Σε μεγάλη απόσταση από την εισαγγελική πρόταση, το δικαστήριο κήρυξε αθώους για την εγκληματική οργάνωση τους περισσότερους από τους κατηγορουμένους στη δίκη του Noor One με αποτέλεσμα να έχουμε μια  εγκληματική οργάνωση χωρίς αρχηγό και με μόλις τέσσερα μέλη.

Ο Αιμίλιος Κοτσώνης είναι ανάμεσα σε αυτούς που αθωώθηκαν για την ένταξη και συγκρότηση της οργάνωσης λόγω αμφιβολιών και κατηγορείται μόνο για απλή συνέργεια στην διαμετακόμιση των ναρκωτικών.

Από τους Έλληνες ένοχοι για την οργάνωση κρίθηκαν οι Γεράσιμος Γιανουσάκης και Γιώργος Μπουρδούβαλης. Από τους υπόλοιπους ένοχοι κρίθηκαν τρεις τουρκικής καταγωγής κρατούμενοι. Αθώοι κρίθηκαν ο πλοιοκτήτης και όλο το πλήρωμα.

Το δικαστήριο διέκοψε για την Τετάρτη ώστε να ανακοινωθεί το ύψος των ποινών.

Παράλληλα, σε αντίθεση με την πρόταση της εισεγγελέως να κρατηθούν όσοι έχουν κριθεί ένοχοι το δικαστήριο αποφάσισε να ισχύσουν οι περιοριστικοί όροι για όσους είναι αποφυλακισμένοι και να μην κρατηθούν.

πηγη: efsyn.gr

Μια νέα ιρανική επιστημονική μελέτη προειδοποιεί ότι τα μέταλλα που περιέχονται σε αυτές τις γόπες, αποτελούν απειλή για το περιβάλλον και μπορεί να εισέρχονται στην τροφική αλυσίδα, με τελική κατάληξη τους ανθρώπους

Σε περίπου πέντε τρισεκατομμύρια υπολογίζονται οι γόπες από τσιγάρα που πετιούνται κάθε χρόνο σε εξωτερικούς χώρους του πλανήτη, στο χώμα, στις θάλασσες και γενικώς οπουδήποτε, εκτός από τα τασάκια.

Μια νέα ιρανική επιστημονική μελέτη προειδοποιεί ότι τα μέταλλα που περιέχονται σε αυτές τις γόπες, αποτελούν απειλή για το περιβάλλον και μπορεί να εισέρχονται στην τροφική αλυσίδα, με τελική κατάληξη τους ανθρώπους.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Σίνα Ντομπαρανταράν του Κέντρου Ερευνών Θαλάσσιας Βιοτεχνολογίας του Περσικού Κόλπου στο Πανεπιστήμιο Ιατρικών Επιστημών του Μπουσέρ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό για θέματα ελέγχου του καπνίσματος «Tobacco Control», επισήμαναν ότι οι γόπες αποτελούν τη συχνότερη μορφή θαλάσσιας ρύπανσης διεθνώς.

Οι επιστήμονες, που έκαναν σχετικές μετρήσεις στο βόρειο τμήμα του Περσικού Κόλπου, όπου πετιούνται πολλές γόπες στις παραλίες και στο βυθό, διαπίστωσαν αυξημένα επίπεδα διαφόρων μετάλλων (καδμίου, σιδήρου, αρσενικού, νικελίου, χαλκού, ψευδαργύρου, μαγγανίου).

Η ποσότητα των μετάλλων στα τσιγάρα διαφέρει ανάλογα με την μέθοδο καλλιέργειας του καπνού και τη χρήση παρασιτοκτόνων-ζιζανιοκτόνων. Επιπλέον μέταλλα μπορεί να προστεθούν κατά τη βιομηχανική παραγωγή των τσιγάρων. Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα φίλτρα των τσιγάρων δρουν όπως τα πλαστικά, μεταφέροντας τα ρυπογόνα μέταλλα στις θάλασσες.

Οι Ιρανοί επιστήμονες εκφράζουν φόβους ότι τα αυξημένα επίπεδα των μετάλλων μπορεί, μέσω των ψαριών και άλλων θαλάσσιων οργανισμών, να εισέρχονται στην ανθρώπινη τροφική αλυσίδα.

