Ο Εργατικός Αγώνας δημοσιεύει την εισήγηση του Βασίλη Λάζαρη στην εκδήλωση που πραγματοποίησε στις 8 Ιουλίου 2016 στο Αίγιο η Πρωτοβουλία Κοινωνικού Μετώπου Αντίστασης Πολιτών Αιγιάλειας με θέμα «Υπάρχει φιλολαϊκή διέξοδος στην κρίση;». Διατηρήσαμε την ορθογραφία και το συντακτικό του πρωτοτύπου.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί μια ζέουσα ιστορική παρουσία μέσα σε ένα καθορισμένο χώρο, όπως όλες οι κατά καιρούς ιστορικές παρουσίες; Επιχειρεί την καταξίωσή της, πέρα από τις γνωστές και σε κάποιες περιπτώσεις αιματηρές δραστηριότητές της, και μέσα από μια πολύ σαφή ιδεολογία. Πρόκειται για μια βαρβαρική ιδεολογία που εκφράζει την ουσία της Ενωμένης Ευρώπης και στηρίζεται, εκτός των άλλων, και σε μια συγκεκριμένη αντίληψη της Ευρωπαϊκής Ιστορίας, όπως αυτή η ανάληψη προβάλλεται από πολυάριθμους προπαγανδιστές μιας νέας τάξης πραγμάτων. Είναι η αντίληψη για την αποφασιστική συμβολή αδυσώπητων στοιχείων του ιμπεριαλισμού στην διαμόρφωση των ιστορικών πραγματικοτήτων – μια θέση που σέρνει μαζί τη την κτηνωδία του Καρλομάγνου και τον εσμό των Σταυροφόρων της Δύσης, ενώ παράλληλα επικαλύπτεται από τις ζοφώδεις διακηρύξεις κάποιου «χριστιανικού καπιταλισμού», που πολύ έντονα θυμίζει την άγρια λεηλασία της Κωνσταντινούπολης το 1204 από τις συμμορίες του Δάνδολου, του Βονιφάτιου και του Βιλλεαρδουΐνου, και την φωτιά με την οποία έκαψε η καθολική Ιερή Εξέταση τον Τζορντάνο Μπρούνο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη κατασκευάσει με την συνδρομή ξένων αλλά και εγχώριων «φωστήρων» την ιδεολογία της και πάνω σ’ αυτή έχει στήσει την επίσημη Ιστορία της, που στοιχειοθετείται από μια συγκεκριμένη πρόταση, η οποία αναδύεται μέσα από συλλογικές εργασίες για μια «νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική», θεμελιωμένη πάνω σε μια προβαλλόμενη «σύγκρουση θρησκειών και πολιτισμών». Πρόκειται ουσιαστική για ένα και το αυτό καταστατικό κείμενο, προωθημένο από τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και από παράγοντες ευρωπαϊκών πολυεθνικών εταιριών και τραπεζικών συστημάτων, από μεγάλης εμβέλειας ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια και από δημοσιογράφους, συγγραφείς και εκδοτικούς οίκους, με στόχευση τους την επιβολή της εντελώς απαράδεκτης άποψης (πολύ βέβαια δυσάρεστης για τους δικούς μας αμετανόητους φραγκολάτρες) ότι «η σημερινή Ευρώπη είναι κόρη της λατινικής Εκκλησίας και των βαρβάρων».

Η τέτοιου είδους καταγραφή των ιστορικών πραγμάτων από τους πρόθυμους κονδυλοφόρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί σαφή άρνηση της αποδεδειγμένης ιστορικής αλήθειας – μια βάναυση άρνηση εκφρασμένη με μια ποικιλία στρεβλωτικών αναφορών και με παράλληλες πρωτοφανείς αποσιωπήσεις. Έτσι, το Ακυΐσγρανο του Καρλομάγνου (στο οποίο κατά τον δικό μας Ροΐδη επεδείκνυαν κάποτε τη λόγχη, που κέντησε τον Χριστό και λίγο πηλό, που είχε περισσέψει κατά το πλάσιμο του Αδάμ από τον Θεό) προβάλλεται ως βασικό πολιτιστικό κέντρο, μεγεθύνεται στην διαμόρφωση των ευρωπαϊκών πραγμάτων ο ρόλος των θρησκευτικών πολέμων, από τον αγγλογαλικό εκατόχρονο μέχρι τον ευρωπαϊκό τριαντάχρονο, και προσδιορίζεται ως σχεδόν μοναδική η συμβολή του Καθολικισμού και του συντηρητικού Προτεσταντισμού στην ανάπτυξη του παγκόσμιου πολιτισμού.

Από πολλούς δικούς μας «ευρωλάγνους» ίσως να θεωρείται ότι η ευρωπαϊκή Αναγέννηση απετέλεσε για τους φορείς της ιδεολογίας της Ενωμένης Ευρώπης λαμπρό κεφάλαιο της Ευρωπαϊκής Ιστορίας. Το αντίθετο ωστόσο συνέβη. Η Αναγέννηση εμφανίζεται από μέρος τους ως απλή «νεωτερηκότητα», ενώ η ισλαμική Ισπανία του Αλκαζάρ και της Αλάμπρας παραμερίζεται και η σλαβική ορθόδοξη παρουσία ρίχνεται στα Τάρταρα. Οι ευρωπαϊκές εξάλλου επαναστάσεις του 1789, του 1792, του 1830 και του 1848, ως πράξεις πολέμου εξοβελίζονται και ως τέτοιου είδους πράξεις λογαριάζονται οι νέες τεχνολογίες, η διοικητική θωράκιση της εξουσίας και η διαμόρφωση των ευρωπαϊκών κρατών μέσα από τις αιματηρές καταστολές των λαϊκών αντιστάσεων και τις ληστρικές επιδρομές και κατακτήσεις.

