Την περίοδο κατά την οποία η ανεργία στην Ελλάδα βρέθηκε στο υψηλότερο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, οι μισθοί στη χώρα μας γνώρισαν τη μεγαλύτερη πτώση.

Κατά την περίοδο 2010-2015, οι μέσες πραγματικές αποδοχές στην Ελλάδα υποχώρησαν σε ποσοστό 20,1%, ενώ στις χώρες της Ευρωζώνης σημειώθηκε αύξηση της τάξης του 2,8%.

Ειδικότερα, σημαντικές σωρευτικές αυξήσεις, που κυμαίνονται από 7,4% έως 40,5% των μέσων πραγματικών μισθών, σημειώνονται σε χώρες της κεντρικής και της ανατολικής Ευρώπης (Σλοβακία, Πολωνία, Βαλτικές Χώρες και Βουλγαρία).

Αυξήσεις παρατηρούνται επίσης σε χώρες όπως η Σουηδία (9,1%), η Γερμανία (6,9%), η Γαλλία (6,7%), το Λουξεμβούργο (5,8%), η Τσεχία (5,7%) και η Μάλτα (4,8%).

Αντίθετα, κατά την ίδια περίοδο, μικρές σχετικά σωρευτικές μειώσεις των μέσων πραγματικών αποδοχών σημειώνονται, σύμφωνα με το Έθνος, σε χώρες όπως η Αυστρία (0,5%), η Ιταλία (1,8%), η Ρουμανία (1,9%) και το Ηνωμένο Βασίλειο (3,7%), ενώ πολύ μεγαλύτερες σωρευτικές μειώσεις σημειώνονται στην Ιρλανδία (4,1%), στην Ισπανία (4,2%), στην Ουγγαρία (5,9%), στην Κροατία (6,4%) στην Πορτογαλία (7,5%), και ιδιαίτερα στην Κύπρο (10,4%) και στην Ελλάδα (20,1%).

πηγη: enikonomia.gr

του Βασίλη Λιόση

Πρόσφατα διαβάσαμε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών του καταξιωμένου συγγραφέα Διονύση Χαριτόπουλου. Το εν λόγω κείμενο φέρει τον τίτλο «Μόνο οι προλετάριοι έχουν πατρίδα», πραγματεύεται την έννοια του πατριωτισμού και ανάμεσα στα άλλα στο πώς την αντιμετώπισε το κομμουνιστικό κίνημα. Ο Χαριτόπουλος αντιμετωπίζει ορισμένες πλευρές του ζητήματος εύστοχα, ενώ για άλλες έχουμε τις ενστάσεις μας. Θα επιχειρήσουμε, λοιπόν, μία καταγραφή των συμφωνιών και των αντιρρήσεών μας.

Γράφει ο Χαριτόπουλος: «[…] Η πραγματικότητα διέψευσε το Μαρξ και τη Ρόζα, ότι οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα. Οι εξελίξεις απέδειξαν πως οι προλετάριοι και πατρίδα έχουν και την υπερασπίζονται μέχρι θανάτου».

Κατ΄ αρχάς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, όντως αναφέρεται πως οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα, αλλά οι Μαρξ-Ένγκελς διαφοροποιούνται από την έννοια της πατρίδας όπως αυτή την χειριζότανε το κεφάλαιο. Απόδειξη είναι ότι στο ίδιο το Κομμουνιστικό Μανιφέστο αναφέρεται πως η εργατική τάξη πρέπει να εξυψωθεί σε εθνική δύναμη απελευθέρωσης.

