε­ράς, «ιτα­λο­ποί­η­σης» της ελ­λη­νι­κής Αρι­στε­ράς και του ελ­λη­νι­κού κι­νή­μα­τος. Η ενό­τη­τα της Αρι­στε­ράς στη δράση, στους κοι­νω­νι­κούς χώ­ρους και στα κι­νή­μα­τα αντί­στα­σης, αλλά και μορ­φές πο­λι­τι­κού ενιαί­ου με­τώ­που με­τα­ξύ των ορ­γα­νώ­σε­ων και κομ­μά­των της Αρι­στε­ράς, είναι πλέον ζω­τι­κής ση­μα­σί­ας όρος για να αντι­με­τω­πί­σου­με αυτή την απει­λή.     
Η θε­ω­ρία του ανα­χώ­μα­τος είναι πλέον χωρίς αντι­κεί­με­νο, αντί­θε­τα ανα­δει­κνύ­ε­ται σε πραγ­μα­τι­κό «αντι­κεί­με­νο» και ζη­τού­με­νο η τα­κτι­κή του ενιαί­ου με­τώ­που.  
 

Με­τα­βα­τι­κή πο­λι­τι­κή
Στη θε­ώ­ρη­ση του ΚΚΕ, κε­ντρι­κή είναι η θέση ότι το με­τα­βα­τι­κό πρό­γραμ­μα έχει νόημα μόνο όταν η κα­τά­στα­ση είναι άμεσα επα­να­στα­τι­κή. Πρό­κει­ται για ση­μα­ντι­κό ζή­τη­μα της επα­να­στα­τι­κής θε­ω­ρί­ας που δεν μπο­ρού­με να πραγ­μα­τευ­τού­με εδώ. Μπο­ρού­με όμως να υπο­γραμ­μί­σου­με τις προ­φα­νείς πο­λι­τι­κές συ­νέ­πειες αυτής τη θε­ω­ρη­τι­κής θέσης. Αν λοι­πόν με­τα­βα­τι­κό σχέ­διο και πρό­γραμ­μα μπο­ρού­με και πρέ­πει να έχου­με μόνο όταν η κα­τά­στα­ση είναι άμεσα επα­να­στα­τι­κή, και εφό­σον τέ­τοια άμεσα επα­να­στα­τι­κή κα­τά­στα­ση δεν δια­μορ­φώ­θη­κε στην Ελ­λά­δα στα χρό­νια της κρί­σης (από το 2008 και ύστε­ρα) και των μνη­μο­νί­ων (από το 2010 και ύστε­ρα), τότε δεν μπο­ρού­σα­με να έχου­με με­τα­βα­τι­κό πρό­γραμ­μα και σχέ­διο σε αυτή την πε­ρί­ο­δο. Δεν μπο­ρού­σα­με και δεν έπρε­πε, επο­μέ­νως, να έχου­με και πο­λι­τι­κούς στό­χους ανα­τρο­πής – σε μη επα­να­στα­τι­κή κα­τά­στα­ση, θα οδη­γού­σαν ανα­πό­φευ­κτα στη δια­χεί­ρι­ση του συ­στή­μα­τος. Άρα, όποιος πο­λι­τι­κός σχη­μα­τι­σμός της Αρι­στε­ράς έθετε πο­λι­τι­κούς στό­χους ανα­τρο­πής («να πέσει η κυ­βέρ­νη­ση των μνη­μο­νί­ων», «κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς») δεν μπο­ρεί παρά να ήταν ανά­χω­μα που οδη­γεί ανα­πό­φευ­κτα στη δια­χεί­ρι­ση του συ­στή­μα­τος. 