Ο μεγαλύτερος όμως εχθρός του πνεύματος, που διαχέεται στις αντιλήψεις των προαναφερόμενων ιστοριογράφων, είναι η Αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο. Τούτο βέβαια δεν διακηρύσσεται με άμεσο τρόπο, όσον αφορά τουλάχιστον την Αρχαία Ελλάδα, καταφαίνεται όμως από την επιχειρούμενη εξαφάνιση του ελληνικού παράγοντα, αρχαίου και μεσαιωνικού, στο χτίσιμο του ευρωπαϊκού πολιτισμού, και από την προβολή της θέσης ότι ο εν λόγω πολιτισμός αποτελεί αποκλειστικό γέννημα της δυτικής Εκκλησίας, Καθολικής και Προτεσταντικής, και των εκχριστιανισμένων «βαρβαρικών» φύλων, που είχαν τον 5^ο αιώνα καταλύσει το δυτικό ρωμαϊκό κράτος και πάνω στα ερείπιά του είχαν θεμελιώσει τη νέα Ευρώπη.

Η εχθρότητα των «ευρωπαϊστών» ιστοριογράφων για την Ελλάδα δεν πρέπει να καταπλήσσει όλους εκείνους τους δικούς μας, που εξακολουθούν να είναι παραδομένοι στην ευρωλαγνεία τους. Η Ελλάδα απετέλεσε την υψηλότερη έκφραση του πνεύματος της Ανατολής, του χώρου εκείνου δηλαδή, που η Δύση εμφανίζεται να περιφρονεί και ο οποίος εντούτοις υπήρξε η αφετηρία για τη μεγαλειώδη δημιουργική πορεία του ανθρώπου μέσα στον χρόνο.

Οι ευρωπαίοι έχουν βέβαια γεμίσει τα μουσεία τους με αρχαιοελληνικά καλλιτεχνικά δημιουργήματα, που την αξία τους δεν παύουν να την τονίζουν. Τούτο ωστόσο δεν τους εμποδίζει να τοποθετούν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό γενικά σε δεύτερη μοίρα, να καταβαραθρώνουν τον μεγάλο εραστή του Έρασμο και αντί της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας να προτιμούν ως πρότυπο διακυβέρνησης των λαών την απολυταρχία των Αψβούργων.

Η εχθρότητα των «ευρωπαϊστών» κατά της αρχαίας Ελλάδας είναι διακριτή, όχι όμως εντελώς απροκάλυπτη. Αντίθετα. Το Βυζάντιο έχει ολοκληρωτικά και απροσχημάτιστα καταδικαστεί από μέρους τους, για πολύ βέβαια συγκεκριμένους λόγους, τους οποίους κανένας Έλληνας δεν πρέπει να αγνοεί ή να λησμονεί.

Συγκεκριμένα, στα μέσα του 5^ου αιώνα ο βυζαντινός αυτοκράτορας Λέοντας ο Α’ της δυναστείας των Θρακών, είχε αντιμετωπίσει με αποφασιστικότητα και απόλυτη επιτυχία το γερμανικό στοιχείο, που κυριαρχούσε τότε στον στρατό, εξουδετερώνοντας τον γότθο στρατηγό Άσπαρ, ο οποίος αποτελούσε τον κυριότερο εκφραστή αυτού του στοιχείου και απαλλάσσοντας με αυτό τον τρόπο το Βυζάντιο από την γερμανική απειλή. Επρόκειτο για την πρώτη μεγάλη ήττα των δυτικοευρωπαίων στην προσπάθειά τους να υποτάξουν την βυζαντινή Ανατολή και να μειώσουν στην περιοχή το ελληνικό στοιχείο.

Οι προσπάθειες της Δύσης να καταστρέψουν το Βυζάντιο συνεχίστηκαν βέβαια σε όλη την διάρκεια της ζωής του, γνώρισαν όμως σε όλες τις περιπτώσεις την αποτυχία – κυρίως κατά την εποχή των Μακεδόνων αυτοκρατόρων. Το Βυζάντιο δηλαδή πάντα αντιστεκόταν στην δυτικοευρωπαϊκή απειλή, με θλιβερές εξαιρέσεις τους συμβιβασμένους Κομνηνούς πλην του Ανδρόνικου Κομνηνού, και τους προδότες Αγγέλους. Βασική δε έκφραση του πνεύματος αυτής της βυζαντινής αντίστασης στην επιδρομική Δυτική Ευρώπη είχαν τότε αποτελέσει εκτός των άλλων και πολλοί βυζαντινοί λόγιοι – πρώτος δε ο μεγάλος Φώτιος, ο οποίος υπήρξε η σημαντικότερη προσωπικότητα της Ανατολικής Εκκλησίας και ένας από τους λαμπρότερους στοχαστές του μεσαιωνικού ελληνισμού.

Ο τρόπος καταγραφής της Ιστορίας από τους «ευρωπαϊστές» στοχεύει ουσιαστικά στην προώθηση και επιβολή μιας ιδεολογίας για τον 21^ο αιώνα που αποκλείει, ως μερικό έστω συστατικό της κάθε αρχαιοελληνικό, σλαβικό ή αραβικό στοιχείο. Αποτελεί δηλαδή στην πραγματικότητα η καταγραφή αυτή ένα σύνολο απόψεων, οι οποίες αναφερόμενες στο μέλλον του κόσμου, στηρίζονται πάνω στην προσδιορίζουσα κατάδειξη του ρωμαιοκαθολικισμού, του λουθηρανικού και καλβινικού προτεσταντισμού και της σύγχρονης καπιταλιστικής αντίληψης των πολιτικών και κοινωνικών πραγμάτων.