Κατά δεύτερο, η Ρόζα, αν και μεγάλη επαναστάτρια δεν απέφυγε τα λάθη στο εθνικό ζήτημα. Στην προσπάθειά της να αντιπαρατεθεί με τη σοσιαλδημοκρατία που είχε υιοθετήσει αστικά ιδεολογήματα, έπεσε σε μία ιδεολογική παγίδα. Είναι χαρακτηριστική η θέση της για την Πολωνία και η απάντηση που της έδωσε ο Λένιν. Η Ρόζα έθετε άμεσα ζήτημα κοινωνικής επανάστασης στην Πολωνία, παραβλέποντας το εθνικοανεξαρτησιακό ζήτημα που ταλάνιζε τον πολωνικό λαό, αφού η Πολωνία ήταν αποικία της Ρωσίας. Ο Λένιν από την πλευρά του δεν αρνιόταν το καθήκον της αυτοδιάθεσης. Επομένως, στους κόλπους των Μαρξιστών υπήρχαν σοβαρές διαφοροποιήσεις που δε μας επιτρέπουν τη διατύπωση ενός γενικευμένου συμπεράσματος με βάση το οποίο οι επαναστάτες εν γένει έπεσαν σε κάποιο βαρύ λάθος σχετικά με την έννοια του πατριωτισμού.

Μένοντας στο Λένιν, πρέπει να πούμε πως σωστά διαφοροποιήθηκε στο ζήτημα της υπεράσπισης της πατρίδας κατά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο. Αυτό γιατί επρόκειτο για μία πολεμική σύρραξη που προκάλεσε ο ιμπεριαλισμός κι έσυρε τις υπόλοιπες χώρες στο σφαγείο του πολέμου. Πάντως, ο Λένιν φροντίζει να δει και διαφοροποιήσεις, σημειώνοντας πως στην περίπτωση της Σερβίας, τίθεται ζήτημα υπεράσπισης της πατρίδας. Επιπλέον, δεν απαρνιόταν το ζήτημα του πατριωτισμού, αφού έλεγε χαρακτηριστικά ότι «σε εμάς τους Ρώσους δεν είναι ξένη η έννοια της εθνικής υπερηφάνειας».

Ωστόσο, ο Β΄ παγκόσμιος πόλεμος δεν ήταν μία απλή επανάληψη του Α΄. Υπήρχαν δυο βασικά στοιχεία που διαφοροποιούσαν την κατάσταση: η ύπαρξη της Σοβιετικής Ένωσης και η ύπαρξη του ναζιστικού τέρατος που απειλούσε την ανθρωπότητα με μία επιστροφή στο Μεσαίωνα. Τότε, το κομμουνιστικό κίνημα πολύ σωστά έθεσε το ζήτημα της υπεράσπισης της σοσιαλιστικής πατρίδας αλλά και κάθε πατρίδας που κινδύνευε από το φασισμό. Αυτή ακριβώς η τακτική ήταν που γιγάντωσε τα κομμουνιστικά κόμματα, συγκροτήθηκαν μεγάλα αντιστασιακά ρεύματα και η εξουσία κερδήθηκε σε σειρά χωρών.

Βεβαίως, για να είμαστε δίκαιοι, ο Χαριτόπουλος διευκρινίζει πως «Άλλωστε οι μαρξιστές δεν ήταν ποτέ εναντίον των εθνών, αλλά εναντίον των κρατών. Δεν ήταν αφελείς. Τα έθνη δεν μπορούν να καταργηθούν. Ακόμη και για τα κράτη δεν προέβλεπαν άμεση κατεδάφιση, αλλά σταδιακή, αργή απονέκρωση των μηχανισμών τους σε βάθος χρόνου, για να σβήσουν από μόνα τους όταν πια δεν θα είναι απαραίτητα».

Παρακάτω ο Χαριτόπουλος επισημαίνει: «Αυτό που συνέβη είναι ότι, αντί να διεθνοποιηθεί το κίνημα, διεθνοποιήθηκε το κεφάλαιο. Κι αφού πλέον “το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα”, πατρίδα έχουν μόνο οι προλετάριοι. […]».