Με αυτή την πο­λι­τι­κή αντί­λη­ψη, ανα­πό­φευ­κτα το ΚΚΕ βρί­σκε­ται διαρ­κώς μπρο­στά σε «ανα­χώ­μα­τα». Διότι κά­ποιοι άλλοι και όχι αυτό γί­νο­νται εκ­φρα­στές των λαϊ­κών δια­θέ­σε­ων για πο­λι­τι­κή ανα­τρο­πή. Διότι όσο αυτές οι δια­θέ­σεις υπάρ­χουν, θα τεί­νουν να απο­κτή­σουν πο­λι­τι­κή έκ­φρα­ση. Και όταν είναι μα­ζι­κές, θα τεί­νουν να απο­κτή­σουν τη δυ­να­μι­κή μα­ζι­κού λαϊ­κού ρεύ­μα­τος. Τεκ­μη­ριώ­νο­ντας θε­ω­ρη­τι­κά την αποχή του από οποια­δή­πο­τε προ­σπά­θεια να εκ­φρά­σει τέ­τοιες μα­ζι­κές λαϊ­κές δια­θέ­σεις, το ΚΚΕ βρί­σκε­ται σε μια συν­θή­κη ιδιό­μορ­φης «αντι­δι­κί­ας» με τον κόσμο που θέλει λύ­σεις πο­λι­τι­κής ανα­τρο­πής τώρα, στη σκλη­ρό σή­με­ρα, κι όχι στο θολό και μα­κρι­νό αύριο της λαϊ­κής εξου­σί­ας. Άλ­λω­στε, το με­τα­βα­τι­κό σχέ­διο και πρό­γραμ­μα έχει ακρι­βώς αυτή τη λει­τουρ­γία: να φτιά­ξει μια «γέ­φυ­ρα» ανά­με­σα σε τέ­τοιες ώρι­μες δια­θέ­σεις και την ερ­γα­τι­κή εξου­σία. 
Θα συμ­φω­νού­σα­με με το ΚΚΕ αν έλεγε ότι αυτή η «γέ­φυ­ρα» δεν έχει νόημα αν δεν υπάρ­χουν τέ­τοιες μα­ζι­κές λαϊ­κές δια­θέ­σεις ή αν δεν υπάρ­χουν σε προ­δρο­μι­κή έστω μορφή τα στοι­χεία μιας πο­λι­τι­κής κρί­σης όπου οι η κυ­ρί­αρ­χη τάξη δεν μπο­ρεί να κυ­βερ­νά όπως πριν και οι κυ­ριαρ­χού­με­νες τά­ξεις δεν θέ­λουν να κυ­βερ­νώ­νται όπως πριν. Όμως, μπο­ρεί να μη γνω­ρί­σα­με στα τε­λευ­ταία 5 χρό­νια στην Ελ­λά­δα μια κα­τά­στα­ση άμεσα επα­να­στα­τι­κή, αλλά η βα­σι­κή αυτή συν­θή­κη υπήρ­ξε. Και άρα η «γέ­φυ­ρα» όχι μόνο είχε νόημα, αλλά ήταν και απα­ραί­τη­τη. Αυτό είναι που εξη­γεί γιατί το ΚΚΕ βρί­σκει συ­νέ­χεια μπρο­στά του «ανα­χώ­μα­τα»: είναι οι συ­νέ­πειες της δικής του απο­χής από τα με­τα­βα­τι­κά πο­λι­τι­κά κα­θή­κο­ντα του σή­με­ρα.

πηγη: rproject.gr

Η κάλπη της 20ής Σεπτέμβρη έδωσε στον Αλ. Τσίπρα μια καθαρή πολιτική νίκη. Μια νίκη που ο ίδιος ετοιμάζεται να στρέψει με δριμύτητα ενάντια στα εργατικά και λαϊκά στρώματα.

Ο σχε­δια­σμός του καλ­πα­σμού προς τις εκλο­γές απέ­βλε­πε στην ανα­νέ­ω­ση της κυ­βερ­νη­τι­κής «νο­μι­μο­ποί­η­σης», πριν η κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία απο­κτή­σει –δια της εμπει­ρί­ας– σαφή και πικρή γνώση για το τι είναι το Μνη­μό­νιο 3 που έρ­χε­ται. Όμως, τώρα τα ψέ­μα­τα τε­λεί­ω­σαν. Η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα είναι υπο­χρε­ω­μέ­νη να επι­χει­ρή­σει στην πράξη να επι­βά­λει μια πο­λι­τι­κή όχι απλώς συ­νέ­χειας, αλλά κλι­μά­κω­σης της άγριας λι­τό­τη­τας.