Γι' αυτό, ζητούν να διερευνηθεί περαιτέρω το ζήτημα της ρύπανσης των υδάτων με βαρέα μέταλλα από τις γόπες.

πηγη: protothema.gr

του Βασίλη Λιόση

Πολύς λόγος έγινε τις τελευταίες ημέρες για το σχέδιο που είχε εκπονήσει ο Βαρουφάκης την κρίσιμη περίοδο κατά την οποία υπήρξε υπουργός οικονομικών. Μαζί με τον Γκάλμπρεϊθ παρενέβησαν με άρθρο τους υπό τον τίτλο Ορθολογική Ανυπακοή ή PlanX  παντού. Σε αυτό το κείμενο εξηγεί τι είναι η τακτική της Ορθολογικής Ανυπακοής και γιατί αυτή ήταν η πλέον ενδεδειγμένη λύση. Ας δούμε, λοιπόν, τι διατυπώνεται σε αυτή τη δήθεν ρηξικέλευθη λύση.

Πρώτο, τι ακριβώς σημαίνει ο προσδιορισμός ορθολογική; Η λέξη αυτή υποκρύπτει συντηρητισμό, τη μη διάθεση πραγματικής σύγκρουσης και ρήξης με την ΕΕ και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, αλλά και την επικίνδυνη αυταπάτη πως αυτά τα μορφώματα μπορούν να διορθωθούν με δομημένα επιχειρήματα, με σωστούς τακτικούς ελιγμούς και με ικανούς ανθρώπους.

Δεύτερο, επιβεβαίωση της παραπάνω διαπίστωσης αποτελεί και η παραδοχή από την πλευρά των Βαρουφάκη-Γκάλμπρεϊθ πως δε συμφωνούσαν και ούτε συμφωνούν με το Grexit, αφού η απειλή αυτή «δεν μπορούσε να είναι πιστευτή καθώς το κόστος του, τόσο από οικονομική όσο και από πολιτική σκοπιά, είναι απαγορευτικό». Προφανώς οι συγγραφείς εννοούν το κόστος για την Ελλάδα κι έτσι εδώ ανακύπτουν δυο ζητήματα: το ένα έχει να κάνει με το αν αυτό το κόστος είχε να κάνει μόνο με την Ελλάδα. Δεν αφορούσε (αυτό το κόστος) άραγε και τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΕ; Θα γινόταν χωρίς κανένα οικονομικό και πολιτικό κόστος για τη Γερμανία, για παράδειγμα; Το δεύτερο έχει να κάνει με την παραγνώριση του γεγονότος ότι το ευρώ υπήρξε αρχιτεκτόνημα του γερμανικού κυρίως ιμπεριαλισμού και λειτούργησε ως ένα είδος σούπερ μάρκου.

Τρίτο, το κείμενο διευκρινίζει ποιοι θα ήταν οι πυλώνες της διαπραγματευτικής στρατηγικής:

«1) Εκπόνηση σοβαρών προτάσεων δημοσιονομικής πολιτικής και πραγματικών μεταρρυθμίσεων (στις οποίες συνεισέφεραν τ. υπουργοί Οικονομικών της Βρετανίας και των ΗΠΑ, η Lazard, γερμανικοί επενδυτικοί οίκοι, πανεπιστημιακοί).

2) Μετριοπαθής αλλά στιβαρή παρουσίαση των προτάσεων αυτών στο Eurogroup, στις πρωτεύουσες της Ε.Ε. και στην Ουάσινγκτον.

3) Προετοιμασία του Σχεδίου Αποτροπής των απειλών της τρόικας».

Και τι ακριβώς περιελάμβανε αυτό το Σχέδιο Αποτροπής;

«Το Σχέδιο Αποτροπής μας σηματοδοτούσε στην τρόικα πως, αν έκλεινε τις τράπεζες, θα προχωρούσαμε σε: αναδιάρθρωση των ελληνικών ομολόγων που κατείχε η ΕΚΤ (αναιρώντας τη δυνατότητα της ΕΚΤ, για νομικούς κατεξοχήν λόγους, να στηρίζει το ευρώ μέσω των προγραμμάτων ΟΜΤ και «ποσοτικής χαλάρωσης»), δημιουργία παράλληλου συστήματος ηλεκτρονικών πληρωμών σε ευρώ και νομοθέτηση της επανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας επί της Τράπεζας της Ελλάδος».