Η ιδεολογία ωστόσο που προωθείται, εκτός των άλλων, και μέσα από τον προαναφερόμενο τρόπο καταγραφής της Ιστορίας δεν απετέλεσε δημιούργημα κάποιων ευρωπαίων διανοουμένων. Είναι κατά παραγγελίαν κατασκεύασμα ενός αμερικανού «στοχαστή» του Σάμιουελ Φίλιπς Χάντιγκτον, ενός «θεωρητικού» του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, που υπήρξε παληότερα ο αρχιτέκτονας της βίαιης μετακίνησης του αγροτικού πληθυσμού του Βιετνάμ στις πόλεις και ο αντικαταστάτης του Κίσινγκερ στη διεύθυνση της «στρατηγικής ασφάλειας» των Ηνωμένων Πολιτειών στα χρόνια της προεδρίας του Κάρτερ. Ο Χάντιγκτον είχε προβάλλει μια πολύ συγκεκριμένη θέση, που αναφερόταν στην «σύγκρουση των πολιτισμών και των θρησκειών» και στον «ανασχηματισμό της παγκόσμιας τάξης» - μια θέση, που ξεχώριζε απόλυτα όλους τους δυτικοευρωπαίους από τους βυζαντινούς, τους μαυριτανούς, τους σλάβους και τους άλλους λαούς του ευρύτερου ευρωπαϊκού χώρου και στηριζόταν πάνω στην πολύ χαρακτηριστική άποψη, ότι ο «δυτικός χριστιανισμός» (αρχικά ο Καθολικισμός και κατόπιν ο Προτεσταντισμός) έχει αποτελέσει το κύριο και το πιο σημαντικό ιστορικό γνώρισμα του δυτικού πολιτισμού.

Ο δυτικός πολιτισμός, σύμφωνα με τον Χάντιγκτον, δεν έχει πάρει στην πραγματικότητα κανένα στοιχείο από την αρχαία Ελλάδα – και το κίνημα του Ουμανισμού, που προετοίμασε την ευρωπαϊκή Αναγέννηση, αποτελεί ιστορικό περιστατικό ανάξιο ιδιαίτερης προσοχής. Μπορεί συνεπώς κάποιοι, με βάση αυτές τις σκέψεις του Χάντιγκτον, να θεωρήσουν ότι ο δυτικός πολιτισμός δεν εκφράστηκε κυρίως με τον ρωμανικό και τον κατοπινό γοτθικό ρυθμό, αλλά με τις σφαγές των ανυπότακτων Σαξόνων από τον Καρλομάγνο, με τις προπαγανδιστικές εγκυκλίους του παπισμού και τις αντίστοιχες πράξεις του, με τους «ίντικες» των απαγορευμένων βιβλίων και τα «συγχωροχάρτια», με τις δραστηριότητες του ιησουΐτικου τάγματος του Λογιόλα και τις θρησκευτικές διώξεις της Ιερής Εξέτασης – και ακόμα με την γενοκτονία των ιθαγενών πληθυσμών της Αμερικής από τους ισπανούς, τους πορτογάλους και τους άγγλους αποικιοκράτες και με την κτηνώδη διακυβέρνηση μιας ολόκληρης ομάδας ευρωπαϊκών λαών από τον οίκο των Αψβούργων. Οπωσδήποτε πάντως, κατά τον Χάντιγκτον και πάλι, ο δυτικός πολιτισμός δεν εκφράστηκε με τα ιδεώδη της Γαλλικής Επανάστασης (ούτε βέβαια της Οκτωβριανής) – γιατί αυτές οι επαναστάσεις σηματοδότησαν την «έλευση των μαζών» και οδήγησαν απαρχής στην προβολή μιας απαράδεκτης για τους μεγαλοαστούς ηθικής μέσα από την βίαιη αμφισβήτηση και την τελική ανατροπή της απόλυτης κοινωνικής πειθαρχίας.

Ο δυτικός πολιτισμός, κατά τον Χάντιγκτον πάντα, είναι «μοναδικός», όχι όμως οικουμενικός. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο χρειάζεται να προστατευτεί από τις επιβουλές άλλων πολιτισμών, επιχειρώντας μια «πολιτισμική συσπείρωση» με όλα τα μέσα (ίσως και τα στρατιωτικά) και απομακρύνοντας παράλληλα από τον κορμό του ξένα πολιτιστικά στοιχεία.

Ο Χάντιγκτον, παραμερίζοντας την βασική ιστορική πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία όλοι οι πολιτισμοί αναπτύσσονται ήδη με βάση και τις αλληλεπιδράσεις τους, έχει μιλήσει ανοικτά για την ανάγκη εσωτερικών εκκαθαρίσεων των ξένων πολιτισμών και έχει αναφερθεί ειδικά στην Ελλάδα. Σύμφωνα μάλιστα με τις δηλωμένες απόψεις του, η Ελλάδα αποτελεί εξαίρεση ως ορθόδοξος ξένος στους δυτικούς οργανισμούς – γεγονός, που πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα. Και τούτο βέβαια δεν μπορεί παρά να σημαίνει την προτροπή του Χάντιγκτον και των ομοίων του για την εξαφάνιση ή έστω τον περιορισμό της ελληνικής ορθοδοξίας από τον κατακτητικό παπισμό και προτεσταντισμό και για την καταστροφή της αρχαιοελληνικής και βυζαντινής κοσμικής κληρονομιάς, που έχει εξασφαλίσει την συνέχεια του ελληνισμού μέσα στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητας.