Ένα με­γά­λο τμήμα των ερ­γα­τι­κών και λαϊ­κών στρω­μά­των ψή­φι­σαν τον Τσί­πρα ελ­πί­ζο­ντας σε μια πιο ήπια εφαρ­μο­γή του μνη­μο­νί­ου, σε μια μνη­μο­νια­κή πο­λι­τι­κή «με αν­θρώ­πι­νο πρό­σω­πο». Όμως και αυτή η ελ­πί­δα είναι κα­τα­δι­κα­σμέ­νη να απο­δει­χθεί αυ­τα­πά­τη. Η υπό­σχε­ση για «ισο­δύ­να­μα» ανα­κου­φι­στι­κά μέτρα ήταν προ­ε­κλο­γι­κή δη­μα­γω­γία. Οι ευ­ρω­η­γε­σί­ες ήδη προ­α­ναγ­γέλ­λουν ότι ο Οκτώ­βρης θα είναι μήνας κα­ται­γί­δας μνη­μο­νια­κών μέ­τρων. Και απέ­να­ντι σε χτυ­πή­μα­τα όπως αυτά που ετοι­μά­ζο­νται στο συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό ή στο φο­ρο­λο­γι­κό δεν υπάρ­χει καμία «μαρ­με­λά­δα» που θα μπο­ρεί να γλυ­κά­νει το τε­ρά­στιο κό­στος που θα κλη­θούν να πλη­ρώ­σουν οι ερ­γα­ζό­με­νοι, οι συ­ντα­ξιού­χοι, οι αγρό­τες, οι φτω­χοί…

Απέ­να­ντι σε αυτή την πο­λι­τι­κή μόνη λύση είναι οι αγώ­νες από τα κάτω: οι απερ­γί­ες, οι δια­δη­λώ­σεις, οι κα­τα­λή­ψεις για την υπε­ρά­σπι­ση των βα­σι­κών ερ­γα­τι­κών και κοι­νω­νι­κών δι­καιω­μά­των. Η ανα­σύ­ντα­ξη μετά τη ζημιά που έγινε με την κα­τά­πτυ­στη συμ­φω­νία της 13ης Ιου­λί­ου, και που επι­βε­βαιώ­θη­κε στην κάλπη του Σε­πτέμ­βρη, μπο­ρεί να γίνει πραγ­μα­τι­κό­τη­τα μόνο με μιαν αντε­πί­θε­ση των κοι­νω­νι­κών αγώ­νων.

Αυτοί οι ανα­γκαί­οι αγώ­νες θα χρεια­στούν την Αρι­στε­ρά τους, θα χρεια­στούν τη συ­στη­μα­τι­κή δου­λειά ενός συ­γκρο­τη­μέ­νου τμή­μα­τος αγω­νι­στών-στριών, που θα πα­λέ­ψουν για να ξε­σπά­σουν και να νι­κή­σουν οι αγώ­νες της τάξης μας.

Ένας άλλος στό­χος του πο­λέ­μου τα­χύ­τη­τας που εξα­πέ­λυ­σε ο Αλ. Τσί­πρας ήταν η απο­μό­νω­ση και εξου­δε­τέ­ρω­ση αυτού ακρι­βώς του τμή­μα­τος της Αρι­στε­ράς, που αρ­νιό­ταν την υπο­τα­γή στα μνη­μό­νια και στις ευ­ρω­η­γε­σί­ες. Με την ασύ­στο­λη βο­ή­θεια των ΜΜΕ και τι­νά­ζο­ντας στον αέρα το ίδιο του το κόμμα, ο Τσί­πρας πέ­τυ­χε να κρα­τή­σει τη Λαϊκή Ενό­τη­τα για ελά­χι­στες ψή­φους εκτός κοι­νο­βου­λευ­τι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης και τα πο­σο­στά του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ σε επί­πε­δα απλής κα­τα­γρα­φής. Ήταν μια μάχη που χά­θη­κε, αλλά σε έναν πό­λε­μο που τώρα αρ­χί­ζει.