Το κεφάλαιο πράγματι δεν έχει πατρίδα, με την έννοια ότι τοποθετείται όπου θεωρεί ότι διευκολύνεται η μεγιστοποίηση των κερδών του. Βεβαίως έχει εθνική βάση με την έννοια της έδρας και του κράτους που λειτουργεί υπέρ του. Σίγουρα, όμως, η έννοια της πατρίδας νοηματοδοτείται (ή πρέπει να νοηματοδοτείται) εντελώς διαφορετικά για το κεφάλαιο και την εργατική τάξη και το λαό. Για το κεφάλαιο η πατρίδα είναι μια υποτιθέμενη ιστορική συνέχεια του αίματος και συχνά καταλήγει στην ανωτερότητα της φυλής, ενώ η πραγματικότητα αντιστρέφεται πλήρως όταν η υπεράσπιση της πατρίδας ταυτίζεται με τα συμφέροντα της ολιγαρχίας. Οι «πατριώτες» εφοπλιστές, για παράδειγμα, ναυπηγούν τα πλοία τους εκτός Ελλάδας. Για την εργατική τάξη πατριωτισμός σημαίνει υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας της, των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας, της παιδείας, της υγείας, των εργασιακών σχέσεων, του βιοτικού επιπέδου του λαού. Εν τέλει, συμφωνούμε με την παραπάνω διαπίστωση του Χαριτόπουλου.

Εκεί, όμως, που συμφωνούμε εμφατικά με το Χαριτόπουλο, είναι όταν γράφει: «Την αμφισβήτηση πατρίδας και έθνους λογικά την αναμένει κανείς μόνο από κάποιον ένθερμο οπαδό της παγκοσμιοποίησης. Κάποιον εκπρόσωπο του διεθνούς κεφαλαίου που τα θεωρεί εμπόδιο στις μπίζνες του. Το απογοητευτικό είναι ότι μερίδα της Αριστεράς συντάσσεται με τις θέσεις τους. Ο πατριωτισμός του ανθρώπου διαβάλλεται ως απεχθής εθνικισμός.

»Η λέξη “πατριώτης” κατέληξε ύποπτη. Σημαίνει ρίζα, μνήμη, ιστορία. Όλα ανώφελα στην παγκόσμια αγορά. Όπως μας εξηγούν αλαζονικά, δεν υπάρχει πατρίδα, είναι απλώς στο φαντασιακό μας. […]».

Δεν ξέρουμε ποιες πολιτικές δυνάμεις εντάσσει ο Χαριτόπουλος στο τόξο της Αριστεράς και δεν είναι άλλωστε αυτό το θέμα μας. Εντελώς κωδικοποιημένα θα αναφερθούμε σε κάποιες ελληνικές πολιτικές δυνάμεις που δεν εντάσσονται όλες στην Αριστερά, για να δούμε το πώς αντιμετωπίζουν την έννοια του πατριωτισμού.

Το ΠΑΣΟΚ και ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη, υπήρξε εκείνη η πολιτική δύναμη που προώθησε τον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου στο έπακρο και χλεύασε την έννοια του πατριωτισμού μέσω των ταλιμπάν-εκσυγχρονιστών.

Η ΝΔ, η κλασική αστική πολιτική δύναμη, παρουσιάζει τον πατριωτισμό ως μία υπερταξική έννοια που καλύπτει όλο το έθνος και κάνει συχνά ανιστόρητες αφηγήσεις.

Το ΚΚΕ μέσα από τα ντοκουμέντα του υπογραμμίζει πως η υπεράσπιση της πατρίδας έχει νόημα μόνο σε σοσιαλιστικές συνθήκες, ενώ το πρώτο γράμμα του Ζαχαριάδη με το οποίο καλείται ο ελληνικός λαός να υπερασπίσει την πατρίδα του, θεωρείται οπορτουνισμός.

Το ΝΑΡ αναφέρεται σε πατριωτισμό με εργατικό περιεχόμενο, στενεύοντας την έννοια του πατριωτισμού, αφού ο πατριωτισμός αφορά στα λαϊκά στρώματα κι όχι μόνο στο προλεταριάτο.