Οι αυταπάτες και η αφελής πολιτική σκέψη στο μεγαλείο τους! Η ελληνική κυβέρνηση θα κατάφερνε με αυτό το πακέτο προτάσεων και τους κατάλληλους χειρισμούς, να στριμώξει την ΕΚΤ και να περιορίσει τη δράση της με νομικό τρόπο. Πρόκειται για μία διαπίστωση που ούτε μικρό παιδί θα έκανε, αφού παραγνωρίζει πως το δίκαιο και η εφαρμογή του εντός ενός ιμπεριαλιστικού οργανισμού, δεν είναι αποτέλεσμα μιας δημοκρατικής συζήτησης, αλλά απότοκα συσχετισμών δυνάμεων, εκφράζοντας πάντα το δίκιο του πιο ισχυρού κι εν προκειμένω ο πιο ισχυρός σίγουρα δεν είναι η Ελλάδα.

Τέταρτο, οι ίδιοι οι συγγραφείς δηλώνουν πως «[…] το PlanB σχεδιαζόταν για να μη χρειαστεί η εφαρμογή του». Αυτό το αφήνουμε εντελώς ασχολίαστο.

Πέμπτο, οι Βαρουφάκης-Γκάμπρεϊθ δηλώνουν πως «Όσοι θέλουν να υπάρχει Ευρώπη ώστε να μείνουν σε αυτήν έχουν την υποχρέωση να απορρίψουν το Δόγμα της Υποταγής στις ευρω-αποδομητικές πολιτικές.

» Ήδη, ανερχόμενες δυνάμεις της Δεξιάς και της Αριστεράς ζητούν την εφαρμογή του Plan X παντού. Εμείς εξακολουθούμε να διαφωνούμε. Γι’ αυτό, στο πλαίσιο του κινήματος DiEM25, συστρατευόμαστε με Ευρωπαίους δημοκράτες που πασχίζουν να διατηρήσουν ζωντανή την ιδέα μιας ενωμένης Ευρώπης με τον μοναδικό τρόπο που έχει δυνατότητα επιτυχίας: την πανευρωπαϊκή εφαρμογή της Ορθολογικής Ανυπακοής».

Η παραπάνω διαπίστωση είναι μια παραλλαγή της ευρωλαγνείας. Απαιτεί μια ΕΕ αποκαθαρμένη και καταθέτει για αυτό μια νεοκεϋνσιανή και ταυτόχρονα ουτοπική πρόταση. Δείχνει πως στους κόλπους της ΕΕ διαμορφώνεται μία τάση που αντιλαμβάνεται τα αδιέξοδα της σημερινής πολιτικής που εκπορεύεται από την ΕΕ, αλλά δεν την αμφισβητεί επί της ουσίας. Πουθενά δεν υπάρχει πρόταση για εφαρμογή συλλογικών συμβάσεων, για κατάργηση των ελαστικών μορφών εργασίας, για αύξηση των μισθών, για παιδεία, υγεία και κοινωνική ασφάλιση για όλους και χωρίς την εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα κ.λπ.

Έκτο, χρησιμοποιείται η γνωστή ανοησία: αντί της ΕΕ χρησιμοποιείται η λέξη Ευρώπη. Για να είμαστε πιο ακριβείς δεν πρόκειται για ανοησία, αλλά για καλοσχεδιασμένο τέχνασμα. Φεύγοντας από την ΕΕ προφανώς παραμένουμε στην Ευρώπη. Δεν πρόκειται να αλλάξουμε ήπειρο, κάτι που προφανώς το κατανοούν όλοι αυτοί που αντικαθιστούν την ΕΕ με την Ευρώπη. Όμως, ξέρουν ότι προπαγανδιστικά αυτό είναι κάτι που λειτουργεί και δημιουργεί ανασφάλειες και φόβους. Ο Βαρουφάκης, αυτή η τηλεπερσόνα που βγάζει σε δημοπρασία το δερμάτινο μπουφάν του, παίζει το παιχνίδι των πιο αντιδραστικών κύκλων της ΕΕ και στο προπαγανδιστικό τομέα.