Ο Χάντιγκτον αναπτύσσει την ηθική εκείνη αντίληψη των πραγμάτων, η οποία αντιστοιχεί στα συμφέροντα μιας ορισμένης κοινωνικής τάξης, που υπηρετεί ο ίδιος. Είναι η πανίσχυρη οικονομικά μεγαλοαστική τάξη του δυτικοευρωπαϊκού και βορειοαμερικανικού γεωγραφικού χώρο, όσο αφορά την Ευρώπη, αυτή δεν θα οικοδομηθεί σε ξεχωριστές και πραγματικά ανεξάρτητες χώρες, αλλά θα συγκροτηθεί από ένα είδος πολυεθνικής αυτοκρατορίας.

Προφανώς ο εναγκαλισμός των ευρωπαϊκών εθνών από αυτή την πολυεθνική αυτοκρατορία είναι πάρα πολύ δύσκολο (αν όχι εντελώς αδύνατο) να τα εξαφανίσει. Γι’ αυτό τον λόγο η επιδίωξη των οραματιστών της συνεχώς διαλαλούμενης «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» περιορίζεται στην προκειμένη περίπτωση στην εξαφάνιση του εθνικού κράτους, το οποίο, όπως είναι γνωστό, υπήρξε γέννημα της Γαλλικής Επανάστασης.

Η ίδια η Γαλλική Επανάσταση αποτελεί βέβαια για την ιδεολογία της Ενωμένης Ευρώπης σχεδόν απορριπτέο ιστορικό «περιστατικό» - κυρίως η «ολοκληρωτική δυναμική» της, που αγκαλιάζει όλη την πορεία του εργατικού κινήματος από την πρώτη γερμανική σοσιαλδημοκρατία μέχρι τα κατοπινά κομμουνιστικά κόμματα. Η καταδίκη μάλιστα αυτής της «δυναμικής» της Γαλλικής Επανάστασης εκφράζεται κατά πρώτο λόγο με την φανερή προσπάθεια από μέρους των υποστηρικτών της ιδεολογίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης να εκμηδενίσουν ή τουλάχιστον να μειώσουν την σημασία της στις ιστορικές εξελίξεις, οι οποίες ωστόσο δεν μπορεί να είναι άλλες από εκείνες, που έχουν ως αφετηρία τους αυτή ακριβώς την «δυναμική». Και προφανώς με αυτή την προσπάθεια προβλήθηκε και στον ευρωπαϊκό χώρο η γνωστή θεωρία του Φουκουγιάμα για το «τέλος της Ιστορίας» - μια θεωρία, που αρνείται κυρίως τις κοινωνικές μετεξελίξεις και με αυτή ακριβώς την εντελώς αντιδιαλεκτική θέση της θέλει να εμφανίσει τις υπάρχουσες τώρα σχέσεις παραγωγής και ιδιοκτησίας όχι ως παροδικές αλλά ως αιώνιες κοινωνικές καταστάσεις.

Αυτή σε γενικές γραμμές είναι η σκοτεινή, ανθελληνική και ιμπεριαλιστική ιδεολογία της Ευρωπαϊκής Ένωσης – και θα πρέπει συνεπώς οι δικοί μας φραγκολάτρες να αναθεωρήσουν κάποιες απόψεις τους αναφορικά με το «ευρωπαϊκό όνειρο» και να στείλουν τελικά «ες τους κόρακας» τους τωρινούς «ευρωπαϊστές», όπως ακριβώς έπρατταν οι αρχαίοι πρόγονοί μας για τους ανεπιθύμητους. Επειδή διαφορετικά θα έρθει ο καιρός, που θα κληθούν από τους εν λόγω «ευρωπαϊστές» να αντικαταστήσουν τον γαλήνιο Απόλλωνα με τον αιμοσταγή Οντίν και τον καθαρό αρχαιοελληνικό στοχασμό με τις χοντροκομμένες θέσεις των ρυπαρών «πραγματιστών» καλογήρων της μεσαιωνικής Ευρώπης – ή αν είναι φανατικοί ορθόδοξοι χριστιανοί θα τους ζητηθεί να γονατίσουν και να προσευχηθούν όχι κάτω από τους θόλους βυζαντινών βασιλικών αλλά μέσα σε σκοτεινούς γοτθικούς ναούς ή σε ψυχρές προτεσταντικές εκκλησίες.

Ο Βασίλης Λάζαρης είναι φιλόλογος, ιστορικός και συγγραφέας πολλών βιβλίων που αφορούν το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα του 20^ου αιώνα αλλά και την ιστορία της Αχαΐας.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΔΕΛΗΠΕΤΡΟΥ*

ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑ ΟΡΙΟ. ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΜΙΖΕΣ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΖΕ Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΟ ΕΧΕΙ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ... ΓΕΡΜΑΝΟ

Προφανώς δεν χρειάζεται να είμαστε όλοι οι Έλληνες νομομαθείς. Αλλά αυτοί που η δουλειά τους είναι οι νόμοι και η κατά περίπτωση ερμηνεία τους, είναι υποχρεωμένοι να είναι, με όλα όσα επί της ουσίας περιλαμβάνει ο συγκεκριμένος όρος.

Δηλαδή οφείλουν να είναι ενημερωμένοι για ό,τι σχετίζεται με την σωστή απονομή της δικαιοσύνης, να κλείνουν τα παράθυρα που μπορεί να την εμποδίσουν και βασικά να κλείνουν τις πόρτες για να μην φύγουν σαν.. κύριοι αυτοί που ευθύνονται για παράνομες πράξεις.