Αυτό το τμήμα της Αρι­στε­ράς οφεί­λει να συ­νε­χί­σει, συν­δέ­ο­ντας τις προ­ο­πτι­κές του με τη δυ­να­μι­κή των κοι­νω­νι­κών αγώ­νων. Ανα­λαμ­βά­νο­ντας την ευ­θύ­νη για την ορ­γά­νω­ση της κοι­νω­νι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης. Αλλά και χτί­ζο­ντας τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να πα­ρου­σια­στεί απέ­να­ντι στο μπλοκ των νέων μνη­μο­νια­κών δυ­νά­με­ων το πο­λι­τι­κό αντί­πα­λο δέος που είναι πιο ανα­γκαίο από ποτέ, αλλά που είναι επί­σης και εφι­κτό.

πηγη: rproject.gr

1. Συνεδρίασε το Πολιτικό Συμβούλιο της Λαϊκής Ενότητας για μια πρώτη εκτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος και για τον προγραμματισμό δράσης μέχρι το τέλος του χρόνου.

Το Πολιτικό Συμβούλιο ευχαριστεί θερμά τους 155.000 πολίτες που υποστήριξαν με την ψήφο τους τη Λαϊκή Ενότητα, απορρίπτοντας τον πολιτικό και συναισθηματικό εκβιασμό, ξεπερνώντας την προσπάθεια τρομοκράτησης του εκλογικού σώματος. Χαιρετίζει τα μέλη και τους φίλους της Λαϊκής Ενότητας, που έδωσαν με αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια τον εκλογικό αγώνα. Αυτή η αγωνιστική προσφορά μας επωμίζει ευθύνες και ενισχύει την αποφασιστικότητά μας να συνεχίσουμε τη μεγάλη προσπάθεια που μόλις ξεκινήσαμε.

2. Το εκλογικό αποτέλεσμα αντικατοπτρίζει την απογοήτευση και τη σύγχυση που προκάλεσε σε μεγάλο μέρος των λαϊκών στρωμάτων η  επιβολή του τρίτου Μνημονίου. Το γεγονός ότι αυτή η σοβαρή ήττα ήρθε αμέσως μετά τη μεγάλη ανάταση του «ΟΧΙ» και συνομολογήθηκε από μια ηγεσία που μιλάει στο όνομα της Αριστεράς, έδωσε ακόμη μεγαλύτερη δύναμη στη λογική του «δεν υπάρχει άλλος δρόμος».

Στην παρούσα Βουλή, κυριαρχούν συντριπτικά οι δυνάμεις που θα υποστηρίξουν την εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων. Η εκλογική ποσοστιαία άνοδος της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής αποτελεί ανησυχητική προειδοποίηση. Η δύναμη που αγωνίζεται για μια μάχιμη, ριζοσπαστική, εναλλακτική λύση για το σήμερα, και όχι για το ακαθόριστο μέλλον, η Λαϊκή Ενότητα, έμεινε για πολύ λίγους ψήφους εκτός Βουλής.

3. Το εκλογικό αποτέλεσμα της Λαϊκής Ενότητας υπολείπεται κατά πολύ των προσδοκιών μας. Σε αυτό συνέτειναν προφανείς, αντικειμενικοί παράγοντες. Ένας πολιτικός σχηματισμός που γεννήθηκε μόλις 28 ημέρες πριν από τις εκλογές- εξπρές, χωρίς οικονομικά μέσα, με το σύνολο σχεδόν των μέσων ενημέρωσης εχθρικά τοποθετημένα απέναντί του, ήταν αναπόφευκτο να αντιμετωπίσει τεράστια προβλήματα οργάνωσης και επικοινωνίας.