Οι τροτσκιστικές ομάδες βάλλουν μετά μανίας σε όποιον αναφερθεί στην ανάγκη ενός αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού πατριωτικού μετώπου και σε ζητήματα εθνικής ανεξαρτησίας. Παντού και πάντα αντικαπιταλισμός.

Η ΛΑΕ διαπράττει το λάθος «ανάποδα». Υπερτονίζει το πατριωτικό σε βάρος του ταξικού, αλλά ακόμη κι αυτό το πατριωτικό στοιχείο που προβάλλει είναι ανολοκλήρωτο, αφού διστάζει να θέσει θέμα εξόδου από την ΕΕ.

Οι αναρχικοί ή τουλάχιστον ένα μέρος τους έχουν γεμίσει τους τοίχους της Αθήνας με συνθήματα κατά της πατρίδας και του πατριωτισμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ με το τρίτο μνημόνιο δέσμευσε την Ελλάδα και το λαό της για τα επόμενα 99 χρόνια, ενώ η βουλευτής του Άννα Βαγενά με απύθμενο θράσος αναρωτήθηκε «τι είναι τα 99 χρόνια μπροστά στα 400 χρόνια τουρκοκρατίας»;

Απέναντι από όλους αυτούς η Χρυσή Αυγή που αξιοποιεί το κενό (και θα το αξιοποιήσει κι άλλο), παραπλανεί σημαντικά τμήματα του ελληνικού λαού και δημιουργεί αυταπάτες ότι είναι η μόνη πατριωτική δύναμη. Ασφαλώς, η Χρυσή Αυγή ουδεμία σχέση έχει με τον πατριωτισμό, αφού πρόκειται για υποστηρικτές των ναζί και των συνεργατών τους, δηλαδή των δολοφόνων του ελληνικού λαού κατά την περίοδο της κατοχής, και αφού πρόκειται για σφουγγοκωλάριους του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Οι ευθύνες της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΛΑΕ) μπορεί να αποδειχτούν ιστορικές. Ειδικά στο ζήτημα του πατριωτισμού παρουσιάζουν ιδεολογικοπολιτικές αγκυλώσεις. Ο Χαριτόπουλος έχει δίκιο, όταν λέει πως ο πατριωτισμός δεν είναι μία λαϊκή συλλογική φαντασίωση. Ο πατριωτισμός, μπορεί και πρέπει να αποτελέσει ένα σκαλοπάτι για να ανέβει ψηλότερα η πολιτική και ταξική συνείδηση των λαϊκών στρωμάτων. Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό, τότε έστω και άθελά του δουλεύει υπέρ των πιο συντηρητικών και οπισθοδρομικών δυνάμεων.

πηγη: kordatos.org

Αυτές είναι οι πραγματικές μάχες που δίνουν ναυτικοί με τα κύματα, εν μέσω θυελλωδών ανέμων, σε ωκεανούς προκειμένου να φέρουν εις πέρας το έργο τους και με ασφάλεια να φτάσουν στο επόμενο λιμάνι...