Πολύ περισσότερο όλα αυτά πρέπει εγκαίρως να τα λαμβάνουν υπόψη τους οι “καθ' ύλην αρμόδιοι” όταν η δικαιοσύνη επιλαμβάνεται υποθέσεων σαν κι αυτήν για τις “ωφέλιμες πληρωμές” που έκανε η γερμανική Siemens, για τις μίζες δηλαδή που έβγαιναν από το μαύρο ταμείο της και κατευθύνονταν στις τσέπες πολιτικών προσώπων και στελεχών του κρατικού μηχανισμού.

Γιατί δεν εξηγείται και δεν καταπίνεται το γεγονός ότι η δίκη, μετά από ένα σωρό... αναβολές, αναβλήθηκε και πάλι – και αυτή τη φορά επ' αόριστον – γιατί δεν... μεταφράστηκε εγκαίρως το παραπεμπτικό βούλευμα. Θα ήταν για γέλια εάν η υπόθεση δεν ήταν τόσο σοβαρή, εάν δεν αποτελούσε στίγμα για την πολιτική ζωή της χώρας και εάν τις μίζες δεν τις είχαμε ήδη πληρώσει ακριβά.

Γιατί το τραγικό είναι ότι το μάρμαρο για τις σχέσεις της διαπλοκής το πληρώνουν τελικά οι απλοί πολίτες, αυτοί που δεν μπορούν να εμποδίσουν τα σκοτεινά παιχνίδια και αδυνατούν να ελέγξουν τις σκοτεινές διαδρομές του χρήματος. Και κερατάδες και δαρμένοι, δηλαδή.

Η καλή μέρα βέβαια φαίνεται από το πρωί, και η κακή επίσης. Φαινόταν λοιπόν ότι τα πράγματα πάνε κατά διαόλου όταν πριν από μια εβδομάδα που ήταν να ξεκινήσει η εκδίκαση της υπόθεσης κανείς δεν είχε σκεφτεί να υπάρχει γαλλομαθής... διερμηνέας ώστε να εξασφαλιστούν τα δικαιώματα του γαλλοελβετού τραπεζίτη Ζαν Κλοντ Όσβαλντ που υπήρξε το πρόσωπο κλειδί για το ξέπλυμα του βρώμικου χρήματος.

Και τίποτα καλό δεν προμηνούσε η αναζήτηση από τον πρόεδρο του δικαστηρίου... γαλλομαθούς “που να μην έχει σχέση με την υπόθεση” στο ακροατήριο! Αλλά το πράγμα είχε φανεί πού (δεν) πηγαίνει από τον προηγούμενο Νοέμβριο όταν είχε γίνει και πάλι προσπάθεια να ξεκινήσει η δίκη ενώ είχε μεταφραστεί επισήμως μόνο το... μισό βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών.

Αν συνυπολογίσουμε μάλιστα ότι από πολιτικά πρόσωπα στο εδώλιο βρίσκεται μόνο ο κάποτε “στρατηγός” του σημιτικού Πασόκ Θόδωρος Τσουκάτος, ότι οι δωροδοκίες έγιναν το... 1997-1998 και η δίκη (σε πρώτο βαθμό!) δεν έχει ξεκινήσει και ότι – όπως τόνισε και ο εισαγγελέας – “κάθε λεπτό που περνάει το αδίκημα της δωροδοκίας παραγράφεται”, κάτι πολύ σάπιο υπάρχει στο σύστημα.

Κι όταν η αποφορά βγαίνει από τις αίθουσες και γίνεται αντιληπτή από όλους μας δεν είναι δυνατόν οι υπεύθυνοι – είτε στο δικαστικό σώμα είτε στο υπουργείο Δικαιοσύνης – να συνεχίσουν να κάνουν τον Γερμανό!

*Πηγή: News247.gr

ΜΕΤΑ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΕΖΟΥΣ "ΧΑΡΙΣΑΝ" ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟ ΣΤΟΥΣ ΙΤΑΛΟΥΣ

Η ληστεία, υπό μορφή πειρατικής επιδρομής και κατοχικού πλιάτσικου, του ελληνικού Δημοσίου και του ελληνικού λαού, κλιμακώνεται, χωρίς φραγμούς, χωρίς όρια και με έναν κυνισμό που δεν έχει προηγούμενο.

Κυβέρνηση και ΤΑΙΠΕΔ ξεπουλάνε άρον – άρον, με φωτογραφικό διαγωνισμό – μαϊμού, στον οποίο συμμετέχει, ως συνήθως, ένας και μόνος ενδιαφερόμενος, το σύνολο της στρατηγικής σημασίας επιχείρησης της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, έναντι του εξευτελιστικού, για το μέγεθος και τις δυνατότητές της, ποσού των 45 εκατ. ευρώ, ενώ την ίδια ώρα διασπαθίζονται δυσανάλογα ποσά σε χρηματοοικονομικούς, νομικούς και τεχνικούς συμβούλους για την “κάλυψη” μιας φωτογραφικής χαριστικής πράξης.

Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ “χαρίζεται” κυριολεκτικά στους Ιταλικούς κρατικούς σιδηρόδρομους και συγκεκριμένα στην ιταλική κρατική εταιρεία Ferrovie Dello Stato Italiane SpA. Για άλλη μια φορά έχουμε επανακρατικοποίηση στην ουσία μιας μεγάλης στρατηγικής επιχείρησης σε ξένο κράτος. Έτσι, η νεομνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ξεπούλησε λιμάνια, αεροδρόμια και σιδηρόδρομο σε ξένα κρατικά χέρια και συγκεκριμένα Κινέζικα, Γερμανικά και Ιταλικά. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε φτηνό οικόπεδο λεηλασίας ξένων κρατών.