Καταληκτικά, θα λέγαμε πως όλη αυτή η φασαρία έγινε για μια σαπουνόφουσκα και ως γνωστό η σαπουνόφουσκα δεν έχει χρηστική αξία. Ή μήπως όχι; Αν η σαπουνόφουσκα είναι πολύχρωμη και μεγάλη, μπορεί και να εντυπωσιάσει τα πλήθη και τότε αποκτά μια κάποια αξία. Όπως και να έχει πάντως, κάποια στιγμή θα σκάσει…

Υ.Γ.: Ο Γιάνης στη βαρυσήμαντή του παρέμβαση, ξέχασε να μας αναλύσει τη ριζοσπαστική και αντισυστημική θέση του, με την οποία έτρεμαν τα επιτελεία των Βρυξελλών, για συμφωνία του με το 70% του μνημονίου. Ή να είσαι ρηξικέλευθος ή να μην είσαι…

πηγη: kordatos.org

Ο Ριζοσπάστης της Κυριακής 17/7/2016 περιείχε ένθετο του τμήματος ιστορίας του ΚΚΕ με τίτλο «23+ παθιασμένα ψέματα» για τον ένοπλο αγώνα 1941 -1949. Στόχος του είναι να απαντήσει στα ψέματα και τις διαστρεβλώσεις που περιέχονται στο βιβλίο των Μαραντζίδη και Καλύβα «Εμφύλια πάθη-23 Ερωτήσεις και απαντήσεις για τον εμφύλιο» και όχι μόνο.

Ως ενέργεια μπορεί καταρχήν να θεωρηθεί θετική, ιδιαίτερα αν το περιεχόμενο των απαντήσεων είναι ορθό και αποδίδει την πραγματικότητα και τις συνθήκες της εποχής.

Το πρόβλημα αλλού βρίσκεται.

Η μακρά και ηρωική διαδρομή του ΚΚΕ, σχεδόν ενός αιώνα, είναι γεμάτη αγώνες και κατακτήσεις, νίκες αλλά και ήττες, ποτάμια αίματος, νησιά, φυλακές και εξορίες. Μια ιστορία που γράφτηκε με αυταπάρνηση και γνώμονα το εργατικό και λαϊκό συμφέρον, την προοπτική του λαού.

Αυτή την ιστορία αξίζει να την τιμά το ΚΚΕ, όλοι κομμουνιστές και προοδευτικοί άνθρωποι. Αξίζει να τη γνωρίσουμε και να διδασκόμαστε, να τη γνωρίσει η νεολαία και να αντλεί πείρα, γνώση και διδάγματα.

Ιδιαίτερα η περίοδο της κατοχής και του αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, αποτελούν μια από τις πιο λαμπρές σελίδες της κομματικής ιστορίας. Δεν είναι μόνο ή κυρίως η περίοδος 1946 - 1949, που πρέπει να προσεχτεί και για την οποία η κομματική ηγεσία δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση αλλά ολόκληρη η διαδρομή του ΚΚΕ. Ολόκληρη αξίζει να μελετάται και να τιμάται γιατί η προσφορά του ΚΚΕ υπήρξε τεράστια από την ημέρα της ίδρυσής του. Όλες οι περίοδοι και όχι μόνο αυτή των ενόπλων αγώνων, αλλά και οι «ομαλές» μπορούν να προσφέρουν μεγάλα διδάγματα, γιατί περιέχουν μεγάλους ταξικούς αγώνες.

Η ιστορία αφορά στο παρελθόν και μ’ αυτή την έννοια δίνει μόνο πείρα και γνώση καθώς ανοίγει πνευματικούς ορίζοντες πρώτα και κύρια στους κομμουνιστές. Δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις στα σημερινά λαϊκά προβλήματα αλλά να βοηθήσει στην αναζήτηση αυτών των απαντήσεων και στην σωστή τεκμηρίωσή τους.