Στους αντικειμενικούς αυτούς παράγοντες ήρθαν, ωστόσο, να προστεθούν ανεπάρκειες, αδυναμίες και αστοχίες της εκλογικής μας καμπάνιας. Υποτιμήσαμε την απογοήτευση που προκάλεσε σε μεγάλο μέρος του κόσμου του “ΟΧΙ” η συνθηκολόγηση της 13ης Ιουλίου, γεγονός που οδηγούσε μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος και ιδίως της νεολαίας στην αποχή. Δεν αντιληφθήκαμε έγκαιρα την πίεση που ασκούσε σε αριστερούς πολίτες η ψεύτικη, τεχνητή εικόνα “ντέρμπι” μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ, όπως και τον κίνδυνο να μείνουμε εκτός Βουλής. Κρίσιμα κενά υπήρξαν στην ανάδειξη των αντιλαϊκών μέτρων του τρίτου μνημονίου και ιδίως στην επεξεργασία και την επικοινωνιακή προβολή της εναλλακτικής, ριζοσπαστικής μας πρότασης για τον τερματισμό της λιτότητας, την προώθηση ενός νέου προτύπου παραγωγικής και κοινωνικής ανάπτυξης και την αναδιανομή του πλούτου, με ορίζοντα τον σοσιαλισμό. Η πρόταση μας αυτή περιλαμβάνει (ως εργαλείο και όχι ως αυτοσκοπό) την έξοδο από την ευρωζώνη με τη διαμόρφωση εθνικού νομίσματος, μια θέση η οποία ήταν δύσκολο να εξηγηθεί πειστικά εν μέσω προεκλογικής περιόδου και καταστροφολογίας από όλες τις συστημικές δυνάμεις, πράγμα που προκάλεσε σοβαρές δυσχέρειες στην ανάπτυξη της εκλογικής επιρροής μας. Γενικότερα προβλήματα φυσιογνωμίας και ταυτότητας έπαιξαν επίσης το ρόλο τους.

Η συζήτηση στις τοπικές επιτροπές της Λαϊκής Ενότητας θα εμπλουτίσει  τον γόνιμο προβληματισμό με αυτοκριτικό πνεύμα, αλλά και με την πεποίθηση ότι χάσαμε μια μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο. Η πολιτική επίδραση και η ηθική ακτινοβολία της Λαϊκής Ενότητας είναι πολύ μεγαλύτερη της πρώτης εκλογικής της καταγραφής. Σε ελάχιστο χρόνο συσπειρώσαμε γύρω μας έναν πολύ αξιόλογο αριθμό έμπειρων αγωνιστών και νέων ανθρώπων, που αποτελούν εγγύηση για το μέλλον της προσπάθειάς μας.

4. Παρά το αρνητικό, για το λαό, αποτέλεσμα των εκλογών, το μνημονιακό καθεστώς δεν έχει σταθεροποιηθεί και δεν είναι εύκολο να σταθεροποιηθεί στο άμεσο μέλλον. Οικονομικά, το τρίτο Μνημόνιο θα αποτύχει, όπως απέτυχαν και τα προηγούμενα, να οδηγήσει σε κάποιου είδους, έστω και αντιδραστική, σταθεροποίηση- ανάπτυξη. Κοινωνικά, θα προκαλέσει νέες καταστροφές και αντιδράσεις, με τα βαρύτατα μέτρα που ήδη βρίσκονται επί θύραις- φορολογική λαίλαπα, ασφαλιστικό, μειώσεις μισθών, εργασιακά, αναίρεση των 100 δόσεων, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας κ.α. Αλλά και πολιτικά, η κατάσταση είναι πολύ πιο ασταθής απ’ ό,τι δείχνει μια επιφανειακή ματιά στους αρνητικούς κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς.

Περισσότεροι από 800.000 πολίτες που είχαν ψηφίσει το Γενάρη δεν κατέβηκαν τώρα στις κάλπες- μια αποχή που απηχεί τάσεις παραίτησης , αλλά σε μεγάλο βαθμό και τάσεις απόρριψης της μνημονιακής συνθηκολόγησης και του αστικού πολιτικού συστήματος, έστω και όχι με τον θετικό τρόπο που θα θέλαμε.