Αυτές οι φωτογραφικές χαριστικές πράξεις της κυβέρνησης, οι οποίες, μάλιστα, σημειώνονται σε περιόδους οικονομικής κρίσης και κατάρρευσης των αξιών αλλά και καθ' υπόδειξη των πιστωτών, οι οποίοι επιλέγουν και τους επενδυτές, μοιράζοντας τα ιμάτια και τα λάφυρα της αποικίας, συνιστούν μεγάλα σκάνδαλα, δεν διαθέτουν καμιά νομιμότητα και για την αδιαφανή πραγματοποίησή τους υπάρχουν μείζονες πολιτικές και ποινικές ευθύνες.

Αυτές οι ληστρικές μεταβιβάσεις οφείλουν να γνωρίζουν οι πάντες ότι δεν αναγνωρίζονται ούτε νομιμοποιούνται από τον ελληνικό λαό και ότι αυτοί που τις συνάπτουν θα λογοδοτήσουν όχι μόνο πολιτικά αλλά και ποινικά, ενώ οι ευθύνες τους θα αναζητηθούν μέχρι τέλους.

Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ ανήκει στο λαό και ως δημόσια στρατηγική επιχείρηση θα έπρεπε να εξυγιανθεί και να ανασυγκροτηθεί και να λειτουργήσει κερδοφόρα σε όφελος του τόπου, της ανάπτυξης της χώρας και του ελληνικού λαού, συμβάλλοντας στην εξυπηρέτηση των πολιτών και τη μετατροπή της Ελλάδας σε σύγχρονο κόμβο μεταφορών, αντί η πατρίδα μας να εκχωρείται σε κινέζικα και ιταλικά διαμετακομιστικά συμφέροντα.

Ν.Ζ.

πηγη: iskra.gr

Οι επιχειρηματίες υπερδανείζονται  για τις εταιρείες τους, και μετατρέπουν τα δάνεια  σε ατομικό πλούτο

του Δημήτρη Σταμούλη

Πληθαίνουν μέρα με τη μέρα τα «κανόνια» που ανακοινώνονται με μεγάλες και άλλοτε κραταιές καπιταλιστικές επιχειρήσεις να οδεύουν στο περίφημο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα και χιλιάδες εργαζομένους να βιώνουν την απόλυτη ανασφάλεια και το φάσμα της ανεργίας. Μετά το πεντάστερο ξενοδοχείο Athens Ledra που, εν μέσω τουριστικής σεζόν, έβαλε λουκέτο και άφησε ξεκρέμαστους τους διακόσιους περίπου εργαζόμενους, και την Ηλεκτρονική πιο πριν, ακολούθησαν μέσα σε λίγες ημέρες άλλα δύο «ηχηρά» κραχ. Το ένα ήταν αυτό των σούπερ μάρκετ Μαρινόπουλος και το άλλο της εταιρείας πετρελαιοειδών Τζετόιλ που ίδρυσε ο Κ. Μαμιδάκης, ο οποίος αυτοκτόνησε πριν ακριβώς μία εβδομάδα. Και οι δύο αυτές εταιρείες απασχολούσαν μαζί περίπου 12.700 εργαζόμενους.

Η πορεία προς τη μνημονιακή κόλαση όλα αυτά τα χρόνια είναι σπαρμένη από κουφάρια μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων, μα πιο πολύ από εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους-θύματα του άγριου κοινωνικού πολέμου που διεξάγει το εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο. Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της ΕΣΕΕ, πάνω από 245.000 λουκέτα μπήκαν σε επιχειρήσεις από το 2008 ενώ έμειναν χωρίς δουλειά πάνω από 840.000 εργαζόμενοι. Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός των Συμφώνων Σταθερότητας και της σιδερόφρακτης λιτότητας «κόβει» τα «ξερά κλαδιά» του κεφαλαίου, αλλά πρωτίστως «κόβει» εργατικά δικαιώματα και όνειρα, αναζητώντας νέο «αίμα» και ανάταξη της κερδοφορίας του.

Πολλοί είναι αυτοί που αναρωτιούνται πώς είναι δυνατό τόσο ισχυροί όμιλοι στους κλάδους τους να καταβαραθρώνονται και να οδηγούνται σε χρεοκοπία. Σε εξορμήσεις που έγιναν από εργατικές λέσχες και εργατικά σχήματα σε διάφορες πόλεις και γειτονιές (Πατήσια, Γαλάτσι, Πρέβεζα κ.α.) πολλοί πελάτες διατύπωναν την απορία για το «τι έγινε» και για το «πού πήγαν τόσα χρήματα που μας έπαιρναν κάθε φορά που ψωνίζαμε».