πηγη: dokari.gr

Dave Zirin | μετάφραση Πάνος Πέτρου

αναδημοσίευση από thenation.com

Σε άρθρο που γράφτηκε πριν την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων, ο Dave Zirin αναδεικνύει την «άλλη μεριά» πίσω από την ιστορία της ομάδας προσφύγων στην Ολυμπιάδα του Ρίο, αυτήν της υποκρισίας της ΔΟΕ. Σε μια Ολυ­μπιά­δα όπου υπάρ­χουν ελά­χι­στες «όμορ­φες ιστο­ρί­ες», υπάρ­χει μία από την οποία έχουν αρ­πα­χτεί οι δη­μο­σιο­γρά­φοι και οι λά­τρεις των Ολυ­μπια­κών, λες και είναι σω­σί­βια λέμ­βος στο μο­λυ­σμέ­νο Κόλπο Γκουα­να­μπά­ρα. Πρό­κει­ται για την ιστο­ρία της πρώ­της Ολυ­μπια­κής Ομά­δας Προ­σφύ­γων στην ιστο­ρία, και αναμ­φί­βο­λα οι προ­σω­πι­κές δια­δρο­μές αυτών των αν­θρώ­πων είναι εντυ­πω­σια­κές. Οι 10 αθλη­τές-τριες θα πα­ρε­λά­σουν στην τε­λε­τή έναρ­ξης χωρίς εθνι­κή ση­μαία. Θα ανε­μί­σει μόνο η Ολυ­μπια­κή ση­μαία και οι 10 συμ­με­τέ­χο­ντες -η νε­ό­τε­ρη των οποί­ων είναι 13 ετών- θα εκ­προ­σω­πή­σουν τον εκρη­κτι­κά αυ­ξα­νό­με­νο προ­σφυ­γι­κό πλη­θυ­σμό όλου του πλα­νή­τη, που αυτήν τη στιγ­μή εκτι­μά­ται πως φτά­νει τα 60 εκα­τομ­μύ­ρια άτομα. Κο­λυμ­βη­τές-τριες από τη Συρία, αθλη­τές τζού­ντο από την Λαϊκή Δη­μο­κρα­τία του Κον­γκό και δρο­μείς από το Νότιο Σου­δάν. Πρό­κει­ται για ζω­ντα­νές απο­δεί­ξεις της ικα­νό­τη­τας ενός αν­θρώ­που να αντέ­χει και να ξε­περ­νά δυ­σκο­λί­ες. Θα ακού­σε­τε αρ­κε­τές φορές, για πα­ρά­δειγ­μα, την ιστο­ρία της Γιούσ­ρα Μαρ­ντί­νι από τη Συρία, η οποία κο­λύ­μπη­σε για 3μιση ώρες, κα­θο­δη­γώ­ντας μια μικρή βάρκα με 20 πρό­σφυ­γες. Είναι 18 ετών. «Δεν μι­λά­με την ίδια γλώσ­σα. Εί­μα­στε όλοι από δια­φο­ρε­τι­κές χώρες. Αλλά η Ολυ­μπια­κή ση­μαία μας ένωσε και τώρα εκ­προ­σω­πού­με 60 εκα­τομ­μύ­ρια αν­θρώ­πους από όλο τον κόσμο», είπε στην πρώτη συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου στο Ρίο. «Θέ­λου­με να δεί­ξου­με σε όλους ότι μπο­ρού­με να κά­νου­με το οτι­δή­πο­τε. Καλοί αθλη­τές. Καλοί άν­θρω­ποι… οι πρό­σφυ­γες είναι κα­νο­νι­κοί άν­θρω­ποι που έπρε­πε να εγκα­τα­λεί­ψουν τις πα­τρί­δες τους. Όχι επει­δή το ήθε­λαν, όχι γιατί ήθε­λαν να γί­νουν πρό­σφυ­γες ή να δρα­πε­τεύ­σουν ή να απο­κτή­σουν δράμα στις ζωές τους. Έπρε­πε να φύ­γουν». Κατά την άφιξή τους στο Ολυ­μπια­κό χωριό, συ­νά­ντη­σαν ένα «εκ­στα­τι­κό κα­λω­σό­ρι­σμα» και αγκα­λιά­στη­καν