Περισσότερους από 900.000 ψήφους έχασαν τα παλιά και νέα μνημονιακά κόμματα. Πάνω από 550.000 πολίτες εμπιστεύθηκαν αριστερά, αντιμνημονιακά και κομμουνιστικά ψηφοδέλτια. Αλλά και μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων, των μελών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ κάθε άλλο παρά συμφωνεί με τη μνημονιακή, σοσιαλδημοκρατική του μετάλλαξη. Η Λαϊκή Ενότητα θα απευθυνθεί χωρίς προκαταλήψεις σε όλο αυτόν τον κόσμο, επιδιώκοντας την ευρύτερη δυνατή ενότητα δράσης στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες και στο διάλογο για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς.

5. Το Πολιτικό Συμβούλιο της Λαϊκής Ενότητας θα εγκαινιάσει έναν κύκλο ανοιχτών, δημόσιων συζητήσεων. Συγκαλεί πανελλαδική συνάντηση αντιπροσώπων των τοπικών επιτροπών της, για την εκτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος και τον καθορισμό του προγράμματος δράσης, μέσα στον Οκτώβριο. Επιπλέον, το Πολιτικό Συμβούλιο έλαβε μέτρα για την προετοιμασία του πρώτου, ιδρυτικού αντιπροσωπευτικού σώματος της Λαϊκής Ενότητας, που θα πραγματοποιηθεί τους επόμενους μήνες. Τέλος, κατέληξε σε μέτρα για τη γρήγορη στήριξη της οργανωτικής ανάπτυξης, της επικοινωνιακής παρέμβασης και της δράσης της Λαϊκής Ενότητας σε κρίσιμους κοινωνικούς χώρους.

Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΘΕΜΗ ΤΖΗΜΑ*

Και κάπως έτσι, μετά το 62% όχι στα μνημόνια, μετά από ένα αθροιστικά 48% του Ιανουαρίου υπέρ του έστω ρηχού αντιμνημονίου, μετά το μεγάλο τρόμο του συστήματος εξουσίας που σε κάποια φάση όπως και ο λαός ένιωσε ότι όλα ήταν δυνατά, χάρη στον Αλέξη Τσίπρα, το οποίου το όνομα θα μείνει αναμφίβολα στην ιστορία αλλά όχι με τον τρόπο που σήμερα ο ίδιος νομίζει και οι Ηρακλείς του στέμματος διαλαλούν, φτάσαμε στην πραγματοποίηση του ονείρου της ολιγαρχίας και της ξένης πατρωνίας: μια Βουλή με 6 μνημονιακά κόμματα, συν το ΚΚΕ που στο δημοψήφισμα και στις εκλογές διαδραμάτισε αντικειμενικά ρόλο στυλοβάτη του συστήματος εξουσίας και συν τη Χρυσή Αυγή που είναι ο μπράβος του συστήματος εξουσίας. Μια Βουλή που μπορεί κατ' αρχήν να εξαντλήσει την τετραετία, να δώσει κάθε είδους κυβερνητικό συνδυασμό και να περάσει κάθε μέτρο που μπορεί να ζητηθεί από τους δανειστές, κουνώντας το δάχτυλο στο λαό ότι ο τελευταίος για πρώτη φορά ψήφισε εν γνώση του μνημονιακά.  

Αυτή η Βουλή θα έχει όνομα, όπως στον 20ο αιώνα είχε η Βουλή των Λαζάρων: θα είναι η Βουλή των ολιγαρχών και των δανειστών. Ο Τσίπρας έπαθε και “έμαθε” εξ ου και θα τον χαϊδεύουν όσο τον χρειάζονται για να τους κάνει τη βρώμικη δουλειά. Μετά θα τον πετάξουν στα αζήτητα.