Πραγματικά, πώς εξηγείται το γεγονός ότι μια εταιρεία, όπως ο Μαρινόπουλος, που εισέπραττε άμεσα ζεστό μετρητό χρήμα από τους πελάτες της, αλλά πλήρωνε επί πιστώσει και εκ των υστέρων τους προμηθευτές της, να συσσωρεύσει χρέη περίπου 1,3 δις ευρώ, κοντά στη μια μονάδα του ΑΕΠ της χώρας; Η εταιρεία αυτή, όπως και τόσες άλλες, δεν έκανε και κάτι …παράνομο. Τα προβλεπόμενα «παραθυράκια» των νόμων υπέρ του κεφαλαίου αξιοποιούσε. Κανείς, ωστόσο, δεν ενοχλήθηκε που επί τρία συναπτά έτη δεν είχε δημοσιεύσει ισολογισμό, ενώ ο τελευταίος, του 2014, εμφάνισε «εμπορικές και άλλες υποχρεώσεις» ύψους 750 εκατ. ευρώ. Κι όμως, οι τράπεζες συνέχιζαν να τη χρηματοδοτούν κανονικά. Δεν είναι τυχαίο ότι οι υποχρεώσεις της προς τον τραπεζικό τομέα προσεγγίζουν, σήμερα, το μισό δισ. ευρώ! Ωστόσο, αίσθηση προκάλεσε αποκάλυψη δικηγορικής εταιρείας πελατών στους οποίους χρωστά η Μαρινόπουλος, ότι η εταιρεία το 2011 μεταβίβασε την τεράστια ακίνητη περιουσία της σε φαντ στο Κατάρ που ελέγχεται από τον ίδιο τον μεγαλομέτοχο της Μαρινόπουλος ΑΕ.

Εύλογα κανείς καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι τζίροι που έφταναν ως και 1,6 δις. ευρώ, οι 2.000 περίπου απλήρωτοι προμηθευτές, οι οφειλές 100 εκατ. ευρώ σε Δημόσιο, ασφαλιστικά ταμεία και 4,3 εκατ. ευρώ σε εργαζόμενους δεν …εξαϋλώθηκαν, αλλά κάπου έχουν καταλήξει αποφέροντας αμύθητο προσωπικό πλούτο για τους ιδιοκτήτες και ανείπωτη δυστυχία και ανέχεια για τους εργαζόμενους. Δεν πρόκειται για κανένα «παράδοξο του ελληνικού καπιταλισμού», όπως υποκριτικά αναρωτιέται η Καθημερινή, αλλά για την κλασική ιδιοτέλεια του καπιταλιστή, που συσσωρεύει πλούτο κλεμμένο από τους εργάτες του. Ούτε πρόκειται για «κατάρρευση του παρασιτικού μοντέλου» ή της οικονομικής μεγέθυνσης μέσω της κατανάλωσης με δανεικά. Γιατί, με τον ίδιο τρόπο λίγο-πολύ κινείται το κεφάλαιο και στην Ελλάδα και αλλού. Με σκληρή εκμετάλλευση, ελαστική, κακοπληρωμένη ή απλήρωτη εργασία, που επιβάλουν οι κυβερνώντες ―ΝΔ και ΠΑΣΟΚ παλιότερα, ΣΥΡΙΖΑ σήμερα― με αδρές επιδοτήσεις από κράτος και ΕΕ, με φοροαπαλλαγές και με μύριες δυνατότητες εξαγωγής πλούτου σε εξωχώριες εταιρείες και «καμουφλαρισμένα» φαντ. Το μοντέλο του υπερδανεισμού των επιχειρήσεων και της μετατροπής των δανείων σε ατομικό πλούτο είναι πάγια τακτική του κεφαλαίου. Οι διάφοροι επιχειρηματίες όλο και πιο συχνά αρέσκονται να …κλέβουν τις επιχειρήσεις τους, να τις ρίχνουν στα βράχια, αφού πρώτα έχουν διασφαλίσει τα κέρδη τους με κάθε πρόσφορο μέσο. Ανάλογη ιστορία είναι και η εταιρεία Τζετόιλ, η οποία την περασμένη εβδομάδα προσέφυγε στο άρθρο 99, αφήνοντας ξεκρέμαστους 200 περίπου εργαζόμενους. Η εταιρεία καυσίμων είχε φτάσει να αποτελεί την τρίτη δύναμη της αγοράς, με μερίδιο 8,5%, δίκτυο 600 πρατηρίων και πέντε θυγατρικές στα Βαλκάνια. Ταυτοχρόνως, η οικογένεια δραστηριοποιήθηκε στη ναυτιλία, την εμπορία αυτοκινήτων, τα ξενοδοχεία, τους πολυχώρους, την παραγωγή και τυποποίηση ελαιολάδου και κρασιού. Μπορεί τα οικονομικά προβλήματα της εταιρείας να εμφανίστηκαν το 2008, στην αρχή της κρίσης, και τα κέρδη να έγιναν ζημίες ύψους μισού δις ευρώ, αλλά δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα. Πώς άλλωστε βρέθηκαν τα 15 εκατ. ευρώ για να ανακαινιστεί ο πολυχώρος «Αθηναΐς» στο Γκάζι; Πού πήγαν τα έσοδα από το «Αθηναΐς Catering», ένα από τα μεγαλύτερα κέτερινγκ της Αθήνας, που είχε αναλάβει, με το αζημίωτο, την προμήθεια φαγητών των αποστολών της Ολυμπιάδας του 2004 αλλά και πολλές εκδηλώσεις του δημόσιου τομέα; Πώς μεσούσης της κρίσης το 2010, η εταιρεία προχώρησε στην εξαγορά των εταιρειών Ντρακόιλ και Ελ Πέτρολ, διευρύνοντας το δίκτυο πρατηρίων της; Σήμερα, οι υποχρεώσεις της Τζετόιλ ξεπερνούν τα 314 εκατ. ευρώ ενώ οφείλει 2,5 εκατ. ευρώ στο ελληνικό Δημόσιο, 650.000 ευρώ σε ασφαλιστικά ταμεία και 920.000 ευρώ προς τους εργαζομένους.