από εκα­το­ντά­δες άλ­λους αθλη­τές. Να πε­ρι­μέ­νε­τε αντί­στοι­χες αντι­δρά­σεις τη στιγ­μή που θα μπουν στο Στά­διο Μα­ρα­κα­νά για την τε­λε­τή έναρ­ξης. Κι όμως, υπάρ­χει μια πα­ρα­φω­νία σε αυτήν την ιστο­ρία. Εγώ την εντό­πι­σα πρώτη φορά όταν διά­βα­ζα μια από τις λυ­πη­ρές ιστο­ρί­ες αυτών των γεν­ναί­ων αθλη­τών και ξαφ­νι­κά εμ­φα­νί­στη­κε στην οθόνη μου αυτή η φράση του προ­έ­δρου της Διε­θνούς Ολυ­μπια­κής Επι­τρο­πής, Τόμας Μπαχ: «Αυτοί οι πρό­σφυ­γες δεν έχουν σπίτι, δεν έχουν ομάδα, δεν έχουν ση­μαία, δεν έχουν εθνι­κό ύμνο. Θα τους προ­σφέ­ρου­με ένα σπίτι στο Ολυ­μπια­κό Χωριό μαζί με όλους τους άλ­λους αθλη­τές του πλα­νή­τη. Ο Ολυ­μπια­κός ύμνος θα παί­ξει προς τιμήν τους και η Ολυ­μπια­κή ση­μαία θα τους οδη­γή­σει στο Ολυ­μπια­κό Στά­διο. Θα είναι ένα σύμ­βο­λο ελ­πί­δας για όλους τους πρό­σφυ­γες του πλα­νή­τη, και θα κάνει τον κόσμο πιο συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νο για το μέ­γε­θος της κρί­σης. Θα είναι επί­σης ένα σήμα στην διε­θνή κοι­νό­τη­τα ότι οι πρό­σφυ­γες είναι συ­νάν­θρω­ποί μας και πλού­τος για την κοι­νω­νία. Αυτοί οι πρό­σφυ­γες αθλη­τές θα δεί­ξουν στον κόσμο ότι παρά τις αδια­νό­η­τες τρα­γω­δί­ες τις οποί­ες αντι­με­τώ­πι­σαν, ο κα­θέ­νας μπο­ρεί να συμ­βά­λει στην κοι­νω­νία με το τα­λέ­ντο του, τις ικα­νό­τη­τες του και την δύ­να­μη του αν­θρω­πί­νου πνεύ­μα­τος». Ο Τόμας Μπαχ είναι ένας άν­θρω­πος που ξέρει πολύ καλά ότι η Ολυ­μπιά­δα περ­νά­ει ζόρια: Οι κά­τοι­κοι πολ­λών υπο­ψή­φιων να φι­λο­ξε­νή­σουν επό­με­νους αγώ­νες πό­λε­ων έχουν δη­λώ­σει φω­να­χτά ότι δεν θέ­λουν να έχουν καμία σχέση με την τε­ρά­στια κοι­νω­νι­κή ανα­στά­τω­ση που φέρ­νουν οι Ολυ­μπια­κοί Αγώ­νες. Ένας από τους λό­γους που ανα­φέ­ρουν οι δια­δη­λω­τές από τη Βο­στώ­νη ως την Κρα­κο­βία είναι ότι η άφιξη των Αγώ­νων ση­μαί­νει εκτο­πι­σμό των φτω­χών και ευά­λω­των πο­λι­τών. Αυτός ο εκτο­πι­σμός προ­κα­λεί αυτό που ο ΟΗΕ απο­κα­λεί «εσω­τε­ρι­κά εκτο­πι­σμέ­νο πρό­σω­πο». Κάθε Ολυ­μπιά­δα προ­κα­λεί τέ­τοιους «εσω­τε­ρι­κούς πρό­σφυ­γες», με απο­κο­ρύ­φω­μα το 1,5 εκα­τομ­μύ­ριο στο Πε­κί­νο το 2008. Είτε στην Ατλά­ντα είτε στη Σεούλ, η Ολυ­μπιά­δα είναι κάτι που προ­κα­λεί αστέ­γους εξαι­τί­ας των απαι­τή­σε­ων της ΔΟΕ. Το Ρίο απέ­κτη­σε 77.000 εσω­τε­ρι­κούς πρό­σφυ­γες από την στιγ­μή που