Το ΚΚΕ με τη δράση του σήμερα πρέπει να γράψει τη σύγχρονη ιστορία του και μάλιστα λαμπρή όπως αξίζει, να αφήσει το αποτύπωμα του στις εξελίξεις και στους ταξικούς αγώνες, ώστε να αναγνωρίζεται από τους εργάτες και το λαό, αλλιώς θα κινδυνεύσει να μεταβληθεί σε μουσειακό είδος. Χωρίς σύγχρονα καύσιμα, καταναλώνοντας μόνο τα αποθέματα του παρελθόντος δεν υπάρχει καμιά προοπτική.

Αν το σημερινό ΚΚΕ ήθελε να είναι αντάξιο του παρελθόντος θα έπρεπε να ηγηθεί των αγώνων για την ενότητα της εργατικής τάξης και του λαού, για την απόκρουση της επίθεσης στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του, εναντίον των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, των πολέμων και της προσφυγιάς, εναντίον της ΕΕ.

Να συγκρουστεί σε ολόκληρο το μέτωπο της ταξικής πάλης εναντίον της αστικής τάξης και των εκπροσώπων της, να διαμορφώσει το κοινωνικοπολιτικό μέτωπο που θα αγωνιστεί για τα άμεσα προβλήματα των εργαζομένων και προοπτικά θα διεκδικήσει την εξουσία.

Οι εκδηλώσεις μνήμης σε κάθε γωνιά της χώρας για μικρότερα και μεγαλύτερα ιστορικά γεγονότα, οπωσδήποτε αξιόλογα, απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητας του, ενώ η κύρια προσπάθεια έπρεπε να στρέφεται στη μελέτη της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας, των πολιτικών προβλημάτων, στην ανάπτυξη των αγώνων για το σήμερα και την προοπτική.

Και όμως:

Σήμερα που η εργατική τάξη και οι λαοί ολόκληρης της ευρωζώνης και αύριο ολόκληρης της ΕΕ κατανοούν τι σημαίνει ΕΕ, ότι δεν υπάρχει προοπτική για αυτούς στα πλαίσια της και το εκδηλώνουν με κάθε τρόπο ακόμα και στην κάλπη, το ΚΚΕ έπρεπε να ηγείται του κινήματος για την αποδέσμευση και να ζητά να αποφασίσει ο λαός με δημοψήφισμα. Να παίρνει πανευρωπαϊκές πρωτοβουλίες. Όχι μόνο δεν το κάνει, αλλά διατυπώνει τη θέση του, με πιο πρόσφατο παράδειγμα το βρετανικό δημοψήφισμα: "δεν είμαστε ούτε υπέρ ούτε κατά της ΕΕ, ούτε με το ναι ούτε με το όχι". Παρόμοια ήταν η τοποθέτηση του και στο δημοψήφισμα στη χώρα μας πριν ένα χρόνο: ούτε ναι ούτε όχι στην ΕΕ.

Θα έπρεπε να φροντίσει να ηγείται του κινήματος εναντίον των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και των πολέμων στην περιοχή, αλλά σιωπά.

Να ηγείται της εργατικής τάξης και του λαού για την ανατροπή του μνημονίων, για ψωμί, δουλειά, δημοκρατία και ελευθερίες, μόρφωση προστασία όσων έχουν ανάγκη, για εθνική και λαϊκή κυριαρχία, για τη σοσιαλιστική προοπτική. Η δραστηριότητα αυτή όμως απουσιάζει ή είναι απόλυτα υποβαθμισμένη και σε λάθος κατεύθυνση.

Τελικά οι εκδηλώσεις μνήμης και η αξιοποίηση της ιστορίας είναι για να διαπαιδαγωγούν, να προβληματίζουν και να συμβάλουν στη διαμόρφωση της συνείδησης των εργαζομένων ή λειτουργούν ως υποκατάστατο της ισχνής παρέμβασης του στους ταξικούς αγώνες και τις εξελίξεις;

                                                                                               Τ.  Μ.

πηγη: ergatikosagwnas.gr