Ποια είναι όμως η μοίρα των εργαζόμενων των υπό πτώχευση εταιρειών σε όλη αυτή την ιστορία; Μπορούν να διασφαλιστούν τα συμφέροντά τους από την υπαγωγή των φεσωμένων εταιρειών στο άρθρο 99 και την υποτιθέμενη απέλπιδα προσπάθεια των ιδιοκτητών τους σε συνεργασία με τις τράπεζες και πιθανούς αγοραστές, να τις καταστήσουν «βιώσιμες»; Οι εργαζόμενοι του Μαρινόπουλου, της Τζετόιλ και όλων των άλλων εταιρειών που καταφεύγουν στον Πτωχευτικό Κώδικα δεν πρέπει να εφησυχάσουν, ούτε να εμπιστευτούν τις κινήσεις των ιδιοκτητών και τα «επενδυτικά σχέδια» που θα τους σερβίρουν.

Τα περί «άμεσης επιστροφής στην κανονικότητα», «διασφάλισης των θέσεων εργασίας» και «διευθέτησης των οφειλών» που λέει η Μαρινόπουλος είναι τόσο αλήθεια όσο και η ανακοίνωσή της ότι τα …άδεια καταστήματά της «συνεχίζουν κανονικά τη λειτουργία τους»… Ένα πρώτο δείγμα έδωσε η εταιρεία μετά την πρόσφατη συμφωνία με το επιχειρησιακό σωματείο που προέβλεπε ότι θα συνεχίσει την καταβολή των πάσης φύσεως δεδουλευμένων αποδοχών των εργαζομένων όπως προβλέπει ο νόμος. Τα δεδουλευμένα Ιουνίου δεν καταβλήθηκαν ενώ και το επίδομα αδείας δόθηκε κουτσουρεμένο, καταντώντας ένα βοήθημα 200 ευρώ.
Θα πρέπει να γίνει σαφές ότι η εφαρμογή του άρθρου 99 από την περίοδο της θέσπισής του μέχρι σήμερα έχει αποδείξει ότι η υπαγωγή επιχειρήσεων σε αυτό οδηγεί σε πλήρη ατιμωρησία τους ιδιοκτήτες καπιταλιστές.

Πολλοί μεγαλοοφειλέτες επιχειρηματίες κατέφυγαν στο άρθρο 99, όχι για να διασώσουν τις επιχειρήσεις τους, αλλά για να αποφύγουν τη δίωξη από τους πιστωτές τους, μεταξύ των οποίων και το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία, χρησιμοποιώντας τη συγκεκριμένη ευχέρεια ως παράθυρο αποφυγής των ποινικών και αστικών ευθυνών τους. Το άρθρο 99 συμπεριλαμβάνει στους πιστωτές και τους εργαζόμενους όσον αφορά τις απαιτήσεις τους από μισθούς και αποζημιώσεις απολύσεων. Ο προηγούμενος πτωχευτικός κώδικας τους εξαιρούσε από τους πιστωτές και αντιμετώπιζε κατά προτεραιότητα τις απαιτήσεις τους. Πλέον, μπαίνουν στην ίδια μοίρα με τις τράπεζες και τους μεγάλους προμηθευτές αλλά, τελικά, αυτοί δεν παίζουν κανένα ρόλο στις εξελίξεις, καθώς τα νήματα τα κινούν τράπεζες και ενδιαφερόμενοι αγοραστές. Είναι σε τίποτα διασφαλισμένοι οι εργαζόμενοι μετά την υπαγωγή της εταιρείας τους στο άρθρο 99; Όχι! Η δικαστική απόφαση δεν υποχρεώνει την εργοδοσία να καταβάλει κανονικά τους μισθούς, ούτε βέβαια να διατηρήσει όλες τις θέσεις εργασίας που έχει σήμερα. Δηλαδή, ο Μαρινόπουλος έχει το «δικαίωμα» να μην καταβάλει μισθούς –όπως και το κάνει!― και να προβεί σε απολύσεις, εάν αυτό το ορίζει το πλαίσιο του σχεδίου «εξυγίανσης» που θα καταρτίσει μαζί με τις τράπεζες. Είναι φανερό ότι η εργοδοσία των Μαρινόπουλων, Τζετόιλ και Σία επιχειρούν να κερδίσουν χρόνο, ώστε να προωθήσουν είτε σχέδια αντεργατικής αναδιοργάνωσης, σε συνεννόηση με τις τράπεζες και τους πιθανούς αγοραστές, είτε να κηρύξουν πτώχευση. Στα συνήθη μέτρα «εξυγίανσης» που προτείνουν οι τράπεζες περιλαμβάνονται λουκέτα καταστημάτων, που σημαίνει απολύσεις. Να θυμίσουμε ότι η αρχική συμφωνία με τη «Σκλαβενίτης» προέβλεπε τη συν-λειτουργία μόνο των 33 υπέρ-μάρκετ της «Μαρινόπουλος», σε σύνολο 823 καταστημάτων που διατηρούσε εντός και εκτός Ελλάδας, μέχρι και τον Μάρτη του 2016… Ένα άλλο κρίσιμο θέμα αφορά στις οφειλές. Η «Μαρινόπουλος» και οι ενδιαφερόμενοι αγοραστές της, για παράδειγμα, ζητάνε «κούρεμα» των χρεών της εταιρείας προς τις τράπεζες και τους προμηθευτές, που μπορεί να φτάσει ακόμα και στο 50% των οφειλών. Προφανώς, εάν επιβληθεί τέτοιο κούρεμα, δεν πρόκειται να μείνουν αλώβητα και τα 4,3 εκατ. ευρώ που οφείλει η εταιρεία στους εργαζόμενους.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