ανέ­λα­βε τους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες το 2009. Οι πιο διά­ση­μες εξώ­σεις έγι­ναν ελά­χι­στα μέτρα από το χώρο των Αγώ­νων, στην κοι­νό­τη­τα Vila Autódromo, όπου μόλις αυτήν την εβδο­μά­δα ολο­κλη­ρώ­θη­κε ο εκτο­πι­σμός και των τε­λευ­ταί­ων κα­τοί­κων που επέ­με­ναν να μεί­νουν στις εστί­ες τους. Καθώς γνώ­ρι­σα πολ­λές από τις οι­κο­γέ­νειες της Vila Autódromo που αντι­με­τώ­πι­σαν βία και άκου­σα τις ιστο­ρί­ες τους, βρί­σκω την πρώτη φράση του Μπαχ ορια­κά πα­ρα­νοϊ­κή. Δια­βά­στε την ξανά: «Αυτοί οι πρό­σφυ­γες δεν έχουν σπίτι, δεν έχουν ομάδα, δεν έχουν ση­μαία, δεν έχουν εθνι­κό ύμνο. Θα τους προ­σφέ­ρου­με ένα σπίτι στο Ολυ­μπια­κό Χωριό». Προ­σφέ­ρε­ται ένα προ­σω­ρι­νό σπίτι σε 10 αν­θρώ­πους, ενώ εκα­το­ντά­δες οι­κο­γέ­νειες εκ­διώ­κο­νται από τα πραγ­μα­τι­κά τους σπί­τια. Οι ιστο­ρί­ες από την Vila Autódromo μπο­ρεί να μην προ­κα­λέ­σουν την ίδια έμπνευ­ση στους δη­μο­σιο­γρά­φους, αλλά δεν είναι λι­γό­τε­ρο τρο­μα­κτι­κές: Μαρ­τυ­ρί­ες ηλι­κιω­μέ­νων αν­θρώ­πων να δέ­χο­νται απει­λές, πόρ­τες να σπάνε από την αστυ­νο­μία που ει­σβά­λει ένο­πλη, γεί­το­νες να απο­μα­κρύ­νο­νται με τη βία ο ένας από τον άλλο. Δεν είναι μια «όμορ­φη ιστο­ρία», αλλά η γεν­ναιό­τη­τα των κα­τοί­κων της κοι­νό­τη­τας είναι εξί­σου ζω­ντα­νή από­δει­ξη της δύ­να­μης του αν­θρω­πί­νου πνεύ­μα­τος και καλά θα κά­νε­τε να πι­στέ­ψε­τε ότι είναι κι αυτή μια ιστο­ρία των Ολυ­μπια­κών Αγώ­νων. Δεν ξε­χά­σω ποτέ τη γνω­ρι­μία μου με την Σά­ντρα το Μάη. Μια από τις λίγες που αρ­νή­θη­κε είτε να εκ­φο­βι­στεί είτε να εξα­γο­ρα­στεί, η Σά­ντρα μου είπε πως κρα­τού­σε τη θέση της γιατί «είναι ση­μα­ντι­κό να υπάρ­χει ένας χώρος όπου να μπο­ρούν να ζουν οι ερ­γα­ζό­με­νοι άν­θρω­ποι στο Ρίο». Συ­μπλή­ρω­σε, «θα έπρε­πε να δί­νουν Ολυ­μπια­κά με­τάλ­λια για το πέ­ταγ­μα αν­θρώ­πων έξω από τα σπί­τια τους». Όλοι έχου­με ακού­σει τη φράση «greenwashing» (ΣτΜ: «πρά­σι­νο ξέ­πλυ­μα» σε ελεύ­θε­ρη από­δο­ση), όταν μια εται­ρία ή κυ­βέρ­νη­ση που είναι εχθρι­κή απέ­να­ντι στα πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά ζη­τή­μα­τα στή­νει μια ψεύ­τι­κη «βι­τρί­να» για να κερ­δί­σει δη­μό­σια συ­μπά­θεια που κα­νο­νι­κά δεν αξί­ζει. Δεν ξέρω αν υπάρ­χει λέξη «refugee-washing», αλλά ίσως θα έπρε­πε να υπάρ­χει.

Πηγή: rproject.gr