Από μια τέτοια Βουλή και από μια τέτοια κυβερνητική πλειοψηφία δε θα μπορούσε παρά να προκύψει μια κυβέρνηση τσίρκο: εξωνημένη ανανεωτική αριστερά, που οπαδικά πανηγυρίζει για τη διατήρηση της εξουσίας, χυδαία και συκοφαντική ακροδεξιά που κάλλιστα θα μπορούσε να συμπορεύεται με τους Μπαλτάκους του Σαμαρά, οι πλέον οπορτουνιστικές εκδοχές των μνημονιακών κυβερνήσεων Παπανδρέου, νεοφιλελεύθεροι, συνθέτουν κατά βάση και με ελάχιστες  εξαιρέσεις, ένα σχήμα που ξέρει και δεν το κρύβει ότι θα εκτελεί εντολές και θα υπογράφει εφαρμοστικούς νόμους τους οποίους θα μεταφράζουν απλά Έλληνες υπάλληλοι. Δε χρειαζόμαστε καλύτερη κυβέρνηση είναι η αλήθεια: αυτήν την κυβέρνηση έπρεπε να έχουμε ως διαρκή υπενθύμιση ότι η ποιότητα του πολιτικού προσωπικού κάθε χώρας ακολουθεί την ποιότητα των πολιτικών που εφαρμόζονται. Σε αποικίες δεν ταιριάζουν και δε χρειάζονται καλύτεροι τοποτηρητές από αυτούς που έχουμε.

Η πρώτη περίοδος Τσίπρα ένιωθες ακόμα και αν δεν ήσουν ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και αν έβλεπες ότι έρχεται η μεγάλη προδοσία, ότι είχε μια άλλη, μια γνήσια λαϊκή αισιοδοξία στη βάση της που καθρεφτιζόταν και στα περισσότερα μέλη της κυβέρνησης. Αυτό άρχισε να τελειώνει στις 20 Φεβρουαρίου και φούντωσε ξανά- προς απελπισία του πρωθυπουργού- ενόψει δημοψηφίσματος. Η τωρινή περίοδος Τσίπρα είναι το απόλυτο γκρι. Όχι μόνο γιατί η μνημονιακή πραγματικότητα δείχνει ολοκληρωτική, ένας γύψος εντός του οποίου και οι απέχοντες και η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων μνημονιακών κομμάτων θα νιώσουν να ασφυκτιούν. Αλλά επιπλέον γιατί φέρει και τη σφραγίδα του λαού, ο οποίος ένιωσε εξαιτίας του Αλέξη Τσίπρα που πάλεψε για να σχηματίσει αυτήν την εντύπωση και ημών που αποτύχαμε να την ανασκευάσουμε, ότι τίποτα δεν είναι δυνατό.

Όμως, μέσα στη γκρίζα έως μαύρη περίοδο Τσίπρα και μνημονίου 3, μέσα στην ίδια τη Βουλή των ολιγαρχών και των δανειστών υπάρχει ένα εν δυνάμει αισιόδοξο στοιχείο: ο κρετινισμός τους, ο λεγόμενος κοινοβουλευτικός κρετινισμός. Στις δημοκρατίες ξεχνούν λόγω αλαζονείας που αγγίζει τα όρια της ύβρεως ότι ο λαός μπορεί να μετανιώνει για το τι ψηφίζει. Όταν τα μέτρα και οι συνέπειές τους έρθουν οι πολίτες θα συνειδητοποιήσουν ότι δεν έχουν φωνή στη Βουλή.

Κάποιοι, απογοητευμένοι θα πάνε σπίτι τους. Κάποιοι άλλοι όμως θα ξεκινήσουν να περικυκλώνουν τη Βουλή των ολιγαρχών και των δανειστών, το σύστημα εξουσίας. Και τότε η Βουλή αυτή και η κυβέρνηση τσίρκο, φοβισμένη και εξοργισμένη με το λαό που δεν “καταλαβαίνει” θα κάνει το λάθος να πει ό,τι και η κυβέρνηση Παπανδρέου μετά τη νομιμοποίηση που είχε λάβει στις περιφερειακές εκλογές του 2010: “εσείς νομιμοποιήσατε το μνημόνιο, τι θέλετε τώρα” ανοίγοντας περισσότερο το χάσμα που θα τη χωρίζει με το λαό και κάτω από τα πόδια της. Και τότε η μικρή μας ιστορία, που χαράσσεται από την ταξική ουσία αυτού που είναι το μνημόνιο και αυτού που είναι το αντιμνημόνιο, ό,τι και αν μας λένε οι καναλάρχες και οι παπαγάλοι τους, θα ξανά- ξεκινήσει.

*Πηγή: tvxs.gr

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2015